60 jaar Dylan's motordrama

Het is vandaag op de kop af 60 jaar geleden dat Bob Dylan vlak bij zijn huis in Woodstock verongelukte met zijn Triumph T100 S/R. Dylan was altijd al in de nodige mysterie gehuld, en dit motorongeluk versterkte dat alleen maar.

De wildste geruchten deden de ronde, zoals zwaar nek- en rugletsel. Het kwam Dylan echter maar wát goed uit dat het ongeluk door de media en zijn fans als zeer ernstig werd ervaren. In welke mate hij zelf invloed heeft uitgeoefend om dat beeld te versterken zal nooit helemaal duidelijk worden. Dylan is natuurlijk niet het type om iets te doen of juist te laten zonder een goede reden.

En die goede reden wás er. Dylan had namelijk behoefte om afstand te nemen van de ratrace die het bestaan van een grote rockartiest met zich meebrengt. Platen opnemen, hits schrijven, interviews geven en continue optreden: het werd Dylan simpelweg even te veel.

Helaas wordt er in onze maatschappij nog altijd makkelijker omgegaan met een pauze vanwege ernstig lichamelijk letsel dan met mentale overbelasting. In 60 jaar tijd is er op dat vlak helaas weinig veranderd. Bij een burn-out wordt er nog te vaak argwanend naar je gekeken, maar voor een snee in je vinger krijg je een fruitmand en 500 likes op Facebook en Instagram. Beetje zielig kijken en je gaat over de 1000!

Dylan maakte dus handig gebruik van die schuiver met zijn fraaie Triumph. Het zou bijna een jaar duren voordat hij weer een serieus aantal opnames ging maken. Dat gebeurde aan het eind van de lente van 1967, samen met The Band in het legendarische roze huis 'Big Pink'.

Even geen harde rock, maar Americana, folkrock en alternatieve country. Honderden opnames werden er gemaakt, en in deze veilige omgeving was Dylan productiever dan ooit tevoren. Van deze sessies verschenen al snel de nodige bootlegs, zoals Troubled Troubadour op het bekende bootleglabel Trade Mark Of Quality. 
Zelf heb ik ook zo'n bootleg in m'n bezit gehad, maar ik was wat blij toen er in 1975 eindelijk een officieel album verscheen. Mijn bootleg heb ik goed verkocht voor een veelvoud van wat hij me ooit had gekost!

Dat officiële album werd een dubbel-lp die de titel The Basement Tapes meekreeg. In het jaar van Dylans bezinning wilde platenmaatschappij CBS/Columbia overigens wel geld aan hem blijven verdienen en zij brachten in maart 1967 de eerste verzamelaar Bob Dylan's Greatest Hits uit.

Een zomer muziek maken met The Band had Dylan enorm goed gedaan, en in de herfst die volgde nam hij het album John Wesley Harding op. Op 27 december 1967 en dus net te laat voor de kerststress, lag de plaat al in de winkels. Na het meesterwerk Blonde on Blonde hadden de fans dus 555 dagen moeten wachten. Niet eerder hadden de fans zo lang op een volgend album van Dylan moeten wachten.

Muzikaal gezien is John Wesley Harding eerder een logisch vervolg op The Basement Tapes dan op Blonde on Blonde. Voor veel fans duurde het echter tot 1975 om die link echt te leggen. Met de officiële release van The Basement Tapes werd toen immers voor iedereen duidelijk hoe waardevol het is geweest dat Dylan dat motorongeluk heeft gebruikt om even een stevige stap terug te doen.

Een mooie les in hoe je een tegenslag volledig in je voordeel kunt draaien!

Foto:Hoes van de bootleg die rond 1970 hier en daar opdoken. GWW is de afkorting van Great White Wonder. 

Deze term werd door TMOQ op de eerste bootleg van Dylan gebruikt en zou daarna bij iedere 

volgende bootleg van Dy;an gebruikt worden. Zo ook op deze bootleg van de 

opnames met The Band in het Big Pink huis.

Valentijnsdag

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik vind het helemaal niks. Ik moet ook enorm lachen om de mensen die staan te steigeren over onze cultuur als het gaat om Zwarte Piet en dat soort zaken, maar vervolgens twee maanden later zonder enige gene Valentijnsdag "vieren".

Los van die dubbele moraal vind ik dat je er het hele jaar voor je geliefde moet zijn. Wie denkt dat je liefde kunt bewijzen met prullaria en rozen van zeven euro per stuk, heeft van oppervlakkigheid een ware levenskunst weten te maken.

Ben ik dan geen romanticus? In alle bescheidenheid: juist wel, en daarom past Valentijnsdag daar niet bij. Iedereen wil beminnen en bemind worden. Iedereen ontvangt graag aandacht, en zo nu en dan wat bevestiging is ook wel lekker. Natuurlijk is er niets mooiers dan de liefde; er is dan ook geen ander onderwerp dat zo dominant aanwezig is in de muziek.

Net zo dominant als de liefde zelf, is echter de gebroken liefde. Nummers waarin de liefde wordt bezongen kunnen best mierzoet zijn terwijl nummers over liefdesverdriet vaak ware meesterwerkjes zijn. Zelf ben ik al heel lang gelukkig in de liefde, met als gevolg dat ik al jaren geen fatsoenlijk gedicht meer heb geschreven. Mijn laatste topgedicht dateert uit de tijd dat de pijn in het hart nog hoge waardes haalde. De liefde kan prima muziek opleveren, maar zodra het fout gaat, kunnen tekstdichters net dat beetje meer. Ze stijgen dan naar de toppen van hun kunnen.

Een mooi voorbeeld is Blood on the Tracks (1975) van Bob Dylan wat in feite een conceptueel scheidingsalbum is. Dylan had natuurlijk al eerder de vinger op de zere plek gelegd en gaf, als het misging, maar wat graag de ander de schuld. Zo bewierookt hij in "Just Like a Woman" de vrouw... totdat het fout gaat:

She takes just like a woman
Yes, she does, she makes love just like a woman
Yes, she does, and she aches just like a woman
But she breaks just like a little girl

Het nummer is door bijna alle groten der aarde gecoverd, dus het gevoel zal wel spot on zijn. Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat mannen wél goed zijn in het beëindigen van een relatie. Ik geloof ook niet dat mijn eigen cv op dit vlak iets is om mee op te scheppen. Eigenlijk is het simpel: als de ander nog niet toe is aan het einde, maakt het niet uit wat je doet of zegt. Trek de pleister er dan maar gewoon in één ruk af.

Bij de koffie dus dat geweldige album Blonde on Blonde uit 1966, met daarop het magistrale "Just Like a Woman".

 

50 jaar Desire - Bob Dylan

1976 begon goed als muziekjaar, want in de eerste week van dat jaar verscheen dit meesterwerk. Hoewel The Basement Tapes tussendoor verscheen, moet Desire toch gezien worden als de opvolger van het ook al zo sterke album Blood on the Tracks uit 1975.

Daar waar op Blood on the Tracks veel persoonlijke nummers staan, begint Desire "ouderwets" met een stevig protestlied. Iedereen kent het nummer "Hurricane"; we vinden het dan ook al 25 jaar terug in de Top 2000. Het nummer is een felle aanklacht tegen het Amerikaanse rechtssysteem en tegen het racisme dat nog diep in de Amerikaanse samenleving verankerd is.

Ondanks de lengte van het nummer werd het veel op de radio gedraaid, maar in Nederland werd het geen grote hit. Waarschijnlijk omdat veel Dylan-fans doorgaans liever albums kopen dan singletjes. Naast dit indrukwekkende protestlied staat het album bomvol heerlijke nummers. Muzikaal vind ik het een heel gevarieerd album en de teksten van Dylan zijn doorgaans een uitdaging voor hoofd en hart.

Nummers als "Oh, Sister" en "Sara" bezorgen je – als je er echt voor gaat zitten – vast en zeker kippenvel. Het heerlijk lang uitgesponnen "Joey" is dan weer een nummer waarin Dylan geweldig uithaalt. Ik heb het album indertijd direct gekocht en na honderden draaibeurten ben ik er nog steeds niet uit wat ik het beste nummer vind; het zijn allemaal pareltjes. Er zijn ook geen twee nummers die met elkaar te vergelijken zijn.

Toch ben ik geneigd "One More Cup of Coffee (Valley Below)" als een van mijn favorieten te beschouwen. Met het schitterende vioolspel van Scarlet Rivera en de stem van Emmylou Harris krijgt het nummer een dramatische zigeunersfeer. De tekst bevat zelfs de nodige vooroordelen – de vader is blijkbaar een crimineel en de vrouwen zijn waarzegsters – maar het is vooral een meesterwerk dat je van de eerste tot de laatste noot bij de keel grijpt.

Op kant twee wordt het intense "Joey" opgevolgd door het iets luchtigere "Romance in Durango". Een nummer dat wat mij betreft prima had gepast op het album Pat Garrett & Billy the Kid (1973). Het is in ieder geval een van de beter gezongen outlaw-verhalen.

Desire – dat vandaag zijn 50e verjaardag viert – is na al die jaren nog steeds een van Dylans beste albums en staat in veel lijsten met de beste 250, 500 of 1000 albums ooit. Om het daarmee eens te zijn, hoef je niet eens een grote Dylan-fan te zijn. Het album is, net als voorganger Blood on the Tracks, namelijk heel toegankelijk.

Dus nog steeds een aanrader!

 

60 jaar Elektrische Dylan

Voor de echte Folkies was het een grote schok toen Bob Dylan tijdens het Newport Jazz Festival met een elektrische gitaar op het podium verscheen. Niet zomaar een grote schok maar voor heel veel Dylan fans voelde het als verraad. De troubadour met de protestliedjes verlaagde zich in hun ogen tot een ordinaire rockartiest. 

 

Zelf was ik net nog te jong om dit bewust mee te maken. Ik schoof definitief aan bij Dylan door zijn bijdrage aan The Concert for Bangladesh en de single "George Jackson". Het is dan inmiddels 1971.

Hoewel Dylan voor beide de akoestische gitaar gebruikt, was het voor mij heel normaal dat hij ook op een elektrische gitaar speelde.

 

Een maand na zijn optreden op het Newport Jazz Festival bracht Dylan het album Highway 61 Revisited uit. Een meesterwerk dat unaniem vijf sterren kreeg.

Op dit album laat Dylan duidelijk horen dat fans maar moeten wennen aan iets meer Rock. Het album is qua sfeer en teksten beslist een logische opvolger voor het album Bringing It All Back Home dat in 1965 verscheen. 

Oplettende fans hadden bij het horen van dat album toch al een beetje de nieuwer koers van Dylan moeten zien.

De albums Bringing It All Back Home en Highway 61 Revisited zijn pareltje van de bovenste plank, maar waren voor Dylan vooral een stepping stone voor het meesterwerk onder de meesterwerken: Blonde On Blonde!

 

Nog niet eerder had een soloartiest een dubbelalbum uitgebracht. Altijd een risico dat er dan veel nummers op zo'n album komen die als vulmateriaal klinken. 

Blonde On Blonde heb ik inmiddels 100e keren gedraaid en geen vulmateriaal ontdekt. Sterker het album geeft je het gevoel dat het ook een 3LP set had kunnen zijn.

Dylan heeft zich nooit laten afleiden door de media, de fans of wat dan ook. En dat is precies wat Dylan tot Dylan maakt. 

Voor deze grijze ochtend bij de zwarte koffie een leuke box van het album Highway 61 Revisited uit de kast getrokken.

Blijft toch een album dat voor heel veel artiesten en bands een enorme inspiratie is geweest. Alleen al door de geweldige opnemer "Like A Rolling Stone"..................

 

Hemelvaartsdag

Ja dit kan niet anders dat dit sprookje inspiratie is geweest voor “beam me up Scotty”. Daarnaast is de hemel een enorme inspiratie geweest voor heel, heel veel muziek.

Geen enkel bewijs dat “het ding” bestaat, maar honderden wellicht duizenden muziekwerkjes bevatten dit thema.

Zes jaar gelden trok ik voor dit blogje de zes onderstaande platen uit de kast. Zes prima platen die ik vanmorgen nog eens aan de platenspeler ben gaan toe vertrouwen.

 

We beginnen met "Heaven" van de Stones van het absolute 5 sterren album Tattoo You. Album dat in 1981 verscheen deed het goed bij zowel de fans als bij de pers en haalde in de VS viermaal platina. "Heaven" is een fraai relax nummer met een tikje mystiek. Lekker wakker worden…………

 

Robert Plant heeft diverse nummers met heaven als thema gemaakt. "Heaven Sent" staat op zijn album Carry Fire uit 2017. Nog mystieker dan het nummer van de Stones en Plant - die toen al niet meer de jongste was - is op z’n oude dag nog prima bij stem. Sowieso een aanrader dit album.

 

Elton John huilt met "Cry To Heaven" dan weer naar de hemel. We vinden het op het album Ice on Fire (1985).

Strikt een matig album uit een periode dat het toch allemaal wat minder ging met Elton. Dit "Cry To Heaven" doet echter toch een beetje denken aan de geweldige Elton van zeg maar z’n eerste negen albums.

 

Meat Loaf ziet een hemelvaart dan weer helemaal niet zitten en uit volle borst zingt hij dan ook “Heaven can Wait”.

Het was een van de nummers van zijn succesvolle debuutalbum Bat Out of Hell uit 1977. In die jaren kende ik eigenlijk niemand die het niet in de kast had staan. Het album haalde dan ook zelden vertoonde verkoopcijfers. VS: 14 x platina, Canada: 2x diamant, UK: 12 x platina, Nieuw Zeeland: 17 x platina en Australië: 17 x platina! Bizar commercieel succes en bijna 50 jaar later klinkt het nog steeds lekker.

 

Voor de film Pat Garrett & Billy The Kid maakte Bob Dylan deze geweldige Soundtrack. Film als de soundtrack verschenen in 1973. Het album met de soundtrack bevat het schitterende “Knockin' on Heaven's Door”.

Dit nummer is heel vaak gecoverd en de versie van Gun’s and Roses is een van de bekendste.

Dan de absolute (onhandige woordspeling) hemelsong: "Stairway to Heaven" van Led Zeppelin. Geen ander nummer is zo vaak op bladmuziek verkocht dan dit nummer!

Zelf op blokfluit ook al eens zitten oefenen......

Over het nummer is nog wel het een en ander te doen geweest. Een rechtszaak over met name het intro van het nummer. Nu was Led Zeppelin niet vies zich door anderen te laten inspireren en als je heel goed luistert heb je een punt. Het intro lijkt wat op een nummer van Spirit. De leden van die band (trokken ook samen op) hadden er echter niet zo last van maar de nabestaande roken geld. De uitspraak van de jury wees echter anders uit.

Overigens dom van de eisende partij dat ze niet voor een schikking hebben gekozen. In een aantal eerdere gevallen had Led Zeppelin de portemonnee getrokken. Dat zullen best leuke bedragen zijn geweest en beter een leuk bedrag dan niks.

Daarnaast ben ik sowieso wat allergisch voor graaiende nabestaande.

Naast de studioversie op het album untitled (ook wel IV of symbols genoemd) uit 1971 zijn er van "Stairway to Heaven" door Led Zeppelin een aantal live versies gemaakt waar je duimen en vingers bij aflikt. Verder is het nummer een oneindig aantal keren gecoverd.

Erg fraai zijn natuurlijk de versies van Heart en Beth Hart. Maar het nummer is zelfs gecoverd door Frank Zappa en door Dolly Parton om even twee uiterste te noemen.

Fijne Hemelvaart!

 

Blood On The Tracks

Dit vijftiende studio-album van de zingende woordenkunstenaar viert vandaag haar 50e verjaardag. Mooi om aan dit bijzondere album nog eens aandacht te besteen.

 

In z'n algemeenheid wordt Blonde On Blonde (1966) als Dylan's absolute meesterwerk gezien. Highway 61 Revisited en Bringing It All Back Home beide uit diezelfde periode maken de top drie wel compleet.

Blood on the Tracks wat 10 jaar later werd uitgebracht mag echter toch een plaats opeisen in de top 5 in de Dylan catalogus.

Het album dat vooral Folk Rock bevat wordt door vele gezien als een van de vele comebacks van Dylan. De vraag is natuurlijk of Dylan na zijn debuutalbum uit 1962 überhaupt ooit wel eens is weggeweest.

Dylan doet waar Dylan zin in heeft. Hij pakt ineens een elektrische gitaar terwijl z'n aanhang de protest troubadour op het podium verwacht.

Dylan maakt een country album als hij daar zin in heeft. Dylan gaat op de Sinatra toer als hij daar zin in heeft. Dylan doet zelfs Dylan als Dylan daar zin in heeft.

Dylan is nooit weg alleen Dylan doet wel eens iets wat niet alle fans weten te waarderen. Dat geldt beslist niet voor Blood On The Tracks. Samen met Desire wellicht het meest toegankelijk album die deze Nobelprijs winnaar heeft gemaakt.

Blood On The Tracks is ook een heel persoonlijk album maar voor de luisteraar toch een allemansvriend. Het album bevat 10 songs met een totale speeltijd van net geen 52 minuten. Dat is voor een LP - want in die tijd werd het uitgebracht - een behoorlijk lange speelduur.

Alle nummers mogen toch als een pareltje worden gezien. Het klinkt allemaal heerlijk in het gehoor en Dylan zingt met groot gemak.

Uiteraard hebben analisten de teksten van voor tot achter uit zitten kluiven, maar dit is een Dylan album dat je niet direct gedwongen wordt om in de teksten te duiken.

Het klinkt heel muzikaal en als je na een aantal luisterbeurten toch met de teksten aan de gang wil stelt Dylan niet teleur. Integendeel.

Veel nummers gaan over de liefde maar vooral over liefde die er niet meer is. Ga je de verleiding aan om je toch in de teksten te verdiepen zullen sommige nummers een stoer potje worstelen met woorden zijn. 

Alles proberen te begrijpen is een kansloze missie. Zelf kan ik al enorm genieten hoe Dylan als geen ander woorden aan elkaar kan rijgen. Soms haal ik er wat uit en soms niet en geniet ik gewoon van de fraaie combinaties die hij keer op keer weet te maken.

 

Alles klopt aan dit album en het staat dan ook huizenhoog in welke lijstje we ook pakken. In de VS dan ook goed voor tweemaal platina.

Zelfs in de meest compacte Dylan collectie mag dit album eigenlijk niet ontbreken.......

Autumn Leaves

Hoewel het vandaag in de loop van de dag bijna zomer werd zitten we echt wel midden in de herfst. Daar even een mooi nummer bij uitgezocht namelijk het nummer "Autumn Leaves" in de uitvoering van Bob Dylan.

Het nummer is uit 1945 en had als oorspronkelijk titel "Les Feuilles mortes" (wat een schitterende titel!) en is geschreven door Jacques Prévert (tekst) en Joseph Kosma (muziek). Later is door Johnny Mercer een Engelse tekst voor het nummer gemaakt.
Het nummer is door heel veel artiesten opgenomen maar de versie van Sinatra is waarschijnlijk het meest bekend.
Het nummer gaat echter verder dan wat vallende blaadjes: 

Since you went away
The days grow long
And soon I'll hear
Old winter's song

But I miss you most of all
My darling
When autumn leaves
Start to fall

De versie van Dylan vinden we op het album Shadows In The Night dat in 2014 verscheen. Wat direct opvalt is dat alle nummers op dit album niet door Dylan zijn geschreven. Het zijn allemaal nummers die eerder door Frank Sinatra zijn opgenomen!

Dylan heeft bij dit album duidelijk gekozen voor de rol van zanger in plaats van de allesomvattende tekst-tovernaar. Dylan als bewonderaar van Frank Sinatra. Mooi toch?
Niet 10 makkelijke covers en zeker geen poging om de grote Sinatra na te doen.
Dat zou ook niet heel erg Dylan zijn want Dylan doet dingen zoals Dylan ze doet. Album kreeg - ondanks dat Dylan zelf geen regel had geschreven - van nagenoeg de hele vakpers 5 sterren!

Lekkere plaat na een dag hard werken. Beetje gefrustreerd zat ik vanmiddag wel naar buiten te kijken. Heel mooi weer om te wandelen, fietsen en fotograferen.............. Gelukkig zit mijn werkweek erop en krijgen we - ondanks dat de herfst echt wel begonnen is - nog een paar heel mooie dagen.

En wat is er mooier in de herfst dan door de gevallen bladeren te fietsen en te wandelen?

50 jaar Before The Flood

Er zijn altijd grotere fans met nog meer platen van Dylan. Toch mag ik mijzelf wel als een grote fan van Bob Dylan beschouwen. Ik ben echter niet zo'n fan die alles dan maar geweldig vind. Zo ben ik ook over deze Before The Flood niet wild enthousiast.

Een dubbel live album samen The Band. De opnames zijn gemaakt begin 1974 en in de zomer van dat jaar verscheen het album.

 

Eerder dat jaar was het album Planet Waves verschenen en daar was ik best wel heel enthousiast over. Zoals ik in januari jl. al blogde geen vijf sterren maar toch wel een hele fijne plaat. Door de aanwezigheid van The Band in mijn ogen ook verplichte kost. Het was toen immers het eerste officiële album van Dylan samen met The Band.

Ook had ik bij het verschijnen van Before The Flood al de nodige bootlegs van Dylan samen met The Band. Ook daar was ik - los even van de matige geluidskwaliteit - heel enthousiast over.

Dus 50 jaar geleden lag ik bij wijze van spreken in een slaapzak voor de deur van de platenwinkel om Before The Flood zo snel mogelijk aan de collectie toe te voegen.

 

Eenmaal thuis op de Thorens draaitafel (oud afdankertje) ging ik niet ineens staan juichen. Het is niet slecht. Eigenlijk is het ook gewoon goed en een werkelijk prachtig gekozen setlist. Mijn probleem met dit live album is dat het voor mij klinkt of ze haast hebben. Of ze de trein nog moeten halen!

Dat gevoel heb ik al gelijk bij "Most Likely You Go Your Way and I'll Go Mine" waar kant A mee begint. Een prachtige klassieker van het legendarische album Blonde On Blonde uit 1966. Schitterende keuze om daar dit album mee te beginnen maar een klasse nummer als dit verdiend het niet om in een toch wat zenuwachtige snelle stijl afgewerkt te worden.

 

Bij de nummers van The Band past de gehaastheid wat beter. De uitvoering van "The Night They Drove Old Dixie Down" is echt heerlijk en het gitaarwerk op "Stage Fright" mag er ook zijn!

Natuurlijk is het mooi als nummers live een ander jasje krijgen. Een rustige akoestische Folk ombouwen in elektrische Rock is prima. Als het echter als afraffelen gaat klinken haak ik toch een beetje af. 

"Don't Think Twice It's Alright" is een van mijn favoriete Dylan nummers. Hoe dat er wordt doorgejaagd heb ik in 1974 gewoon een paar nachten slecht van geslapen...........

 

"Just Like A Woman" kan ik dan nog wel waarderen.........lekker intens zonder dat opgejaagde tempo. Van "It's Alright Ma, I'm Only Bleeding" krijg ik dan weer het paarse dubbelzouten steegjes syndroom.

Op een Greatest Hits speciaal voor de Europese markt stond in 1967 de heerlijke subtitel: Nobody Sings Dylan Like Dylan...................eens!

Maar...............laat Dylan geen covers van Dylan spelen zoals het toch een beetje klinkt op dit album.

 

Overigens ben ik een van de weinige Dylan fans die wat minder enthousiast is want zowel de vakpers als fans hebben enthousiast op dit album gereageerd. 

Wat ik er van vind is ook niet zo relevant en deze blog is ook niet meer dan een soort van persoonlijk dagboek tav de albums waar ik mijn geld en tijd aan verbrandt.

 

Vind je het wel een heel fijn album is deze week bij het 50 jarig jubileum toch een mooi moment om het nog eens op te zetten!

Robert Allen Zimmerman 83 jaar

Op deze blog heb ik al vrij veel aandacht aan deze woordenkunstenaar besteed. Dat neemt niet weg dat z'n verjaardag overslaan wel een beetje gek zou zijn.
Ik zou voor ieder kaarsje een nummer op kunnen zetten en een soort van Dylan top 83 kunnen maken.

Dat gaat hem echt niet worden, want ik ben al dik 50 jaar bezig een Dylan top 25 te maken en die wisselt ieder kwartier...........

Om deze dag te vieren trek ik even drie albums uit de kast van onze Bob waar recent veel luisterplezier aan heb gehad.

 

More Blood, More Tracks (The Bootleg Series Vol. 14)

Outtakes van het album Blood On The Tracks uit 1975. Deze outtakes verschenen in The Bootleg Series in 2018 en is een van mijn favoriete delen uit deze serie.

 

Modern Times

Toen dit album in 2006 verscheen ontsnapte het aan mijn aandacht. Dylan was rijkelijk aanwezig in mijn collectie en ik maakte de denkfout dat dat wel genoeg was. Gelukkig dit album later toch ontdekt en het blad Rolling Stone heeft het in mijn ogen terecht 5 sterren gegeven.

 

Shadow Kingdom

Vorige jaar verscheen dit album is eigenlijk een soort van studio concert. Dylan met een uitstekende begeleidingsband vertolkt 14 iets minder bekende nummers uit vooral het begin van zijn carrière.

Op dit album vind ik vooral zijn zangkwaliteiten - mede gezien z'n leeftijd - eigenlijk best wel heel erg goed. Niet zo goed als op de zogenaamde Sinatra albums maar toch een vermelding waard.

 

Drie fijne albums om Bob's verjaardag mee te vieren.

 

Bob Happy Birthday! 

Gemiste Kansen #17

De Traveling Wilbury;s zijn wat mij betreft de koning onder de supergroups. Handig om even vast te stellen wat we met een supergroup bedoelen. 

De definitie is vrij simpel: Een supergroep is een muzikale groep gevormd met leden die al succesvol zijn als soloartiest of als leden van andere succesvolle groepen.

Met de oprichting van de Traveling Wilburys werd daar ruimschoots aan voldaan. Vijf topartiesten die voor deze gelegenheid als een soort van broers andere namen gebruikte. Een soort van muzikaal reizende familie hoewel het vijftal nooit op het podium heeft gestaan.

 

De fictieve familieband voor het eerste album bestond uit:

• Nelson Wilbury - George Harrison
• Otis Wilbury - Jeff Lynne
• Lefty Wilbury - Roy Orbison
• Charlie T. Wilbury jr. - Tom Petty
• Lucky Wilbury - Bob Dylan
  

Met deze meer dan indrukwekkende line-up namen ze in het voorjaar van 1988 een eerste album op dat in de herfst van dat jaar verscheen. Het album kreeg de eenvoudige titel  Traveling Wilburys – Vol. 1. Heerlijke Rock met wat invloeden van Country en Folk.

Roy Orbison heeft niet lang mogen genieten van deze samenwerking want op 6 december in datzelfde jaar overleed deze geweldige zanger.
Het overbleven viertal besloot echter door te gaan en in 1990 verscheen het tweede album. Het viertal nam voor dit album weer andere namen aan. Blijkbaar een heel grote familie....

• Spike Wilbury - George Harrison 
• Clayton Wilbury  - Jeff Lynne 
• Muddy Wilbury. - Tom Petty
• Boo Wilbury - Bob Dylan
  

Dit tweede album kreeg de opmerkelijke titel Traveling Wilburys Vol. 3. Het album is iets meer Rock dan deel 1 maar net als deel 1 is het smullen. 

Deel 1 en deel 3! Dus de fans (waaronder ik) vragen zich al jaren af: Waar is deel 2 gebleven?

Wat mij betreft ook een gemiste kans want dit viertal (liever nog het vijftal) had van mij gerust nog een album mogen maken. Ik kan er zelfs vrede mee hebben als overgebleven nummers zijn want de kwaliteit van dit vijftal zal daar niet heel veel rommel tussen zitten.

In 2007 verscheen dan wel de verzamelbox The Traveling Wilburys Collection met daarin de twee oorspronkelijk albums en een aantal bonustracks, maar daarmee is het "mystery" van Volume 2 nog niet opgelost............

Inmiddels zijn Tom Petty en George Harrison ook overleden dus nieuw materiaal gaat er zeker niet gemaakt worden. De productiviteit van dit gezelschap is hun hele carrière echter heel hoog geweest Het kan niet anders dat er hier en daar nog wat tapes liggen en een Volume 2 moet er toch inzitten?

Zolang die er niet is beschouw ik het als een gemiste kans.............

60 jaar The Times They Are A-Changin'

Deze maand viert dit legendarische album en gelijknamige titelsong haar 60e verjaardag. De titelsong is beslist een mijlpaal onder de liedjesmijlpalen. Niet alleen binnen de catalogus van Dylan maar überhaupt.  

Een protestlied als benchmark, maar....... als we om ons heen kijken..................wat is er nu echt veranderd? Het zijn nog steeds een paar machtige oude mannen die bepalen wat er op deze wereld gebeurd.............

Wat er op deze wereld gebeurd op dit moment is overigens schokkend. Nog minder fraai is hoe velen zich bij hun wangedrag verschuilen achter een god............

 

Ook daar voorziet dit 60 jaar oude album in met het pijnlijk briljante "With God On Our Side". 

 

Hoewel het album een aantal stevige maatschappijkritische nummers bevat horen we op dit album Dylan ook vechten met het nodige liefdesverdriet. Luister maar eens goed naar het fraaie "One Too Many Mornings". 

Wie kent dat gevoel niet...............het was toch één nachtje teveel..........

 

Het aantal thema's wat Dylan in een tiental songs weet te pakken is echt briljant. The Times They Are A-Changin' is het derde album van Dylan en tevens het eerste album waarop hij alle songs zelf heeft geschreven. Dylan zette hier echt een mega stap als woordenkunstenaar.

Dylan laat dat wat mij betreft vooral horen op het nummer "The Lonesome Death Of Hattie Carroll". Een aanklacht tegen het racisme. De blanke moordenaar op een Afro-Amerikaanse serveerster komt weg met een straf van een half jaar. Cynisch en mega wrang detail: het vonnis werd uitgesproken op de dag van Martin Luther King zijn beroemde I Have A Dream speech hield. Kort daarop schreef Dylan dit nummer.

Ook hier geen tijden die veranderen want Dylan heeft het daarna nog regelmatig op de bres moeten springen voor de Afro-Amerikanen getuigen nummers als "George Jackson" en "Hurricane".

Of Dylan voor het album The Times They Are A-Changin'  echt alles zelf geschreven heeft is nog wel een discussie geweest. Met name het hierboven genoemde "With God On Our Side" heeft wel even onder vuur gelegen. De melodie zou een oud Iers liedje zijn en een van de coupletten zou wel heel erg geïnspireerd zijn door een liedje van een onbekende collega.

 

Ook wat dat betreft zijn de tijden niet veranderd. Er hoeft maar een artiest succes te hebben en er springt wel iemand uit het korenveld die als een malle plagiaat gaat staan roepen. Niet netjes als dat wel gebeurt, maar de kaart plagiaat wordt wel heel snel getrokken!

Of het nu om oorlog, plagiaat, honger in de wereld gaat.................er is eigenlijk in 60 jaar niks veranderd.............niks

Zelf ben ik een groot fan van Dylan en dit album mag ik nog steeds graag draaien, maar wat had ik graag gezien dat Dylan iets meer gelijk had gekregen..........

 

 

 

Tijdloos:

 But you who philosophize disgrace and criticize all fears
Take the rag away from your face
Now ain't the time for your tears.

Planet Waves 50 jaar

Deze maand viert dit album van Bob Dylan met The Band haar 50e verjaardag. Toen het in januari 1974 verscheen was het ruim drie jaar geleden dat Dylan een regulier album had uitgebracht. Dat was het geslaagde New Morning

Als fans waren we in die tussenjaren wel getrakteerd op de fijne verzamelaar Bob Dylan's Greatest Hits Vol. II en bij ons (lees Europa) doorgaans bekend als More Bob Dylan Greatest Hits. Een heel fijn dubbelalbum met een viertal nog niet eerder verschenen nummers. Fijn maar als fan wil je een heel album met allemaal nieuwe nummers.

Tussendoor (juli 1973) was er dan nog wel die fijne soundtrack Pat Garrett & Billy the Kid. Echt wel een heel lekkere plaat en "Knockin' on Heaven's Door" wat we op dit album vinden is vele, vele malen gecoverd. Toch is Pat Garrett & Billy the Kid een echte soundtrack en het was dus nog even wachten op een echte opvolger van New Morning.

Die opvolger leek er in het najaar van 1973 te komen met het album Dylan. De teleurstelling was toch vrij groot. Eigenlijk gewoon een verzamelaar. Niet met greatest hits maar een allegaartje aan nummers die het op eerdere niet gehaald hadden.

 

Gelukkig kwam vrij snel na deze teleurstelling het album Planet Waves op de markt. Dylan werkt op dit album samen met The Band. Het gezelschap had al eerder samengespeeld wat de beroemde Basement Tapes heeft opgeleverd. Deze waren op dat moment echter nog niet officieel verschenen en alleen als bootleg beschikbaar.

Planet Waves was dus het officiële albumdebuut van Dylan met The Band. De meeste reacties waren positief hoewel het nergens vijf sterren regende. Zowel Dylan als The Band hadden op dat moment de nodige meesterwerken gemaakt dus de media had de lat waarschijnlijk zeer hoog gelegd.

Zelf vond ik Planet Waves gelijk een heel fijn album en ook net een beetje anders dan het legendarisch rijtje The Freewheelin', The Times They Are a-Changin', Another Side, Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde.

 

Planet Waves bevat toch een aantal pareltjes. De opener "On A Night Like This" is een heerlijk romantisch nummer met lekker guur winterweer als decor. We horen gelijk dat Dylan en The Band er heel veel zin in hebben en dat zakt het hele album niet meer weg.

Na het openingsnummer volgt "Going, Going, Gone". Dat is al heel wat minder luchtige romantiek:

Grandma said, "Boy, go and follow your heart
And you'll be fine at the end of the line
All that's gold doesn't shine
Don't you and your own true love ever part."

Bij "Tough Mama" gaat Dylan dan weer een keer echt helemaal aan de goochel met woorden en schitterden metaforen. Daarna volgt het schijnbaar rustige "Hazel". Ieder die wel eens op de afgrond van de liefde heeft gebivakkeerd zal ook de ervaring van "het tussendoortje" kennen. Het tussendoortje wat jouw wel wil en jij haar niet of andersom...........mismatch als inspiratie voor mooie muziek.

De pareltjes volgen elkaar op en heerlijk is natuurlijk "Forever Young" waarmee kant A eindigt en kant B begint. Twee versies van een briljant nummer.

Het hoogtepunt van dit album is voor mij het nummer "Dirge". Bij de eerste zin en noten pakt het je bij de strot en laat je niet meer los tot de laatste noot heeft geklonken.

Dylan zingt geweldig intens en wie de tekst erbij pakt zal die intensiteit nog beter voelen. Het helpt wel als je een keer goed liefdesverdriet hebt gehad om dit nummer echt te waarderen. De minimalistische muziek met alleen Dylan op piano en Robertson op akoestisch gitaar ondersteund de leegheid die na een liefdebreuk als een sinkhole iedere volgende stap in het leven in de weg lijkt te staan.

 

Gelukkig komt na "Dirge" het wat luchtige "You Angel You" maar de twee nummers die het album afsluiten laten dan weer horen dat liefde niet eenvoudig kan zijn.

Smullen. Geen vijf sterren maar wel een klassieker en verplichte kost voor fans van Dylan. Verder doet een ieder die van de liefde houdt zich toch wel en plezier er minimaal één keer voor te gaan zitten. 

 

Kerst met Bob

In mijn jeugd heb ik een gezonde aversie tegen Kerst op weten te bouwen. Toen ik eenmaal uit huis was heeft het zomaar 15 jaar geduurd voor er een kerstboom in m'n huis stond.

Het opzitten en pootjes gegeven had mij in mijn jeugd geen goed gedaan. 

 

Inmiddels staat er al jaren een boom, we doen wat cadeautjes en lekker eten doen we hier het hele jaar.

We vieren hier kerstavond maar voor mij is het daarna wel klaar. Ik ga niet opgedirkt ergens als een Ken m'n tandpastaglimlach zitten showen. Heerlijk om met vrienden te eten maar als Kerst in een smoking moet ben ik niet van de partij.

 

Normaal ben ik een positief mens die overal ja op zegt maar met Kerst komt de dwarsligger in mij naar boven. Dus...........ook maar een kerstplaat gekocht van een van de grootste dwarsliggers uit de rockgeschiedenis: Bob Dylan.

 

Dylan maakte deze plaat in 2009 en de opbrengst ging naar een drietal goede doelen. Dylan lijkt mij ook zo'n type dat allergisch is voor feestjes met een protocol. Dat weerhield hem er echter niet van om met een aantal uitstekende muzikanten de studio in te duiken voor een kerstalbum.

15 nummers van anderen en de traditionals heeft Dylan van een eigen arrangement voorzien.  Dit album is natuurlijk op geen enkele manier met welk ander album van Dylan dan ook te vergelijken.

Is het goed? Misschien wel niet!

Is het dan slecht? Nee helemaal niet!

 

Dylan is natuurlijk verre van een goede zanger en het zijn doorgaans de nachtegaaltjes die de kersthitlijsten bevolken. Juist die imperfectie maakt dit kerstalbum van Dylan voor mij tot een perfecte kerstplaat.

 

Toch is het lastig als het om Dylan gaat de context Kerst ineens van stal te halen. Na twee draaibeurten springt echter toch het vokje over. De ideale kerstplaat voor wie niet wil opzitten en pootjes gegeven. Geen protestgeluiden dit keer van onze woordentovenaar die op een heel eigenzinnige wijze een 15 tal kerstliedjes heeft weten op te nemen.

Net als het kerstalbum Have Yourself A Rockin' Little Christmas van Lucinda Williams is dit zo'n album voor echte speciale gelegenheden. De visite is de deur uit en met een glaasje whisky nog even Kerst van een rauw randje voorzien........... Even dat hele brave weg laten glijden. Die whisky mag dan best een stoere Islay zijn..........

Dylan Special in Uncut

Op dit moment komen diverse tijdschriften met een Dylan special. Ik ben even voor veilig gegaan en heb voor een regenachtige zondag die van Uncut gekocht. Extra voordeel is dat bij Uncut meestal een CD zit.

Dit keer een CD met als titel The Sound Of 2023. Je verwacht dan een verzamel CD met bandjes die dit jaar zijn begonnen. Zeg maar een muzikale wandeling langs 2023 nieuwkomers. Op het schijfjes nummers van Shirley Collins en John Cale en die kunnen we niet bepaald nieuwkomers noemen.

De bijna negentig jarige Shirley Collins maakt al platen van eind jaren 50 en John Cale maakt ook al ruim 50 jaar platen. De meeste artiesten op dit schijfje zijn zomaar 30 jaar actief en toch klinkt het heel modern en fris.

 

Niet alle artiesten op het schijfje ken ik maar er komt een enorme diversiteit aan muziek langs van Folk tot Jazz, van Progressieve Rock tot Hardrock en van Indie tot Blues en Alternatieve Rock.

Ook al was de aanschaf van deze Uncut gericht op de Dylan special is het toch een heel fijn schijfje om de muzikale horizon te verbreden.

 

Over de Dylan special kunnen we kort zijn. Prima poster in een soort bijlage en vele, vele pagina's met foto's en verhalen over Dylan. Smullen!

Onze woordentoverhaar is natuurlijk best wel een complex figuur die - zeker als je sommige teksten beluisterd - soms ook zichzelf flink in de weg kon zitten. 

Van Folkie protestzanger, Rockartiest, Reliepop voordrager om in zijn nadagen parels van albums te maken zoals Fallen Angels (2016),  Rough and Rowdy Ways (2020), Tempest  (2012), Shadows in the Night (2015) en Modern Times (2006). En tussendoor ook nog Grammy's en andere nobele prijzen.

 

Ja zo iemand verdiend zo nu en dan een special. Wie denkt er zijn al zoveel specials over Dylan maakt een heel grote denkfout. Een heel groot misverstand is immers dat er genoeg specials over Dylan zouden zijn en dat is natuurlijk onzin.

Net zoals het onzin is dat er ooit een special over Dylan zal verschijnen met daarin het antwoord wie is Dylan nu echt? 

Dat antwoord gaat er echt niet komen en daarom zullen er Dylan specials blijven komen........en.........als die er dan zijn op een grijze zondagmiddag vind ik het best.

 

Bob Dylan - Shadow Kingdom

Voor dit album heeft Dylan een dertiental nummers uit zijn omvangrijke catalogus in een nieuw jasje gegooid. De tracklist is erg smaakvol samengesteld en niet een plat getrapt paadje. Dus geen "Blowin' In The Wind", geen "Mr. Tambourine Man" en er wordt ook niet op de hemelpoort geklopt.

 

Het gaat hier om opnames van een zogenaamd Corona concert waar de film Shadow Kingdom: The Early Songs of Bob Dylan van is gemaakt. Deze concertfilm is via streaming en DVD beschikbaar. 

De versies op CD en vinyl worden dan ook als soundtrack aangeduid.

Voor dit concert zonder publiek is een prima set aan songs gekozen en ook de band die Dylan heeft samengesteld is van een uitzonderlijk hoog niveau. 

Meest bekende muzikanten zijn natuurlijk T-Bone Burnett op gitaar en Don Was (oa bekend als producer van The Stones) op akoestische bas.

Dylan is voor zijn doen en z'n leeftijd uitstekend bij stem en de stijl van zingen kunnen we het best vergelijken met het album Rough And Rowdy Ways (2020). 

Deze Shadow Kingdom ligt qua sfeer ook in het verlengde van de voorganger, maar opvallend genoeg met oud materiaal wat prachtig. Oud materiaal dat prachtig is weergegeven.

De nummers die Dylan voor dit album heeft gekozen komen uit de periode 1965-1974. Misschien wel zijn periode waar Dylan als songwriter het de luisteraar extra moeilijk wist te maken. 

Dertien parels uit die periode krijgen op deze dubbelaar (kant D is geëtst) een nieuw jasje en worden afgesloten met een lekker instrumentaal nummer.

Dylan in topvorm en het album kreeg deze zomer van de vakpers dan ook unaniem 4 sterren en meer.

Kant A

When I Paint My Masterpiece

Most Likely You Go Your Way (And I’ll Go Mine)

Queen Jane Approximately

I’ll Be Your Baby Tonight    

 

Kant B

Just Like Tom Thumb’s Blues

Tombstone Blues 

To Be Alone With You

What Was It You Wanted

 

Kant C

Forever Young

Pledging My Time

The Wicked Messenger

Watching The River Flow

It’s All Over Now, Baby Blue

Sierra’s Theme

Kant D

Geëtst met mozaïek 

One More Weekend

Aantal jaren geleden had ik een collega die keek vanaf maandagochtend als hij binnenkwam al uit naar het weekend. Natuurlijk is het lekker om vrije tijd te hebben, maar vrije tijd bestaat alleen bij de gratie van tijd die niet vrij is.

Geen warm zonder koud, geen hoog zonder laag, geen geluk zonder verdriet, geen wit zonder zwart. 

 

Ik barst van de hobby's maar toen ik - mede door de Corona - een tijdje aan de kant zat werden alle dagen weekend en dat vond ik niet fijn. Helemaal niet fijn. Ik ben verre van een workaholic maar ik vind het wel fijn een bijdrage aan de maatschappij te leveren.

