Gisteravond heb ik met een paar vrienden eens extra de tijd genomen om de nieuwe Stones flink aan de tand te voelen. Voor we mijn cave indoken eerst een goede espresso om scherp te zijn. Bij het beoordelen zelf uiteraard een goed glas whisky en wat lekkere hapjes. Een van m'n maatjes had een sheet gemaakt met een resumé van de nummers, en zelf had ik beoordelingsformulieren geprint om de scores op bij te houden.
Voor zover ik mijn eigen aantekeningen na die gezellige avond nog kan lezen, deel ik mijn bevindingen graag met jullie:
Kant A
Rough and Twisted (4:40)
Dit nummer was natuurlijk al bekend als single. De Stones zoals ik de Stones het liefst hoor. Brutaal & rauw. Pak de leuning maar vast!
Cijfer: 8,5
In the Stars (4:13)
Ook deze kenden we al, en wat een ontzettende oorwurm is dit. Heerlijk melodieus, al had het van mij her en der net een tikkeltje minder gepolijst mogen zijn.
Cijfer: 7,5
Jealous Lover (3:50)
Begint met een soort Motown-achtige start en heeft een geweldig meeslepend ritme. Als Mick hier net een paar millimeter lager was begonnen met zingen, had ik het nummer zeker een vol punt hoger gegeven.
Cijfer: 8,5
Kant B
Mr. Charm (4:34)
Toen de intro begon dacht ik heel even: dit is niks voor mij. Maar gedurende het nummer ging mijn score telkens met een half punt omhoog. Typisch zo'n groeinummer waar je even in moet komen.
Cijfer: 7,5
Divine Intervention (4:46)
Ja, van dit soort tracks word ik nou echt helemaal blij. Net als "Rough and Twisted" zijn dit precies de nummers waarom ik zo'n ontzettend grote fan van de Stones ben.
Cijfer: 8,5
Ringing Hollow (5:18)
Yes! Country Honk-vibes! Ik hoef echt geen heel album vol Stones in de country-modus, maar ik hou ervan als ze een plaat vullen met diverse muziekstijlen. Dit lekkere zwijmelnummer had zomaar een single kunnen zijn.
Cijfer: 8,5
Kant C
Never Wanna Lose You (4:31)
Gewoon een prima track die meteen flink uit de startblokken schiet. Lekker rauw ook, en dat bevalt mij wel.
Cijfer: 8
Hit Me in the Head (2:57)
Voor mijn gevoel een echte Hackney Diamonds-track. Niemand minder dan Charlie Watts speelt hier nog op mee. Het leunt stevig aan tegen de punkrock en had zomaar het brutale zusje van "Bite My Head Off" kunnen zijn.
Cijfer: 7,5
You Know I'm No Good (4:54)
Amy Winehouse blijft voor mij simpelweg Amy, en zelfs voor Mick Jagger zijn dat wel heel grote schoenen om te vullen. Begrijp me niet verkeerd: het is goed, en muzikaal zelfs zeer sterk. Een van m'n vrienden gaf dit nummer zelfs een 9,5. Dit was dan ook een van de weinige songs waar we als hobbyjury flink over van mening verschilden.
Cijfer: 7
Some of Us (4:01)
Klinkt eigenlijk precies zoals alle nummers waar Keith Richards de leadzang voor zijn rekening neemt. Goed, maar geen absoluut hoogtepunt. Wel erg lekker hoe Jagger hier de backing vocals verzorgt.
Cijfer: 7,5
Kant D
Covered in You (4:32)
Heerlijk begin. Dit is typisch zo'n nummer dat op de lange termijn heel veel luisterplezier gaat opleveren. De coupletten dagen de luisteraar echt uit, terwijl het refrein juist heel laagdrempelig is. Misschien wel het knapste nummer op dit album.
Cijfer: 8
Side Effects (4:35)
Bij de intro kreeg ik heel even een lichte "Gimme Shelter"-vibe. Zodra Jagger begint te zingen ontwikkelt het nummer zich echter op een geheel eigen wijze. Stones-energie anno 2026! Prima track.
Cijfer: 8 (met potentie naar een 8,5)
Back in Your Life (6:13)
Een masterclass in ballads. Zo schrijf je als oude rockers dus een moderne ballad. Lekker lang ook, zonder het snel af te raffelen. Genieten!
Cijfer: 8,5
Beautiful Delilah (3:29)
Net als op hun vorige album sluiten de Stones ook nu af met een cover van een van de artiesten door wie ze ooit geïnspireerd zijn (Chuck Berry). Het valt daardoor muzikaal een klein beetje uit de toon, maar als er één band is die zich dat kan veroorloven, zijn het de Stones wel.
Cijfer: 7,5
Het Artwork
De hoes kreeg hier en daar in de media al wat kritiek, maar wij waren het er unaniem over eens: dit is een geweldig ontwerp. Heerlijke zelfspot van deze oude rockers, die met dit album laten zien dat ze nog lang niet versleten zijn.
De binnenhoezen zijn voorzien van de songteksten, en die zijn zeker de moeite waard om er eens bij te pakken. Van politiek tot pure liefde! Omdat er van de hoes een groot aantal varianten en speciale edities is verschenen, zal ik daar in een apart blogje later nog eens dieper op ingaan.
Het Verdict
Hoewel het album misschien een échte megaklapper mist (zoals "Sweet Sounds of Heaven" dat op de vorige plaat wel was), is het in de hele breedte toch een streepje beter.
Het jonge megatalent Andrew Watt speelt niet alleen mee, maar nam ook de productie weer voor zijn rekening. Het is een schitterend voorbeeld van hoe ervaren rotten en jong talent, gecombineerd met de nieuwste technieken, tot een groots resultaat kunnen komen.
Ja... de Stones hebben in hun rijke geschiedenis natuurlijk betere albums gemaakt, maar er zijn vandaag de dag weinig bands die nog zo'n pareltje als Foreign Tongues kunnen afleveren.
Espresso en nog maar een keer opzetten! Toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten