50 jaar Eagles - Their Greatest Hits (1971–1975)

Het is vandaag precies 50 jaar geleden dat dit verzamelalbum verscheen en het zetten echt een nieuwe norm. Zowel qua muziek als commercieel succes. Uiteraard heb ik het over Their Greatest Hits (1971–1975) van de Eagles. Leg deze plaat op de draaitafel, zet de versterker een streepje harder en reis met me mee terug naar 17 februari 1976.

Het is eigenlijk bizar als je er goed over nadenkt want de band bestond pas vijf jaar. Vier albums hadden de Eagles tot dat moment gemaakt. Toch was er al genoeg materiaal voor een 'Greatest Hits' die decennialang de hitlijsten zou domineren. Sterker nog, het zou in de VS zelfs het album Thriller van Michael Jackson van de troon stoten als bestverkochte album ooit! In de VS haalde deze Their Greatest Hits (1971–1975) viermaal (!) diamant! 

Vanaf de eerste tonen van "Take It Easy" word je direct die lome, zonovergoten sfeer van Californië in getrokken. Het is die herkenbare mix van country, rock en die loepzuivere harmonieën waar Glenn Frey en Don Henley het patent op leken te hebben.

Wat deze verzamelaar zo sterk maakt, is de balans. Je hebt de uptempo nummers als "Already Gone", maar het zijn de ballads die het hart raken. Luister naar de melancholie in "Desperado" of de dromerige sfeer van "Lyin' Eyes". Mijn toenmalige vriendin hield dat nummer iedere keer heel vragen onder m'n neus, maar het bleek achteraf toch andersom!

Op deze sterke verzamelaar nog niet de monsterhit "Hotel California", want het gelijknamige album zou pas in december dat jaar verschijnen. Zelfs zonder deze wereldhit kwam er toch in nagenoeg ieder Amerikaans gezin een exemplaar van deze Their Greatest Hits (1971–1975) terecht............

Voor mij is Their Greatest Hits (1971–1975) meer dan zomaar een verzameling liedjes. Het is een tijdmachine. Het herinnert mij aan een tijd waarin muziek nog de ruimte kreeg om te ademen, waarin gitaren mochten janken en stemmen perfect in elkaar overliepen zonder hulp van computers.

Van de tien pareltjes op dit album kan ik niet gelijk een favoriet aanwijzen. Dat heeft ook best met je bui te maken. Heb ik wat meer energie dan mag "Witchy Woman" op repeat en ben ik in een meer timide bui dan komen andere nummers zoals het reeds genoemde "Desperado" in aanmerking.

Welk nummer ook je keuze is, dit is op afstand de allerbeste en meest succesvolle verzamelaar die er ooit gemaakt is. 

50 jaar On The Border

Het derde album van de Eagles viert vandaag haar 50e verjaardag. Toen ik in 1972 met het debuut van de Eagles bij mijn vrienden aankwam werd ik toch een beetje uitgelachen. Te Country en te weinig Rock.

Folk mocht - mits maatschappijkritisch - dan nog wel in mijn vriendenkring, maar het moest niet te soft gaan worden. Uiteindelijk hadden ze allemaal na een paar jaar een rij albums van de Eagles staan. Met deze On The Border werd dan ook nog eens aan hun behoefte voldaan om iets meer Rock in te brengen.

 

Voor mij persoonlijk is On The Border echter toch het minste album van de Eagles en ik draai het eigenlijk nooit. Het album mist een bepaalde consistentie en samenhang. Mogelijk omdat er halverwege van producer is gewisselden.  Glyn Johns die we oa kennen van The Kinks, The Rolling Stones, Eric Clapton en Led Zeppelin werd halverwege vervangen door Bill Szymczyk.

 

Szymczyk die producer is geweest voor oa B.B. King, The Who, The J. Geils Band, Joe Walsh, Santana en de Outlaws heeft vanaf On The Border alle studio albums van de Eagles geproduceerd.

Daaronder ook het meesterwerk Hotel California. 

 

Deze On The Border blijft echter wat mij betreft toch een zwakke schakel in de catalogus van de Eagles.

Het debuut uit 1972 en opvolger Desperado van een jaar later hadden bij mij de verwachtingen vrij hoog gezet. Verwachtingen die - in mijn bescheiden mening - niet werden waargemaakt. De band is op dit album veel te geforceerd op zoek naar een meer stevige Rock sound. Dat gaat wat mij betreft bij de opener al fout. Iets teveel gitaar en who, who roepen maakt je nog geen hardrocker.

Het is allemaal niet slecht en het album doet het prima in de auto als je een lange rit moet maken. Toch zal ik in tegenstelling tot Desperado en Hotel California dit album niet uit de kast halen om echt naar te gaan zitten luisteren.

 

Toch heb ik op deze On The Border wel een paar favoriete nummers. Het zal niemand verbazen dat het de nummers zijn die wat meer tegen de Countryrock aanleunen die mijn voorkeur hebben.

Met On The Border is de titel zeer passend gekozen want het ligt toch op de grens van een stijlwissel die de Eagles hebben ondergaan. Niet dat ze de Countryrock volledig bij het grof vuil hadden gezet, maar vanaf deze On The Border werd Rock de dominante muziekstijl van de Eagles.

 

Echt duidelijk wordt de grens bij de laatste twee nummers van kant A van dit album. Met "My Man" brengen de Eagles een schitterende Countryrock ballad ter ere van de kort daarvoor overleden Gram Parsons.

Het nummer wordt opgevolgd door titelsong "On The Border" waar Rock, een soort van Soul, R&B, gitaren, handclaps een onhandig gevecht voeren om aandacht om zo een brutalere sound neer te zetten. 

Daar waar "My Man" nog het bewieroken van collega is blijkt "On The Border" zich vooral af te zetten tegen de macht. Geschreven aan de wortels van het Watergate Schandaal en het nummer bleek zelfs enige voorspellende waarde te hebben. Deze twee nummers zijn zowel muziek als boodschap een enorm contrast van elkaar.

De regel "I'm try'n' to change this water to wine" uit deze titelsong had overigens ook zomaar een knipoog kunnen zijn naar de transitie die de band op dat moment doormaakte.............

 

Eagles live bij de rookworst

Koken is ook een hobby van mij en dat doe ik dan ook bijna iedere dag. Koken begint echter met spullen kopen. Iedere donderdagochtend vroeg ga ik de weekboodschappen halen. Veel bij de Lidl want wasmiddel en dat soort spul is daar gewoon lekker voordelig. Daarnaast is groente en fruit van de Lidl niet alleen goedkoop maar ook gewoon heel goed. Ga ik niet bij de buurman het dubbelen betalen.

Dat geld kan je beter gebruiken voor leuk dingen en ook daar was de Lidl vandaag mijn vriend. In een display stonden een aantal live albums. Voor ieder wat wils zoals AC DC, Metallica, Bruce Springsteen, U2, Dire Straits, The Beatles en de Eagles.

Dat album van de Eagles maar even meegenomen en geen spijt van. Album verscheen vorig maand maand maar de opnames dateren uit 1994.

Net een eerste draaibeurt en ik heb goed nieuws voor de liefhebbers van het nummer "Hotel California"! Dit is het beste intro wat ik ken. Tikje latin invloeden en het klinkt als een klok.

Dat geldt trouwens voor heel deze Live At Warner Brothers Studio 1994. Geluidskwaliteit is echt goed, stereobeeld is goed, en de plaat was bizar schoon. Geen papierstof wat we toch te vaak zien op nieuwe platen en de plaat zat in een professionele binnenhoes. Ook dat kan wel eens beter zeker met de huidige prijzen.

Met "Peaceful Easy Feeling", "Tequila Sunrise" en het eerder genoemde "Hotel California" bevat dit live album de nodige klassiekers van de Eagles. Toch bevat dit album een niet alledaagse setlist. Een nummer als "Learn To Be Still" had ik bijvoorbeeld nog niet in een live versie en er staat toch genoeg Eagles live hier in de kast.

Het nummer "Help Me Through The Night" had dan weer alleen maar op de DVD Hell Freezes Over. Prima setlist, uitstekende kwaliteit en alleen het intro van "Hotel California" is de 14,95 al waard!

Zo leuk boodschappen doen!

R.I.P. Randy Meisner

In alle kranten was vanmorgen te lezen dat medeoprichter van de Eagles op 26 juli is overleden. Randy Meisner is een van de oprichters van deze legendarische band waar hij bas speelde en zong.

Na het succesvolle album Hotel Californië verliet Meisner de band. Meisner heeft nooit behoefte gehad aan een reünie van de Eagles mee te werken. Na de meeste succesvolle periode bij de Eagles vond hij het blijkbaar genoeg.

Bij de Eagles werd er - zelfs op het podium - nog wel eens ruzie gemaakt en Meisner stond vooral bekend als een wat aardige jongen. Niet dat hij over zich heen liet lopen want voor de Eagles maakte hij korte tijd deel uit van Poco en bedankte na het eerste album wegens te weinig inbreng.

Meisner was immers niet alleen een uitmuntende bassist maar kon ook prima liedjes schrijven en bij Poco kreeg hij daar onvoldoende ruimte voor. Die ruimte vond hij wel bij de Eagles maar het leven van een rockartiest bij een succesvolle band vond Meisner toch te zwaar en verliet in 1977 de Eagles.

Meisner heeft daarna nog wel in diverse bandjes gespeeld en een aantal prima solo albums gemaakt maar bleef ver weg van teveel spotlights.
Meisner leefde daarna vooral buiten de aandacht tot in 2016 zijn vrouw Lana Rae door een vuurwapen om het leven kwam. Meisner bleek had met haar dood niets te maken want het ging om een tragisch ongeval.

Meisner - die 77 jaar oud werd - laat een schitterende muzikale erfenis achter. Ondanks dat Meisner al jaren niet meer actief was zal dit voor heel veel fans heel verdrietig nieuws zijn.

Rust zacht Randy.

Desperado 50 Jaar

Het album Desperado van de Eagles was een logische maar ook nog eens een ijzersterke opvolger van het al zo geslaagde debuut uit 1972. Je mag dit tweede album van de Eagles overigens gerust een conceptalbum noemen.
Een verschijnsel wat tot dat moment toch vooral was gereserveerd binnen de Progressieve Rock,

Deze maand viert het album Desperado haar 50e verjaardagen en het album staat bomvol met tijdloze en wonderschone Countryrock. 

Desperado is dan ook een van mijn favoriete Eagles albums en ik zing alle tien (één nummer is instrumentaal) de nummers foutloos mee. Allemaal nummers met het thema van een band die even een stoere bende wilde zijn.
Niet de gevierde rockartiesten maar de outcasten van de samenleving. Het concept zorgde in 1973 echter ook voor wat wisselende reacties bij de vakpers. Sommige muziekjournalisten vonden dit concept geweldig en andere vonden het maar een flauwe en zelfs wat kinderachtige opzet.

Het debuutalbum haalde in de VS de platina status en deze Desperado kwam tot tweemaal platina. Dat heb ik toch altijd wat mager gevonden. Zeker als je dat vergelijkt met het album Hotel California uit 1976 wat in de VS maar liefst 26(!!!!) keer platina haalde. 

Om dan maar te zwijgen van Their Greatest Hits( (1971–1975) uit 1975) dat zelfs zonder een nummer als Hotel California het dolle aantal van 38(!!!!!) platina platen in de VS binnen wist te halen. 

Greatest Hits albums doen het echter altijd wel goed bij het grote publiek. Vergelijk ik dan het commerciële succes tussen de jarige Desperado en Hotel California vind ik dat enorme verschil op z'n minst opvallend. 

Vreemd, heel vreemd blijf ik dat vinden en Desperado verdiend beslist meer aandacht. Bij deze dus!

Zelf was ik er als de kippen bij toen Desperado verscheen en het is een van mijn meest gedraaid albums. Countryrock op z'n best met de Eagles in mijn favoriete samenstelling.

Lekker zwarte koffie met een restje paaseitje en deze heerlijke 50 jaar oude boevenbende. 

 

50 jaar Heks

Het is nauwelijks te bevatten dat het vandaag 50 jaar geleden is dat de singel "Witchy Woman" van de Eagles werd uitgebracht. 50 jaar!

Het was de tweede singel die van het debuut album van de Eagles werd gehaald, nadat dat voorjaar "Take It Easy" al aan de beurt was geweest.

Zelf was ik niet zo van de singeltjes en ik had het album ook net gekocht. Zoals ik al eerder blogde was mijn omgeving niet gelijk enthousiast over dit album. Toch hebben de Eagles er uiteindelijk voor gezorgd dat - zeker in Nederland - het grote publiek de Country Rock is gaan waarderen.

Waarschijnlijk ook omdat de Eagles zo nu en dan gewoon lekker stevige Rock tussendoor wisten te stoppen zoals het vandaag jarige "Witchy Woman". Zelf vind ik het een intro van dit nummer echt mega geweldig. Overigens best uitzonderlijk om in die jaren een singel uit te brengen met een intro van een halve minuut. Overigens weet ik niet of het intro op de singel versie ook zo lang duurt. Misschien kan iemand dat eens meten.

Het nummer is geschreven door Don Henley en Bernie Leadon. De basis had Leadon gemaakt in zijn tijd bij The Flying Burrito Brothers en samen met Henley maakte hij er een meesterwerk van.

Het is overigens het enige nummer op het debuut album waar Henley zingt. Op de daarop volgende albums zou Henley een steeds groter aandeel in de zang krijgen met het album Hotel California als absoluut hoogtepunt Op dat album drukt Henley zowel als volgroeid liedjesschrijver maar ook als zanger zeer zwaar zijn stempel.

Bij het schrijven van deze jarige Heks kon Henley waarschijnlijk nog niet bevroeden welk succes de Eagles stond te wachten.

Henley heeft ook meermaals in interviews gezegd dat "Witchy Woman" voor hem een mega belangrijke mijlpaal is, want het mag absoluut gezien worden als de start van een geweldige carrier als songwriter.

Voor ik aan het werk ga "Witchy Woman" even op het standje 8. Uiteraard is 9 beter maar de buren aan beide kanten zijn met pensioen. 

In Nederland werd in die jaren heel vaak een mega saai hoesje om een singeltje gedaan terwijl in andere landen platen maatschappijen wat meer hun best deden.

Op de foto zijn de bovenste drie hoesjes die in Nederland werden gebruikt. Daaronder van links naar rechts: Portugal, Spanje en Japan.

Timothy B. Schmit

We kennen Timothy natuurlijk vooral van de Eagles, waar hij in 1978 Randy Meisner verving. Meisner is ook het enige oorspronkelijke Eagles lid wat aan geen enkele verzoening en reünie van de Eagles heeft meegewerkt. Dat is toch lastig te rijmen dat velen hem een heel aardige vent vinden. Nu kan je eigen weg gaan en aardig zijn best samen gaan en laten we het daar dan maar op houden.

 

Het was overigens niet de eerste keer dat Timothy als vervanger van Randy werd ingezet. Eerder was dat al gebeurd in 1970 bij Poco. Aanvankelijk was Timothy een mogelijke kandidaat om van meet af aan bij Poco te gaan spelen maar de keuze viel uiteindelijk op Meisner. 

Meisner had het na één album gezien en er lonkte met de Eagles mogelijk een veel groter muzikaal avontuur. Overigens heeft Meisner later nog heel even bij Poco gespeeld en is hij te horen op het album Legacy uit 1989.

Genoeg over Meisner want het is vandaag de verjaardag van Timothy. Naast basgitaar neemt Timothy ook regelmatig een zangpartij voor z'n rekening en heeft hij voor de Eagles enkele nummers geschreven zoals "I Can't Tell You Why" en "Long Road Out of Eden".

Over z'n gehele carrière is Timothy een zeer ijverige baasje geweest. Als we verzamelalbums even buiten beschouwing laten moet toch gesteld worden dat dit een erg fraai lijstje is:

11 albums met Poco (1970-1984)

4 albums met de Eagles (1979-2007)

6 solo albums (1984-nu)

Daarnaast heeft Timothy meegewerkt aan albums en optredens van onder anderen Bob Seger, Crosby, Stills & Nash, Toto, Ringo Starr, Dan Fogelberg en solo projecten van andere leden van de Eagles.

Harde werker die Timothy en in tegenstelling tot de meeste andere leden van de Eagles niet zo'n ruziemaker.

Bij een grijs (als we naar buiten kijken) zaterdag ontbijt even twee hele fijne live albums waar Timothy op te horen is.

 

Happy Birthday Timothy!

 

Grijs

Er staat zo een stevige wandeling op het programma maar het is mega grijs weer. Dus even moed verzamelen met een goeie bak koffie en een lekker plaatje. Als we het over grijs hebben dan is dit er wel een die ik grijs gedraaid heb!

Het gaat om het debuutalbum van de Eagles uit 1972. Toen het album net uit was hoorde ik het bij de Berenkuil (voormalige platenwinkel Rotterdam) en ik was meteen verkocht.

Toen ik thuis kwam met de plaat waren mijn vrienden echter minder enthousiast. Sterker ze vonden het niks. Ook de recensies die de weken daarop in de "de bladen" verschenen waren geen weerspiegeling van mijn enthousiasme. Het toonaangevende blad Rolling Stone kwam niet verder dan 3,5 ster. Nu is dat blad ook daarna niet erg scheutig geweest met sterren als het gaat om albums van de Eagles.

Wat mijn vrienden en Rolling Stone er toen ook van vond is het met dit album is het uiteindelijk toch goed gekomen. In de VS haalde het album op z'n sloffen de platina status. Belangrijker is echter dat de Eagles met dit album de Countryrock naar een level hebben getild dat het brede publiek het volledig heeft omarmd.

Het album Sweetheart Of The Rodeo (1968) van The Byrds mag echt wel gezien worden als de officiële geboorte van de Countryrock. Dit debuut van de Eagles - die daarvoor actief waren als begeleidingsband van Linda Ronstadt - mag gerust gezien worden als de grote doorbraak van de Countryrock bij het grote publiek.

Hoewel de heren dit album beginnen met het nummer "Take it Easy" was het vanaf dit debuut voor de band een gekkenhuis. Dat heeft voor de nodige wrijvingen en bandwisselingen gezorgd. De eerste periode heeft de band dan ook maar amper 10 jaar geduurd en slechts zes studio albums opgeleverd.
Toch is het - zelfs nu nog - een van de populairste bands met indrukwekkende verkoopcijfers. Het album Eagles Greatest Hits behoort wereldwijd zelfs tot een van de best verkochte platen. 

Zelf ben ik echter niet zo van de Greatest Hits albums en draai liever een plaat zoals de artiest(en) dat zo gemaakt heeft. 

Koffie dan maar met dit heerlijke debuut van de Eagles.

Don Henley

Deze medeoprichter en drummer van de Eagles wordt vandaag 74 jaar. De meest succesvolle periode in de carrière van Don is dan ook het blok van 1971 t/m 1980 met de Eagles. 

In die jaren hadden de Eagles het ene na het andere succes. Het album Their Greatest Hits is wereldwijd een van de best verkochte albums.

Recent schreef ik op deze blog nog een stukje over de Eagles omdat ik eindelijk Long Road Out Of Eden op vinyl had weten te scoren. Daarom nu wat meer aandacht aan het andere werk van Don Henley.

 

Henley heeft een meer dan behoorlijke solocarrière bij elkaar weten te sprokkelen. Voor de Eagles was hij in meerdere bandjes actief en net als een aantal van de medeoprichters zat hij in de begeleidingsband van Linda Rondstadt.

Nadat de Eagles in 1980 er een punt achter hadden gezet speelde Henley bij een groot aantal artiesten als sessiemuzikant en (achtergrond) zanger. Daarnaast is Henley ook actief als producer.

 

In totaal heeft Henley vijf solo-albums gemaakt. Z'n eerste solo-album kreeg wat wisselende kritiek. Dat zie je vaak bij een solo-album als iemand uit een supergroep is gestapt. De lat wordt voor het gemak maar even op 10 gelegd. 

Dat is natuurlijk flauwekul want het beste solo-album van John Lennon kan niet op tegen het beste album van The Beatles. Dat geldt ook voor Robert Plant, Mark Knopfler, Mick Jagger. Als je als artiest in een absolute topband zit/zat is het haast onmogelijk om solo beter te doen.

Daarom wel zo handig om de solo-albums van Henley als zodanig te beoordelen en niet als albums van de Eagles. Dit mede omdat hij toch wel een iets andere stijl speelt.

 

Hoewel dat eerste album geen mega hoge cijfers scoorde mag ik dat graag op de draaitafel leggen. Het zijn allemaal prima muzikanten die aan dit album meewerken en Henley gaat als zanger niet snel vervelen.

De nummers zijn net even wat minder meezingers dan de meeste nummers van de Eagles en dat ervaar ik zelf als een pluspunt uit. Het album verveelt daardoor niet snel en Henley brengt 11 heerlijke - vooral eigen - nummers.

Op zijn solo-albums laat Henley de Countryrock die hij met de Eagles speelt wat los en ligt de nadruk meer op pure Rock. Hierbij zoekt hij naar meer kanten de grenzen van de Rock op wat voor gevarieerd gevuld albums zorgt. 

Henley kreeg met de Eagles een groot aantal prijzen waaronder zes Grammy;s. Als solo-artiest heeft hij totaal drie Grammy;s gewonnen.

 

Discografie Don Henley:

• I Can't Stand Still (1982)
• Building the Perfect Beast (1984)
• The End of the Innocence (1989)
• Inside Job (2000)
• Cass County (2015)

Daarnaast zijn er een tweetal officiële verzamelalbums van Henley verschenen.

 

Don Happy Birthday!

Long Road Out of Eden

Gelukkig heb ik geen last van een compleetheid-syndroom. Als liefhebber van muziek op vinyl zou dat ook een verwoestend effect hebben op zowel financiële als fysieke ruimte.

Zeker omdat ik nogal een brede smaak van muziek heb. Dus het is keuzes maken.

Toch zijn er wel een paar bands waar het prima doenbaar is om alle officiële studio-albums in de collectie op te nemen.

Led Zeppelin is daar een uitstekend voorbeeld van. De studio-albums van Led Zeppelin zijn allemaal opnieuw uitgebracht en tegen schappelijk prijzen verkrijgbaar.

Zo zijn er nog wel wat bands waar het heel overzichtelijk is om alle studio-albums van te verzamelen.

Live albums en verzamelalbums wordt in veel gevallen heel lastig omdat - zeker bij de wat populaire acts - er altijd wel weer wat materiaal opduikt.

Het tempo waarin The Rolling Stones, Bod Dylan en Neil Young oud materiaal uitbrengen is gewoon niet bij te houden. Eigenlijk ook een beetje to much........

De Eagles hebben slechts zeven studio-albums uitgebracht en lijken daarmee een heel overzichtelijk verzamelthema. 

Toch niet helemaal, want hun laatste studio-album Long Road Out of Eden uit 2007 was tot voor kort alleen tegen absurde prijzen op vinyl te krijgen.

2007 was namelijk net voor de grote opleving van "Het Vinyl" en de LP versie was dus maar in zeer kleine aantallen gemaakt.

Dit met als gevolg dat na de heropleving van "Het Vinyl" de prijzen van dit album volledig uit de bocht vlogen.  Echt nette exemplaren gaan gerust voor 150 Euro en meer over de toonbank. 

Nu ben ik een groot Eagles fan maar dat was mij echt te grijs. Dus ik behielp mij met de digitale versie.

Voor liefhebbers van de Eagles op vinyl kwam er dit voorjaar goed nieuws, want het album Long Road Out of Eden werd opnieuw op vinyl uitgebracht. 

Bij vinyl versie van Long Road Out of Eden gaat het - net als bij de CD versie - om twee platen. 

De Eagles beleefde hun hoogtijdagen vooral tussen 1971 en 1980. Zes geweldige studio-albums waren het resultaat met verkoopcijfers die zelden gezien waren.

Toch was succes niet voldoende om de boel bij elkaar te houden. Het knalde echt en er zijn zelfs opnames waar de heren elkaar bedreigen.

Er was dan ook een hele ruime adempauze nodig voor er in 1994 weer wat toenadering werd gezocht. Dat leverde het heerlijk live-album Hell Freezes Over op met daarop enkele nieuwe nummers opgenomen in de studio.

Hoewel dat een schitterende set nieuwe nummers is duurde het tot 2007 voor er een nieuw studio-album verscheen.

Het wachten werd door de fans royaal beloond want in heel veel landen haalden het album de eerste plaats in de albumlijsten.

In Nederland haalde het album platina en dat was verre van een uitzondering want in de UK werd tweemaal platina binnen gehaald en de Kiwi's en Aussie zorgde beide voor driemaal platina.

Thuisland Amerika was echter koploper met maar liefst zevenmaal platina.

Het succes is niet vreemd want het album borduurt heerlijk verder op de eerste zes albums en de meeste Eagles fans zullen dit achter elkaar naar binnen lepelen. Zeer muzikale Rock en Country Rock wat als slobberwijn naar binnen gaat. Doe nog maar een kantje!

Voordeel van dit album vind ik persoonlijk dat ik het wat minder bekend klinkt en je niet alles gelijk van begin tot einde mee zit te zingen. Daardoor mag ik het zelf heel graag draaien.

Tot slot is het wel het vermelden waard dat de persing en geluidskwaliteit van deze vinyl heruitgave echt geweldig is. Het klinkt schoon, de platen zijn echt, de dynamiek is prima en het stereobeeld is prima in orde,

Dat alles maakt dat genieten echt genieten is.

Hell Freezes Over

Voor veel mensen zal de Corona-crisis zo voelen. Wanneer is het over? Als de Hel bevroren is?

 

Het waren gevleugelde woorden van Don Henley. Toen in 1980 na jaren van grote successen de band uit elkaar spatten werd aan hem gevraagd of het ooit goed ging komen?

Antwoord: Hell Freezes Over

Teveel grote grote ego's op één podium. Soms gênant als de microfoon open was blijven staan en de nodige verwensing naar elkaars hoofd werden geslingerd.

Toch kwam er in 1994 een hereniging. Weliswaar zonder Bernie Leadon die in 1975 door Joe Walsh was vervangen, 

Ook zonder Randy Meisner die in 1977 na het megasucces van Hotel California (1976) de band definitief verliet. Voor de tournee die volgde werd hij vervangen door Timothy B. Schmit. Deze laatste had jaren bij Poco gespeeld en enorme ervaring met het genre Rock en Countryrock. Leuk detail: Timothy is het enige Eagles lid die daadwerkelijk uit California komt en hij maakt nog steeds deel uit van deze succesformatie.

Na de breuk in 1980 werd in 1994 een herstart gemaakt en formeel bestaan The Eagles nog steeds. Van de oorspronkelijke oprichters maakt echter alleen Don Henley nog deel uit van de band.

Medeoprichter Glen Frey maakt wel deel uit van de band bij de herstart, maar is in 2016 helaas overleden.

De andere twee oprichters  Randy Meisner en Bernie Leadon hadden de band al eerder verlaten maar  Leadon heeft tussen 2013 en 2015 nog wel een aantal keren meegespeeld.

 

Het eerste album wat verscheen na de herstart is dit dubbelalbum Hell Freezes Over. Het album bevat één kant met nieuwe studio-opnames en drie kanten met live registraties van een MTV special.

Naast een dubbelalbum verscheen ook een DVD en zowel het album als de DVD werden een enorm groot succes.

Een deel van de pers was echter wat minder enthousiast. Die waren toch wat bij de Eagles van eind jaren 80 blijven hangen denk ik dan maar.

Klinkt het album verrassend? Nee! Is het echt een Eagles album? Absoluut!

Volgens mij is dat wat de mensen willen en de verkoopcijfers zetten de muziekjournalisten weer eens flink in hun hemd.

In de VS haalde het album negenmaal (!!!!) platina en de DVD acht keer! Ongekende verkoopcijfers. 

De nieuwe studionummers zijn stuk voor stuk pareltjes en live spelen ze uiteraard hun wereldhit Hotel Califorina. Misschien hun beste uitvoering ooit. Brrrr wat goed.

The Last Resort blijft naast een heerlijke aanklacht ook muzikaal champagne voor de oren. Wat een geweldige uitvoering.

Als je naar de elf live nummers luistert (DVD is ook leuk om te zien) kan je nauwelijks geloven dat deze gasten 14 jaar niet met elkaar hebben gespeeld. Is dit het testosteron vat wat steeds ontploft?

Zolang ze muziek maken is het een geoliede machine. Sterker: zolang ze maar muziek maken is de chemie geweldig met schitterende muziek als resultaat. Grenst aan de perfectie!

 

Na een kleine 30 jaar is dit album nog steeds een aanrader. Wie een vinyl versie zoekt en geen waarde hecht aan eerste persingen en dat soort bullshit kan het best de heruitgave kopen. Originele persingen in goede staat gaan voor 3-400 Euro over de toonbank! Een heruitgave voor slechts 30!

Mooi is wel hoe Glen Frey het optreden opent: "For the record, we never broke up; we just took a fourteen-year vacation"

Glenn & Linda

Wat hebben Glenn en Linda gemeen? Ja natuurlijk de Eagles.

In eerste instantie waren de Eagles een begeleidingsband van Linda Ronstadt.

Samen met Don Henley, Randy Meisner en Bernie Leadon was de start voor de Eagles gemaakt.

Linda heeft een bizarre catalogus bij elkaar gespeeld met een enorme rij aan muziekstijlen van Softpop tot Hard Rock en natuurlijk veel Country en Country Rock.

 

Linda heeft als singer/songwriter een groot aantal onderscheidingen gewonnen en naast veel soloplaten deed ze ook projecten oa met Emmylou Harris en Dolly Parton.

Naast haar muziekcarrière zetten zijn zich jaren in voor diverse maatschappelijke projecten en republikeinse presidenten zagen haar liever gaan dan komen. Met de ouwe Bush was het echt een paar keer goed raak.

 

Mooi dat niet ieder dan voor de politiek correcte weg kiest en ze kreeg zelfs een eredoctoraat. Niet alleen voor haar muziek, maar voor haar totale maatschappelijke bijdrage.

Linda heeft al een aantal jaren Parkinson en staat daarom niet meer op het podium of in de studio.

Wordt ik altijd wat triest van………….

Glenn Frey met z’n maatjes hadden snel door dat ze niet zomaar een begeleidingsgroepje waren en stoomde als de Eagles de ene na de andere hitlijst in.

Het was ook Glenn Frey die met “Take it Easy” de Eagles naar de eerste hit zong.

Maar ik ben helemaal voor z’n stem gevallen met Peaceful Easy Feeling wat eveneens op het debuut album staat.

 

Probleem met de Eagles was natuurlijk de aanwezigheid van uitsluitend toptalenten en idem ego’s.

Er zijn ook genoeg bandopnames dat leden van de Eagles elkaar OP het podium bedreigen met opmerkingen als “ik sla je zo op je bek”.

Leuk artikel is “Lust For Life” van een paar maanden geleden!

Dat verplassen voor super-ego’s betekende dat het feestje wat in 1971 was begonnen nog geen 10 jaar later klaar was.

Natuurlijk zijn ze daarna nog meermaals bij elkaar geweest, maar dat was toch vooral teren op het oude succes.

 

Bij recente optredens hebben we Glenn Frey moeten missen, want die is een paar jaar geleden overleden aan een complexe combinatie van diverse kwalen.

Als ik iets van de Eagles draai moet ik altijd wel grijnzen. In de zomer van 1972 kwam ik thuis met hun debuutalbum.

Dat was toen een enorm bedrag. Dus voordat ik een plaat kocht dacht ik daar doorgaans lang over na.

Was immers drie auto’s wassen! 

 

Toen ik in de platenwinkel in de Berenkuil (Rotterdam tegenover de Voom Voom) naast “Take It Easy” nog een paar nummers had gehoord was ik verkocht.

Ik kon daar echt hele middagen rondhangen.

Mijn hele omgeving reageerde echter toch afkeurend…………… te country en vooral veel te braaf en zonde van m’n geld.

Met twee van de criticasters zat ik een paar jaar later in Ahoy………...naar een band te kijken die alle verkooprecords aan het verslaan waren: Eagles 

Greatest Hits is ook een van de best verkochte albums ooit!

 

Ontbijt en koffie zitten erin. Laatste kantje Linda en eens kijken hoe het in de polder waait......