Terry Kath

Een van de oprichters van de legendarische band Chicago. Terry zou vandaag jarig zijn, maar een gruwelijk ongeluk met een vuurwapen zorgde ervoor dat hij zijn 32e verjaardag niet heeft gehaald.
Alle aanwijzingen wijzen erop dat het geen zelfmoord of moord was, maar een fataal incident uit misplaatste baldadigheid. Hoewel er op het bewuste feestje ongetwijfeld drank en drugs in het spel waren, was Terry als muzikant nog lang niet klaar.

Chicago fans van het eerste uur zullen zijn dood om meerdere redenen enorm betreuren. In de eerste plaats horen jonge mensen niet dood te gaan, maar Terry drukte zijn stempel toch wel heel nadrukkelijk op de band.
Na de dood van Terry heeft Chicago een enorme transitie doorgemaakt, Chicago had zich tot dan heel specifiek als jazzrockformatie ontwikkeld. Soms wat meer rock dan jazz en dan was de jazz weer wat meer dominant.
Terry overleed 23 januari 1978 en voor mij zijn de platen die Chicago daarna heeft gemaakt veel minder boeiend. Nog steeds goeie muziek, maar meer gewone rock en zelfs pop.
 

Chicago debuteerde in 1969 met hetr meesterwerk Chicago Transit Authority (links op foto). Opmerkelijk hierbij was dat het om een dubbelalbum gaat.
Dubbelalbums waren in die tijd sowieso nog niet erg gebruikelijk, laat staan als debuutalbum.
Het album werd overladen met lovende recensies, wat eigenlijk gold voor alles wat Chicago de eerste 10 jaar heeft uitbracht.
Heel fraai is het vijfde album (rechts op foto) wat simpelweg Chicago V is genoemd. Voor wie een 'wolkje jazz' door de rock weet te waarderen een album om duimen en vingers bij af te likken.

Het album behaalde in de hitlijsten in de VS een heel opmerkelijk resultaat. Zowel in de gewone albumhitlijst als in de jazzhitlijst wist het album de eerste plaats te halen.
In een paar maanden goud ,maar daarna bleef het album verkopen, verkopen en verkopen en leverde in de VS uiteindelijk tweemaal platina op. Dat is evenveel als het vijfde album van The Beatles in de VS!

Wie nog niet zoveel  fusion of jazzrock heeft geluisterd zal even aan het album moeten wennen, maar heb je de blazers een paar keer gehoord zal je ze zeker gaan waarderen.
Een geweldig voorbeeld is de hit "Saturday in the Park". De inspiratie voor dit nummer kwam voort uit de muzikanten die in Central Park (NY) speelden. Het is een nummer waar je (ik in ieder geval wel!) ontzettend vrolijk van wordt, ook al blijft het triest dat Terry Kath ons veel te vroeg heeft verlaten. Luister daarnaast ook eens goed naar het door Terry geschreven "Alma Mater".

Walter Becker

Vandaag zou Becker zijn verjaardag vieren maar deze briljante musicus overleed in 2017 op 67 jarige leeftijd aan slokdarmkanker.
Samen met Donald Fagen vormde Becker in 1970  de legendarische band Steely Dan. Het tweetal maakte tussen 1972 en 1980 een zevental albums in de categorie meesterwerkjes. Eigenlijk zijn die zeven albums allemaal dik de moeite van het luisteren waard. Een heerlijke mix van Rock en Jazz en op perfectionistische wijze uitgevoerd.

In de loop van 1981 vond het tweetal het tijd voor een adempauze en lag de focus op een aantal soloprojecten.
Niet onverdienstelijk maar begin deze eeuw kroop het tweetal toch weer bij elkaar. De formule bleek nog steeds te werken, want als resultaat werden een tweetal parels aan de al zo indrukwekkende catalogus toegevoegd.

Naast de negen studio albums heeft Steely Dan ook een tweetal live albums gemaakt. Hoewel technisch uitstekend blijf ik Steely Dan toch vooral een band vinden die ik het liefst op een studio album hoor.
De flirt van de beide heren met perfectie past wat mij betreft wat minder bij een live albums. 

Live albums zijn prima voor bands als The Stones, Allman Brothers en Springsteen, maar voor Steely Dan zit het voor mijn gevoel eerder in de weg dan dat het wat toevoegt. 

Na het overlijden van Becker heeft Fagen zichzelf de opdracht gegeven de muzikale erfenis van het duo in leven te houden. Niet geheel zonder succes en zo is Fagen op dit moment samen met de Eagles op tournee en is eerdaags ook in Nederland te bewonderen.

Plaatje dan maar en de keuze is gevallen op Gaucho. Lekker na een dagje werken om de avond mee te beginnen.

José Octavio "Chepito" Areas Dávila

Vandaag doet deze Nicaraguaanse percussionist er een jaartje bij. We kennen Chepito vooral van de conga's en de timbales uit de begin periode van Santana. Deze Latin Rock band heeft altijd een sterk bezette ritmesectie gehad en soms stonden ze wel met vier man op het podium te drummen en te trommelen en in de begin jaren was Chepito een van hen.

Van de eerste 10 albums van Santana missen we Chepito alleen op het album Amigos uit 1976. Na zijn vertrek uit de band in de loop van 1977 komt Chepito in de jaren '88-'89 nog wel helpen bij een aantal optredens.

We kunnen gerust stellen dat Chepito de mooiste periode van Santana heeft meegemaakt en hij heeft beslist een grote bijdrage geleverd aan de herkenbare en energieke sound.

Na de periode bij Santana ging Chepito vooral als sessiemuzikant aan de gang. Hierbij flirt hij niet alleen met de Latin Rock maar horen hem vooral veel in de Fussion en Jazz hoek maar schuwt ook de pure Rock en zelfs Folk niet.
Zo speelt Chepito mee op albums van Herbie Hancock, Neal Shon, Brewer & Shipley, Boz Scaggs, John Lee Hooker,The Ramones, Heartfield en Patti Labelle.

Ook is hij te horen op kleinere projecten als die van z'n landgenoot Alfonso Love. Chepito is een echte liefhebber en status is iets wat heel ver bij hem vandaan staat.
Chepito is een dan ook een veelzijdig en gepassioneerde percussionist die nog gewoon met een paar vrienden op het strand muziek gaat staan maken. Muziek maken als passie! Mooi!

Happy Birtday Chepito!

Bill Bruford

De gepensioneerde Bill is vandaag 72 geworden. Was als drummer altijd een harde werker en de CV die hij bij elkaar getrommeld heeft is onwaarschijnlijk indrukwekkend:

• Als officieel lid van Yes te horen op acht albums.
• Bij King Crimson als vaste lid maar liefst meegewerkt aan 14 albums!
• Met Genesis op tournee en te horen op drie live albums
• Drummer bij supergroep U.K. en daar drie albums gemaakt
• Zes soloalbums met uitstekende recensies
• Samen met pianist Patrick Moraz een aantal schitterende Fusion albums gemaakt
• In 2017 opgenomen in de Rock & Roll Hall Of Fame
• 10 albums met Jazz Fusion band Earthworks 
• Drie albums met Anderson Bruford Wakeman Howe
• Als sessiemuzikant op tientallen albums te horen van oa Steve Hackett Rick Wakeman, Steve Howe, Al Di Meola en vele anderen

Ja dan wil je op enig moment wel met pensioen. Bruford krijgt door zijn deelname aan Yes en King Crimson vooral het label Progressie Rock, maar daar doen we Bill zwaar en zwaar tekort mee.

Juist in de projecten zoals met Earthworks en met Patrick Moraz laat Bruford horen dat hij tot de beste Fusion drummers behoort.

Je snapt dan ook gelijk waarom Bruford zo vaak gevraagd is voor projecten waar muziekstijl in de blender gingen.

Altijd een geweldige drummer geweest die geen last heeft van kantlijntjes.

Happy Brithday Bill.

Donald Fagen

Vandaag zijn er vrij veel top artiesten jarig:
Rod Stewart, Jim Croce, Frank Sinatra, Pat Banetar, Naomi Judd, Johnnie Ray, Scott McKenzie
, Ron Hawkins en Brad Roberts (Crash Test Dummies).
Ook drummer Aynsley Dunbar viert vandaag z’n verjaardag. Weinig zullen hem kennen maar drummer bij Frank Zappa, John Mayall, Nils Lofgren, David Bowie en vele anderen.
Alle hierboven genoemde artiesten verdienen het om genoemd te worden, maar ik kies vandaag voor Donald Fagen.

Donald Fagen vormde samen met Walter Becker de groep Steely Dan. Eind jaren 60 kwamen ze elkaar al tegen en speelde links en rechts in kleine bandjes tot begin jaren 70 formeel Steel Dan ontstond
Steely Dan speelt een mix van Folk, Pop, Rock en Jazz (Smouth) en eind 1972 verscheen het briljante debuutalbum “Can't Buy a Thrill” waar ze lieten horen hoe verschillende muziekstijlen elkaar kunnen versterken.

Rommel hebben de heren niet gemaakt en tussen 1972 en 1980 brachten ze zeven top albums uit. "Gaucho" de laatste uit deze 70er jaren serie is wellicht de minste maar nog steeds 4 sterren!
Aanraders als je er maar drie mag kiezen? "Aja", "The Royal Scam" en "Countdown To Ecstasy".
Daarna namen Walter en Donald wat afstand van elkaar. 10 jaar intensief bovenop elkaar briljante muziek maken was even genoeg.
Ondanks dat de heren de tijd wel door kwamen zochten ze elkaar richting de eeuwwissel weer op. Eerst voor wat optredens, maar ze konden het ook niet laten weer een keer de studio in te duiken.
Het resultaat was het album "Two Against Nature". Bizar dat tussen de release van hun vorig album en dit nieuwe meesterwerkje maar liefst 20 jaar (!!!) zat.  Ze zaten nog helemaal op hun top niveau!

Daarna is er nog een album uitgekomen en dat is niet slecht, maar van alles wat ze gemaakt hebben wel het minste.
Walter Becker overleed in 2017 en daarmee is er een einde gekomen aan de Steely Dan zoals we die kennen. Becker was naast z’n activiteiten voor Steely Dan vooral actief als producer en sessiemuzikant en heeft ook een tweetal soloplaten gemaakt. Met name het album “11 Tracks of Whack” is voor de liefhebbers van Jazz-Rock dik de moeite, maar is veel minder toegankelijk dan de muziek van Steely Dan.
De vandaag jarige Donald Fagen is ook geen type dat stil kon zitten en ook hij ging meer voor de kwaliteit dan voor aantallen.

Fagen deed ook het nodige werk als sessiemuzikant en als producer en bracht zelf vier studioalbums uit die alle vier tot de top behoren.
Het album Nightfly was Fagen’s eerste solo album na de “breuk” en mag beschouwd worden als een van de allerbeste albums.
Staat in alle lijstjes zoals “1001 albums die je moet horen voor je dood” en meest opmerkelijk is de top 10 notering in de offciele krant van Vaticaanstad.

Dan tot slot nog iets over de hoes. Donald in de studio die zijn favoriete plaat draait. Welke?
Op de foto een enorme draaitafel. Voor studiodoeleinde werd in die tijd gebruik gemaakt van 15/16 inch spelers. Een gewone LP is 12 inch!
Merken als Western Electric maakte dit soort enorme spelers op soms zware gietijzeren poten.
Er werden extreem lange toonarmen gebruikt zoals hier de Para-Flux. Dit soort hardware is maar in kleine oplage gemaakt en verzamelaars betalen idiote bedragen om er een te bemachtigen.
Leuke detail: het jaar nadat het album met deze prachtige hoes verscheen werd de Compact Disc massaal geïntroduceerd.

Donald Happy Birthday