Ringo Starr

Van The Beatles ben ik ongeveer net zo'n grote fan als van voetbal. Wat voetbal betreft kijk ik eigenlijk alleen naar enkele wedstrijden op een eindtoernooi, waarbij vooral de knock-outfase mij wel kan boeien. Ik ga er echter niet 's nachts voor opstaan en ik blijf er al helemaal niet voor thuis.

Zo is het ook met The Beatles. Daar blijf ik niet voor thuis en er gaat maar heel zelden een album van de Fab Four op de draaitafel. Nagenoeg alle Beatles-platen die ik bezit, zijn dan ook als een soort paard van Troje in mijn collectie beland.

Net als bij het voetbal kan ik de enorme importantie van The Beatles natuurlijk niet ontkennen. Zoals geen enkele andere sport zo'n gigantische maatschappelijke impact heeft als voetbal, zo heeft geen enkele andere band zoveel invloed gehad op de ontwikkeling van de popmuziek. Maar over The Beatles of voetbal moet je mij geen presentatie laten geven; dan zitten we binnen vijf minuten aan de wijn en de hapjes. 
Als het daarentegen over wielrennen of The Rolling Stones moet gaan, kun je me gerust bellen!

Om iets inhoudelijks over Ringo Starr te schrijven, moet ik eigenlijk al naar Wikipedia grijpen, terwijl deze blog juist een pure dump is van mijn eigen geheugen en albumbelevingen. Ik zag op Wiki wel dat Ringo, naast zijn legendarische bijdrage aan The Beatles, maar liefst 22 (!!!) soloalbums en een tiental live-platen heeft gemaakt. Indrukwekkend!

Als ik vervolgens in mijn eigen platenkast kijk, zie ik hem opduiken op albums van George Harrison, Bob Dylan, Dolly Parton en The Band. Een druk baasje dus, die na het uiteenvallen van The Beatles absoluut niet stil is gaan zitten.
Ringo wordt vandaag maar liefst 86 jaar, is nog altijd hartstikke actief en bracht onlangs zelfs nog een nieuw album uit. Diep respect!

Happy Birthday, Ringo!

144 miljoen Euro!

50 jaar geleden kregen The Beatles een aanbod om voor 30 miljoen dollar een reünie te houden. Zoals bekend ben ik geen Beatles fan, maar vond het wel een heel interessant geven. In januari en februari 1976 verschenen hardnekkige berichten dat The Fab Four gestrikt zou zijn door concertpromotor Bill Sargent. 

Hoewel geen fan vond ik het wel een fascinerende ontwikkeling. 30 miljoen dollar! Ik had zelf net een stel B&W DM2A's luidsprekers gekocht. Toen iets van 1200 gulden een stel. Dat was voor mij een absurd bedrag en bij 30 miljoen dollar kon ik mij natuurlijk helemaal niks voorstellen.

 

Uiteindelijk werd het bod van Bill Sargent afgeslagen. Het zal niks met de hoogte van het bedrag te maken hebben gehad. Het viertal was gewoon op elkaar uitgekeken en waren alle vier met eigen projecten bezig:

 

Lennon zat mogelijk in een creatieve dip, want na het album Rock 'n' Roll ging het jaren duren voor er een opvolger kwam.

 

Paul McCartney was een stuk actiever en in de periode van dit monsteraanbod stond hij op het punt het album Wings at the Speed of Sound uit te brengen en een tournee in de VS te starten. Zelf ben ik vooral geen fan van McCartney. Waarschijnlijk een geweldige buurman en schoonzoon, maar ik verdraag zijn stem vrij slecht. Los daarvan zijn we het er toch wel over eens dat deze Wings at the Speed of Sound zwaar onder de maat is voor een klasbak (ik kan persoonlijke smaak en kwaliteit prima uit elkaar houden) als McCartney!

 

Mijn favoriete Beatle Harrison had in 1975 ook niet zijn beste werk afgeleverd. Extra Texture is een album waar het eerste de beste garagebandje jaloers op zou zijn, maar voor iemand als Harrison ook zwaar onder de maat.

 

Ringo Starr is altijd gezien als de minste van de vier, maar in 1976 zat hij voor mij toch het beste in z'n vel. Het verzamelalbum Blast from Your Past uit 1975 is gewoon echt heel goed! Uitstekend albums! Helaas werd die kwaliteit niet doorgezet op het album Ringo's Rotogravure dat later in 1976 zou verschijnen.

 

Als we eerlijk zijn is het waarschijnlijk een goed idee geweest dat The Beatles begin 1976 het aanbod van Bill Sargent hebben afgewezen.

Creatief zaten ze eigenlijk alle vier ver onder hun kunnen en het was waarschijnlijk een heel flauw concert geworden, waarbij de automatische piloot z'n werk had moeten doen.

 

Zelf weet ik van het viertal vooral de wat later albums te waarderen. Eigenlijk begint mij waardering pas bij het album Rubber Soul. Alles daarvoor zou ik nu een boyband noemen.

Het album Abbey Road is m'n favoriete album van het Liverpoolse gezelschap, maar ik mag ook graag naar hun laatste album luisteren: Let it Be.   

 

De 30 miljoen dollar die begin 1976 werd afgeslagen zou nu 144 miljoen Euro zijn. 

Een best bedrag!

 

Lucinda Williams - Sings The Beatles From Abbey Road

Tijdens de coronacrisis heeft Lucinda een zestal albums gemaakt als eerbetoon aan artiesten en nummers die haar hebben geïnspireerd. De albums verschenen in de serie Lu's Jukebox. In deze serie een kerstalbum en twee albums met traditionals uit de Country en Deep South.
De andere drie albums uit deze serie zijn een ode aan Tom Petty, Bob Dylan en The Rolling Stones. 

Wat mij betreft een zeer geslaagde serie albums en beslist een van de betere coronaprojecten. Op deze blog heb ik aan deze serie dan ook de nodige aandacht gegeven.

 

Hoewel Lucinda zelf een uitstekende liedjesschrijfster is riep de serie toch een gevoel op wat voor meer moois zou ze kunnen met materiaal van anderen.

Daar is nu een antwoord op. Vorige maand verscheen namelijk het album Sings The Beatles From Abbey Road.

Hoewel ik geen erg groot fan van de The Beatles ben juich ik het toch toe dat Lucinda de Abbey Road Studio's is ingedoken om het viertal uit Liverpool te eren. 

Bij mij in de kast staan zeker een tiental albums van The Fab Four, maar persoonlijk vind ik het toch allemaal een beetje te braaf.

 

 

Lucinda - waar ik een heel groot fan van ben - is verre van braaf als het om muzikale invulling gaat. Het rauwe randje is standaard aanwezig of ze nu eigen werk of dat van een ander vertolkt. 

Op voorhand had ik dan ook alle vertrouwen in wat voor een interpretatie Lucinda aan een dozijn Beatles liedjes zou geven.

Lucinda is immers iemand die je om een boodschap kan sturen en ook nu heeft ze er weer een meesterwerk van gemaakt. 

 

Net als bij Dylan en de Stones had Lucinda een forse uitdaging om een setlist samen te stellen. Ik ben dan wel geen Beatles fan, maar de catalogus die ze bij elkaar hebben geknutseld is natuurlijk meer dan indrukwekkend.

Kies dan maar eens twaalf nummers! 

Het is Lucinda gelukt!

Gelukkig een paar van mijn favoriete nummers zoals "While My Guitar Gently Weeps", "Let It Be",  "The Long and Winding Road" en "Something".

Vooral haar versie van het door Harrison geschreven "Something" vind ik zeer geslaagd. De wat klagerige stem van Lucinda doet het echt geweldig bij dit nummer.

 

Naast een paar bekende nummers heeft Lucinda er gelukkig niet voor gekozen om er een The Beatles Greatest Hits van te maken. Een mooie mix tussen een paar echte Beatles klassiekers en wat minder bekende nummers zoals "Yer Blues", "I've Got A Feeling", "I'm Looking Through You".

De setlist is een uitstekende keuze en enige minpuntje is misschien het nummer "With A Little Help From My Friends". 

Ongemerkt ga je deze vergelijken met de legendarische performance van Joe Cocker tijdens Woodstock. Zowel Joe als Lucinda zitten in het rauwe segment en de versie van Lucinda gaat weliswaar niet z'n knieën maar Joe's versie wint toch echt op punten.

 

Deze Sings The Beatles From Abbey Road verscheen begin december en stiekem had ik gehoopt het album onder de kerstboom aan te treffen. De kerstman was helaas mijn lijstje kwijt en dus deze week mijn zakgeld een mooie bestemming geven en deze manko in mijn Lucinda collectie opgevuld.

 

Dit album is echter verre van vulmateriaal en zal regelmatig de draaitafel gaan zien!

Jimmie Nicol

Bij de meeste van jullie zal er nauwelijks het bekende kwartje vallen en toch heeft de vandaag jarige Jimmie in een van de grootste bands gespeeld.
In 1964 verving Jimmie immers voor een aantal concerten de zieke Ringo Starr. Een zware ontsteking aan de amandelen hadden Ringo gevloerd. Er er stonden echter een aantal optredens op het programma waaronder een optreden in het Nederlandse Blokker. 

In wat.........ja een van de grootste rockbands speelde in een gehucht in West-Friesland en wel op 6 juni 1964.

In die jaren werden er in Blokker in de hal van de groenteveiling regelmatig concerten georganiseerd zo ook die zaterdag in juni '64. Het was het jaar van The Beatlemania en het viertal zou twee concerten van 25 minuten geven. Het bleef echter bij één sessie van nog geen half uur.

 

Een dag eerder was er al een optreden geweest in de Treslong (beursgebouw) van Hillegom. Dit optreden maakts deel uit van een TV registratie die werd aanvult met interviews door Herman Stok.

Naast de optredens in Nederland speelde Jimmie ook mee tijdens concerten in Denemarken, Hong Kong en Australië. 

Die laatste twee locaties maakte enorme indruk op de verlegen Jimmie en hij besloot na de Beatles tournee op reis te gaan. Dat bracht hem onder meer in Mexico en de VS waar hij zich verder verdiepte in de ontwikkeling van de moderne muziek. Tussendoor drumt hij hier en daar als vooral sessiemuzikant. Jimmie krijgt echter nooit de status die je zou verwachten van iemand die bij de Fab Four achter de drumkit heeft gezeten.

Met terugwerkende kracht moeten we het toch enorm moedig van Jimmie vinden dat hij dit avontuur is aangegaan. In '64 konden The Beatles niet veilig over straat en de met name hysterische meiden waren er om iedere hoek. The Beatles waren in die jaren groter dan de schepper van God en daar je vingers aan branden is toch een dik compliment waard.

Slechts een enkele keer hoorde we nog eens wat van Jimmie, maar hij leeft vooral een teruggetrokken bestaan en wordt vandaag 83 jaar.

Jimmie Happy Birthday!

Gemiste Kansen #008

Op nieuwjaarsdag 1962 deden The Beatles bij Decca een auditie en kregen vervolgens te horen dat Decca geen belangstelling had. Een korte terugblik van deze gemiste kans.

Als het om echte platen (singles en LP;s) gaat zouden The Beatles uiteindelijk een van de beste verkopende acts worden. Bij Decca zal er dan ook wel iemand een keertje goed z'n kop tegen de muur hebben staan bangen?

 

Brian Epstein die als manager in die jaren al aan The Beatles was verbonden had rond de jaarwissel '61-'62 een auditie geregeld maar niet alles liep lekker gesmeerd.

In de loop van december '61 was een afgevaardigde van Decca The Beatles komen bezoeken in The Tavern Club. Op basis van dit bezoek werd een officiële auditie gepland en wel op 1 januari 1962.

De reis van Liverpool naar Londen op oudjaarsdag was door de winterse omstandigheden een kleine ramp. Dat is een ritje van slechts drieënhalf honderd kilometer maar nam ruim tien uur in beslag. Geen fijne voorbereiding als je de volgende dag de sessie van je leven moet spelen.

 

Ook de sessie zelf liep niet helemaal lekker want The Beatles - toen nog met drummer Pete Best - mochten geen gebruik maken van hun eigen versterkers. Dat nadat Mike Smith de talenscout van Decca al te laat kwam opdagen.

The Beatles speelde een vijftiental nummers waarvan drie van Lennon en McCartney. De sessie werd opgenomen met een mono recorder wat voor toen niet eens een heel gekke keuze was. 

Hoewel The Beatles - mede door diverse ongemakken zoals slechte nachtrust en andere versterkers - niet hun beste set speelde was toch het idee ontstaan dat het wel in de knip was.

Decca liet zich vervolgens niet van hun beste kant zien want het duurde meer dan een maand voor het verdict kwam. 

Schandalig dat zoiets zo lang moet duren en de boodschap was ook nog eens negatief. Geen contract voor The Beatles bij Decca en de keuze was gevallen op Brian Poole and The Tremeloes. 

Ja die hebben ook een paar hits gehad, maar hun erelijst verbleekt natuurlijk bij wat The Beatles uiteindelijk hebben neergezet.

 

Wel een goeie tekst op een feestje: "Ja, ja dat ben ik.............die The Beatles aan de kant heeft gezet!"

Epstein is zelfs nog een keer extra naar Londen gegaan maar manager Dick Rowe bleef bij zijn standpunt.

Op basis van de tape die tijdens de auditie is gemaakt fabriceerde Epstein een aantal demo's welke een auditie opleverde bij Parlophone. Op 6 juni 1962 stapte The Beatles voor het eerst de Abby Road studio's in en the rest is history.

Uiteindelijk wist Decca een jaar later wel The Rolling Stones aan zich te binden, maar daar zijn ze ook niet erg zuinig op geweest dus die vertrokken zodra ze konden naar een eigen label.

Stones of niet het blijft natuurlijk voor Decca een gemiste kans dat ze The Beatles hebben laten schieten.

Gemiste kans? Iets meer dat dat!

Wat geen gemiste kans is zijn deze twee verzamelaars. Vooral handig voor wie geen groot fan van The Beatles is maar toch een lekker overzicht wil hebben wat het Liverpools viertal heeft gemaakt.

Twee dubbel LP's met eigenlijk alle hits. Lekker als achtergrond of om lekker mee te blèren want je moet wel onder een steen hebben geleefd als je deze teksten niet mee kan zingen.

Give Peace a Chance

Wie wat vaker op deze blog komt weet dat ik zelf geen groot fan van The Beatles ben. Dat heeft met twee dingen te maken: de stem van Paul McCartney en als geheel vond ik het teveel een marketingmachine. Een machine die geforceerd bij elkaar bleef door toedoen van Epstein. Toen Epstein wegviel vielen de Beatles uiteen als de USSR die ze al eens zo fraai hadden bezongen.

 

Als ergens alleen maar een scheur in zit geniet dan van het licht dat binnenkomt heeft Leonard Cohen ons geleerd. Als iets echt gebroken is omdat het beter is dat partijen niet meer met elkaar verder gaan is berusting en accepteren echt de beste medicijn. 

Geforceerd de boel weer samen voegen is goed voor relatietherapeuten, mediators, advocaten, onderhandelaars en niet te vergeten de wapenfabrikanten zoals we de afgelopen weken pijnlijk hebben mogen aanschouwen.

 

Oorlog is nog nooit een oplossing geweest en met dictators die er een beginnen loopt het uiteindelijk ook slecht af. Vaak is dat echter voor heel, heel, heel veel mensen veel en veel te laat.

Het is natuurlijk gruwelijk om in die oorlog te zitten en een ieder die aan de zijkant zit zal nauwelijks om kunnen gaan met de machteloosheid die deze crisis met zich meebrengt.

Steunen waar kan maar ons ook ontspannen waar kan. Zelf fiets en wandel ik graag en - die zagen jullie vast niet aankomen - ik draai graag platen.

Toch een album van een van de Beatles. Uiteraard niet van Paul McCartney. Sommige vrienden proberen mij te overtuigen dat Paul wel ok is. Ik denk dat het een geweldige buurman is maar z'n stem trek ik niet. Sommige mensen vinden dat koriander naar zeep smaakt. Ik vind het heerlijk en snap niet dat iemand koriander niet lekker vind. 

Laten we afspreken dat ik niemand koriander door z'n keel ga duwen, maar prop bij mij dan niet Paul McCartney in m'n oren.

Zelf ben ik wel een groot fan van George Harrison en John Lennon solo kan ik ook waarderen. Lennon heeft natuurlijk met "Imagine" een van de meeste beklijvende - en op dit moment passende - nummers gemaakt en wat een spot on tekst:

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

 

"Imagine" is op dit moment een makkelijke keuze maar ik kies voor vandaag als vredeslied voor "Give Peace a Chance". De opzwepende samenzang reflecteert op indrukwekkende wijze de behoefte die ik nu voel:

All we are saying is give peace a chance
All we are saying is give peace a chance

All we are saying is give peace a chance
All we are saying is give peace a chance

All we are saying is give peace a chance
All we are saying is give peace a chance

All we are saying is give peace a chance
All we are saying is give peace a chance

All we are saying is give peace a chance
All we are saying is give peace a chance

"Imagine" en "Give Peace a Chance" zijn beide te vinden op deze prima verzamelaar van John Lennon uit 1982. Het album The John Lennon Collection verscheen twee jaar nadat Lennon werd vermoord. 

Bizar detail: de foto's op de cover en achterzijde van de hoes zijn gemaakt door de bekende fotografe Annie Leibovitz een paar uur voor Lennon werd vermoord.

All Things Must Pass 50th Anniversary

Zelf ben ik nooit een groot fan van The Beatles geweest. Daarmee ontken ik niet hoe goed ze zijn, maar het is gewoon niet mijn kopje thee. Vooral de beginperiode vond ik het teveel een boyband. Dat begrip bestond toen nog niet maar de verschijnselen waren gelijk. Braaf geklede jongetjes op het podium en gillende meiden in de zaal. 

Songs als "She Love You" kan ik ook met de beste wil van de wereld niet anders afdoen dan niemendalletjes. Of iets veel verkocht wordt is niet altijd een goed argument. Bij de McDonalds staat iedere dag ook een enorme rij. Deze blog gaat te ver om het over het eten van McDonalds te hebben, maar het is ongezond, smakeloos en duur. Dat is echt een heel slechte combi!

 

Verder kan ik de stem van McCartney niet verdragen. Paul lijkt mij oprecht een onwijs aardige vent en is een briljant songwriter, maar die stem kan ik gewoon niet hebben. Veel vrienden snappen dat niet maar zo snap ik dan weer niet dat er mensen zijn die geen koriander lusten. Deze blog gaat te ver om het over koriander hebben, maar het is gezond, intens van smaak en breed inzetbaar.

 

Verder is het natuurlijk totaal niet relevant wat ik van The Beatles vind. Toch kan ik van een aantal solo albums van Lennon prima genieten en ben ik wel een heel groot fan van het solowerk van George Harrison.

In mijn ogen is het einde van de Beatles het beste wat Harrison is overkomen. De foto op het album All Things Must Pass dat in 1970 verscheen laat ook een duidelijke boodschap zien. George ontstijgt - weliswaar op zorgzame wijze - duidelijk de vier tuinkabouters. 

Jaren heb ik ook menig Beatles fan met deze metafoor lopen plagen. Verder kon ik het nooit laten om aan alle Beatles fans duidelijk te maken dat deze drie LP set van Harrison veruit het beste solo album is van de Fab Four. 

Persoonlijk vind ik het überhaupt het beste wat uit de totale Beatles fabriek is gekomen, maar nogmaals: wat ik van The Beatles vind is niet zo boeiend.  

All Things Must Pass was het eerste 3LP album dat door een enkele artiest werd uitgebracht. Uiteraard hebben we het dan over moderne muziek. In de klassieke muziek waren boxen met meerder platen in die jaren al heel gebruikelijk vanwege de lengte van sommige klassieke muziekstukken.

Drie platen in één keer was in 1970 echt wel een heel gewaagde zet. Toch kreeg het album van alle kanten lovende kritiek en scoorde de ene na de andere vijf sterren notering.

Ook commercieel werd de plaat een daverend succes. In de VS haalde de plaat zesmaal platina. Voor een kostbare 3lp box zijn dat duizelingwekkende resultaten, want dat betekend dat de box in de VS zes miljoen keer over de toonbank ging!

Die successen waren niet zo vreemd want het album bevat het meesterwerk "My Sweet Lord" maar ook bekende nummers als "What Is Life", "Isn't It a Pity" en " Beware of Darkness". Verder een erg fraaie cover van "If Not for You". Dat nummer is Bob Dylan waarmee Harrison bevriend was. Een jaar later speelde de twee vrienden samen een heerlijke set op het Concert For Bangla Desh.

 

Op het album All Things Must Pass spelen een aantal groten uit de muziek waaronder een keur aan sessiemuzikanten. Aan bod komen Billy Preston, Bobby Keys, Bobby Whitlock, Carl Radle, Dave Mason, Eric Clapton, Gary Brooker, Ginger Baker, Jim Gordon, Jim Price, John Lennon, Klaus Voormann, Peter Frampton en Ringo Starr.

 

All Things Must Pass was toen het in 1970 werd uitgebracht beslist een nieuw baken in artistieke vrijheid. Drie platen? Wie durft dat? Toch vooral zes kantjes geniale muziek. Daarbij dient wel aangemerkt te worden dat kant vijf en zes met de Apple Jam het bij specifieke Harrison fans vast beter zal doen dan bij de doorsnee Beatles fan. Kant vijf en zes zijn immers een stuk minder laagdrempelig dan de eerste vier kanten.

Ook de box en het artwork zitten briljant in elkaar en analisten raken zelfs na 50 jaar over dit album niet uitgepraat. Dat gaat dan ook de komende tijd niet gebeuren want ter gelegenheid van de 50e verjaardag van het album zijn deze maand een groot aantal verschillende jubileum sets uitgebracht. 

Hierop veel outtakes en alternatieve versies en zelfs een set in een grote kist met beeldjes van Harrison en de vier tuinkabouters.

Voor die laatste set moet je wel diep in de buidel want die kost 1000 dollar.

Voor normale mensen zoals ik zijn er gelukkig gewone 2CD en 3LP sets. De 3LP box die gelijk is aan de oorspronkelijk release was redelijk geprijsd dus als Harrison fan kon ik die niet laten staan.

Na deze release hoop ik stiekem dit jaar op een 50 jarige jubileum set van Concert For Bangla Desh. Dat vind ik na All Things Must Pass beslist George's andere meesterwerk.

George deelt helaas niet in de vreugde van dit 50 jarig bestaan want hij kwam 20 jaar geleden op veel te jonge leeftijd aan keelkanker te overlijden. De muzikale erfenis die George ons heeft nagelaten is echter imponerend en - los van het ranzige geldwolven gedrag van platenmaatschappijen - is het volledig terecht dat All Things Must Pass nog eens stevig in de spotlights staat.

When I'm Sixty-Four

Vanaf vandaag niet meer............ Het nummer "When I'm Sixty-Four" heeft haar titel te danken aan de toenmalige pensioenleeftijd in het Verenigd Koninkrijk.

In Nederland was dat jarenlang 65 jaar en normaal was ik vanaf vandaag met pensioen. Door gepruts van de overheid die totaal niet heeft geanticipeerd op de vergrijzing van de samenleving "moet" ik 22 maanden extra.

Op dit moment werk ik drie dagen in de week en daar ga ik desnoods tot m'n 75e mee door. Doordat ik maar drie dagen werk kan je dat ook nog best een tijd volhouden. Daarnaast zorgt werk dat je deel blijft uitmaken van de maatschappij. DAT zou het argument moeten zijn om mensen aan het werk te houden. Dan wel in de juist balans en je struikelt over de oplossingen.

Ik ben een groot voorstander dat mensen na hun 60e in stappen naar vier, drie, twee dagen werken gaan. Er komt dan ruimte voor jongeren die van school komen en ervaring gaat niet in één keer verloren.

Het is echt onacceptabel dat jongeren die klaar zijn met hun studie jaren moeten wachten op een passende baan waarbij ze hun studie dienstbaar maken aan de maatschappij.

 

Vijfenzestig ben ik dus vandaag en prijs mij gelukkig met een blakende gezondheid. Ik sport veel zoals fietsen op de racefiets, wandelen, skiën en duiken.

Het hoeft echter niet altijd zo actief te zijn en wat is het toch lekker om platen te draaien. Laten we dan toch "When I'm Sixty-Four"er maar even bij pakken.

Het nummer staat op het legendarische album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles uit 1967. 

Zelf ben ik geen heel groot Beatles fan. Toch zou het bij de opbouw van een muziekcollectie niet getuigen van inzicht in de muziekgeschiedenis om ze te negeren.

 

Dat neemt niet weg dat ik wel wat moeite blijf houden alsof The Beatles overal maar uitvinder van zijn. Wie wel eens klassiek luistert en oude Rock & Roll draait gaat toch heel vaak iets herkenbaars horen.

Ook het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is natuurlijk gebaseerd op een stroming die in de VS al even aan de gang was.

Persoonlijk vind ik Psychedelische Rock albums die in de UK zijn gemaakt - op een enkeling na - ook net even te geknutseld (het moest zo nodig) en vooral te commercieel. Natuurlijk maken bands platen om die te verkopen maar het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band stond nog geen week in de winkel en iedereen zong het van voor tot achter mee.

Voor mij mag Psychedelische Rock best wat minder toegankelijk zijn. 

Toch blijft dit album een zeer grote mijlpaal in de geschiedenis van de moderne muziek. Het was dan ook volledig terecht dat bij de 50e verjaardag van dit album in 2017 er een aantal jubileum edities verschenen.

Jubileum edities in de vorm van een enkele LP zoals in 1967 was uitgebracht, maar ook sets met 4 CD's en DVD. 

Als niet Beatles fan vond ik de gewoon LP standaard versie wel genoeg. Deze heeft echter wel een paar leuke details waarbij zowel hoes als het vinyl herkenbaar zijn als 50th Anniversary Edition.

Het geheel is keurig uitgevoerd en de geluidskwaliteit is echt top. Deels te danken aan half speed mastering.

Het album heeft alle bijlages zoals in 1967 en de hoes heeft op de rug de aanduiding dat het om een Anniversary Edition gaat.

Erg leuk detail is de gravering in het vinyl tussen de uitloopgroef. Daar staat het logo van fabriek waar de plaat is geperst gevolgd door het jaartal en volgnummer.

Gewoon leuke details op een toch al heel bijzonder album.

Dat alles neemt niet weg dat "When I'm Sixty-Four" voor mij een gepasseerd station is.

"When I'm Sixty Four"

When I get older losing my hair
Many years from now
Will you still be sending me a valentine
Birthday greetings, bottle of wine?
If I'd been out till quarter to three
Would you lock the door?
Will you still need me, will you still feed me
When I'm sixty four?

You'll be older too
And if you say the word
I could stay with you

I could be handy, mending a fuse
When your lights have gone
You can knit a sweater by the fireside
Sunday mornings go for a ride
Doing the garden, digging the weeds
Who could ask for more?
Will you still need me, will you still feed me
When I'm sixty four?

Every summer we can rent a cottage in the Isle of Wight
If it's not too dear
We shall scrimp and save
Grandchildren on your knee
Vera, Chuck and Dave

Send me a postcard, drop me a line
Stating point of view
Indicate precisely what you mean to say
Yours sincerely, wasting away
Give me your answer, fill in a form
Mine forevermore
Will you still need me, will you still feed me
When I'm sixty four?
Ho!

Paul van Harte!

Ik ben geen groot Beatles fan. Integendeel.
Vooral niet van Paul McCartney en wat hij met The Wings is gaan doen ben ik echt allergisch voor.
Maar Paul heeft in z'n Beatles periode toch voor een rij prachtige composities gezorgd en daarmee een belangrijke pion in de ontwikkeling van de moderne muziek.

Wel gek dat ik weet dat hij vandaag jarig is.
Hoe heb ik dat onthouden?
Zelfde dag als de Slag bij Waterloo. Ook een grote hit trouwens.
Die data van die veldslagen werden er vroeger wel ingestampt.
Waarom eigenlijk?
Dat onze oma's en opa's het weten snap ik. Tot aan de tweede Wereldoorlog werd met Waterloodag immers stil gestaan bij de importantie van die veldslag.
Jaren terug (misschien wel 30) stond in een tijdschrift zo'n artikel met "vandaag" Dus naast de veldslag van Waterloo ook de verjaardag van Paul.
Waarom onthoudt een mens zoiets?

Niet teveel over nadenken en lekker een plaatje draaien.
Als je niet teveel geld aan The Beatles uit wilt geven dan zijn deze twee compilatie albums wel een aanrader. Twee dubbel LP's met totaal ruim 50 hits van de mannen uit Liverpool.
Beide recent opnieuw uitgebracht maar tegen een belachelijke prijs van bijna 50 euro per stuk. De helft zou netjes zijn.
Beetje zoeken kan je een goede 2de hands wel voor 15 euro scoren. Vind je een enkel tikje niet erg is 10 Euro zelfs een normale prijs.