Tour de France

Zelf zit ik al vanaf m’n 13e op de racefiets en ik mag nog altijd dolgraag naar wielrennen op tv kijken. Daarnaast - en deze blog is daar natuurlijk het levende bewijs van - ben ik een enorm groot muziekliefhebber. Een van mijn vrienden was dan ook met stomheid geslagen toen hij ontdekte dat Tour de France van Kraftwerk nog altijd niet in mijn collectie zat. Vorige week werd ik 70 werd en was voor hem de ultieme aanleiding om dat probleem voor eens en altijd op te lossen.

Tour de France is het elfde en laatste studioalbum van de Duitse formatie Kraftwerk. De band werd in 1970 opgericht en geldt wereldwijd als een van de absolute pioniers en trendsetters op het gebied van elektronische muziek. Al in 1983 bracht de groep, ter gelegenheid van de 80e verjaardag van de Tour de France, de gelijknamige single uit.

Die iconische single stond twintig jaar later model om het 100-jarig bestaan van de Franse wielerronde muzikaal te vieren. Onder de naam Tour de France Soundtracks verscheen dit volledige album in 2003 als cd en als dubbel-lp. In 2009 volgde er een geremasterde versie, waarbij de toevoeging 'Soundtracks' uit de titel werd weggelaten. Naast de standaard uitvoering op zwart vinyl kwam er toen ook een schitterende editie beschikbaar met één blauwe en één rode plaat. Deze laatste ligt nu op de draaitafel.

Elektronische muziek is in mijn platenkast altijd zwaar ondervertegenwoordigd geweest. Niet uit desinteresse, maar simpelweg omdat je keuzes moet maken als je een brede muzieksmaak hebt. Wat dat betreft is het heerlijk om vrienden te hebben die je collectie af en toe een beetje bijsturen.

Vandaag is het rustdag in de Tour, en dan is dit minimalistische, hypnotiserende meesterwerk toch het perfecte album om de dag mee door te komen? 

Foreign Tongues #01

Vandaag is hij dan eindelijk verschenen, omringd door een enorme berg exposure: Foreign Tongues, het gloednieuwe album van The Rolling Stones. Verschillende singles had ik natuurlijk al in huis en daar ben ik echt reuze-enthousiast over. Net als destijds bij Hackney Diamonds ga ik deze nieuwe plaat de komende tijd samen met een groep vrienden nummer voor nummer analyseren.

De hoes vind ik alvast geweldig: een heerlijk stuk zelfspot over het ouder worden. De singles van dit album vertoonden daarentegen absoluut geen sporen van ouderdom; integendeel, die bruisen juist van het enthousiasme. Ik ben dan ook ontzettend benieuwd hoe de overige tien nummers klinken.

Er is trouwens ook nog een speciaal pakketje onderweg dat ik in Duitsland heb besteld. Dat is een exclusieve winkel-editie met een alternatieve hoes en prachtig zilver vinyl.

Komende week ga ik op deze blog heel uitvoerig in op deze nieuwe Stones-plaat. Ik ga niet, zoals de kranten, snel even een vluchtige recensie eruit poepen, maar ik ga dit album eerst eens helemaal op m'n gemak afkluiven. Wordt vervolgd!

Ringo Starr

Van The Beatles ben ik ongeveer net zo'n grote fan als van voetbal. Wat voetbal betreft kijk ik eigenlijk alleen naar enkele wedstrijden op een eindtoernooi, waarbij vooral de knock-outfase mij wel kan boeien. Ik ga er echter niet 's nachts voor opstaan en ik blijf er al helemaal niet voor thuis.

Zo is het ook met The Beatles. Daar blijf ik niet voor thuis en er gaat maar heel zelden een album van de Fab Four op de draaitafel. Nagenoeg alle Beatles-platen die ik bezit, zijn dan ook als een soort paard van Troje in mijn collectie beland.

Net als bij het voetbal kan ik de enorme importantie van The Beatles natuurlijk niet ontkennen. Zoals geen enkele andere sport zo'n gigantische maatschappelijke impact heeft als voetbal, zo heeft geen enkele andere band zoveel invloed gehad op de ontwikkeling van de popmuziek. Maar over The Beatles of voetbal moet je mij geen presentatie laten geven; dan zitten we binnen vijf minuten aan de wijn en de hapjes. 
Als het daarentegen over wielrennen of The Rolling Stones moet gaan, kun je me gerust bellen!

Om iets inhoudelijks over Ringo Starr te schrijven, moet ik eigenlijk al naar Wikipedia grijpen, terwijl deze blog juist een pure dump is van mijn eigen geheugen en albumbelevingen. Ik zag op Wiki wel dat Ringo, naast zijn legendarische bijdrage aan The Beatles, maar liefst 22 (!!!) soloalbums en een tiental live-platen heeft gemaakt. Indrukwekkend!

Als ik vervolgens in mijn eigen platenkast kijk, zie ik hem opduiken op albums van George Harrison, Bob Dylan, Dolly Parton en The Band. Een druk baasje dus, die na het uiteenvallen van The Beatles absoluut niet stil is gaan zitten.
Ringo wordt vandaag maar liefst 86 jaar, is nog altijd hartstikke actief en bracht onlangs zelfs nog een nieuw album uit. Diep respect!

Happy Birthday, Ringo!

Wereld Kusdag

Laat ik het maar gelijk bekennen: ik ben gek op zoenen. Mijn lief gelukkig ook. Nu gaat deze blog niet over romantische of erotische opschepperij, maar een lekker potje zoenen slaan we hier thuis niet snel over. Overigens ben ik wel heel blij dat we door de coronaperiode grotendeels verlost zijn van dat verplichte zoenen bij informele ontmoetingen of nieuwjaarsrecepties. Ik ben best een leuke vent en snap heus dat vrouwen mij graag willen kussen, maar die behoefte is van mijn kant maar zelden wederzijds.

Muziek, romantiek en liefde gaan hand in hand, en liedjes over een kus zijn dan ook moeiteloos te vinden.

Bryan Ferry begint de zoektocht met "One Kiss", te vinden op zijn solo-album In Your Mind uit 1977. Elvis Presley is met "Kiss Me Quick" een stuk ongeduldiger; een track die op diverse albums en verzamelaars is verschenen, waaronder A Portrait in Music (1973). Een tikje hopeloos is "I'll Kiss the World Goodbye" van J.J. Cale. Gezongen vanuit de gevangenis en vurig verlangend naar een vrouw, prachtig te horen op het album Really uit 1972.

Joe Bonamassa is met zijn "Last Kiss" blijkbaar uitgezoend, maar het nummer stond wel steevast op zijn setlist. Je vindt het op het studio-album The Ballad of John Henry (2009), maar ook op diverse live-albums uit zijn Tour de Force-serie.

Kate Bush houdt het met "Infant Kiss" op het album Never for Ever (1980) op een onschuldige kinderkus, en ook Gram Parsons doet dat met "Kiss the Children" (1973). Beiden volkomen onschuldig bedoeld, al zijn het natuurlijk wel onderwerpen waar je tegenwoordig in de media met fluwelen handschoentjes mee om moet gaan.

Little Feat gooit op het album Dixie Chicken (1973) het nummer "Kiss It Off" in de strijd. Lucinda Williams horen we dan weer op Blessed (2011) met "Kiss Like Your Kiss". Luister van dat laatste nummer trouwens ook eens naar de 'Kitchen Table'-versie. Om te zoenen, zo mooi!

Lucinda is blijkbaar gefascineerd door de kus, want al eerder hoorden we van haar het prachtige "Still I Long for Your Kiss". Dat staat op haar legendarische album Car Wheels on a Gravel Road van 1998. Op haar Corona-album Southern Soul (Lu's Jukebox serie) kleurt ze dit nummer nog eens extra rauw in.

Als ik nog even verder zoek, zal er in de platenkast vast nog veel meer gezoend worden, maar dit is alvast een heerlijk setje vinyl om de dag mee door te komen. Verder hoop ik natuurlijk dat jullie vandaag allemaal vaak, gezond en vooral lekker zoenen!