Leif De Leeuw Band plays The Allman Brothers Band

Gisteravond ben ik samen met een maatje naar een heerlijk concert in LantarenVenster in Rotterdam geweest. Vroeger zat ik bijna iedere week in 'De Lantaarn', maar op de nieuwe locatie was ik nog niet eerder geweest.

Op het programma stond een optreden van de Leif de Leeuw Band. Deze Nederlandse Southern Rockband had ik al eens eerder gezien en ik was toen erg onder de indruk. Dit keer stond er een volledige setlist van The Allman Brothers op het programma. Wie mijn blog vaker leest, begrijpt dat ik direct kaartjes heb besteld toen ik die aankondiging zag.

Zelf ben ik groot fan van The Allman Brothers. Het heerlijke gitaarwerk, het dubbele slagwerk, de mix van muziekstijlen en natuurlijk de soulvolle zang van Gregg Allman zorgen voor een unieke combinatie. Gregg kon ongelooflijk soulful zingen en dat zijn dan ook behoorlijk grote schoenen om te vullen.

Dat neemt niet weg dat de Leif de Leeuw Band een uitstekend optreden heeft gegeven. De mannen beheersen hun instrumenten tot in de puntjes en gecombineerd met hun enthousiasme en passie zorgde het zestal voor vuurwerk. Op zo’n moment neem je het graag voor lief dat concurreren met de echte Allmans een kansloze bezigheid is.

Zelf wist ik vooral de extra lange versie van "Jessica" enorm te waarderen. Ze maakten er een geweldige jam van, zonder de authenticiteit van het nummer geweld aan te doen. Ook de 'battle' tussen de twee drummers was een hoogtepunt en werd door het publiek luidkeels gewaardeerd. Extra genieten was het akoestische onderonsje tijdens "Little Martha". 
Verder kwamen uiteraard klassiekers als "Dreams", "Blue Sky", "Southbound", "Midnight Rider" en "In Memory of Elizabeth Reed" aan bod, waarna het enthousiaste publiek met de hit "Ramblin' Man" werd uitgezwaaid.

In juli staat de Leif de Leeuw Band op het North Sea Jazz Festival met een eigen setlist. Ik ga snel kijken of dat in de agenda past!

Sting: The Last Ship

The Last Ship is een in 2013 verschenen album van Sting, geïnspireerd op de gelijknamige musical. De musical neemt je mee naar de roots van Sting: een stadje dat volledig leefde van de scheepsbouw. Al in 2010 speelde hij met het idee voor deze voorstelling maar moest nog even rijpen. In de jaren die volgden werden er verschillende tests gedaan, tot uiteindelijk de "definitieve" versie in 2014 in Chicago in première ging.

"Definitief" staat hier bewust tussen aanhalingstekens. Zoals Sting onlangs bij Eva Jinek vertelde, past hij zelfs na al die jaren nog regelmatig elementen aan. Dat organische proces is waarschijnlijk precies de reden waarom het voor hem boeiend blijft. Het was dan ook bijzonder om hem bij Eva met zoveel vuur over dit levenswerk te zien praten.

Samen met een maatje stapte ik gisteravond dan ook met hoge verwachtingen Carré binnen. Als voorprogramma hadden we een uurtje in de platenbakken van Concerto gesnuffeld, gevolgd door een bezoek aan de Italiaan. We waren er dus helemaal klaar voor en Sting en zijn collegas hebben ons niet teleurgesteld. Integendeel!

Ik ben zeker geen groot fan van musicals en de keer dat ik voor een bedrijfsuitje werd meegesleept, was letterlijk een 'Les' in mezelf miserabel voelen. 
Sting is voor mij echter meer dan een opgeleukt sprookje. The Police kwam op precies het juiste moment in mijn leven. Ik kwam net uit militaire dienst en had in die tijd nauwelijks platen kunnen kopen. Vanaf 1978 haalde ik 'die schade' in. The Police was een frisse aanvulling op mijn collectie uit de jaren '60 en '70 die ik inmiddels had opgebouwd. Ieder nieuw album van de driemansformatie omarmde ik dan ook.

Toen ze na vijf albums uit elkaar gingen, was ik echter niet rouwig. Bands als Creedence en Cream bestonden ook maar kort, maar lieten toch een unieke legacy achter. Hoewel The Police later nog een paar keer samenkwam, hield ik het bij die eerste vijf albums. Inmiddels was ik ook meer gecharmeerd van het solowerk van Sting.

 

Zijn debuutalbum had ik uiteraard op de dag van verschijning in huis. Op dat album het schitterende nummer "Russians" en wat is dat na veertig jaar toch pijnlijk actueel. Inmiddels weten we helaas dat "ze" níét genoeg van hun kinderen houden!

 

Dit blogje is gaandeweg een metafoor geworden voor The Last Ship. Waar Sting met zijn collega's op briljante wijze door zijn roots wandelt, probeer ik hier de wortels van mijn bewondering voor hem te onderstrepen.  

 

 

The Last Ship is een capolavoro, maar je moet niet de zaal in gaan met het idee dat je 'The Best of The Police & Sting' krijgt voorgeschoteld.

Wat mij van deze musical vooral aansprak, was de puurheid. Dat Sting een muzikaal topprestatie kan geven is bekend. Een musical over je roots - en dat je die deels moet loslaten om een beter bestaan op te bouwen - raakte mij wel. Het spreekt extra tot de verbeelding omdat de hoofdpersoon iemand is die we allemaal kennen; geen sprookjesfiguur, maar een mens van vlees en bloed.

Het is drama, puurheid en soms een knipoog. Muzikaal kom je niets tekort en Sting is ook nog eens een geweldige verteller, hoewel zijn deel op het podium van mij net wat royaler had mogen zijn. Sting kiest er duidelijk voor om zijn collega's alle vrijheid te geven om te shinen. 

Wat daarbij wel opvalt is het signature van Sting, wat stevig doorklinkt in de solonummers die door anderen worden gezongen. 

Verder verdienen de decorontwerpers en de visuele effecten een dikke pluim en Carréis natuurlijk een schitterende venue.

Dit alles maakte The Last Ship tot een heel unieke ervaring. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik in september nóg een keer mag gaan.

 

Dizzy Man’s Band 2.0 The Legacy

Gister met een maatje naar de Dizzy Man's Band 2.0 geweest. De band bouwt voort op het origineel, maar door een nagenoeg geheel nieuwe bezetting nam de band deel aan het SBS-programma “The Tribute, Battle of the Bands”.

Ik heb niets met tribute bands en begin jaren 70 was er zoveel andere muziek waar mijn interesse lag dat er nooit platen van de band in mijn collectie zijn gekomen. Toch zing ik nummers als “Matter of facts”, “Tickatoo”, “The Show” en “The Opera” probleemloos mee.

 

Mijn maatje had gratis kaarten geregeld, het concert zou "om de hoek" zijn en de dag ervoor had ik in de regen de 25 km lange 11-Strandentocht gedaan. Dus lekker bijkomen en onbevangen dit optreden ondergaan en eerlijk is eerlijk: de grote formatie wist er een prima feestje van te maken. Uiteraard werden door het bejaarde publiek de bekende hits met veel enthousiasme ontvangen.

 

Naast eigen werk speelde de band onder andere "The Letter" wat we vooral van Joe Cocker kennen. Ze zetten daar een prima uitvoering van neer; ik was bij dat nummer zelfs wel onder de indruk van de vier man (waarvan één vrouw) sterke blazerssectie. Prima gedaan.

 

Bij nummers van Blood Sweat and Tears en Chicago was dat toch wat lastiger. Verre van slecht, maar dat zijn toch grote schoenen waar je dan in gaat staan.

Zeker aardig - en door het publiek gewaardeerd - waren covers zoals "Let's Stick Together" van Bryan Ferry.

Zelf wist ik vooral de uitvoering van "Hush" te waarderen. Het nummer is oorspronkelijk van Joe South, die er in 1968 een hit mee had. Deep Purple nam het in datzelfde jaar op voor hun debuutalbum Shades of Deep Purple. De Dizzy Man's Band liet zich gister vooral door die versie inspireren en persoonlijk vond ik het een van de hoogtepunten van dit optreden.

Gewoon een lekker zondagsmiddagconcert. Zelf was ik nooit op het idee gekomen om naar dit optreden te gaan en zo zie je maar hoe goed het is om zo nu en dan eens uit je eigen bubbel te stappen.

 

Colin Blunstone in De Boerderij

Gisteravond met m'n lief naar een optreden geweest van deze oud gediende. Blunstone is inmiddels 79 maar de sleet zit er nog steeds niet op. Samen met vijf collega's verwende hij het publiek met een enthousiast optreden.

Het zestal speelde een gevarieerde setlist met een paar lekkere rocknummers en ook een paar fraaie kleine liedjes. Diverse nummers uit de soloperiode van Blunstone kwamen aan bod maar uiteraard een aantal nummers uit de succesperiode van The Zombies zoals "Time of the Season" en "She's Not There".

Als liefhebber van Psychedelische Pop & Rock van eind jaren 60 had van mij bij het nummer "Time of the Season" wel de diaprojector met vloeistof dia's aangebracht. Eigenlijk was dat het enig gemis in dit heerlijke avondje sentiment.

De setlist werd compleet gemaakt "Old and Wise" dat Blunstone bij The Alan Parsons Project heeft gezongen. In het origineel van The Alan Parsons Project is er aan het eind van het nummer een nadrukkelijke rol voor een sax. Dit werd heel creatief opgelost met een prachtige gitaarsolo.
Overigens complimenten voor alle bandleden. Prima muzikanten!

Blunstone en z'n band hadden er echt zin in en het publiek wist dat te waarderen.

 

 

Mell VF in Luxor (Rotterdam)

Net terug van een optreden van Mell VF (voorheen Mell & Vintage Future) dat gehouden werd in het oude Luxor theater in het centrum van Rotterdam.

Grote acts ga ik eigenlijk niet meer heen. Te druk maar vooral vooral de prijzen zijn gewoon idioot geworden. Daarnaast is er niks mis met kleinere acts zo bewees Mell VF vanavond maar weer.

We hebben vanavond genoten van een zeer energiek optreden met een heerlijke melting pot van R&B, Soul, Poprock en zelfs een mespuntje Country.

De driemansformatie bracht een aantrekkelijke setlist met zowel nieuw als wat materiaal van de beginperiode. De nummers werden hier en daar opgeleukt met grappige of zelf indrukwekkende intro's.

Veel liedjes over liefde of onmogelijke liefde maar in alle gevallen met grote overtuiging gebracht. Net als de rest van het publiek gingen we dan ook tevreden naar huis.

Gov't Mule in Tivoli

Gisteravond naar een optreden van deze Southern Rockband geweest. Gov't Mule is een spin-off van de legendarische Allman Brothers Band. In 1994 werd de band opgericht door Warren Haynes en Allen Woody.

Beide speelde op dat moment ook in The Allman Brothers Band. Haynes uiteraard op gitaar en Woody op bas. Beide zijn te horen op diverse studio- en live albums van The Allman Brothers waaronder het zeer geslaagde album Where It All Begins uit 1994.

 

Allen Woody is in 2000 overleden maar de energieke Haynes houdt Gov't Mule al jaren in leven. Het enthousiasme waar hij dat mee doet is ongeëvenaard en de catalogus die Gov't Mule inmiddels bij elkaar heeft gespeeld is dan ook meer dan indrukwekkend.

Genoeg reden om met een paar vrienden naar Utrecht af te reizen en als liefhebbers van Southern Rock en Bluesrock werden op onze wenken bediend.

Het viertal speelde een uitstekende setlist (zie hieronder) bij elkaar. Meermaals ontwikkelde een nummer zich tot een heerlijke en soms zeer stevige jam. Gov't Mule behoort wat mij betreft ook tot de beste actieve jambands.

Vaklui die het publiek prima wisten te vermaken, maar de geluidskwaliteit was toch wel onder de maat.

Jammer want een act als dit verdient het dat ook dat helemaal in orde is 

Helaas was de balans tussen zang en muziek niet goed afgestemd. 

Als toegift kreeg het publiek het fenomenale "Soulshine" voorgeschoteld. Een van mijn favoriete nummers van an frontman Waren Haynes.

Geslaagde avond maar voor de man achter de knoppen zijn er nog wat leermomenten.

 

 

Setlist Tivoli 14 november 2023

 

Setlist deel 1
Mule
Monkey Hill
Get Behind the Mule (Tom Waits)
Wake Up Dead
Larger Than Life
Trane / Rumble / Sex Machine / St. Stephen Jam (diverse)
After the Storm
32-20 Blues (Robert Johnson)

Pauze

Setlist deel 2:
Gone Too Long (eerste keer live)
Dreams (The Allman Brothers Band)
Ain't No Love in the Heart of the City (Bobby Bland )
I Asked for Water (She Gave Me Gasoline) (Howlin’ Wolf)
Sco-Mule
Shake Our Way Out
Mr. Man

Toegift:
Soulshine (The Allman Brothers Band)

Steve Hogarth in De Boerderij

Mooie luisterliedjes afgewisseld met heerlijke Britse humor. Eigenlijk is dat wel een prima samenvatting van een zeer geslaagd optreden. We kennen Hogarth van Marillion en deze serie soloconcerten heeft hij naar eigen zeggen ooit opgezet om de Britse ficus een plezier te doen. De wijze hoe hij dat aan het publiek laat weten is op heerlijke wijze doorspekt met zelfspot. 

Hogarth weet het publiek goed  twee en half uur te vermaken met flink wat nummers uit de Marillion catalogus. Daarnaast speelt Hogarth diverse nummers van collega's zoals Peter Gabriel, Kate Bush, Bob Dylan en The Beatles.
Marillion heeft een zeer enthousiaste aanhang in Nederland en dat was gisteravond goed te merken. Het publiek reageerde dan ook uitbundig op de muzikale keuzes van Hogarth. Ook de wat ondeugende intermezzo's van Hogarth werden door het publiek met veel gretigheid in ontvangst genomen.

Hogarth probeerde in het begin van dit solo-optreden het publiek wijs te maken dat hij het eng vond om alleen op het podium te staan. Ik sluit niet uit dat dat waar is, maar ondertussen is Hogarth een ware meester om met het publiek te communiceren. Dat ook nog op een manier dat het voor zowel Hogarth als het publiek een cadeautje is.

Zeer geslaagde avond en voor wie een souvenir mee wilde nemen was er de gebruikelijke merchandise en signeersessie.

 

 

 Setlist De Boerderij 5 augustus 2023
The Hollow Man (Marillion)
You're Gone (Marillion)
Thankyou Whoever You Are (Marillion )
This Train Is My Life (Marillion)
Real Tears for Sale (Marillion)
Beyond You (Marillion)
Here Comes the Flood (Peter Gabriel)
The Crow and the Nightingale (Marillion)
Power - vertellend (Marillion)
Kayleigh - vertellend (Marillion) 

No One Can (Marillion)
Sounds That Can't Be Made (Marillion)
White Paper (Marillion)
Care (IV) Angels on Earth (Marillion)
Really Like
Way Over Yonder (Carole King)
Like a Rolling Stone(Bob Dylan)
Lover, You Should've Come Over (Jeff Buckley)
Games in Germany (How We Live)
Afraid of Sunlight (Marillion)

Toegift:
All You Need Is Love (The Beatles)
Cloudbusting (Kate Bush)
Beautiful (Marillion)
Faith (Marillion)

Vonda Shepard in De Boerderij

Bij het grote publiek werd Vonda vooral bekend door haar optredens en soundtracks voor de TV serie van Ally McBeal. Voor deze serie heeft ze meer dan 500(!!) songs geschreven!

Een tweetal van die soundtracks maken al ruim 20 jaar deel uit van de playlist die we gebruiken als we naar Zuid-Europa rijden. Dat doen we doorgaans minimaal twee keer per jaar. Een keer voor de wintersport en een in de zomer naar een zonnig oord zoals Kroatië, Italië of Spanje.

 

De albums Songs from Ally McBeal (1998) en Heart and Soul (1999) zingt ons gezin dan ook van voor tot achter mee.
Toen bekend werd dat Vonda in De Boerderij zou gaan optreden maar gelijk kaartjes besteld en gisteravond was het zover.

De tournee die Vonda en haar band op dit moment maakt staat in het teken van haar nieuwe album  Red Light, Green Light dat afgelopen herfst verscheen.

Vonda heeft een geweldige stem en meeste nummers die ze zingt zijn door haar zelf geschreven. Daarnaast zingt ze altijd wel een paar covers en door de jaren heen heeft ze ruim 200 verschillende covers live gespeeld.

Ook gisteravond in De Boerderij zong Vonda een zestal covers van een totale setlist van 22 nummers. Vonda wisselt heerlijke luisterliedjes af met zo nu en dan lekker pittige Pop Rock en er kwam zelfs een prima funky nummer voorbij.

De stem van Vonda is fenomenaal en als je dan in de begeleidende band gaat zitten stap je wel in hele grote schoenen. 

De band waar ze mee op tournee is zijn alle drie muzikanten waar Vonda al mee mee samenwerkt en het was echt een geoliede machine die op het podium stond.

Uitstekende muzikanten die naast Vonda hun sporen hebben verdiend bij onder meer Tina Turner en Johnny Cash. 

 

De geweldige stem van Vonda nam het in wat stevigere nummers ook een paar keer op tegen de band met wat mij betreft als rockend hoogtepunt "Sweet Inspiration". De hele setlist was om te smullen maar er staken er wel een paar nummers bovenuit. Zo was de vertolking van "In July" van het album Chinatown (2002) en geweldige traktatie voor de oren.

Als fans van het eerste uur wisten we natuurlijk ook de heerlijke uitvoering van "I Only Want to Be With You" te waarderen.

 

Van haar nieuwe album speelde Vonda zes van de tien nummers en dat klink allemaal weer heerlijk.

Toch ben ik sinds gister van mening dat Vonda live beter is dan in de studio. De albums rond Ally McBeal zijn sowieso wat overgeproduceerd. Dat is logisch want zo'n serie moet natuurlijk als chocolademousse naar binnen schuiven.

Ook de andere albums van Vonda zijn best wel "braaf" geproduceerd. Niks mis mee maar wat ze gister in De Boerderij liet horen was wat mij betreft next level. Als een puber die voor het eerst alleen op vakantie gaat en helemaal los gaat. We waren al fan van Vonda en daar is gister een flinke schep bovenop gekomen.

 

Het smaakte in ieder geval naar meer en als Vonda nog eens in de buurt is zijn we zeker weer van de partij.

 

 

Setlist De Boerderij - 23 februari 2023

Shine Your Light
Red Light, Green Light
Dirty Laundry Line
In July
The Sunset Marquis
I Just Don't Get It
Walk on the Water
The Wildest Times of the World
Like a Hemisphere
Walk Away Renée (The Left Banke cover)
Need Your Love

Pauze:
To the Stars
I Know Better
Respect Yourself (The Staple Singers cover)
Maryland
Disappear
Sweet Inspiration (Dan Penn cover)
Baby, Don't You Break My Heart Slow
Searchin' My Soul

Toegift:
Tell Him (The Exciters cover)
I Only Want to Be With You (Dusty Springfield cover)
You Belong to Me (Joni James cover)

Leif De Leeuw Band in Bibelot

Gister met twee vrienden naar een optreden van Leif De Leeuw Band geweest. Het optreden was in Bibelot in Dordrecht. Prima locatie en naast de deur een parkeergarage. Altijd handig.
Zelf hoorde ik voor het eerst van deze band kort nadat ze het album Leif de Leeuw Band – Plays The Allman Brothers Band in 2019 hadden uitgebracht.

 

Ik ben een groot fan van The Allman Brothers en heb het niet zo op tribute bandjes, maar daar is hier geen sprake van. Zie het als Beth Hart die een album met Led Zeppelin vol zingt of Lucinda Williams met haar Stones album, The Byrds plays Dylan.

 

Dus ik in de winter 2019-2020 eens een avond stuk gegooid aan alles clips en videos van deze Nederlandse Southern Rockers te bekijken en beluisteren.

Al snel was ik gegrepen door de authenticiteit, beheersing van de instrumenten, muziekkeuzes en een enorm enthousiasme. 

 

Niet lang daarna het bovengenoemde album besteld en dat ziet ook meer dan regelmatig de schijvendraaier.

Ik ga niet veel naar concerten maar deze gasten wilde ik wel een keer zien spelen. Iemand anders eiste echter ineens een enorme hoofdrol: Corona. De bitch!

Gelukkig is het de goede kant op aan het gaan en gisteravond stond een dol enthousiast publiek te genieten van een al even enthousiaste band.

Twee uur heerlijke Southern Rock met een Blues nummer tussendoor. Daarnaast gaf Leif een paar zeer eigen solo's weg die het gewoon verdienen een eigen muziekstijlnaam te krijgen.

Een aantal solo's waren zo bizar stil dat je bij wijze van spreken een speld kon horen vallen. Om daarna weer te accelereren waarbij om beurten een bandlid bijspringt om zo een enorme taart van muziek te maken. 

 

De band bestaat uit een klassieke Southern Rock configuratie zoals The Allman Brothers die op de kaart hebben gezet. Dus twee gitaristen, twee drummers, een bassist en een man achter de toetsen.

Alle zes heerlijke muzikanten die hun vak beheersen, maar die vooral mega enthousiast aan het spelen zijn.

Smullen!
 

Als groot fan van The Allman Brothers was ik uiteraard verguld dat "Jessica" als toegift werd gespeeld. Mijn favoriet van de avond is echter het nummer "Soulshine". Geweldig hoe daar een eigen intro voor is gemaakt. Ik ken het nummer heel erg goed maar Leif begint met een riedeltje en plakt er steeds weer een noot aan en weer een tot het duidelijk wordt om welk nummer het gaat.

Een soort cadeau wat je heel langzaam aan het uitpakken bent. De rest van het zestal stelt vervolgens niet teleur en bezorgde mij zelfs een kippenvel moment. Dank daarvoor!

Ook de lang uitsponnen jams in een aantal andere nummer deden mijn bloed fors sneller stromen.

Na afloop had ik als souvenir voor de oren het laatste album mee willen nemen. Helaas uitverkocht.............en we snappen allemaal waarom!

Nieuwe CD Van Piekeren

Vanmiddag samen met een vriend naar de presentatie van de nieuwe CD van Van Piekeren geweest. De locatie die was uitgezocht was mega briljant. Oud industriecomplex aan de rand van Utrecht waar allerlei kunstenaars en kleine ondernemers actief zijn. Het optreden zelf was in NAR café der kunsten. Klein en mega sfeervol theater-cafe en een geweldige uitspan voor een bedrijfsfeest. Of een verjaardag!

Ook een perfecte plek om een nieuwe CD te presenteren. Jan speelde met zijn band een klein uurtje de pannen van het dak. Heerlijke sfeer en de mannen hadden net als het aanwezige publiek er echt zin in.

De CD moet wellicht met een speeltijd van maar net een half uur een EP genoemd worden. Laten we niet vergeten dat we door de CD vinden dat een album maar 40,50 of 60 minuten moet gaan duren. Dat is natuurlijk flauwekul. Een topartiest als J.J. Cale bracht in de jaren 70 meerdere albums uit die soms niet eens boven het half uur uitkwamen. Is dat erg? Nee want het gaat om het luisterplezier.

Het gaat wellicht wat ver om Van Piekeren met J.J. Cale te vergelijken maar het luisterplezier van deze CD is heel, heel erg hoog!
Een optreden van Jan en z'n mannen is sowieso een beleving, maar zo'n CDtje even op je gemak zitten luisteren is toch weer een heel andere ervaring.

In de auto op weg naar huis als achtergrond gedraaid en nu even een echte luisterbeurt met een lekker glaasje Kraken (rum). Uiteraard had ik liever een vinyl versie gehad, maar de wachtrij bij de platenpersen zijn groter dan alle maandagochtend files bij elkaar.

Gewoon negen prima muzikale bonbons waarvan we het titelnummer "Gedaan wat ik wilde" al kende. De CD begint met een speciale radiomix van dit heerlijk nummer en eindigt met een lange versie.
Beide zijn een briljante bewerking van het nummer "Waltzing Matilda" van Tom Waits.

De CD zit in een knap stukje artwork en is voorzien van een boekje met songteksten. Artiesten die teksten bij hun albums leveren hebben bij mij sowieso een streepje voor. Het is een soort van commitment van wat je zingt. En als er iets is wat Van Piekeren en zijn band weet op te roepen is dat ze overtuigd zijn van de soort muziek die ze maken. Hulde!

Geweldige manier geweest om een middag stuk te slaan en 10 Euro voor een dergelijk concert met een gratis CD is in deze tijd bijna ongeloofwaardig.

Stiekem hoop ik toch op een vinyl versie. Het artwork alleen al gilt om een vinyl versie maar vooral om een hoes van 30x30 centimeter.

Jan en band: Bedankt voor de fijne middag en deze heerlijke CD!

(The) Nits

Gisteravond werd ik door een maatje getrakteerd op een optreden van Nits (voorheen The Nits) in Het Paard in Den Haag.

Twee aspecten waren onvermijdelijk: sentiment en de oorlog. Frontman Henk Hofstede verwoorde op indrukwekkende wijze hoe deze afschuwelijke oorlog ook de band in haar greep had.

Hij verwees ook naar hun ruime catalogus waar eigenlijk heel wat nummers in te vinden zijn die over oorlog gaan. 

Op heel gepaste wijze werd door de band een mix gezocht om de oorlog niet te negeren en de bezoekers toch een lekker sentimentele avond te bezorgen.

Want met een band die al sinds 1974 bestaat en een publiek dat een rollator nodig heeft om twee uur een optreden "uit te zitten" is sentiment dominant aanwezig. Daar is ook helemaal Nits mis mee.

De drie heren gaven een puike en strakke show waarbij klassiekers als "Nescio" en "In The Dutch Mountains" onvermijdelijk voor een extra arm onthaal zorgde.

Heerlijk dat sentimentele feest der herkenning maar Nits deed mij vooral heel veel plezier met de ontmoetingen die alleen in een liedje voor kunnen komen. Dat heeft voor mij een filosofische verbinding en als we ergens behoefte aan hebben op dit moment........... verbinding!

Monet, Bob Dylan en Marvin Gay kwamen langs en misschien moet Nits eens overwegen een nummer te maken in de traditie van Desolation Row van Bob Dylan. 

Ook de flirt met Leonard Cohen smaakte naar meer en de zang van Henk Hofstede werd sterk ondersteund door Robert Jan Stips op toetsen en Rob Kloet achter de imposante drumkit.

Henk verwijst in een aantal nummers naar zijn moeder, ouders en ook oma kwam langs. Ook dat zijn allemaal sentimenten en ook daar is weer Nits mis mee.........

Prima optreden van het drietal wat op gepaste en chique wijze een avond muziekplezier in wisten te passen in zeer, zeer barre tijden.

Stones Zuiderpark 29 mei 1976

Het was koud, het was nat en een bizar lang voorprogramma. Het was het wachten echter dubbel en dwars waard want The Stones gaven een geweldige show.

Het  was mijn eerste concert van The Stones en ik was samen met mijn eerste grote liefde. 25 gulden was een kaartje. Toen was dat evenveel als een dubbel LP en nu kan je voor het geld van een dubbel LP echt niet meer naar een optreden van een top-act.

 

 

Afgelopen weken kwam bizar vaak de het onderwerp Stones-Live naar voren. De aandacht voor dit onderwerp zal zeker gevoed zijn door de nieuwe tournee van de Stones, die ze triest genoeg zonder Charlie Watts gaan doen.

Als het over Stones concerten gaat kan het niet anders dat je even stilstaat bij het eerste concert waar jezelf bij bent geweest.

 

 

De Stones gaven dat weekend in 1976 twee concerten in het F.C. Den Haag Stadion zowel op zaterdag 29 mei als op zondag 30 mei. 

Los van het weer en te veel lange voorprogramma was het een geweldige ervaring. Stones, Stones, Stones. PUNT! 

Ik ben na dit concert zeker in de eerste jaren op zoek geweest of er een bootleg van dit concert te vinden was. 

Deze zijn er maar maar het is mij niet gelukt waarbij het de vraag is of dat heel erg is. Het was een geweldig concert, maar bootlegs die in die jaren uitkwamen waren echt om te huilen.

 

De liefhebber - waarbij de sentimenten echt opspelen - zal met wat moeite wel wat illegaal vinyl of CD's vinden met opnames van deze twee concerten.

Stiekem hoop ik dat The Stones dit concert uitbrengen in The Vault serie op een fraaie 3LP set en dan lekker met zwart-wit foto's.

De liefde waar ik mee was heeft daarna geen jaar meer geduurd, maar de liefde voor de Stones is altijd gebleven. 

Concert Knight Area

Gisteravond naar een optreden van Knight Area geweest in Het Paard in Den Haag.
Kleine zaal wat voor een intieme sfeer zorgt.
Knight Area heeft recent het album D-Day uitgebracht. Een schitterend concept album.
Neo-Prog van de bovenste plank en dit album hebben ze volledig gespeeld tijdens dit optreden.

De muziek werd opgevuld met een aantal anekdotes in relatie tot D-Day en het bezoek van de band aan Omaha Beach. Dat maakte het geheel tot een zeer persoonlijk en indrukwekkend gebeuren.
Verder werd op de achtergrond foto's van D-Day geprojecteerd om de muziek extra kracht bij te zetten.

Het album is voorlopig helaas alleen op CD verkrijgbaar maar begin 2020 komt het album op vinyl uit.

Oscar Benton - I Am Back

In het Blues Magazine werd eerder dit jaar al enorm enthousiast op dit album gereageerd. Terecht was daar ook te lezen dat Oscar en z'n blues band eigenlijk nooit zijn weggeweest.In de harten van de liefhebber sowieso niet, maar het heeft Oscar en z'n mannen om diverse redenen ook wel een beetje tegen gezeten.

Afgelopen vrijdag heb ik ze zien optreden bij Muziek Staffhorst Vinyl in Utrecht. Wat een energie zit er nog in deze mannen: Blues zoals Blues bedoeld is.
Aangevuld met heerlijke anekdotes en natuurlijk is een optreden in zo'n platenwinkel een enorme laagdrempelig gebeuren.
Muziek Staffhorst Vinyl nodigt iedere vrijdag een bandje uit om te komen spelen. Beetje promotie voor een nieuw album en een beetje promotie voor deze mooie vinyl winkel. Want Muziek Staffhorst Vinyl is niet een doorsnee platenwinkel waar CD's en vinyl door elkaar staan. NEE........alleen vinyl!
Voor de liefhebber een uitstekende keuze.
Als je de reis naar Utrecht voor een paar platen te ver vindt dan is vrijdagmiddag wellicht een mooi moment. Iedere vrijdag om 17:00 gaat het daar los. En Utrecht is een prima stad om daarna een hapje te gaan eten en een biertje te drinken!

Toegang van deze optredens zijn gratis, wijntje (de buren zijn een wijnhandel) of een biertje voor een schappelijke prijs en lekker genieten. Beetje browsen in de platenbakken en lekker slap ouwehoeren met andere liefhebbers.

Het optreden van Oscar met z'n mannen was echt fantastisch. Bizar feitje: ik heb ze 42 (!!!) jaar geleden in de De Lantaarn zien spelen! Bezig blijven is echt het medicijn tegen oud worden.
De mannen komen ook niet hun bed uit omdat het moet. Nee om plezier te maken tussen het muziekpubliek. Smullen!

Na afloop kon je het nieuwe album laten tekenen. De plaat zelf is iets ingetogener dan wat ze live brengen. Maar zo zie ik het ook graag. Thuis net wat meer luistermuziek en op de bühne gewoon lekker los gaan.
Nagenoeg alle composities zijn van Johnny Laporte (samen met broer Guus ook bekend van Barrelhouse) en het is een prachtige set nummers geworden.
Ook een goed geproduceerde plaat. Evenwichtig maar toch genoeg speelse elementen.

Hoewel de mannen al even meedraaien is net als het optreden bij Muziek Staffhorst de plaat een moderne frisse productie die in iedere NL-blues collectie thuis hoort.

THANKS mannen voor de geweldige muziek en Staffhorst dank voor dit initiatief!

Arena in de Boerderij

Heerlijk optreden an de (Neo) Prog-Rock band. Boerderij blijft natuurlijk ook een lekker intieme zaal.

Als souvenir het dubbelalbum The Visitor meegenomen. Met poster en handtekeningen. Nu ben ik de leeftijd voorbij dat ik in de rij voor handtekeningen ga staan maar als het er zo bijzit is dat toch wel leuk.

Gelaagd concert.