 

Met de hierboven genoemde collega liep het overigens niet goed af. Vervroegd met pensioen gegaan en..............nog geen zes maanden later was hij dood. Heel z'n leven uitgekeken om niet te hoeven werken en daar amper een half jaar van genoten.

 

Weekend............

 

Een hele fraaie song met weekend in de titel staat op het album New Morning van Bob Dylan uit 1970. Het album is de opvolger van Selfportrait wat een paar maanden eerder dat jaar was verschenen.

Met Selfportrait steekt Dylan eigenlijk z'n middelvinger op naar de volledige muziekpers met als boodschap Dylan doet waar Dylan zin in heeft. Zo ook op deze New Morning. 

 

Dylan heeft in die fase van z'n leven gekozen voor het platteland en een gezin. Of dat helemaal lukt is de vraag want juist het nummer waarvoor ik deze plaat uit de kast trek roept wat vraagtekens op.

Binnen de context lijkt het een om iemand te gaan die binnen een relatie om commitment vraagt maar dat zelf blijkbaar niet zo goed kan geven.

Zou je het nummer in de huidige tijd los beoordelen komt waarschijnlijk het woord stalker in je op.

 

Ook "Time Passes Slowly" geeft het gevoel van iemand die de ander geen ruimte geeft. Het nummer creëert een schijnbaar relaxe sfeer, maar roept ook het gevoel van gevangen te zitten in de bergen.

 

Het album is overigens heerlijk gevarieerd getuige de aanwezigheid van Maeretha Stewart op "If Dogs Run Free". Een jazzy nummer met een uitstekende Al Kooper op piano.

 

Het album is overladen met een boodschap naar een teruggetrokken leven en komt in een groot aantal nummers aan bod. Je zou het haast een conceptalbum kunnen noemen!

Dylan eens niet wuivend met de anti oorlogsvlag, maar als vaandeldrager van het gezin als ultieme bestemming.

 

Ook muzikaal is dit een heel lekker album door de enorme diversiteit. De eerder genoemde knipoog naar de Jazz maar er is Countryrock, Folk, Rock, Blues en een vleugje Gospel. 

 

Mijn persoonlijke favoriete nummers op dit album zijn "If Not for You", "Went to See the Gypsy",  "Winterlude", "The Man in Me" en Three Angels.

Uit zijn beginperiode niet de meest bekende plaat, maar na 50 jaar nog steeds een uitstekend album om het weekend mee te te beginnen.

The Basement Tapes - Raw (Bootleg Series Vol. 11)

Als puber had ik een groot aantal bootlegs van Bob Dylan waaronder een paar van The Basement Tapes.

Deze tapes waren in de zomer en najaar van 1967 door Dylan en The Band in de thuisstudio van Big Pink opgenomen. 

Ruim 100 nummers had het bonte gezelschap opgenomen waarvan er al snel een aantal op bootlegs te vinden waren.

Bootlegs die uitgebracht waren door vage labels als TMOQ en van een dramatische kwaliteit. Toch was ik enorm gecharmeerd van de muziek en een bootleg als Troubled Troubadour (1971) zong ik van voor tot achter mee.

The Basement Tapes bevatten nummers van Dylan zelf maar ook een groot aantal traditionals.

 

Tot 1975 moesten we wachten tot er een officieel album verscheen. Gelukkig een dubbelalbum met 24 nummers waaronder Basement klassiekers als "Million Dollar Bash", "Please, Mrs. Henry",  "You Ain't Goin' Nowhere" en "This Wheel's on Fire"

Een prima album wat hoog scoorde, maar er was hier en daar toch wat kritiek op de gekozen nummers. Ook was er wel wat kritiek op de overdub die hier en daar was toegepast.

 

Voor veel fans was het dan ook een feest toen in 2014 Dylan Vol. 11 uitbracht werd in de officiële Bootleg Series met daarop onversneden materiaal van The Basement Tapes.

Diverse sets werden aangeboden van een dubbel CD tot een box met 6 CD's met maar liefst 138 tracks.

Voor liefhebbers van vinyl was er keuze uit een 3LP set al of niet met twee CD's.

Alle sets werden voorzien van een boekwerk met uitvoerige informatie over The Basement Tapes en voorzien van heerlijk fotowerk

 

De 3LP set met twee CD's had verreweg mijn voorkeur, maar de prijs was verre van democratisch. 

Meermaals stond de box op m'n verlanglijst met Kerst maar de sponsoren van mijn hobby's vonden het waarschijnlijk toch te gek.

Van de week kwam ik dan een razend scherpe aanbieding tegen en toen ging ik door de knieën.

 

Wat een feest en ik ben ook niet verbaasd dat de vakpers deze box unaniem 5 sterren heeft gegeven.

Alles is schitterend uitgewerkt met leuke details als afbeeldingen van dozen waarin tapes hebben gezeten. Het boek wat is meegeleverd is zeker de moeite om meer dan één keer open te slaan. 

 

Het gaat echter natuurlijk vooral om de muziek en ieder die fan is van de oude Basement bootlegs en het officiële album uit 1975 zullen hier van smullen voor zover ze dat al niet doen. 

Om vingers en duimen bij af te likken en dit is wel een van de fraaiste mijlpalen op de Dylan tijdlijn.

Dit is zo'n box waar je snel hoopt op een heel weekend regen. Goeie espresso in de morgen, wijntje in de middag en in de avond een stevig glaasje whisky. Als alles gedraaid is gewoon opnieuw beginnen. En nog een keer want hoe kan dit nu gaan vervelen? Artwork van deze box erbij en klaar toch?

 

Ik heb nagenoeg alle reguliere Dylan albums maar met deze Bootleg Series ben ik wat laat ingestapt maar ben er inmiddels zwaar aan verslaafd.

14 Hidden Gems From The Bootleg Series 1963-1997

Een paar dagen geleden blogde ik nog over onze woordentovenaar en had niet gedacht zo snel al weer aandacht aan Bob te besteden. Toch moet ik deze tip even geven. Zojuist liep ik even een tijdschriftenwinkel in en daar lag al de Mojo van maart.

De supermarkten mogen dan snel zijn met paaseitjes, maar een nummer van maart nu al in de winkel vind ik ook tamelijk overdreven. Op de cover staat Bob Dylan en als bijlage een CD met een 14 tal nummers uit The Bootleg Series. 

Dylan stort al een jaar of dertig officiële bootlegs over zijn fans uit. In bizarre aantallen en voor een normale sterveling is dat niet bij te houden. Zeker omdat ook regelmatig een gewoon album van de meester verschijnt of een boeiende compilatie.

Wie alleen Dylan platen koopt en draait zal een eind komen, maar hoe goed Dylan ook is...............ik mag ook graag andere muziek horen.

Inmiddels staat de teller op nummer 17 als het om de Bootleg Series gaat en wie voor de vinyl versies heeft gekozen heeft dan 49 (!!!) zwarte schijven aan z'n collectie toegevoegd. Je kan eventueel kiezen voor de CD varianten omdat die aanmerkelijk voordeliger zijn geprijsd.

Toch is het zeker de moeite waard om een paar delen in de collectie op te nemen. Voor wie ook dat nog te heftig vindt kan mogelijk troost vinden in de CD die bij dit maart nummer van Mojo zit.

Een heerlijke setlist met een aantal briljante nummers in soms prachtige uitvoeringen. De alternatieve versie "Most Of The Time" is echt geweldig met heerlijk vol gitaarspel.
Ook versie van "I Pity The Poor Immigrant" is om vingers en duimen bij af te likken. We kennen dat natuurlijk van het album John Wesley Harding en gaat natuurlijk nooit vervelen.

Van de 14 nummers/versies had ik er pas twee in m'n collectie dus een uitstekende aanvulling van de Dylan collectie. Op dit "cadeau-cdtje" staat zelfs al een nummer (Mississippi) van The Bootleg Serie 17 die afgelopen januari verscheen. Bij Mojo zijn ze er in alle opzichten snel bij!

Ik ga voor niemand reclame maken maar Dylan fans willen vast weten dat dit CDtje er is.

Bob Dylan – Time Out Of Mind

Dit album verscheen in 1997 en de langspeelplaat zat op dat moment in een vrije val. Niemand durfde toen te denken dat nog geen 20 jaar later diezelfde langspeelplaat aan revival begon die zijn gelijke niet kent.

Omdat dit album in het CD tijdperk verscheen werden er maar een paar LP's geperst. Zoeken heeft niet veel zin want de LP versie uit 1997 is zeer, zeer schaars. Dat heeft een zeer ondemocratisch effect op de prijs. Je moet al een heel grote eerste persingen fan zijn om een maandje op water en brood te gaan zitten. Bij dit album gaat het overigens om een dubbel LP met een totale speeltijd van ruim 55 minuten.

In 2011 verschenen er twee illegale versies op gekleurd vinyl. De liefhebber kon kiezen tussen blauw en bruin vinyl. Meerdere bronnen melden dat de geluidskwaliteit niet tegenvalt.
In 2014 kwam dan voor de liefhebbers eindelijk een heruitgave op vinyl. Deze werd uitgebracht door     Music On Vinyl en dan weet de kenner dat het oppassen is. Soms is de kwaliteit top maar er zijn genoeg voorbeelden dat de beoordeling matig binnen handbereik ligt.

In 2017 verschijnt dan een 30 jarig jubileum editie op LP. Naast de twee LP's is als extraatje een singletje toegevoegd. Op deze 7 inch staat een remix van het nummer "Love Sick" en een live versie van het nummer "Cold Irons Bound".

Wie deze jubileum editie gemist heeft zal het met gewone heruitgave moeten doen uit 2020 en 2023. Relatief veel heruitgaven maar wie dit album een keer door de oren heeft laten waaien snapt dat helemaal.
Muzikaal is het allemaal dik ok. Als we zien wie zich met dat album allemaal bemoeid heeft is dat ook niet zo gek. Als producer heeft Daniel Lanois waarschijnlijk stevig z'n stempel op dit album gedrukt. Ook qua musici en technici zijn de beste van de beste verzameld.

Dit album verdient dat ook want Dylan is als tekstdichter op z'n best en voor zijn doen zingt hij voortreffelijk. Toen Time Out Of Mind in 1997 verscheen was het al weer een jaar op zeven terug dat Dylan met nieuw materiaal was gekomen. Er waren de nodige compilatie albums verschenen in die jaren en er was natuurlijk de MTV Unplugged. Op Unplugged viel Dylan uiteraard terug op oude successen.

Deze Time Out Of Mind werd door vele dan ook gezien als een comeback, maar wie denkt dat Dylan ooit is weggeweest snapt Dylan niet. Dylan doet namelijk lekker waar hij zelf zin in heeft en op het moment dat hij dat wil.

Het gaat mij te ver dit het beste album van Dylan te noemen maar wel het mooiste. Neem nu een nummer als "Make You Feel My Love" wat door Adele is gecoverd. Ik heb niks tegen Adele want die staat hier ook gewoon in de kast. Hoe de meester dit nummer relatief klein brengt blaast je toch helemaal uit je stoel?

Het is maar een voorbeeld van de elf pareltjes die dit album rijk is. De muziek beweegt zicht tussen Blues, Rock en zelfs een vleugje Country.

Daar waar "Make You Feel My Love" een schitterende love song is, zijn een groot aantal nummers vooral een bijles in filosofie. Zonder naar de teksten te luisteren is het een heerlijk album, maar ga je met de teksten zitten stoeien is de bonus groot.
Vooral het 17 minuten lange "Highlands" vind ik om te smullen. Geheel in de stijl van "Desolation Row" (Highway 61 Revisited - 1965) sleept Dylan je van vraag naar vraag en van metafoor naar metafoor.
Leuk detail is dat Dylan in dit nummer zelfs even over zijn vriend Neil Young zingt:

I'm listening to Neil Young, I gotta turn up the sound
Someone's always yellin', "Turn him down"
Feel like I'm driftin', driftin' from scene to scene
I'm wondering what in the devil could it all possibly mean.

De woordentovenaar op z'n best, geweldig muzikanten, uitstekende zang en sublieme productie.
Minpunt: bij zoveel schitterende teksten horen gewoon een paar fatsoenlijke tekstvellen te zitten!

Revisited: Highway 61 Revisited

Op een beursje in Schiedam kocht ik vorig jaar dit aantrekkelijke verzamelobject. De box bevat het album Highway 61 Revisited en een fraai fotoboek.

Bij de LP gaat het om een "gewone" Columbia – CL 2389 en kenners weten dan dat we te maken hebben met een mono uitvoering. Prima want in begin van het stereotijdperk wat stereo meer een doel dan een middel. De vreselijk stereo mix van Revolver van The Beatles is daar een mooi voorbeeld van. Ook het tweede album van Buffalo Springfield klinkt mono serieus beter. Het zijn maar een paar voorbeelden van albums waar je beter de mono van kan beluisteren.

Het fotoboek wandelt door de nummers die we op dit fenomenale album vinden. Een dubbele pagina met een analyse van het betreffende nummer met een fraaie foto. Een klassieker als "Like A Rolling Stone" krijgt zelfs vier pagina's aandacht.

Het boek is - net als dit briljante album - smullen, smullen en nog eens smullen. Helaas is het in de Franse taal en dat was op school niet mijn sterkste vak. Het hoogste cijfer wat ik op een rapport voor Frans heb gehad was een 3! Wel een mooi contrast met de drie negens voor wiskunde, natuurkunde en aardrijkskunde!

De jaren van mijn dramatische cijfers voor Frans kwamen ook in de periode dat Dylan het ene na het andere meesterwerk aan het afleveren was.

De dubbelaar Blonde On Blonde ligt hier nog steeds meermaals per jaar op de draaitafel. Samen met Bring It All Back Home en deze Highway 61 Revisited mijn favoriete albums van Dylan uit dat decennium.

Highway 61 Revisited is wat mij betreft ook eigenlijk een must have voor iedere collectie of je Dylan nu wel of niet goed vindt. Dit album is in alle opzichten een mijlpaal in de carrière van Dylan. Het is zijn zesde album en hier gaat hij voor het eerst op de Rock toer.

Tien briljante nummers en het album kreeg in die nazomer van 1965 unaniem 5 sterren. Zelden was de muziekpers het zo met elkaar eens. Het albums is muziekgeschiedenis en zou op iedere middelbare school tijdens muziekles behandeld moeten worden.
Overigens kan het album ook zomaar behandeld worden bij Nederlands want hier horen we een heel grote woordenkunstenaar aan het werk.

Uiteraard stond Highway 61 Revisited hier al in de kast, maar deze box kon ik voor een prikkie krijgen en het fotoalbum voegt heel veel toe aan de beleving van dit album. 

Nog wel even dat drietje ophalen naar een zesje, want m'n Frans is echt heel erg mager..............