Het was in de winter van 1973–1974. Het fantastische album The Captain and Me had ik destijds al grijsgedraaid toen ik naar mijn eerste grote concert ging. The Doobie Brothers stonden in de grote zaal van De Doelen in Rotterdam. Nog onder de pukkels en ik woonde nog bij mijn ouders in Overschie. Ik ging samen met een vriend die ook in Rotterdam woonde. Dat we allebei uit Rotterdam kwamen, kwam erg goed uit, want het duurde een eeuwigheid voor de heren eindelijk het podium betraden!
Op mij als jonge snaak maakte het een verpletterende indruk om midden in de nacht, omringd door een flinke wietlucht, naar een Amerikaanse rockband te zitten kijken. Vooral van die dubbele bezetting op de drums smulde ik.
Dat zie je vandaag de dag nog steeds terug in mijn platencollectie want ik heb opmerkelijk veel albums van bands die meerdere drummers/percussionisten in de line-up hebben.
Morgen is het precies vijftig jaar geleden dat Best of The Doobies verscheen. Zelf ben ik normaliter nooit zo'n enorme fan van the best of- en greatest hits-albums. Zelf heb ik veel liever de muziek zoals de artiest het oorspronkelijk als album heeft bedacht. Aan de andere kant snap ik natuurlijk heel goed waarom dit soort compilaties zo populair zijn, want je krijgt in één klap een hoop hits voor je centjes.
Deze Best of The Doobies is bovendien 'recent' als een soort 'paard van Troje' mijn collectie binnengekomen. Ik had een paar keer een kleine platencollectie overgenomen, en daar zat deze tussen. Wat ik van zo'n partij niet heel boeiend vind, verkoop ik doorgaans weer door, maar dit bleek simpelweg een ijzersterke en erg geslaagde verzamelaar.
Uiteraard met nummers zoals "China Grove", "Long Train Runnin'" en "Listen to the Music". Vooral die laatste blijft wat mij betreft een absolute kanshebber hymne te worden van de muziekwereld.
Heb je een dip? Gewoon direct dit nummer opzetten en het wijze advies in de tekst de rest van de dag opvolgen!
Een erg goede keuze op dit album vind ik het nummer "Jesus Is Just Alright". Deze cover van Arthur Reynolds (1966?) werd in eerste instantie bekend door The Byrds, die het opnamen voor hun album Ballad of Easy Rider en het in 1969 tevens op single uitbrachten. Dat voorbeeld werd in 1972 op schitterende wijze gevolgd door The Doobie Brothers.
De Doobies spelen voornamelijk hun eigen werk, maar ik ben erg enthousiast over hoe ze deze cover hebben aangepakt. Ondanks dat ik een groot fan van The Byrds ben, vind ik de versie van The Doobies stiekem toch een tikkie beter. Toch?
Best of The Doobies is zelfs na vijftig jaar nog een absolute aanrader. Met een beetje zoeken is hij voor niet teveel geld te vinden, want er zijn er destijds gigantisch veel van verkocht. In de Verenigde Staten gingen er maar liefst tien (!!!) miljoen exemplaren over de toonbank! Ter vergelijking: pas het achtste album van The Beatles wist in de VS meer exemplaren te slijten.
Overigens lijken die tien miljoen exemplaren veel, maar er is altijd een baas boven baas. Eagles: Their Greatest Hits (1971–1975) ging alleen al in de VS maar liefst veertig (!!!) miljoen keer over de toonbank. Vier maal diamant dus.
Maar vandaag gaat het even niet over de Eagles, maar lekker over de Doobies. Neem hun advies dus vandaag allemaal even ter harte: Listen to the music.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten