Gisteravond zijn we naar een optreden van de Molukse band Massada geweest, en het was in één woord geweldig. Sterker nog: ik werd er zelfs een beetje emotioneel van. De pure gedrevenheid van de band en het diepe respect dat de bandleden voor elkaar hebben, spatten echt van het podium af.
Energie! Eigenlijk: ENERGIE!
Ik kon na afloop eigenlijk maar aan één ding denken: waarom staat deze fantastische band niet veel vaker op een véél groter podium?
Het was niet de eerste keer dat ik Massada zag spelen. Ik heb ze door de jaren heen al vaker gezien; de allereerste keer was in Eksit (Exit) in Rotterdam, op 25 oktober 1975! Daarna heb ik ze nog regelmatig op verschillende kleinere festivals bewonderd.
Vooral de loodzware bezetting van de percussiesectie heeft mij altijd ontzettend aangesproken. Liefhebbers van slagwerk werden gisteravond in The Cube dan ook royaal getrakteerd op een daverende show. De percussiemannen maakten op mij de meeste indruk. Wat die gasten doen is wat mij betreft absolute topsport!
Dat neemt niet weg dat de gitaristen, de bassist, de toetsenist en de achtergrondzang er maar een beetje voor spek en bonen bij stonden. Zeker niet. Frontman en oprichter Johnny Manuhutu zorgde er persoonlijk voor dat iedereen volop in de spotlights kwam te staan, en het was prachtig om te zien hoe intens hij daar zelf van stond te genieten.
Niet alleen zijn bandmaatjes wist hij optimaal bij de show te betrekken, maar ook de zaal. Of het nu ging om een jarige in het publiek of om vrienden die al vanaf de prille begindagen bij de band betrokken zijn: iedereen deed mee.
Tussen de nummers door nam Johnny ons mee in de indrukwekkende historie van Massada en de maatschappelijke ontwikkelingen waarin die zich afspeelde. Dat werd op een prachtige wijze ondersteund met historische beelden.
Een band met het muzikale vakmanschap van Massada verdient uiteraard een gigantisch podium. Toch was juist door deze persoonlijke en warme benadering The Cube de perfecte zaal. Intiem en intens.
DANK!
