Sting: The Last Ship

The Last Ship is een in 2013 verschenen album van Sting, geïnspireerd op de gelijknamige musical. De musical neemt je mee naar de roots van Sting: een stadje dat volledig leefde van de scheepsbouw. Al in 2010 speelde hij met het idee voor deze voorstelling maar moest nog even rijpen. In de jaren die volgden werden er verschillende tests gedaan, tot uiteindelijk de "definitieve" versie in 2014 in Chicago in première ging.

"Definitief" staat hier bewust tussen aanhalingstekens. Zoals Sting onlangs bij Eva Jinek vertelde, past hij zelfs na al die jaren nog regelmatig elementen aan. Dat organische proces is waarschijnlijk precies de reden waarom het voor hem boeiend blijft. Het was dan ook bijzonder om hem bij Eva met zoveel vuur over dit levenswerk te zien praten.

Samen met een maatje stapte ik gisteravond dan ook met hoge verwachtingen Carré binnen. Als voorprogramma hadden we een uurtje in de platenbakken van Concerto gesnuffeld, gevolgd door een bezoek aan de Italiaan. We waren er dus helemaal klaar voor en Sting en zijn collegas hebben ons niet teleurgesteld. Integendeel!

Ik ben zeker geen groot fan van musicals en de keer dat ik voor een bedrijfsuitje werd meegesleept, was letterlijk een 'Les' in mezelf miserabel voelen. 
Sting is voor mij echter meer dan een opgeleukt sprookje. The Police kwam op precies het juiste moment in mijn leven. Ik kwam net uit militaire dienst en had in die tijd nauwelijks platen kunnen kopen. Vanaf 1978 haalde ik 'die schade' in. The Police was een frisse aanvulling op mijn collectie uit de jaren '60 en '70 die ik inmiddels had opgebouwd. Ieder nieuw album van de driemansformatie omarmde ik dan ook.

Toen ze na vijf albums uit elkaar gingen, was ik echter niet rouwig. Bands als Creedence en Cream bestonden ook maar kort, maar lieten toch een unieke legacy achter. Hoewel The Police later nog een paar keer samenkwam, hield ik het bij die eerste vijf albums. Inmiddels was ik ook meer gecharmeerd van het solowerk van Sting.

 

Zijn debuutalbum had ik uiteraard op de dag van verschijning in huis. Op dat album het schitterende nummer "Russians" en wat is dat na veertig jaar toch pijnlijk actueel. Inmiddels weten we helaas dat "ze" níét genoeg van hun kinderen houden!

 

Dit blogje is gaandeweg een metafoor geworden voor The Last Ship. Waar Sting met zijn collega's op briljante wijze door zijn roots wandelt, probeer ik hier de wortels van mijn bewondering voor hem te onderstrepen.  

 

 

The Last Ship is een capolavoro, maar je moet niet de zaal in gaan met het idee dat je 'The Best of The Police & Sting' krijgt voorgeschoteld.

Wat mij van deze musical vooral aansprak, was de puurheid. Dat Sting een muzikaal topprestatie kan geven is bekend. Een musical over je roots - en dat je die deels moet loslaten om een beter bestaan op te bouwen - raakte mij wel. Het spreekt extra tot de verbeelding omdat de hoofdpersoon iemand is die we allemaal kennen; geen sprookjesfiguur, maar een mens van vlees en bloed.

Het is drama, puurheid en soms een knipoog. Muzikaal kom je niets tekort en Sting is ook nog eens een geweldige verteller, hoewel zijn deel op het podium van mij net wat royaler had mogen zijn. Sting kiest er duidelijk voor om zijn collega's alle vrijheid te geven om te shinen. 

Wat daarbij wel opvalt is het signature van Sting, wat stevig doorklinkt in de solonummers die door anderen worden gezongen. 

Verder verdienen de decorontwerpers en de visuele effecten een dikke pluim en Carréis natuurlijk een schitterende venue.

Dit alles maakte The Last Ship tot een heel unieke ervaring. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik in september nóg een keer mag gaan.