Net zoals heel wat andere bassisten heeft Bill Wyman nooit op de voorgrond willen staan. Muziek maken zat er echter al heel jong in. Tijdens zijn diensttijd werd hij geplaatst in Duitsland, waar hij in zijn vrije tijd kennismaakte met de opkomende rock-'n-roll.
Terug in de UK speelde hij in een bescheiden bandje, maar hij werd al vrij snel gevraagd om bij The Rolling Stones bassist Dick Taylor te vervangen. De Stones hadden op dat moment overigens nog geen album uitgebracht. Wyman zou uiteindelijk spelen op alle studioalbums tot en met Steel Wheels uit 1989. Een paar na dit album verliet hij de band officieel. Wyman was wel een beetje klaar met het drukke tourschema, de energievretende wereldtournees en het constante circus wat rond een band als de Stones hangt.
Wyman is na zijn vertrek nooit vervangen door een officieel nieuw 'bandlid'. Waarschijnlijk werd in die jaren gedacht dat het na Steel Wheels toch niet heel lang meer zou duren. Bovendien had Mick Jagger zich ontwikkeld tot een slimme zakenman die donders goed wist dat hij de nalatenschap van de band niet te veel moest laten verwateren.
Voor zijn vertrek bij de Stones had Wyman trouwens al een paar hele aardige solo-platen gemaakt, waaronder Monkey Grip uit 1974. Op dat album speelt een keur aan gastmuzikanten mee die je niet direct bij elkaar zou verwachten. Daarbij opvallend veel namen uit de hoek van Crosby, Stills, Nash & Young, zoals Dallas Taylor en Joe Lala. Andere bijzondere gasten op die plaat zijn Leon Russell, Dr. John en George McCrae.
Niet al Wyman's solo-avonturen waren even succesvol en het album Stone Alone uit 1975 was helaas zwaar onder de maat. Wyman had voor die plaat nóg meer muzikanten opgetrommeld, maar die overdaad zorgde voor een heel rommelig en stuurloos geheel. Waar iemand als Jagger zo'n muzikaal kippenhok wel in bedwang weet te houden, is Wyman daar toch te introvert voor.
Gelukkig maakte hij dat in 1982 ruimschoots goed met de plaat die simpelweg Bill Wyman heet. Met aanzienlijk minder gasten in de studio en een strakke focus op de productie leverde dat een puik viersterrenalbum op.
Naast zijn solo-werk maakte Wyman tussen 1997 en 2004 ook nog eens een zestal heerlijke albums met zijn Rhythm Kings.
Hoewel Wyman zich prima vermaakte op deze nieuwe muzikale paden, was de liefde voor de Stones nooit ver weg. Op het Stones-album Hackney Diamonds horen we hem op het nummer "Live by the Sword" ouderwets een heerlijk potje bas spelen.
Om een jaar later op 88-jarige leeftijd nog het soloalbum Drive My Car uit te brengen, dat overal uitstekende recensies kreeg. Fijn ouder worden zo en een indrukwekkende prestatie!
Om de negentigste verjaardag van Bill te vieren, heb ik een bijzondere box uit de beginperiode (de Decca-jaren) van de Stones uit de kast getrokken. De box bevat vier platen met nagenoeg allemaal nummers die nooit op de officiële studioalbums zijn verschenen en dus veel b-kantjes van singles en alternatieve versies.
De belangrijkste reden dat deze box ooit in mijn collectie is beland, is de zeldzame Italiaanse versie van "As Tears Go By" ("Con Le Mie Lacrime"). Dat nummer verscheen destijds wel op single, maar is als origineel singletje nauwelijks voor een normaal bedrag te bemachtigen.
Acht kantjes Stones met niet-alledaagse nummers op de draaitafel...
Bill, Happy 90th Birthday!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten