Het album Through The Eye is het debuut van The Machine, zoals de band later door het leven zou gaan. Bij dit debuut uit 1969 werd echter nog de naam Swinging Soul Machine gebruikt. Dat wekt wellicht de indruk dat we hier met een pure soulband te maken hebben, maar dat is beslist niet het geval.
Als je muziek verwacht in de stijl van The Temptations, The Isley Brothers of Earth, Wind & Fire, kom je bedrogen uit. Dit album laat zich namelijk heel moeilijk vastpinnen op één specifieke muziekstijl. De plaat die nu opstaat is een heerlijke mix waarbij soul een belangrijk ingrediënt is, maar je hoeft niet heel scherp te luisteren om er de nodige psychedelica in te herkennen.
In die tijd vonden veel bands (zelfs The Beatles en The Rolling Stones konden het niet laten) dat er flink geëxperimenteerd moest worden. Experimenteren met exotische instrumenten, of juist alledaagse attributen gebruiken als instrument. Maar ook songteksten die grenzen opzochten en veel verder gingen dan de standaard lovesongs en protestliedjes die we tot dan toe gewend waren. Teksten die niet zelden tot stand kwamen na het uitproberen van de nodige genotmiddelen of die er subtiel naar verwezen.
Veel muziekliefhebbers weten niet precies wat psychedelische rock of pop inhoudt. Omdat ik over Swinging Soul Machine zelf niet héél veel te melden heb even een kleine eyeopener.
Denk bij dit genre aan klassiekers als "Strawberry Fields Forever" (The Beatles), "Light My Fire" (The Doors), "In-A-Gadda-Da-Vida" (Iron Butterfly), "White Room" (Cream), "Hush" (Deep Purple) en uiteraard "White Rabbit" (Jefferson Airplane).
Natuurlijk voldoet lang niet elk nummer aan ál die kenmerken, maar bij het beluisteren van dit debuut van Swinging Soul Machine kun je er niet omheen dat veel van die psychedelische elementen doorschemeren.
Maar waarom nu ineens aandacht voor deze plaat? Eerder deze maand was ik jarig en van een goede vriend kreeg ik dit album cadeau. Ik ken hem al vanaf m'n 17e. We waren elkaar een tijdje uit het oog verloren, maar we wonen nu alweer een hele poos in hetzelfde dorp en drinken samen met onze vrouwen graag een goed glas wijn.
In de jaren dat we elkaar leerden kennen, inspireerden we elkaar met de meest uiteenlopende muziekstijlen. We gingen naar optredens in kleine, intieme zalen zoals de oude Jaminfabriek, Exit en De Lantaarn.
Deze vriend had bedacht dat een elpee wel een leuk verjaardagscadeau zou zijn. Hij wist echter ook dat een album van The Stones, Neil Young, Pink Floyd, Eric Clapton of Bob Dylan een kansloze missie zou worden voor mijn verzameling. Ook durfde hij zijn handen niet te branden aan een album van Led Zeppelin, terwijl hij juist degene is geweest die mij destijds enthousiast maakte voor Robert Plant en z'n mannen!
Nee... het moest en zou een Rotterdamse band worden die in de jaren 60 en 70 in de regio veel furore maakte met hun live-optredens. De periode dat we samen op pad gingen naar uiteenlopende optredens. Een leuke knipoog naar die tijd. Zo gezegd, zo gedaan! Mijn collectie is er niet alleen in kwantiteit, maar zeker ook in kwaliteit door gegroeid.
Als ik er goed over nadenk, heb ik Swinging Soul Machine ooit zelfs een keer live zien optreden. Dat moet rond Koninginnedag geweest zijn. Was dat nou in het Zuiderpark of het Vroesenpark? Als iemand van de lezers het weet: laat gerust een reactie achter!
Een fantastische aanwinst. En eerlijk is eerlijk: ik ben vooral helemaal verliefd op dat typische, scheurende orgelgeluid uit die jaren... Heerlijk!
.png){kind=tracking}
.png){kind=tracking}
