50 jaar Hideaway - America

Drie zonen van Amerikaanse militairen die in het Verenigd Koninkrijk gestationeerd waren, vormden begin jaren 70 een band die tot op de dag van vandaag actief is. Dewey Bunnell en Gerry Beckley moeten het echter al sinds 1977 zonder medeoprichter Dan Peek doen. Peek koos destijds voor een solocarrière, tot groot verdriet van de fans die altijd bleven hopen op een terugkeer naar "het nest".

Peek overleed in 2011 na een succesvol eigen pad. Zijn solodebuut All Things Are Possible (1979) stond wekenlang op nummer 1 in de gospellijsten en leverde hem zelfs een Grammy-nominatie op. Hoewel het te ver gaat om Peek de enige drijvende kracht achter America te noemen, verdween bij mij de interesse na zijn vertrek. Alibi (1980)  was de laatste plaat die ik nog kocht.

Gelukkig was Peek nog van de partij op het album dat vandaag haar 50e verjaardag viert. Hideaway is het zevende album van America en bevat een dertiental eigen nummers.
Hideaway is misschien geen hoogvlieger zoals hun indrukwekkende titelloze debuut, en ook platen als Homecoming en Holiday weet ik meer te waarderen. Dat neemt niet weg dat Hideaway lekker weg luistert: prima folk- en poprock met een lage drempel.

"Amber Cascades" werd als single uitgebracht maar werd geen grote hit. Dat begrijp ik wel; het is juist een van de complexere nummers op de plaat, en direct ook een van mijn persoonlijke favorieten.
Ook "Jet Boy Blue" kan ik zeker waarderen. Verder blijft het twee kantjes lang wat braaf en vind ik het album eerlijk gezegd zwaar overgeproduceerd. Het is een prima plaat voor tijdens de afwas, maar geen album waar ik echt voor ga zitten.
Hij mag in de collectie blijven, maar valt voor mij toch in de categorie 'dertien in een dozijn'.

Steve Earle 71 jaar

Wat een heerlijke stem en wat brengt de vandaag jarige Steve toch een prachtige mix van rock, folk en country. Door vaklui wordt hij bestempeld als countryrock, alternative country, outlaw country, contemporary folk en rootsrock.

Hij is zelf overigens een op en top vakman, maar als je hem in een park tegenkomt, geef je hem waarschijnlijk je laatste euro. Steve geeft duidelijk niet veel om zijn uiterlijk; de focus ligt volledig op het maken van muziek.

Dat maken van muziek gaat hem echt geweldig af. Sinds Steve in 1986 zijn debuut maakte, staat de teller inmiddels op 21 studioalbums, ruim 30 singles, 8 verzamelalbums en een handjevol live-albums. Wie Steve wil zien, wordt ook op zijn wenken bediend: er is keuze uit maar liefst 20 officiële muziekvideo's.

Zelf heb ik om de een of andere vage reden Steve pas heel laat leren kennen. Dat terwijl mijn collectie toch ruim voorzien is van countryrock, rootsrock en folk in allerlei varianten. Inmiddels heb ik al een paar jaar de smaak te pakken en groeit mijn waardering voor Steve bij ieder album dat ik beluister. Via streaming heb ik een groot aantal van de albums van Steve inmiddels een keer gehoord, en een paar albums wil ik graag als luistertip meegeven:

• Guitar Town (1986): Wat een debuut! Terecht beloond met twee Grammy-nominaties.

• Copperhead Road (1988): Meer (stevige) rock; Steve laat als geen ander horen hoe je muziekstijlen moet blenden.

• Train a Comin' (1995): Na een pauze van vijf jaar was dit een heerlijk ingetogen doorstart.

• El Corazón (1997): Zoals de titel al zegt: recht uit het hart. Dat is direct een krachtige aanbeveling!

• The Mountain (1999): Samen met de Del McCoury Band brengt Steve een ode aan bluegrass-grondlegger Bill Monroe. Wie deze muziekstijl waardeert, zal zeker genieten van deze "zijstap".

• The Revolution Starts Now (2004): Deze Grammy winnaar staat vol heerlijke muziek, maar zoals de titel al doet vermoeden, bevat het vooral een flinke dosis maatschappelijke betrokkenheid.

Voor bij de koffie houd ik het even op een bijzondere uitgave, namelijk Townes: The Basics. Eigenlijk is dat alleen de tweede plaat van het dubbelalbum Townes uit 2009. 
Ik heb deze plaat ooit ergens uit een bak getrokken toen ik nog totaal geen inzicht had in de discografie van Steve. Het is meer dan een prima plaat, maar ik ben inmiddels natuurlijk gruwelijke benieuwd naar de eerste plaat van dit album.

Snel maar weer een naar eens platenbeurs! 

Steve, Happy Birthday!

R.I.P. Bob Weir

Vanmorgen vroeg kwam het bericht binnen dat Bob Weir gisteren is overleden. Weir was een van de mede-oprichters van de legendarische Grateful Dead. Samen met Jerry Garcia speelde hij een belangrijke rol in het vormgeven van de band. Weir was een uitstekende gitarist en persoonlijk weet ik zijn zang ook enorm te waarderen.

Daarom heb ik het album American Beauty opgezet. Daarop zingt Weir het bijna wat zoete "Sugar Magnolia". Countryrock in een gouden lijstje!

Na het overlijden van Jerry Garcia viel het doek voor de Grateful Dead, maar de band was inmiddels een stamboom geworden voor heel veel andere bands. In een aantal van die bands was Weir actief. Zo heeft hij naast het nodige solowerk albums gemaakt met onder anderen Kingfish, The Midnites, Rob Wasserman, RatDog en Wolf Bros.

Grateful Dead heeft in Nederland nooit het aanzien gekregen dat ze in de VS hadden. In hun thuisland kreeg de band een bijna heilige status. Naast de uitstekende studioalbums met heerlijke folk- en countryrock wist de band op het podium het publiek te amuseren met enorm lange jams. Bij die jams was er voor Weir altijd een belangrijke rol weggelegd.

Wie wat meer over Bob Weir te weten wil komen, doet zichzelf een groot plezier met de documentaire The Other One: The Long Strange Trip of Bob Weir. Deze docu en het album American Beauty zijn twee dikke aanraders als je de Grateful Dead tot nu toe een beetje aan je voorbij hebt laten gaan.

Een iconische band met enorm veel invloed op de ontwikkeling van de moderne muziek, en Bob Weir heeft daar een geweldige bijdrage aan geleverd.

Rust zacht, Bob.

60 jaar Elektrische Dylan

Voor de echte Folkies was het een grote schok toen Bob Dylan tijdens het Newport Jazz Festival met een elektrische gitaar op het podium verscheen. Niet zomaar een grote schok maar voor heel veel Dylan fans voelde het als verraad. De troubadour met de protestliedjes verlaagde zich in hun ogen tot een ordinaire rockartiest. 

 

Zelf was ik net nog te jong om dit bewust mee te maken. Ik schoof definitief aan bij Dylan door zijn bijdrage aan The Concert for Bangladesh en de single "George Jackson". Het is dan inmiddels 1971.

Hoewel Dylan voor beide de akoestische gitaar gebruikt, was het voor mij heel normaal dat hij ook op een elektrische gitaar speelde.

 

Een maand na zijn optreden op het Newport Jazz Festival bracht Dylan het album Highway 61 Revisited uit. Een meesterwerk dat unaniem vijf sterren kreeg.

Op dit album laat Dylan duidelijk horen dat fans maar moeten wennen aan iets meer Rock. Het album is qua sfeer en teksten beslist een logische opvolger voor het album Bringing It All Back Home dat in 1965 verscheen. 

Oplettende fans hadden bij het horen van dat album toch al een beetje de nieuwer koers van Dylan moeten zien.

De albums Bringing It All Back Home en Highway 61 Revisited zijn pareltje van de bovenste plank, maar waren voor Dylan vooral een stepping stone voor het meesterwerk onder de meesterwerken: Blonde On Blonde!

 

Nog niet eerder had een soloartiest een dubbelalbum uitgebracht. Altijd een risico dat er dan veel nummers op zo'n album komen die als vulmateriaal klinken. 

Blonde On Blonde heb ik inmiddels 100e keren gedraaid en geen vulmateriaal ontdekt. Sterker het album geeft je het gevoel dat het ook een 3LP set had kunnen zijn.

Dylan heeft zich nooit laten afleiden door de media, de fans of wat dan ook. En dat is precies wat Dylan tot Dylan maakt. 

Voor deze grijze ochtend bij de zwarte koffie een leuke box van het album Highway 61 Revisited uit de kast getrokken.

Blijft toch een album dat voor heel veel artiesten en bands een enorme inspiratie is geweest. Alleen al door de geweldige opnemer "Like A Rolling Stone"..................

 

Neil Young - Talkin To The Trees

Weer een nieuw album van Neil Young zullen jullie zeggen. Ja en Talkin To The Trees is ook echt een nieuw album en geen album wat jaren op de plank is blijven liggen.
De stijl van het album zit dit keer in de hoek van de Folkrock met zo nu en dan wat meer Rock dan Folk.
Het thema van het album is simpel. Het zijn gewoon alle zaken waar Neil zich druk over maakt en mee begaan is.
Soms draaft hij daar wel eens in door maar laten we eerlijk zijn. Wat er nu in de wereld gaande is kan toch niemand trots op zijn? Artiesten die kritisch zijn hebben bij mij sowieso een duimpje omhoog.

Dat Neil op dit album ook wat vuile was van de familie buiten hangt vind dan weer wat onhandig.
Liefdesverdriet mag best bezongen worden als je partner je laat zitten.
Een verstoorde relatie met een dochter hoeft van mij echter niet het thema van een nummer te zijn. Zelf ooit met mijn ouders gebroken en dan moet je over en weer niet gaan schoppen. Zeker niet in het openbaar want een breuk - ook als deze onvermijdelijk was - is al triest genoeg. Wat mij betreft eigenlijk het enige minpunt van dit album:

Well I lost my little girl
To the darkness inside
Her mama's gone now
And there's nowhere to hide
Nowhere to hide
She can go so low 

Favorieten nummers voor mij zijn  "Bottle of Love", "Silver Eagle" en "First Fire of Winter". Benieuwd of jullie bij "First Fire of Winter"  ook een déjà vu hebben..............

De stem van Neil is inmiddels broos wat als je 80 bent niet zo gek is. Toch zit er genoeg pit en overtuiging in. Zoals we van Neil gewend zijn voelen een aantal nummers of ze net niet helemaal af zijn. Die imperfectie geven mij iedere keer juist zo'n authentiek gevoel. Van een artiest als Ry Cooder en een band als Dire Straits verwacht ik juist perfectie. Van Neil mogen er van mij nog wel wat rafels aanzitten. Dat wil niet zeggen dat ik altijd alles maar goed vind van de beste man. Er staan hir toch een aantal albums van Neil die eigenlijk in kliko mogen..............

 De Talkin To The Trees zeker niet. Niet een topper. Niet bij de 20 beste albums van Neil. Toch is het een geslaagd album en daar werkt zijn begeleidingsband Chrome Hearts zeker aan mee.
Geen Crazy Horse dit keer maar - op een paar stevige uitschieters na - een tikje meer ingetogen band maar zeker van een uitstekend niveau.

Wie van ome Neel niet snel genoeg krijgt zal het album graag in z’n collectie opnemen. Zeker vanwege de diversiteit van de muziek.
Ben je een minder groot fan toch gewoon een keertje luisteren op een streamingdienst.
Je mist dan wel de wederom fraaie hoes en het genot van het schitterende inlegvel met songteksten.

Lefty Wilbury

Het is vandaag de geboortedag van Roy Orbison. Uiteraard staan hier van deze geweldige zanger de nodige platen in de kast. Toch kies ik vandaag niet voor een solo album, maar voor zijn bijdrage aan de supergroep onder de supergroepen namelijk The Traveling Wilburys.

 

De band was een zogenaamd reizend muziekgezelschap van een vijftal muzikale broers en bestond uit:
"Nelson Wilbury" – George Harrison

"Otis Wilbury" – Jeff Lynne

"Lefty Wilbury" – Roy Orbison

"Charlie T. Wilbury, Jr." – Tom Petty

"Lucky Wilbury" – Bob Dylan

 

Het debuut album uit 1988 kreeg overal vijf sterren en behaalde in de VS driemaal (!!) platina. In Australië en Canada kon het gezelschap zelfs zes(!!) platina platen ophalen! Een bizarre prestatie voor vijf van die oude gediende.

 

Kort na het verschijnen van het debuut album "de broers" kwam Roy Orbinson te overlijden. Hij ontbreekt du op het tweede album dat opmerkelijk genoeg Vol. 3 als titel kreeg. Het tweede album van het gezelschap was volgens sommige liefhebbers een tikkie minder. Toch haalde ook dat album de platina status in landen als de VS, Canada en Australië. 

De unieke stem van Orbinson voegt op het eerste album wel degelijk wat toen. Wat een heerlijke stem!

Orbison heeft een enorme catalogus bij elkaar gezongen. 

Totaal maakte hij 24 reguliere studio albums en bracht hij 92(!!!!) singles uit.  "Oh, Pretty Woman" is daarvan zijn grootste hit en die staat in Nederland van het begin ook in de Top 2000.

 

Wat een stem............wat een artiest!

 

Blood On The Tracks

Dit vijftiende studio-album van de zingende woordenkunstenaar viert vandaag haar 50e verjaardag. Mooi om aan dit bijzondere album nog eens aandacht te besteen.

 

In z'n algemeenheid wordt Blonde On Blonde (1966) als Dylan's absolute meesterwerk gezien. Highway 61 Revisited en Bringing It All Back Home beide uit diezelfde periode maken de top drie wel compleet.

Blood on the Tracks wat 10 jaar later werd uitgebracht mag echter toch een plaats opeisen in de top 5 in de Dylan catalogus.

Het album dat vooral Folk Rock bevat wordt door vele gezien als een van de vele comebacks van Dylan. De vraag is natuurlijk of Dylan na zijn debuutalbum uit 1962 überhaupt ooit wel eens is weggeweest.

Dylan doet waar Dylan zin in heeft. Hij pakt ineens een elektrische gitaar terwijl z'n aanhang de protest troubadour op het podium verwacht.

Dylan maakt een country album als hij daar zin in heeft. Dylan gaat op de Sinatra toer als hij daar zin in heeft. Dylan doet zelfs Dylan als Dylan daar zin in heeft.

Dylan is nooit weg alleen Dylan doet wel eens iets wat niet alle fans weten te waarderen. Dat geldt beslist niet voor Blood On The Tracks. Samen met Desire wellicht het meest toegankelijk album die deze Nobelprijs winnaar heeft gemaakt.

Blood On The Tracks is ook een heel persoonlijk album maar voor de luisteraar toch een allemansvriend. Het album bevat 10 songs met een totale speeltijd van net geen 52 minuten. Dat is voor een LP - want in die tijd werd het uitgebracht - een behoorlijk lange speelduur.

Alle nummers mogen toch als een pareltje worden gezien. Het klinkt allemaal heerlijk in het gehoor en Dylan zingt met groot gemak.

Uiteraard hebben analisten de teksten van voor tot achter uit zitten kluiven, maar dit is een Dylan album dat je niet direct gedwongen wordt om in de teksten te duiken.

Het klinkt heel muzikaal en als je na een aantal luisterbeurten toch met de teksten aan de gang wil stelt Dylan niet teleur. Integendeel.

Veel nummers gaan over de liefde maar vooral over liefde die er niet meer is. Ga je de verleiding aan om je toch in de teksten te verdiepen zullen sommige nummers een stoer potje worstelen met woorden zijn. 

Alles proberen te begrijpen is een kansloze missie. Zelf kan ik al enorm genieten hoe Dylan als geen ander woorden aan elkaar kan rijgen. Soms haal ik er wat uit en soms niet en geniet ik gewoon van de fraaie combinaties die hij keer op keer weet te maken.

 

Alles klopt aan dit album en het staat dan ook huizenhoog in welke lijstje we ook pakken. In de VS dan ook goed voor tweemaal platina.

Zelfs in de meest compacte Dylan collectie mag dit album eigenlijk niet ontbreken.......

So Far 50 jaar

Deze maand is deze verzamelaar 50 jaar oud. De titel is echter iets te optimistisch. Dit album bevat nummers van de eerste twee albums en dat hoge niveau zouden de heren met elkaar nooit meer weten te behalen.

Verder wordt So Far als een  Crosby, Stills, Nash & Young album gepresenteerd terwijl Neil maar op een beperkt aantal nummers meegespeeld. Op 6 van de 11 nummers speelt en zingt Neil geen enkele noot!

Veel fans waren bij het verschijnen van dit album al in het bezit van de albums Crosby, Stills & Nash (1969) en Déjà Vu (1970). Op deze So Far maar liefst negen nummers van deze twee albums. Toch vond ik net als vele anderen het toen de moeite om het album te kopen. 

Dit vooral vanwege de nummers "Ohio" en "Find the Cost of Freedom" die samen in 1970 als single waren uitgebracht. Ook de schitterende hoes die door Joni Mitchell is getekend maakte het de moeite dit album aan te schaffen.

 

Inmiddels heb ik een jubileum versie op wit vinyl en mag het album nog steeds graag draaien. So Far blijkt echter een grote markering in de samenwerking van het viertal. Nadien hebben ze nog diverse albums samen gemaakt, maar keer op keer ontbrak daar toch de chemie.

 

Nog wat samenwerking vond plaats tussen Crosby en Nash en tussen Young en Stills maar ook dat was aan de matige kant.

Alle vier als solo artiest was om meerdere reden een goed idee. Teveel ego's op de vierkante meter die elkaar niet meer versterkte zoals in het begin.

 

Vooral Neil Young heeft na de definitieve opsplitsing een geweldige carrière gemaakt met een bizarre catalogus. Een catalogus met heel veel meesterwerkjes maar ook wel met wat missers. Beide het gevolg van veel experimenteren wat de andere drie heren toch wat minder hebben gedaan.

 

Graham Nash is solo vooral voor veilig gegaan. Niet slecht maar na een geweldige solodebuut album Songs For Beginners uit 1971 krijg je toch het gevoel dat hij de andere drie nodig had om boven zichzelf uit te groeien.

 

De inmiddels overleden David Crosby maakte een aantal prima solo albums waarbij hij ook nog eens jong talent de ruimte gaf zich te ontwikkelen. 

 

Bij Stephen Stills heb ik het altijd jammer gevonden dat hij de lijn met Manassas niet heeft weten vast te houden. Dat zijn toch twee heel fijne albums die naar meer smaken. 

Overigens zijn de albums die Stills met The Rides heeft gemaakt zijn voor de liefhebber van Blues beslist een lekkernij.

So Far had gewoon een dubbelalbum kunnen zijn met de twee oorspronkelijke albums en als extraatje het bovengenoemd singeltje. 

Met als titel That's All Folks...............

50 jaar On The Beach

Over de exacte releasedatum verschillen de meningen, maar dat het half juli 1974 was staat wel vast. Zelf zat ik in de trein door toenmalige Joegoslavië met vriend en een paar prachtige Zweedse dames. Daarmee nog in de open lucht geslapen op het eiland Zlarin. De beach daar was helaas van rotsen en stenen. Beetje jammer.

Terug van vakantie dit album gelijk gaan halen en het is nog steeds een van mijn favoriete albums van ome Neel. Het betreft het vijfde studio album van de eigenzinnige Canadees (inmiddels ook Amerikaan). Eigenlijk was het de bedoeling van Neil dat Tonight's The Night als vijfde album uitgebracht zou worden. Bij platenmaatschappij Reprise vonden ze dat album echter veel te duister en Neil kreeg het verzoek met toch een iets optimistischer album op de proppen te komen. 

Voorganger Harvest is met uitzondering van "The Needle And The Damage Done" een vrij opgewekt album. De sfeer van zon, gedroogd hooi, mijmeren over de ideale vrouw en dat alles met een hart van goud.
Neil had na Harvest nog wel de soundtrack Journey Through the Past en het live album Time Fades Away uitgebracht, maar de verwachtingen tav een nieuwe studio album waren huizen hoog.
Soundtrack Journey Through the Past is aardig maar niet veel meer dan dat. Het live album Time Fades Away gaf echter al een eerste teken dat Neil na Harvest in een andere fase was gekomen.

De dood van gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry hadden er bij Neil diep ingehakt. Het succes van Harvest zat Neil niet helemaal lekker en ook de liefde zat in een achtbaan. Het album Tonight's The Night werd dan ook git en gitzwart.
Voor platenmaatschappij Reprise echter een te groot contrast met Harvest en On The Beach werd naar voren geschoven.

Onmiskenbaar is de hoes van On The Beach een stuk zonniger dan de zwarte hoes van Tonight's The Night maar is het daarmee een optimistisch album? Ik denk het niet en sta daar niet alleen in.
Dat blijk ook uit het feit dat deze twee albums samen met het eerder verschenen live album ook wel bekend staan als The Ditch Trilogy.
Drie sombere, zwarte en melancholische albums op een rij. Echter wel drie parels en deze On The Beach is een meesterwerk onder de meesterwerken.

Natuurlijk gilt het grote publiek Harvest als je vraagt wat het beste album van Neil is. Veel fijnproevers zetten echter On The Beach steevast op 1 als je vraagt naar hun favoriete Neil Young album. Bij mij wisselt dat en afhankelijk van mijn bui kan hij bewegen in de top 5.

Het album bevat acht pareltjes waarbij het 9 minuten lange "Ambulance Blues" al jaren een van mijn favoriete nummers is van Neil. Wat is dat toch een bizar fraai nummer. Zowel muzikaal als qua tekst.
De tekst is geniaal en kan zich meten met het betere werk van Bob Dylan. Zelfs na vele jaren geeft het nummer nog genoeg uitdaging wat je er nu echt van moet vinden. Misschien eens goed luisteren want Neil zingt toch echt It’s hard to say the meaning of this song............

Toch blijft het een heerlijk nummer om uit te kluiven. Uiteraard gaat het over indianen, economische teruggang maar ook over de weerstand die Neil voelt bij het snelle (Ambulance) succes dat door Harvest was ontstaan. Het nummer is somber en toch geeft het een enorm positieve energie. Het laat je immers voelen dat je niet alleen bent in alles wat op je afkomt. In die zin is dit nummer in de huidige informatie maatschappij eigenlijk nog actuelere dan 50 jaar geleden.

Over ieder nummer van On The Beach is bijna een boek te schrijven en sommige nummers waren dan misschien weer een voorbode dat er ook een boek gesloten ging worden. Het nummer "Motion Pictures" kreeg in de titel de aanvulling  "(For Carrie)" mee.
Was het nummer een wanhopige poging van Neil om de relatie met de actrice te redden? Het jaar van het verschijnen On The Beach zou het stel dan toch uit elkaar gaan. Carrie was voor het album Harvest nog een enorme inspiratie voor de helft van de nummers!

Later zou Neil in zijn nummers nog een keer op Carrie terugkomen namelijk met het nummer "Already One" wat te vinden is op het album Comes A Time (1978)

Voor het jubileum van Comes A Time moeten we nog even geduld hebben en het is vandaag toch vooral On The Beach dat in de schijnwerpers staat.............wat een album.........

Gemiste Kansen #17

De Traveling Wilbury;s zijn wat mij betreft de koning onder de supergroups. Handig om even vast te stellen wat we met een supergroup bedoelen. 

De definitie is vrij simpel: Een supergroep is een muzikale groep gevormd met leden die al succesvol zijn als soloartiest of als leden van andere succesvolle groepen.

Met de oprichting van de Traveling Wilburys werd daar ruimschoots aan voldaan. Vijf topartiesten die voor deze gelegenheid als een soort van broers andere namen gebruikte. Een soort van muzikaal reizende familie hoewel het vijftal nooit op het podium heeft gestaan.

 

De fictieve familieband voor het eerste album bestond uit:

• Nelson Wilbury - George Harrison
• Otis Wilbury - Jeff Lynne
• Lefty Wilbury - Roy Orbison
• Charlie T. Wilbury jr. - Tom Petty
• Lucky Wilbury - Bob Dylan
  

Met deze meer dan indrukwekkende line-up namen ze in het voorjaar van 1988 een eerste album op dat in de herfst van dat jaar verscheen. Het album kreeg de eenvoudige titel  Traveling Wilburys – Vol. 1. Heerlijke Rock met wat invloeden van Country en Folk.

Roy Orbison heeft niet lang mogen genieten van deze samenwerking want op 6 december in datzelfde jaar overleed deze geweldige zanger.
Het overbleven viertal besloot echter door te gaan en in 1990 verscheen het tweede album. Het viertal nam voor dit album weer andere namen aan. Blijkbaar een heel grote familie....

• Spike Wilbury - George Harrison 
• Clayton Wilbury  - Jeff Lynne 
• Muddy Wilbury. - Tom Petty
• Boo Wilbury - Bob Dylan
  

Dit tweede album kreeg de opmerkelijke titel Traveling Wilburys Vol. 3. Het album is iets meer Rock dan deel 1 maar net als deel 1 is het smullen. 

Deel 1 en deel 3! Dus de fans (waaronder ik) vragen zich al jaren af: Waar is deel 2 gebleven?

Wat mij betreft ook een gemiste kans want dit viertal (liever nog het vijftal) had van mij gerust nog een album mogen maken. Ik kan er zelfs vrede mee hebben als overgebleven nummers zijn want de kwaliteit van dit vijftal zal daar niet heel veel rommel tussen zitten.

In 2007 verscheen dan wel de verzamelbox The Traveling Wilburys Collection met daarin de twee oorspronkelijk albums en een aantal bonustracks, maar daarmee is het "mystery" van Volume 2 nog niet opgelost............

Inmiddels zijn Tom Petty en George Harrison ook overleden dus nieuw materiaal gaat er zeker niet gemaakt worden. De productiviteit van dit gezelschap is hun hele carrière echter heel hoog geweest Het kan niet anders dat er hier en daar nog wat tapes liggen en een Volume 2 moet er toch inzitten?

Zolang die er niet is beschouw ik het als een gemiste kans.............

Waxahatchee: Tigers Blood

Gister kwam dit nieuwe album van Waxahatchee uit en ik kan wel gelijk verklappen dat het smullen is en happy dat ik gelijk de vinylversie heb gekocht.

Waxahatchee is de artiestennaam van Katie Crutchfield. Eigenlijk is het een naam voor een band of meer nog van een muziekproject. Crutchfield is echter de grote drijvende kracht achter het geheel en wordt per album en optreden aangevuld met andere vakkundige muzikanten.

Het was al weer even geleden dat de bewierookte voorganger "Saint Cloud" was verschenen. Op een paar dagen na zit er vier jaar tussen de voorganger en deze nieuwe telg. Deze Tiger Blood is het zesde album van Waxahatchee en net als de vijf voorgangers krijgt ook dit album weer de ene na de andere lovende recensie.

Vier jaar wachten zal voor sommige fans een lange periode zijn geweest, maar Waxahatchee doet met dit album weer een enorme stap.
Een stap? Het is een sprong voorwaarts en een verdere ontwikkeling van de muziekstijl die Crutchfield met het album "Saint Cloud" al uit je speakers liet rollen.

Waxahatchee laat zich niet makkelijk in een hokje duwen en speelt een blend van Rootsrock, Folkrock en Indie. Het album voelt bij een eerste draaibeurt al heel vertrouwd aan, maar bij volgende draaibeurten kom je er als luisteraar achter dat het album wemelt van verborgen uitdagingen.
De songs op deze Tigers Blood bevatten namelijk nog meer diepgang dan voorgaande albums en ook muzikaal zet Waxahatchee net wat pittiger aan.

Niet alleen de muziek is om te smullen, want wie zich in de teksten vreet gaat alledaagse persoonlijke thema's tegenkomen zoals angst, rouw, liefde, frustratie, vergeving en acceptatie. Waxahatchee brengt de nummers - ondanks thema's als onzekerheid - met zeer grote overtuigingskracht.

Tiger Bloods is gevarieerd van rustige Rock tot heerlijke ballads die een mix zijn van Folk en Indie. Ook als je niet teveel met de teksten bezig wilt zijn is de muziek een feestje voor de oren.
De intense uitvoering van de nummers zal echter menigeen toch nieuwsgierig maken wat Waxahatchee te "vertellen" heeft. Wie zich dan toch in de teksten wil verdiepen wordt geholpen door een keurig inlegvel met songteksten in de fraaie hoes.

Het jaar is nog jong maar dit album gaat vast mijn Top 10 Album 2024 lijstje halen. 

50 jaar Buddha and the Chocolate Box

Zoals ik al eens eerder schreef op deze blog werd ik als dromerige puber begin 70er jaren door Cat Stevens de muziek ingetrokken. Het was vooral de hit "Tuesday's Dead" die mij enorm fascineerde. Heerlijk ritme en een wat mysterieuze tekst. Ik moest en zou dat nummer als plaat hebben en gewapend met mijn - als zaterdaghulp bij de Simon de Wit - zuur verdiende geld trok ik naar de platenwinkel om mijn eerste plaat te kopen.

Helaas was het album Teaser And The Firecat waar "Tuesday's Dead" op te vinden is uitverkocht. Met lege handen naar huis was geen optie want het geld branden in mijn zak. Dus ik naar huis met het album Tea For The Tillerman. Geweldige keuze want het sloot naadloos aan op mijn gevoelsleven van zoekende puber. Ook de mismatch met mijn vader, de ontdekking van de liefde en zorgen om de toekomst van onze aarde waren thema's op dit album die mij raakte.

Al snel had ik alle albums van Cat Stevens en ieder nieuw album dat verscheen werd direct aan de collectie toegevoegd. Zo ook deze vandaag jarige Buddha and the Chocolate Box. Gelijk gekocht.

Wat direct opvalt is de zeer fraaie hoes met stripverhaal en een zogenaamd chocoladedoos. Uiteraard is een fraaie hoes mooi meegenomen, maar het gaat natuurlijk om de muziek.

Dit achtste album van Cat blijft zeker anderhalve ster achter ten opzichte van het meesterwerk Tea For The Tillerman, maar is toch wel een beetje ondergewaardeerd.
Het was de zoektocht van Cat Stevens die mij altijd heeft aangesproken. Een zoektocht die weerspiegeld werd in zijn muziek. Toen Cat zich bekeerde tot de Islam en zich Yusuf noemde vond hij blijkbaar rust en dat is doorgaans dodelijk voor nieuwsgierigheid en creativiteit.

Zijn eerste treden bij de Islam kon ik ook moeilijk enthousiast over worden. Gelukkig heeft hij daar een weg gevonden die hem zelfs een groot aantal maatschappelijke onderscheidingen heeft opgeleverd. 

Als Yusuf heeft Cat een aantal albums gemaakt maar hij leefde tot 2017 toch vooral een wat teruggetrokken bestaan. De laatste jaren treed Cat weer wat meer op de voorgrond met als resultaat een paar geslaagde albums. Op de recente albums mis ik echter toch de zoekende Cat Stevens die we juist wel horen op deze Buddha and the Chocolate Box.

De schoonheid van de zoektocht naar de gouden pot aan het eind van de regenboog wint het bij mij namelijk van de pot met goud. Mensen met een pot met goud komen niet meer in beweging. Ze beschermen hun pot zodat ze die niet kwijt raken. Ze gaan bezit verheffen boven beleven.
Muzikaal zijn de recente albums van Cat Stevens pareltjes, maar ik hoor toch liever deze Buddha and the Chocolate Box.

Had ik dan liever gehad dat Cat een boeddhist was geworden? Nee zeker niet. Ik had liever gehad dat hij was blijven zoeken. Daarnaast ziet Cat Stevens muziek als een belangrijke vredesstichter en ook dat blijf ik een geweldig thema vinden:

Music:

Take a look at the world
Think about how it will end
Thered be no wars in the world
If everybody joined the band
Think about the light in your eyes
Think about what you should know
Thered be no wars in the world
If everybody joined in the show Oh Oh

Think about the light in your eyes
Think about what you should know
Thered be no wars in the world
If everybody joined in the show
In the show

James Taylor 76 jaar

Vandaag wordt James 76 jaar. Taylor is in 1966 als artiest begonnen en nog steeds actief. Zijn debuut album (James Taylor) kwam uit in 1968 en in 2020 bracht Taylor nog een keurig album uit.

James is nooit een overdreven productief baasje geweest, maar wat hij maakt mag in een lijstje. Totaal staat Taylor op 20 studio albums en een vijftal live albums. Daarnaast zijn er natuurlijk talloze al of niet officiële compilaties van Taylor uitgebracht.

 

Hoewel Taylor met name in de VS een aantal nummer 1-hits heeft gehad, is James vooral een man van de albums en optredens.

In de totale catalogus van Taylor zitten wel een paar wat zwakkere albums, maar over het geheel genomen zijn het hoogwaardige albums en is het fijne kost om naar te luisteren.

Van de albums uit het tweede deel van James z'n carrière vind ik persoonlijk October Road (2002) het fraaist. Heerlijke Folkrock en Countryrock maar wel met een modern sausje. Dat album zou ik nog wel eens op vinyl willen hebben. Het album October Road heeft in de VS platina gehaald en dan moet je daar meer dan een miljoen exemplaren verkopen!

October Road staat zeker op de verlanglijst, maar doe het voorlopige met de digitale versie.....

Voor vandaag doe ik het even met een van de beste albums van James uit het begin van z'n carrière. Het gaat hier om het album Sweet Baby James uit 1970.

Zelden waren muziekjournalisten het zo met elkaar eens: 5 sterren album!

Het album haalde in de VS driemaal (!) platina en is zelfs 50 jaar na verschijnen nog een verkoop hit. Terecht want het album is om duimen en vingers bij af te likken.

Dit is echt een klassieker onder de klassiekers en mag eigenlijk in geen enkele vinyl collectie ontbreken.

Taylor heeft ook in Nederland een behoorlijk trouwe aanhang en hij heeft al jaren maar liefst drie nummers in de Top 2000. 

 

Fijne stem, prima songs, altijd goede muzikanten om zich heen en wat een lekkere luistermuziek.

Happy Birthday James.

Rod Stewart

Vandaag doet Rod er een jaartje bij. Rod is heel vaak in het nieuws geweest door zijn escapades met de ene na de andere dame. Journalisten die daar wat verwijtend over schrijven zullen dat toch vooral uit jaloezie denk ik dan maar.

Als een popartiest een nummer opdraagt aan een geliefde is dat binnen de context nog wel boeiend en het vermelden waard.
Verder moeten artiesten vooral lekker zelf weten wat ze uitspoken en laten we het vooral over de muziek van Rod hebben.
De carrière van Rod begon in 1961 en hij is nog actief. In 2018 bracht hij zelfs nog een nieuw album uit.

Voor Rod definitief solo ging maakte hij deel uit van diverse bandjes. Ik ga er vast een paar vergeten maar met behulp van Wiki komen we een eind:

• Jimmy Powell and the Five Dimensions (1963)
• The Hoochie Coochie Men (1964–1965)
• Steampacket (1965–1966)
• Soul Agents (1965–1966)
• Shotgun Express (1966)
• The Jeff Beck Group (1967–1969)
• Faces (1969–1975)

Diverse muzikanten uit deze bandjes zien we later in de carrière van Rod meermaals meewerken op albums en bij concerten.

Als solo artiest heeft Rod Stewart een imposante catalogus bij elkaar gezongen met maar liefst 30 studioalbums.
De eerste albums kenmerken zich sterk door authentieke Rock, hier en daar wat Folkrock en beslist wat Blue Eyed Soul. 

Voor mij persoonlijk steken de eerste vier solo albums ook ver boven de rest uit. Vanaf Smiler werd het gepolijster, toegankelijker en vooral iets minder authentiek.
Niet slecht. Integendeel! De meeste van de 30 studio albums die Rod gemaakt heeft zijn prima binnen te houden, maar voor mij steken die eerste vier er toch bovenuit vanwege het authentieke karakter.
Het is al een paar jaar geleden dus even een opfrisser:

- An Old Raincoat Won't Ever Let You Down -1969
- Gasoline Alley - 1970
- Every Picture Tells a Story - 1971    
- Never a Dull Moment - 1972

De laatste twee heb ik even uit de kast gehaald en zo aan het eind van de werkdag met een glaasje wijn  even vier kantjes de rauwe maar ook soulfulle Rod Stewart!

Mijn favoriete nummers op Every Picture Tells a Story zijn "Madolin Wind", "I Know I'm Loosing You" en "Reason To Believe". Smullen!

Op Never a Dull Moment val ik nog steeds voor de geweldige uitvoering van Dylan's "Mama You Been On My Mind" en de heerlijke Blues klassieker "I'd Rather Go Blind". Knap, heel kanp hoe hij die laatste doet. Daar waren toen toch al heel wat prima versies van gemaakt en dat waren best wel grote schoenen waar hij in ging staan. Geweldige versie!

Zelfs al ben je geen uitgesproken Rod Stewart fan dan zijn dit toch twee albums die niet in een vinyl collectie mogen ontbreken. Toch?

Rod Happy Birthday!

Cat Power - Sings Bob Dylan: The 1966 Royal Albert Hall Concert

Eind jaren 60, begin jaren 70 verschenen er diverse bootlegs van Bob Dylan waarbij het zou gaan om een optreden uit 1966 in de Royal Albert Hall.
Inmiddels zijn er genoeg bewijzen dat het niet om de Royal Albert Hall gaat maar om de Manchester Free Trade Hall. De bootleg was enorm populair omdat Dylan er een geweldige akoestische en idem elektrische set speelt. Op de elektrische set wordt Dylan begeleid door The Hawks die we later leren kennen als The Band.

Hoewel een deel van het publiek de elektrische set niet wist te waarderen zijn deze concerten een belangrijke mijlpaal in de carrière van Dylan. Dat is ook door Dylan zelf onderkent en in 1998 verscheen er een officiële uitgave van dit optreden. Het betreffende optreden werd uitgebracht als dubbel LP als Volume 4 in de The Bootleg Series. Om de link met de oorspronkelijk bootlegs te behouden is vastgehouden aan de titel Royal Albert Hall.

Voor Cat Power - die pas geboren werd na dit concert - was dit optreden van Dylan een inspiratie om het volledige optreden na te spelen op exact dezelfde locatie.

Dat optreden vond vorig jaar november plaats en begin deze maand verscheen het album. Ook hier gaat het om een dubbel LP en Cat heeft tot in de kleinste details het concert nagespeeld.

Cat voert een en ander uit met groot respect voor het origineel, maar tevens met enorm heel veel eigen inbreng. De akoestische set is intens en betoverend mooi. De set begint met "She Belongs To Me" en dat is ook precies wat het is. Je wordt het optreden ingesleurd of je er zelf bij bent. Twee kantjes intiem en het grijpt je bij de stront. Fenomenale nummers op sublieme wijze vertolkt en het publiek reageert dan ook dol enthousiast.

De elektrische set heeft heeft voor mij iets meer tijd nodig om op gang te komen. Misschien ook beter om even tussendoor een koffie te gaan drinken. De overgang van het mooi klein gebrachte "Mr. Tambourine Man" naar het rockende "Tell Me, Momma" voelt toch even als een wekker die te vroeg staat na een nacht stappen. 

Na een paar nummers is echter duidelijk dat Cat Power ook de elektrische Dylan volledig beheerst. Beide sets zijn echter voorbij voor je er erg in hebt. "Like A Rolling Stone" is het laatste nummer en als een kleuter zou je haast gaan schreeuwen: "nog een keer!", "nog een keer!, "nog een keer!"..............en waarom ook niet........

De geluidskwaliteit en persing zijn eveneens dik in orde. Stil is echt stil, geweldige dynamiek en prachtig stereobeeld. Ook een fraaie balans tussen muziek en publiek.
De platen zitten ook nog eens in een smaakvolle hoes met aan de binnenzijde info over de begeleidende muzikanten en alle songteksten.

Op afstand mijn favoriete album van 2023.............

Gene & Jeff

Gister vierde we de verjaardag van twee geweldige zangeressen (Chi Coltrane en Diana Krall) die beide nog actief zijn. Vandaag is het de geboortedag van twee van de beste zangers die er beide helaas niet meer zijn.

 

Gene Clark kennen we natuurlijk vooral als een van de medeoprichters van de legendarische band The Byrds. Clark heeft echter ook een aantal fantastische solo albums gemaakt zoals deze No Other uit 1974.

Clark had misschien wel een van de mooiste stemmen maar overleed jammerlijk genoeg in 1991. Hij was toen slechts 46 jaar. Het ongezonde bestaan als rockartiest en wat pech brachten hem veel te vroeg naar de hemel van de rockartiesten.

De muzikale erfenis die Gene heeft achtergelaten is echter om vingers en duimen bij af te likken. Een drietal reguliere albums met The Byrds, zeven solo albums, drie live albums en diverse albums in samenwerking met onder meer Chris Hillman, Doug Dillard en Carla Olson. Daarboven op soundtracks en een hele rij compilatiealbums.

 

Jeff Buckley die vandaag ook jarig zou zijn heeft helaas een veel kleinere catalogus. Jammer want net als Gene Clark is Jeff Buckley een geweldige zanger.

Buckley was vooral sessiemuzikant maar zijn debuut album Grace uit 1994 maakte direct duidelijk dat Buckley een heel succesvolle solo artiest ging worden. 

Het heeft helaas niet zo mogen zijn want in het voorjaar van 1997 verdronk hij op wat mysterieuze wijze. Grace is daardoor het enige studio album dat van Buckley tijdens zijn leven is verschenen. Wel had hij een tweetal live EP's uitgebracht.

 

Inmiddels zijn er postuum een tiental officiële albums verschenen van Buckley. Daar heb ik altijd een beetje dubbel gevoel bij. Als fan wil je graag weten wat er nog meer voor moois door Buckley is gemaakt, maar de hijgerigheid van de platenmaatschappij klinkt dor in het achtergrondkoor.

 

Twee fenomenale zangers en twee meesterwerken die in iedere album Top 500 staan. Verplichte kost en een traktatie voor de oren.

 

Wereldmeisjesdag 2023

Meisjes staan wereldwijd nog steeds met 3-0 achter. Laten we hierbij niet te makkelijk naar het buitenland wijzen, want in Nederland is er ook nog genoeg ruimte voor verbetering. Heel veel zelfs.......

 

Met alle conflicten (het waren er nog nooit zoveel) die nu in de wereld gaande zijn is het voor meisje nog eens veel en veel erger. Hoe meisjes in oorlogsgebieden worden behandeld moet je al helemaal geen voorstelling bij maken..........

.....

...

 

In 1971 bracht Joni Mitchell haar vierde studio album uit en was - zeker qua uitstraling - zelf nog een meisje. Ze zette met het album Blue echter een zeer volwassen meesterwerk neer. Een meesterwerk wat unaniem vijf sterren kreeg en een klassieker onder de klassiekers is.

Ingetogen maar met overtuiging en let bij Joni eens op haar gitaarspel. Behoort gewoon te de beste gitaristen, maar omdat het niet hard en op een plank is krijgt het die aandacht niet.

 

Mooie luisterliedjes die ook zonder naar de tekst te luisteren voor een ingetogen sfeer zorgen en prima muzikaal behang zijn voor een bezinning.

Wil je toch in de teksten duiken zal je snel merken dat Joni niet alleen een heerlijke zangeres is en een uitstekend muzikante (naast gitaar speelt ze ook piano) maar ook hele knappe songteksten kan maken.

 

Joni wordt volgende maand 80 jaar en ondanks haar broze gezondheid heeft ze vorig jaar nog opgetreden. 

De catalogus van Joni is indrukwekkend: 19 studio albums, 6 live albums en maar liefst 15 officiële verzamelalbums.

 

Hoewel de meeste album van Joni lovende kritieken kregen blijft het album Blue voor velen toch haar beste album. Een tiental pareltjes waarbij titelsong "Blue" en het nummer "River" voor veel luisteraars als favoriet worden gemarkeerd. Zelf ben ik erg gecharmeerd door de nummers "California" en "This Flight Toning". Dat vooral door de speels muzikale wendingen.

Op dit album ook het nummer "Little Green" met daarin de verwijzing naar de dochter die Joni heeft afgestaan.................. er zal een heel goede reden geweest zijn, maar op wereldmeisjesdag pakt zo'n nummer je dan net wat steviger bij de keel...............

 

American Beauty

Het dagelijks nieuws is op dit moment vooral een inspiratiebron voor schrijvers van protestliederen. We hoppen immers van drama naar drama.

Voor het blogje van vandaag sla ik de krant maar snel verder naar het shownieuws. Die pagina's worden op dit moment dan weer gedomineerd door Barbie en de gelijknamige film is op dit moment een kaskraker. 

 

De periode dat ik met onze dochter iedere speelgoedwinkel inging om Barbie's te bewonderen ligt al even achter ons. We beleven nu andere mooie tijden maar "verplicht" de speelgoedwinkel in vond ik geen straf want ik keek natuurlijk niet alleen bij de Barbie's....

Bij Barbie kom ik vandaag niet verder als een metafoor van een American Beauty. Dat komt goed uit want daar heb ik wel een heel lekker plaatje bij. 

Het gaat om het vijfde album van de legendarische Grateful Dead dat in 1970 verscheen. Het album is een heerlijke verzameling van uitstekende luisterliedjes. Grateful Dead is in de VS nog steeds onwaarschijnlijk populair. Dat niet alleen voor hun uitmuntende studio albums maar vooral vanwege hun fantastische optredens met lange jams.

 

Grateful Dead werd in 1965 opgericht en hield op te bestaan toen in 1995 toen frontman Jerry Garcia kwam te overlijden. Nu een kleine 30 jaar later heeft de band in de VS nog steeds een onwaarschijnlijk grote aanhang en is er sprake van een mythische status. 

Nog regelmatig verschijnen er albums van de vele concerten die de band gegeven heeft. Naast een tiental reguliere live album zijn er van Grateful Dead inmiddels een kleine honderd (!) zogenaamde retrospectieve live albums verschenen.

Daar waar de studio albums vooral lekkere luister muziek bevatten werden de optredens gevuld met lekkere jams.

 

Die diversiteit maakt het lastig de band in een hokje te stoppen.

Grateful Dead kon jammen als The Allman Brothers. Ze konden close harmony zingen als Crosby, Stills, Nash & Young. Psychische rock spelen als Jefferson Airplane en vooral lekker rocken als Grateful Dead.

Jerry Garcia als frontman speelde daarin een belangrijke rol, maar de bijdragen van de overige leden was minstens zo groot.

Dat blijkt ook hoe na het wegvallen van Garcia de meeste hun weg hebben gevonden in de diverse andere bands.

Grateful Dead heeft ook in Nederland wel wat aanhang, maar die verbleekt in vergelijking met die in de VS.

Hoewel we in Nederland een liberaal beleid hebben ten aanzien van drugs, heeft het enthousiasme van Grateful Dead voor pretmiddelen niet in hun voordeel gewerkt.

Op veel fora wordt er toch wat lacherig gedaan over deze - zoals ze dan geoormerkt worden - hippies.

 

Wie echter wat tijd neemt om de Grateful Dead te leren kennen zal getrakteerd worden op een waaier aan muziekstijlen van lekkere luistermuziek tot zeer complexe jams en uitstekende songteksten.

Voor beginners van Grateful Dead is deze American Beauty wel een heerlijke start. Countryrock, Folkrock en een vleugje psychedelica. Zonder discussie kreeg dit album begin jaren zeventig van de voltallige vakpers vijf sterren. Een meesterwerkje!

Barbie zal het in Nederland altijd beter doen als Grateful Dead, maar als ik met dit blogje één iemand heb weten te motiveren om een keer naar een andere American Beauty te luisteren is mijn opzet geslaagd.

 

50 jaar solodebuut Roger McGuinn

Deze maand is het 50 jaar geleden dat Roger McGuinn zijn eerste solo album uitbracht. McGuinn had er toen al een hele carrière opzitten, want hij maakte samen met The Byrds tussen 1965 en 1973 een dozijn studio albums. 

Dit solodebuut laat wat mij betreft mooi horen hoe McGuinn met name op de eerste albums van The Byrds zijn stempel heeft gedrukt. Dit debuut voelt ook authentieker aan dan de laatste albums van The Byrds.

Geen synthesizer en McGuinn heeft wat bekende Byrds maatjes de studio ingelokt zoals David Crosby, Chris Hillman, Gene Clark en Michael Clarke. De originele Byrds dus!
Daarnaast verschenen Bob Dylan, Hal Blaine, Bruce Johnson, Jim Gordon en nog wat topmuzikanten in de studio.

Toch is de bijdrage van al deze topsterren beperkt en is het een echte Roger McGuinn plaat geworden die de tand des tijds ruimschoots heeft doorstaan. Het album Cardiff Rose wat McGuinn een aantal jaar later maakte is mogelijk nog een halve ster beter, maar dit debuut is in het genre van de Folkrock (vleugje Countryrock) nog steeds een dikke aanrader.

Van de 11 nummers op dit album zijn er 7 van de hand van McGuinn waarbij de meeste nummers samen met Jacques Levy zijn geschreven. Twee nummers van collega's en een tweetal traditionals maken het album compleet.

Een prima setlist waarbij McGuinn laat horen prima op eigen benen kan staan maar dat graag samen doet met zijn oude maatjes en wat andere goede bekende zoals zijn vriend Dylan.

De eerste tonen van dit album verraden wel gelijk de aanwezigheid van Dylan. Die blaast zo kenmerkend in een mondorgel. De rol van Dylan is overigens zeer beperkt op dit album.
Een opvallende rol wordt echter wel gespeeld door saxofonist Charles Lloyd die we vooral kennen als jazzmuzikant. In de jaren voor zijn bijdrage aan dit album van McGuinn had Lloyd al gespeeld op albums van Canned Heat, The Beach Boys en The Doors. Een gast met een fenomenaal trackrecord en ondanks zijn 85 jaar nog steeds actief.

Dat geldt ook voor McGuinn die bijna 65 jaar als muzikant actief is! Waar blijft de tijd en toevallig vind ik het laatste nummer van kant A het beste nummer van dit album: "Time Cube".
Wat mij betreft Folkrock van de bovenste plank. Overigens zit in dit nummer wellicht de echte oplossing voor het klimaatprobleem: verhuis!

Ander lekker Folkrock nummer is de traditional "Heave Away". Een nummer als "Bag Full Of Money' leunt dan weer heerlijk tegen de Countryrock aan. De nummers "My New Woman"  en "Draggin'" waar Charles Lloyd op sax te horen is mogen dan weer als pure Rock beschouwd worden.

Tot slot heeft een nummer als "M' Linda" onmiskenbaar wat Caribische invloeden en mag misschien zelfs wel Calypso genoemd worden.

Dit debuut van McGuinn laat duidelijk horen dat hij de begin periode van The Byrds het meest wist te waarderen, maar de zijstapjes die hij op dit album maakt laten tevens zien dat McGuinn verre van een one trick pony is waardoor dit een tijdloos album is geworden.

Mumford & Sons - Babel

Een vriend waar ik regelmatig mee naar Italië reisde had eens een USB stick met albums in mijn auto achtergelaten. Daarop heel veel geweldige muziek waaronder het album Sigh No More van Mumford & Sons. Dit debuutalbum verscheen in 2009 een kleine twee jaar nadat de band was opgericht.

Ik kende deze band toen eigenlijk alleen van naam omdat ik ze wel eens in een muziektijdschrift was tegengekomen.

Dat album op die USB stick heb ik regelmatig gedraaid. Daardoor kreeg Mumford & Sons voor mij zelfs wel een beetje eeuwigheidswaarde. Voor mij de voorwaarde om te investeren in vinyl. Als de - zoals ik dat dan noem - herdraaibaarheidsfactor van een album laag is laat ik het vinyl lekker in de winkel staan.

Afgelopen zaterdag het album Babel gekocht en na een paar luisterbeurten begint het enthousiasme alleen maar verder te groeien. Prima Folkrock met een vleugje Indie en dit kan ik bij wijze van spreken de hele dag op hebben staan.

Hier en daar kom ik wat kritiek tegen dat het album niet divers genoeg zou zijn. Van mij hoeft dat met dit soort muziek ook niet. Gewoon lekker een dozijn prima Folkrock nummers.

 

Wereldwijd werd het album dan ook een megasucces. In een groot aantal landen waaronder Nederland haalde het album de eerste plaats in de album hitlijsten.

Het regende platina platen en ook hierin hadden de Nederlandse fans een deel. Er zijn echter altijd landen die dan beter doen: Ierland en de VS tweemaal platina, Duitsland en Australië driemaal platina, de UK viermaal en Canada maar liefst vijf(!!!) platina platen. 

Een platina certificering per land is altijd in relatie tot het aantal inwoners. Zo moeten er in de VS  maar liefst 20x meer albums over de toonbank voor de status platina dan in Nederland.

Van sommige bands kan uit het hoofd een boekje schrijven maar van Mumford & Sons weet ik eigenlijk vrij weinig. Dus ga ik mij eens verder in verdiepen.

Eén ding weet ik wel en dat is dat ze heerlijke muziek maken en ik eigenlijk een beetje te laat ben aangesloten! 

Om goede muziek te ontdekken is het echter nooit te laat!