Paul Kantner: architect van de psychedelica

Deze medeoprichter van Jefferson Airplane had vandaag zijn 85e verjaardag kunnen vieren. Kantner rookte echter als een ketter en de wodka was niet aan te slepen. In die zin is het bijna een wonder dat hij alsnog 74 jaar is geworden.

Kantner overleed op 28 januari 2016, op exact dezelfde dag als Signe Toly Anderson. Zij was de eerste zangeres van Jefferson Airplane, maar stapte na iets meer dan een jaar uit de band vanwege haar zwangerschap. Ze werd vervangen door Grace Slick, die uiteindelijk het iconische gezicht werd van deze fenomenale psychedelische rockband.

De totale historie van Jefferson Airplane is een vrij complex verhaal. De band werd eind 1965 opgericht, maar hield het eind 1972 alweer voor gezien. Ze hadden op dat moment wel een serie legendarische albums gemaakt!

In 1974 volgde een doorstart als Jefferson Starship, een formatie die officieel nog steeds bestaat. Uiteraard met een deels andere bezetting. Om het nog complexer te maken: tijdens de Starship-jaren waren er ook nog twee reünieperiodes van de oorspronkelijke Airplane-formatie.

Om de verwarring compleet te maken, was er tussen 1985 en 1987 de KBC Band (Kantner, Balin, Casady). In die naam herkennen we direct drie kernleden van Jefferson Airplane, waarvan Kantner opnieuw de drijvende kracht was.

En de kers op de taart om het echt te laten duizelen speelde Kantner in 1969 én tussen 1987 en 1988 samen met enkele Airplane-leden in Hot Tuna. Dit was een meer blues georiënteerde band.

De belangrijkste verdienste van Paul Kantner blijft toch de oprichting van Jefferson Airplane. Hoe je het ook wendt of keert waren zij de wegbereiders van de psychedelische rock. Geen commercieel trucje zoals de Beatles, Stones en vele anderen dat in 1967 probeerden, maar authentiek!. Psychedelica zat in het DNA van de band en je zou bijna kunnen stellen dat die twee synoniem aan elkaar zijn.

Het debuutalbum Surrealistic Pillow van de uit San Francisco afkomstige band mag gerust gezien worden als de blauwdruk voor het genre. Een vijfsterren-album. Wie denkt dat er vijf betere psychedelische rockalbums bestaan, mag nu zijn vinger opsteken!

Voor nu kies ik voor een heerlijke dubbelaar met een overzicht van de Airplane-periode, inclusief een uitstapje naar Starship en twee nummers van Hot Tuna. Een ijzersterke compilatie!

Marty Balin

Vandaag is het de geboortedag van een van de oprichters van Jefferson Airplane. Marty overleed in 2018 nadat hij te maken had met een enorme reeks zeer nare kwalen. Sommige waren het gevolg van een open hartoperatie die hij eerder had ondergaan.

Marty was zanger, gitarist, songwriter en producer. Hij kende dus het hele scala van idee tot een afgerond product. Helaas kende Marty ook de andere kant van de Rock scene. Zo is hij eens in elkaar geslagen door de Hells Angels, die in de jaren 60-70 veelvuldig bij rockfestivals aanwezig waren. Soms zelfs ingehuurd als beveiligingsdienst.

Ook kreeg Marty te maken met veelvuldig cocaïne gebruik in zijn directe omgeving. De dood van Janis Joplin was voor Marty het breekpunt en het moment om een andere weg in te slaan.
Dat deed hij begin jaren 70 en verliet hij Jefferson Airplane. Hoewel de band een mega succes was koos Marty voor een eigen koers, ver weg van de cocaïne en bijbehorende ellende.

Totaal maakte hij ruim een dozijn solo albums, die nogal wisselen van kwaliteit. Ik heb ze niet allemaal gehoord maar er zitten een paar minderen tussen maar ook een paar pareltjes.
Aanraders zijn beslist zijn debuut Balin uit 1981 en de verzamelaar Balince uit 1990. 
Dat laatste album bevat een aantal niet eerder uitgebracht nummers. Daaronder ook een aantal nummers van de Jefferson Airplane en de KBC band waar Marty eveneens deel van heeft uitgemaakt. Helaas is het album Balince alleen op CD verschenen maar het is dik de moeite!

Marty bleek geen hardvochtig mens te zijn, want hij was beschikbaar voor een reünie van Jefferson Airplane. Ook bij Jefferson Starship - wat begin 70er jaren het vervolg werd op Jefferson Airplane - heeft Marty nog een tijdje gespeeld. 

Marty had blijkbaar teveel genoten van zijn eigen koers en naast muziek maken wilde hij ook tijd voor gezin en schilderen. Marty had (die is er misschien nog) ook een eigen galerij welke te pas en te onpas ook als studio en voor minioptredens werd gebruikt.

Marty Balin was in alle opzichten een kleurrijke gast in de geschiedenis van de moderne muziek.

Syd Barrett: een groot genie!

Het is vandaag de geboortedag van misschien wel een van de grootste genieën uit de moderne muziek. In 2006 overleed Syd - die als Roger Keith Barrett werd - aan alvleesklierkanker. Zoals veel aankomende muzikanten in de jaren 60 speelde Syd aanvankelijk vooral blues, bluesrock en R&B. Na de nodige muzikale ervaring te hebben opgedaan, ging hij steeds meer experimenteren en was de geboorte van Pink Floyd een feit.

Syd zorgde in 1967 met nummers als "Arnold Layne" en "See Emily Play" voor de eerste hits van Pink Floyd: heerlijke psychedelische pop/rock. Belangrijker is echter zijn bijdrage aan het debuutalbum van de band. Onder de naam The Piper at the Gates of Dawn verscheen dit album kort na de twee singles. Nagenoeg alle nummers zijn van de hand van Syd en we mogen gerust stellen dat hier de blauwdruk is neergelegd voor Pink Floyd als een van de beste progressieve rockbands ooit.

Helaas heeft Syd de successen die volgden niet bewust mee mogen maken. Hij was - mede door intensief drugsgebruik - niet langer te handhaven binnen de groep. Dit vooral tot grote frustratie van David Gilmour, die een goede vriend van hem was. De bijdrage van Syd aan Pink Floyd was van korte duur, maar zijn inbreng heeft er wel voor gezorgd dat de band niet het zoveelste bluesbandje is geworden.

Syd bracht als geen ander het experiment de groep in. Of het nu een Zippo was die hij over de snaren liet glijden of de diverse geluidsvervormingen die hij wist te genereren; dat alles werd gekoppeld aan uiterst creatieve teksten.

Na zijn definitieve vertrek bij Pink Floyd maakte Syd een tweetal soloalbums. The Madcap Laughs, dat in 1970 verscheen, mag gezien worden als een meesterwerk. Het album kreeg hier en daar zelfs vijf sterren, maar groot commercieel succes bleef uit. Syds tweede en laatste soloalbum kreeg simpelweg de titel Barrett. Hoewel het geen slecht album is, werd het toch gewaardeerd met een ster minder dan zijn debuut.

Het bleef bij deze twee albums, maar Syd hield invloed op de muziekwereld. Voor veel jonge muzikanten bleef hij een bron van inspiratie, maar dat gold zeker ook voor Pink Floyd zelf. Het album Wish You Were Here is een bizarre mix tussen een triest gemis en een fraaie ode aan Syd. Opmerkelijk detail: tijdens de opnames van dit album verscheen Syd plotseling in de studio. Dat moet een heel bijzondere, maar ook pijnlijke ontmoeting zijn geweest.

Na zijn korte solocarrière leidde Syd een teruggetrokken bestaan. Hij koos ervoor zijn geboortenaam Roger weer te gebruiken en vulde zijn tijd met fotografie, museumbezoek, schilderen en wandelen met zijn zus. Over zijn geestestoestand is onnoemelijk veel gespeculeerd. Zelf houd ik het erop - zeker gezien de manier waarop hij de basis voor Pink Floyd legde - dat hij vooral een groot en creatief genie was.

Van Syd zijn diverse compilatiealbums verschenen, waarvan An Introduction to Syd Barrett een absolute aanrader is. Deze prima samengestelde collectie verscheen in 2011 op cd en een jaar later werden ook de vinylliefhebbers op hun wenken bediend.

Syd: wat een genie! 

Johnny Allen Hendrix

Vandaag had de snarentovenaar 78 jaar moeten worden. Helaas trad Jimi - zoals hij zich liet noemen - in 1970 toe tot Club 27.

Zelf was ik in die periode net interesse in muziek aan het krijgen. Dan vind je iemand als Hendrix machtig interessant en hij was dan ook een van de artiesten waar mijn bewondering voor aan het groeien was.
Op de trieste dag zelf was ik wezen trainen (racefiets) met twee maatjes. Bij een van hen gingen we nog wat drinken en kregen we het schokkende nieuws te horen. We waren maar net fan maar het maakte toch al een enorme indruk ons. 

Zelf was ik op dat moment flink aan het puberen en muziek was een geweldige manier om de zoektocht naar wie, wat, waar, hoe en waarom te ondersteunen. Muziek mocht mooi, heftig, poëtisch en hard zijn. We laafde ons aan zoveel mogelijk soorten muziek zo ook experimentele muziek waar Hendrix zo in uit kon blinken.

Hendrix is slechts 27 jaar geworden, maar heeft een enorme catalogus bij elkaar gespeeld.

We hoeven niet alles goed te vinden wat Hendrix gemaakt heeft want soms ging het experiment voor velen over een randje. Wat hij deed met een gitaar was echter wel bizar knap en heeft de grenzen wat er met een plank en zes ijzerdraadjes kan flink opgerekt. 

Hierdoor was en is hij nog steeds een enorme inspiratie voor vele gitaristen..........

Jimi............

 

R.I.P. Doug Ingle

Gister werd het nieuws bekend dat deze componist, organist en zanger op 78 jarige leeftijd is overleden. Doug Ingle is een van de oprichters van Iron Butterfly en schreef in de succesvolle beginperiode nagenoeg alle nummers voor de band.

We kennen Iron Butterfly natuurlijk vooral van de hit In-A-Gadda-Da-Vida. De sound die Doug Ingle eind jaren 60 met Iron Butterfly heeft neergezet is voor heel veel bands een enorme inspiratie geweest. 

 

Iron Butterfly behoorde in die jaren tot een van de beste Psychedelische Rock performers. Daardoor ook een opstap naar Progressieve Rock en ze waren ook niet vies van een stukje Hardrock.

De oerversie van In-A-Gadda-Da-Vida die te vinden is op het gelijknamige album uit 1968 was ruim 17 minuten lang. Op een live album uit 1970 wist de band het met twee minuten extra op te rekken en de single versie was ingekort tot net geen drie minuten.

Dat was in die tijd een beetje de maximale speelduur om nummer bij radiostations onder de aandacht te krijgen.

 

Als puber werd ik enorm door dit nummer gegrepen en al snel had ik de live versie in mijn collectie. De zang is subliem, de band is als een Zwitsers uurwerk op elkaar ingespeeld, maar het was vooral het orgel wat mij fascineerde. 

Wat was die Doug Ingle een briljante toetsenman!

 

Tijdens een van hun eerste concerten heeft Iron Butterfly van dit meesterwerk een 35 minuten lange versie gespeeld. Wat zou het een mooi eerbetoon aan Doug Ingle zijn als daar een officiële uitgave van kan worden uitgebracht.

Na de begin jaren van succes werd Iron Butterfly een echte duiventil. Formeel bestaat de band nog maar zonder nog een van de oprichters. Iron Butterfly heeft 49(!!!) verschillende line-ups gehad.

Doug Ingle verliet eind vorig eeuw de band en een aantal geplande reünies kwamen niet echt van de grond.

Misschien niet direct muziek voor de zondagochtend, maar dit meesterwerk gaat als eerbetoon aan Doug Ingle toch echt op de platenspeler.

Rust zacht Doug

Internationale Dag van de Kunst

Ik ben niet iemand die musea plat loopt. Zeker niet de musea die op kunst zijn gericht. Musea die iets over de historie van ons land en aarde kan ik dan weer enorm van genieten. Pas met m'n schoonzoon naar het Airborne Museum geweest en dat vind ik onwaarschijnlijk boeiend. 

Een bezoek aan de Kunsthal in Rotterdam een week eerder had ik dan weer wat gemengde gevoelens bij. Op Facebook schreef ik dan ook:

Nu vind ik dat de consument bepaald of iets kunst is en niet degene die het maakt..............daar gaat het nogal eens fout.

De digitale bewegingskunst van Refik Anadol heb ik echt van genoten. Modern, gebruik maken van nieuwe technieken en prikkelend voor alle zintuigen..........

Een hal vol met spullen van Sylvie Fleury kon mij dan weer niet bekoren. Sterker dan zit de entreeprijs van 20 Euro mij ineens fors in de weg. Een motorblok verchromen, een boodschappenkar goud schilderen en een raket met knuffelbeestenstof bekleden is voor mij geen kunst. 

 

En aanvullend 

Werk van Doron Langberg vond ik ook wel goed. Jammer van die ene pornografische afbeelding. Ben ik niet tegen maar wel in een museum waar kinderen ook rond moeten kunnen lopen. Naakt prima, porno? Beter van niet.

Toch is het niet slecht zo nu en dan een museum in te stappen. Net zoals het niet slecht is zo nu en dan door de natuur te wandelen, een concert te bezoeken of in een vreemd restaurant te gaan eten.

Beetje de de blik verruimen kan een mens nooit slechter van worden. Zeker niet in een gepolariseerde wereld waarin ieder zich verstopt in z;''n eigen schuttersput.

 

Vorig jaar het Guggenheim Museum in Bilbao bezocht. Daar had ik dezelfde gevoel als in de Kunsthal. Toch een pijnlijk verschil:............voor Guggenheim moest ik als pensionado 5 Euro betalen en voor de Kunsthal 20 Euro!

 

Muziek is een natuurlijk heel specifieke vorm van kunst en de hoes van een LP wordt soms gebruikt als een canvas voor een heus kunstwerk. 

 

Met Andy Warhol vers in mijn gedachten na mijn bezoek aan het Guggenheim is de keuze voor de Dag van de Kunst niet zo moeilijk: The Velvet Underground & Nico uit 1967.

 

Een iconische hoes en een legendarisch album en tevens een van de beste debuutalbums uit de geschiedenis van de Rock.

Het album hoort ook zonder meer tot de 20 meest invloedrijke rockalbums. De Velvet Underground & Nico laten op dit album horen als beginnende artiesten al een zeer, zeer brede waaier aan muziekstijlen te beheersen. Met muziekstijlen als Art-Rock, Psychedelische Rock, Post Punk en Experimentele Rock waren ze eind jaren 60 een enorme trendsetter.

Het album heeft dan ook een enorme eeuwigheidswaarde en voor wie muziek als kunst kan zien is dit een meesterwerk onder de meesterwerken.

Wat mij betreft ook meer kunst dan de banaan van Andy Warhol die de hoes siert. Wel een leuk detail: de banaan kan je pellen. 

De rol die Warhol heeft gespeeld om The Velvet Underground op de kaart te zetten mogen we echter niet vergeten. Warhol had een neusje voor goede muziek!

Jim Morrison

Het is vandaag de geboortedag van deze rocklegende die veel en veel te jong is overleden. Jim werd vooral beroemd als voorman van The Doors. Met deze band maakte hij zes reguliere studio-albums en postuum is er natuurlijk een lawine muziek over fans van The Doors uitgestort.

Zelf ben ik beslist een groot fan van de muziek van de Doors. Zeker die beginperiode. Ook vond ik Jim een fascinerende gast die briljante teksten wist te maken. Dat had veel te maken met zijn voorliefde voor literatuur en zijn enorm creatieve geest. Een creatieve geest die niet beperkt werd door kantlijnen en dat bezorgde hem ook de nodige problemen waaronder meervoudige arrestaties. In het zoeken van grenzen ligt ongetwijfeld ook de oorzaak van zijn zijn vroege overlijden.

Persoonlijk was ik ook minder gecharmeerd van de Jim die zich op het podium misdroeg. Rock mag (moet?) best een beetje provocerend zijn. Zeker als je maatschappijkritische teksten maakt en meent een boodschap te hebben. Een beetje "schoppen" kan ondersteunend aan je boodschap zijn. Je zwaar misdragen ontkracht dan weer de boodschap die je wilt brengen.

Wat ik ergens van vind is overigens totaal niet belangrijk, maar de maatjes van Jim bij de Doors waren er op en bepaald moment ook klaar mee. Ze besloten niet meer met hem op te treden.

In het voorjaar van 1971 en kort voor het verschijnen van het legendarische album L.A. Woman verhuisde Jim naar Europa. Jim vond in Parijs de nodige anonimiteit en gebruikte deze mondaine stad als culturele en creatieve inspiratie. Helaas ging dat ook gepaard met drank waar Jim al jaren een probleem mee had.

Het Parijse avontuur duurde nog geen vier maanden en op 3 juli 1971 overleed Jim als gevolgen van een ongezonde levensstijl. Formele doodsoorzaak is nooit vastgesteld, maar mensen van 27 gaan niet zomaar dood.
Jim ligt begraven op het beroemde Cimetière du Père-Lachaise. Hij ligt daar in goed gezelschap want hier rusten tientallen beroemde schrijvers, dichters, muzikanten, componisten, schilders en beeldhouwers.
Triest genoeg is het graf van Jim al meermaals vernield en dat zijn toch dingen die iedere verbeelding te buiten gaan.

Jonge mensen horen niet dood te gaan, maar het is toch lastig voor te stellen dat er veel mensen verbaasd waren toe het bericht kwam dat Jim Morrison was overleden. Door zijn jonge overlijden trad Jim toe tot de bizarre 27 Club waar het jaar daarvoor nog Alan Wilson (Canned Heat), Jimi Hendrix en Janis Joplin waren toegetreden. Trieste tijden waren het............

Over Jim Morrison zijn een onwaarschijnlijke rij boeken en documentaires verschenen. Los van zijn misdragingen blijft hij in alle opzichten een fascinerend figuur. Zijn muzikale erfenis - met veel Psychedelische Rock en heerlijke Blues invloeden - zal ook nog vele jaren door een groot aantal muziekliefhebbers gewaardeerd worden.

Op de geboortedag van Jim Morrison draai ik daarom deze schitterende dubbelaar van The Doors.

The Kinks Are The Village Green Preservation Society 50th-Anniversary Edition

In 2018 vierde dit album haar 50e verjaardag en dat werd onderstreept met diverse speciale edities waaronder deze box. Op dat moment kwam het heel slecht uit en de aanschaf van deze box heb ik keer op keer vooruit geschoven.

Deze maand kwam ik de uitgebreide box in de aanbieding tegen en toen was de bestelknop ineens heel dichtbij.

 

Geen spijt van want alleen het uitpakken van deze box is een feest:

• Box  
• inlegvel met inhoudsopgave
• 1 dubbel lp met zowel stereo als mono mix
• 1 lp Zweedse uitvoering
• 5 Cd's
• 3 Singles
• Fotoboek
• Foto's, posters en memorabilia

Ik ken het album vrij goed maar er heeft nooit een fysiek exemplaar deel uitgemaakt van mijn collectie. Vreemd want dit is zonder twijfel een vijf sterren album. Hoog niveau van Rock & Pop met een vleugje Psychedelica. 

Op dit album zijn The Kinks veel groter dan de hitmachine waar de meeste mensen toch aan moeten denken. Natuurlijk zijn nummers als "Lola", "Waterloo Sunset", "A Well Respected Man" en "You Really Got Me" feestjes als ze weer een keer uit de radio rollen.

 

Toch verdienen The Kinks juist als makers van hoogwaardige en zeer consistente albums veel en veel meer waardering. De catalogus die The Kinks hebben achtergelaten is zeer indrukwekkend, maar wordt helaas wat overvleugeld door The Beatles en The Rolling Stones.

Zo ook dit album wat in 1968 gelijk verscheen met The White Album van The Beatles. Dan sta je gelijk met 3-0 achter hoewel voor mij persoonlijk de keuze toch echt op dit album van The Kinks is gevallen.

Ooit op tape, toen digitaal en eindelijk op vinyl en wel in een hele fraaie speciale editie. 

Toen dit album verscheen was het succes erg matig wat voor The Kinks een geheel nieuwe ervaring was. Tot dat moment was iedere single en album gewoon raak. Later kreeg dit album bij de liefhebbers meer en meer waardering en heeft inmiddels een enorme cultstatus.

 

Het nummer "Days" was voor mij de reden kennis te maken met dit album. Het maakte mij als jonge puber erg vrolijk en toen ik later de tekst betekenis ging geven, ging ik het nummer meer en meer waarderen. "Days" blijft toch een van de mooiste nummers om troost uit te putten als je iemand verloren bent. 

"Days" mag dan een klein hitje zijn geweest het is slechts één van de vele parels die op dit album te vinden is.

Naast dit briljante troostliedje is dit album vooral een heerlijke wandeling langs allerlei mensen die we zelf ook wel kennen. Gebruik de typetjes op dit album maar eens als een bingokaart op een feestje...........

Naast de prima en soms leuke teksten zit het ook muzikaal geweldig in elkaar.

 

Neem als je liefhebber bent van Britse Pop en Rock uit de vorige eeuw toch eens de tijd om een wandeling langs de catalogus van The Kinks te maken.

Deze The Kinks Are The Village Green Preservation Society mag in je speurtocht hoog op het lijstje staan!

Het is een fenomenaal album dat zeer evenwichtig in elkaar zit. The Kinks waren in die periode in topvorm getuigen het vele extra materiaal wat in deze box zit en wat in 1968 allemaal niet gebruikt is,

Misschien geen hitmateriaal maar wel heerlijke Britse Poprock met een vleugjes Psychedelische Rock/Pop.

Gelukkig voor de fans is het niet gebruikte materiaal in 2018 alsnog vrij gekomen en deze box staat garant voor een weekend luisterplezier welke zijn gelijke niet kent. Het fotoboek en de prullaria die bij deze box zitten nemen je mee op een heerlijke tijdreis. 

Het is echt smullen en ik heb al heel wat 50 Anniversary boxen langs horen komen, maar dit is toch een van de fijnste.

 

The Kinks...............voor wie het nog niet wist: niet een alleen een stapel hits, maar ook fenomenale conceptalbums zoals deze The Kinks Are The Village Green Preservation Society.

 

Wat mij betreft A Well Respected Band!

American Beauty

Het dagelijks nieuws is op dit moment vooral een inspiratiebron voor schrijvers van protestliederen. We hoppen immers van drama naar drama.

Voor het blogje van vandaag sla ik de krant maar snel verder naar het shownieuws. Die pagina's worden op dit moment dan weer gedomineerd door Barbie en de gelijknamige film is op dit moment een kaskraker. 

 

De periode dat ik met onze dochter iedere speelgoedwinkel inging om Barbie's te bewonderen ligt al even achter ons. We beleven nu andere mooie tijden maar "verplicht" de speelgoedwinkel in vond ik geen straf want ik keek natuurlijk niet alleen bij de Barbie's....

Bij Barbie kom ik vandaag niet verder als een metafoor van een American Beauty. Dat komt goed uit want daar heb ik wel een heel lekker plaatje bij. 

Het gaat om het vijfde album van de legendarische Grateful Dead dat in 1970 verscheen. Het album is een heerlijke verzameling van uitstekende luisterliedjes. Grateful Dead is in de VS nog steeds onwaarschijnlijk populair. Dat niet alleen voor hun uitmuntende studio albums maar vooral vanwege hun fantastische optredens met lange jams.

 

Grateful Dead werd in 1965 opgericht en hield op te bestaan toen in 1995 toen frontman Jerry Garcia kwam te overlijden. Nu een kleine 30 jaar later heeft de band in de VS nog steeds een onwaarschijnlijk grote aanhang en is er sprake van een mythische status. 

Nog regelmatig verschijnen er albums van de vele concerten die de band gegeven heeft. Naast een tiental reguliere live album zijn er van Grateful Dead inmiddels een kleine honderd (!) zogenaamde retrospectieve live albums verschenen.

Daar waar de studio albums vooral lekkere luister muziek bevatten werden de optredens gevuld met lekkere jams.

 

Die diversiteit maakt het lastig de band in een hokje te stoppen.

Grateful Dead kon jammen als The Allman Brothers. Ze konden close harmony zingen als Crosby, Stills, Nash & Young. Psychische rock spelen als Jefferson Airplane en vooral lekker rocken als Grateful Dead.

Jerry Garcia als frontman speelde daarin een belangrijke rol, maar de bijdragen van de overige leden was minstens zo groot.

Dat blijkt ook hoe na het wegvallen van Garcia de meeste hun weg hebben gevonden in de diverse andere bands.

Grateful Dead heeft ook in Nederland wel wat aanhang, maar die verbleekt in vergelijking met die in de VS.

Hoewel we in Nederland een liberaal beleid hebben ten aanzien van drugs, heeft het enthousiasme van Grateful Dead voor pretmiddelen niet in hun voordeel gewerkt.

Op veel fora wordt er toch wat lacherig gedaan over deze - zoals ze dan geoormerkt worden - hippies.

 

Wie echter wat tijd neemt om de Grateful Dead te leren kennen zal getrakteerd worden op een waaier aan muziekstijlen van lekkere luistermuziek tot zeer complexe jams en uitstekende songteksten.

Voor beginners van Grateful Dead is deze American Beauty wel een heerlijke start. Countryrock, Folkrock en een vleugje psychedelica. Zonder discussie kreeg dit album begin jaren zeventig van de voltallige vakpers vijf sterren. Een meesterwerkje!

Barbie zal het in Nederland altijd beter doen als Grateful Dead, maar als ik met dit blogje één iemand heb weten te motiveren om een keer naar een andere American Beauty te luisteren is mijn opzet geslaagd.

 

DeWolff – Love, Death & In Between

Het tiende album van deze Limburgse formatie verscheen enkele maanden geleden, maar er kwam toen zoveel geweldige albums uit dat het even duurde voor deze in mijn collectie was opgenomen.

Gisteren was ik in Gouda voor wat nieuwe kleren en gelijk maar even de platenwinkel ingeschoten. Een paar manko's (JJ Cale en Ry Cooder) uit de jaren 70 gescoord en dit nieuwe album van DeWolff.
De vinyl versie bestaat uit twee platen die in een hoes zitten die sterk doet denken aan het tweede deel van de jaren 60 toen in de VS de Psychedelische Rock in opkomst kwam.

De Wolff laat zich ook nu weer verleiden tot geëxperimenteer met Psychedelische Rock die heerlijk is doorspekt met Southern Rock en Bluesrock.
Als je het album een eerste keer opzet hoor je onmiskenbaar invloeden van Leon Russell en The Allman Brothers. Vooral bij het bijna 17 minuten lange "Rosita". Smullen trouwens!

Na een paar nummers is echter duidelijk dat DeWolff een heel eigen invulling aan hun muziek geven. Vier kantjes knalt het uit de speakers. Stevige en vooral brede sound zet DeWolff met dit album neer. Soms ook gewoon heel mooi zoals het nummer "Pure Love". Of een mega zwoele Blues zoals "Mr Garbage Man".

Niet alle voorgaande albums ben ik mee bekend, maar we kunnen gerust stellen dat DeWolff na 15 jaar zich nog steeds ontwikkeld.

Love, Death & In Between is een zeer volwassen album geworden dat voor vele uren luisterplezier gaat zorgen. Dit album gaat zeker in mijn 2023 top 10 komen............brrr wat goed.

 

DeWolff bestaat uit:

Pablo van de Poel - gitaar, zang

Luka van de Poel - drums, zang

Robin Piso - Hammond en Wurlitzer

 

Op dit album spelen verder mee:

Levi Vis - bas, achtergrondzang

Hectror Wijnbergen - piano, gitaar, bas, tamboerijn, orgel, achtergrondzang

Kim Schulte - achtergrondzang

 Diwa Meijman - achtergrondzang

Luca Simonelli - trompet, fluit

Nick Feenstra - Sax

Isaac McCluskey - trombone, achtergrondzang, synth

Marnix Wilmink - percussie, bas

The Doors

Als je net werkt en je bent net bezig om een muziekverzameling op te bouwen heb je nooit budget genoeg. Om toch over zoveel mogelijk muziek te beschikken bracht in de jaren 70 voor velen de compact cassette de oplossing.

Zelf koos ik voor de bandrecorder en had ik voor een paar tientjes een Akai tapedeck overgenomen van een dansschool die hun apparatuur vervingen. Ik was in die jaren lid van de platen-uitleen-club en ik nam wel vier albums per week op.

Dat deed ik op de goedkoopste tape die er te koop was: Realistic die te koop was in de Tandy shop. Er paste precies vier albums op een tape van 1800 ft als je opnam op 9,5 cm/ps. Voor mij was dat prima maar daardoor heb ik heel veel albums op die manier nooit als fysieke LP gehad.

 

Uiteindelijk kreeg ik een goede baan en niet kort daarop werd de CD geïntroduceerd. De Akai had inmiddels plaats gemaakt voor een dikke Teac X10, maar die gebruikte ik alleen voor compilaties met achtergrond muziek.

Jaren was de CD voor mij DE manier om naar muziek te luisteren. Tot................ongeveer 2000 dagen geleden. Toen maakte ik "de fout" om voor de grap een draaitafel te kopen............

 

Inmiddels is dat wat uit de hand gelopen en heb ik enorme hang naar albums uit de periode dat het budget wat schraal was. Een psycholoog gaat daar vast wat van vinden, maar ik geniet vooral van de muziek en probeer met dit soort schrijfsels mijn enthousiasme wat te delen.

Soms gaat dat gepaard met wat sentimenten en wat is daar mis mee? In m'n collectie zit heel veel moderne en recente muziek, maar eind jaren zestig en begin jaren 70 hebben nu eenmaal mijn muzikale smaak ik hoge maten gevormd.

Van The Doors had ik als puber een paar singletjes die ik bij de Termeulen in de aanbieding had gekocht en ik smulde ervan. Voor een puber soms wat verwarrende teksten, maar ik schoof het als pannenkoeken met stroop naar binnen.

Lekker om eindelijk dit weergaloos goede debuut van The Doors uit 1967 als vinyl in m'n collectie op te nemen.

Het album hoort ook beslist thuis in het rijtje briljante debuut albums zoals Led Zepellin, In The Court Of The Crimson King, Eagles, Greetings From Asbury Park (Springsteen) en Chicago Transit Authority om er even een paar te noemen.

Dit debuut van The Doors is Psychedelische Rock van de bovenste plank en hoewel mijn persoonlijke singletjes sentimenten zeker een rol spelen is de eeuwigheidswaarde van dit album gewoon enorm groot.

Ik ben helemaal niet van het loket dat vroeger alles beter was. Toch kan ik het idee niet negeren dat de muziek die eind jaren 60 en begin jaren 70 werd gemaakt wel heel erg goed de tand des tijds aan het overleven is.

Ik heb de vraag al eens eerder gesteld: welke albums die dit jaar verschijnen hebben over 50 jaar dezelfde eeuwigheidswaarde als deze The Doors en de andere hierboven genoemde debuut albums?

Simpele vraag toch? Zeg het maar?

Ik tik dit net in op het moment dat "Light My Fire" uit de luidsprekers rolt. Als puber smulde ik van het lange orgel intermezzo wat gevolgd werd door een paar droge drumklappen om het tempo erin te houden.

Als puber was ik enorm onder de indruk van het muzikale deel en de tekst van dit Psychedelische pareltje had zelfs een enorme erotiserende werking.

Het singeltje "Light My Fire" heb ik toen grijs gedraaid en ik zing de tekst nog steeds foutloos mee. Niet dat ik daar iemand een plezier mee doe, maar het geeft aan hoe enorme beklijvend muziek kan zijn.

Naast "Light My Fire" kennen we van dit album natuurlijk ook allemaal het nummer "The End". Aanvankelijk een nummer van een afscheid in de liefde maar evolueerde al snel tot een Grieks drama. Toen het nummer ook nog eens werd gebruikt in het apocalyptische meesterwerk van Francis Ford Coppola kreeg "The End" een onnavolgbare status. Het nummer is na "Riders Of The Storm" van de negen nummers die The Doors in de Top2000 hebben staan dan ook de hoogst genoteerde.

"The End" is een capo lavoro maar laat tevens zien dat frontman Morrison schijt, maar dan ook schijt heeft aan iedere fatsoensnorm. Dit rebelse gedrag zorgde voor veel unieke muziek en waardering maar ook voor de ondergang voor dit literaire en muzikale wonder. 

 

Dat neemt niet weg dat de eerste zes albums van The Doors verplichte kost zijn voor een ieder die van beklijvende muziek houdt die een mega hoge eeuwigheidswaarde heeft. 

Dit debuut The Doors was bij het verschijnen een sensatie die in de VS maar liefst vier keer platina opbracht. Voor muziek in dit genre toch een ongekend unieke prestatie. Ter vergelijk: het debuut van The Beatles wat echt wel heel laagdrempelige muziek is kwam niet verder dan één platina plaat!

The Doors..............

Hendrix opening act voor The Monkees

55 jaar geleden speelde de Monkees een drietal shows in het imposante Forest Hills Tennis Stadium in New York. Opmerkelijk - zeker als we nu in de achteruitkijkspiegel kijken - werd de openingsact verzorgd door niemand minder dan Jimi Hendrix.

Hendrix was op dat moment al veel langer actief, maar de Monkees schoten in die jaren als een raket omhoog. Over de Monkees wordt wel eens wat lacherig gedaan en dat heeft natuurlijk alles te maken met die male TV serie.
Bij The Beatles hebben dat soort zaken op de een of andere manier nooit in de weg gezeten. Bij de Monkees zorgde de TV grappen voor veel jeugdige aanhang, maar het wat oudere publiek nam het daardoor wat minder serieus. Dat had natuurlijk ook te maken de Monkees in de aanvangsfase zwaar leunde op andere muzikanten.

Overigens zijn muzikanten als Neil Young en Stephen Stills in de race geweest om formeel lid te worden van de The Monkees. Ze spelen beide ook op een aantal nummers. Dat dit soort artiesten in de race waren zegt toch iets over hoe er aan de andere kant van de oceaan naar deze band werd gekeken.
Kijk ook maar eens wie er allemaal met het viertal gespeeld heeft. Dat zijn indrukwekkende lijstjes.

Nog een leuk detail is dat Hendrix op het debuut album van Stills een paar pittige rifjes speelt. De muziekscene was toen eigenlijk één grote familie.

Wie nu ziet dat Hendrix bij The Monkees de openingsact was zal wellicht zijn wenkbrauwen fronzen. Toch is het geen slecht idee om buiten de hits om je in dit malle gezelschap eens te verdiepen.
Albums als Pisces, Aquarius, Capricorn & Jones Ltd., The Birds, the Bees & the Monkees en Head staan vol met hoogwaardige Psychedelische Rock.  

Sommige mensen zullen The Monkees wat te lieflijk vinden en dan kennen ze duidelijk onvoldoende uit hun catalogus. Andersom geldt dat voor Hendrix waar veel mensen een beeld van hebben dat het hard en extreem experimenteel is terwijl Hendrix heel veel mooie slow Blues heeft gemaakt.

Of je fan bent van de ene of van de anderen, van allebei of van geen van beide doet er niet toe. Iedere muziekfan zal toch met enige jaloezie reageren als iemand z'n vinger opsteekt en zegt: "Forrest Hills 1967 Music Festival? .....I Was There!"

Even van beide acts bij de koffie een lekker plaatje uitzoeken!

When I'm Sixty-Four

Vanaf vandaag niet meer............ Het nummer "When I'm Sixty-Four" heeft haar titel te danken aan de toenmalige pensioenleeftijd in het Verenigd Koninkrijk.

In Nederland was dat jarenlang 65 jaar en normaal was ik vanaf vandaag met pensioen. Door gepruts van de overheid die totaal niet heeft geanticipeerd op de vergrijzing van de samenleving "moet" ik 22 maanden extra.

Op dit moment werk ik drie dagen in de week en daar ga ik desnoods tot m'n 75e mee door. Doordat ik maar drie dagen werk kan je dat ook nog best een tijd volhouden. Daarnaast zorgt werk dat je deel blijft uitmaken van de maatschappij. DAT zou het argument moeten zijn om mensen aan het werk te houden. Dan wel in de juist balans en je struikelt over de oplossingen.

Ik ben een groot voorstander dat mensen na hun 60e in stappen naar vier, drie, twee dagen werken gaan. Er komt dan ruimte voor jongeren die van school komen en ervaring gaat niet in één keer verloren.

Het is echt onacceptabel dat jongeren die klaar zijn met hun studie jaren moeten wachten op een passende baan waarbij ze hun studie dienstbaar maken aan de maatschappij.

 

Vijfenzestig ben ik dus vandaag en prijs mij gelukkig met een blakende gezondheid. Ik sport veel zoals fietsen op de racefiets, wandelen, skiën en duiken.

Het hoeft echter niet altijd zo actief te zijn en wat is het toch lekker om platen te draaien. Laten we dan toch "When I'm Sixty-Four"er maar even bij pakken.

Het nummer staat op het legendarische album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles uit 1967. 

Zelf ben ik geen heel groot Beatles fan. Toch zou het bij de opbouw van een muziekcollectie niet getuigen van inzicht in de muziekgeschiedenis om ze te negeren.

 

Dat neemt niet weg dat ik wel wat moeite blijf houden alsof The Beatles overal maar uitvinder van zijn. Wie wel eens klassiek luistert en oude Rock & Roll draait gaat toch heel vaak iets herkenbaars horen.

Ook het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is natuurlijk gebaseerd op een stroming die in de VS al even aan de gang was.

Persoonlijk vind ik Psychedelische Rock albums die in de UK zijn gemaakt - op een enkeling na - ook net even te geknutseld (het moest zo nodig) en vooral te commercieel. Natuurlijk maken bands platen om die te verkopen maar het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band stond nog geen week in de winkel en iedereen zong het van voor tot achter mee.

Voor mij mag Psychedelische Rock best wat minder toegankelijk zijn. 

Toch blijft dit album een zeer grote mijlpaal in de geschiedenis van de moderne muziek. Het was dan ook volledig terecht dat bij de 50e verjaardag van dit album in 2017 er een aantal jubileum edities verschenen.

Jubileum edities in de vorm van een enkele LP zoals in 1967 was uitgebracht, maar ook sets met 4 CD's en DVD. 

Als niet Beatles fan vond ik de gewoon LP standaard versie wel genoeg. Deze heeft echter wel een paar leuke details waarbij zowel hoes als het vinyl herkenbaar zijn als 50th Anniversary Edition.

Het geheel is keurig uitgevoerd en de geluidskwaliteit is echt top. Deels te danken aan half speed mastering.

Het album heeft alle bijlages zoals in 1967 en de hoes heeft op de rug de aanduiding dat het om een Anniversary Edition gaat.

Erg leuk detail is de gravering in het vinyl tussen de uitloopgroef. Daar staat het logo van fabriek waar de plaat is geperst gevolgd door het jaartal en volgnummer.

Gewoon leuke details op een toch al heel bijzonder album.

Dat alles neemt niet weg dat "When I'm Sixty-Four" voor mij een gepasseerd station is.

"When I'm Sixty Four"

When I get older losing my hair
Many years from now
Will you still be sending me a valentine
Birthday greetings, bottle of wine?
If I'd been out till quarter to three
Would you lock the door?
Will you still need me, will you still feed me
When I'm sixty four?

You'll be older too
And if you say the word
I could stay with you

I could be handy, mending a fuse
When your lights have gone
You can knit a sweater by the fireside
Sunday mornings go for a ride
Doing the garden, digging the weeds
Who could ask for more?
Will you still need me, will you still feed me
When I'm sixty four?

Every summer we can rent a cottage in the Isle of Wight
If it's not too dear
We shall scrimp and save
Grandchildren on your knee
Vera, Chuck and Dave

Send me a postcard, drop me a line
Stating point of view
Indicate precisely what you mean to say
Yours sincerely, wasting away
Give me your answer, fill in a form
Mine forevermore
Will you still need me, will you still feed me
When I'm sixty four?
Ho!

Brian Wilson

Vandaag wordt de oprichter van The Beach Boys 76 jaar. Een enorme staat van dienst als muzikant, zanger, producer en vooral als songwriter.

Wilson kunnen we gerust als perfectionist betitelen en is daarnaast ook nog enorm competitief. Zo wilde hij in de jaren 60 beter doen dan The Beatles. Ik ben meer fan van The Beach Boys dan van The Beatles dus ik ga die vraag niet beantwoorden.

Wel is het zo dat The Beach Boys 60 (!!!) jaar bestaan en The Beatles het maar net 10 jaar hebben volgehouden. Ook hebben de surf jongens uit Californië serieus meer albums gemaakt.

Voor mij is het geen wedstrijd, maar dat was het voor Wilson dus wel. Het geniale album Pet Sounds uit 1966 was voor Wilson toch een tegenzet op Rubber Soul van The Beatles. 

Geniaal is ook het juiste woord want Pet Sounds behoort absoluut tot de beste Rock albums. Vleugjes Psychedelische Rock en Progressieve Rock en perfect geproduceerd.

De kosten van het album waren ook mega hoog, maar het resultaat is fenomenaal en het album mag wel een baas van de klassiekers worden genoemd.

Voor de perfectionistische Wilson was het niet genoeg en het moest nog beter. Het was geen gewone gezonde ambitie maar een obsessie.

Wilson startte het project Smile. Een album met een nog groter aantal muziekstijlen met als onmogelijke doelstelling het album Pet Sounds te overtreffen. Over het album Smile werden in die jaren 100en artikelen geschreven maar................het album kwam niet af en bleef op de plank liggen. 

Toen The Beatles in 1976 met Sgt Pepper kwamen was dat voor Wilson een soort van blokkade om Smile af te maken. In plaats van inspiratie op te doen blokkeerde Wilson volledig.

Dat alles met als resultaat dat Wilson zwaar aan de drugs ging en het project Smile tot stilstand kwam. Het heeft jaren en jaren geduurd voor Wilson weer een beetje reëel tegen de wereld aan ging kijken.

Uiteindelijk is het project Smile toch afgerond en in 2004 live uitgevoerd met enorm lovende recensies.

Ruim veertig jaar na een geplande release van het album Smile verscheen in 2011 de box The Smile Sessions. Hierop het belangrijkste materiaal wat in de jaren 60 gemaakt was om te verschijnen op het album Smile.

De box bevat maar liefst ruim zes en half uur muziek en het album kreeg nagenoeg overal vijf sterren.

De wrange constatering kan gerust zijn dat Smile eind jaren 60 een verpletterend album was geworden. Het laat daarom tevens zien wat voor een vreselijke bitch perfectionisme is.

Brian Happy Birthday!

Alan Peter Kuperschmidt

Lastige naam als je artiest wilt worden en Alan koos al snel voor Alan Kooper wat dan weer snel Al Kooper werd. 

Ondanks de betere keuze is Al niet iemand die heel erg op de voorgrond treed.

Sterker hij gebruikte ook wel eens de naam Roosevelt Gook om niet op te vallen. 

 

Toch verdient Kooper met zijn indrukwekkende carrière het om zo nu en dan een keer genoemd te worden.
Vandaag is hij jarig dus een mooie aanleiding om eens aandacht aan hem te besteden.

 

In telegramstijl eens een opsomming van de indrukwekkende CV van Alan:

• Componist, muzikant, producent en muziekdocent.
• Multi-instrumentalist (orgel, gitaar,bas,mandoline,slagwerk)
• Als 14 jarige nam hij zijn eerste Blues demo's op.
• Een van de drijvende krachten achter The Blues Project (55 jaar!!!)
• Orgeltje op Like een Rolling Stone van Bob Dylan.
• Samenwerking met Dylan zowel op podium als in studio.
• Heeft Lynyrd Skynyrd op de rails gezet.
• Producer Sweet Home Alabama.
  
• Sessiemuzikant bij The Stones, The Who, Hendrix, B.B. King en vele anderen.
• Medeoprichter Blood, Sweat & Tears
• 12 puike soloalbums
• Session en Super Sessions met Stills en Bloomfield.
• Componist/uitvoerende TV en filmmuziek.
• Schrijver van het briljante Rock boek Backstage Passes and Backstabbing Bastards
• Eredoctoraat aan Berklee College of Music. 

Indrukwekkend!

Een bezig baasje die afgelopen 60 jaar een enorme invloed heeft gehad op de moderne muziek. Heel veel nummers zouden beslist anders klinken als we er al van gehoord hadden.

Happy Birthday Alan!

Gemiste Kansen #002

Het zal eind jaren 60 begin jaren 70 zijn geweest dat ik steevast voor de TV zat om naar The Monkees te kijken. Als kind vond ik dat helemaal geweldig.
In een kleine 60 afleveringen kwamen de avonturen van een beginnend en ambitieus popbandje uit de tv rollen.
Lekker meezingen en lachen om grappen en onhandigheden. Smullen was het.

The Monkees waren een Amerikaans bedenksel als tegengeluid op The Beatles. Hoewel The Monkees nooit de status van The Beatles hebben weten te bereiken, nemen ze toch een onuitwisbare plaats in van de geschiedenis van de moderne muziek.

Laten we even niet vergeten dat de eerste albums van The Monkees probleemloos meermaals platina haalde. Eerste twee albums maar liefst vijf maal platina. Een resultaat wat The Beatles pas bij hun vierde album wisten te behalen.

Toch waren de individuele kwaliteiten van de leden van de Monkees natuurlijk maar een fractie dan die van de leden van The Beatles.
Overigens werd daar door managers en producers handig mee omgesprongen.
Juist omdat The Monkees eigenlijk nauwelijks ervaring hadden met het maken van muziek werd er voor ieder nieuw album als ondersteuning weer een keur aan topmuzikanten ingezet.

Hal Blaine – toch een van werelds beste drummers die we hebben gehad – maar ook drummer Jim Gordon die we oa kennen van Derek and the Domino’s.
Glen Cambell op gitaar, Neil Sedaka op piano, Larry Taylor (oa John Mayall en Canned Heat) op bas.
Chip Douglas die we van The Turtles kennen op bas maar ook als leverancier van songs en producer.
Douglas Dillard op banjo, Ry Cooder en Carole King op gitaar.

Opmerkelijk is ook de bijdrage van Neil Young en Stephen Stills. Nog opmerkelijker is dat beide gevraagd zijn om officieel lid te worden van The Monkees. Stephen Stille heeft zelfs officieel auditie gedaan.

The Buffalo Springfield – waar beide ego’s deel vanuit maakte – lag net op z’n gat en een of andere opportunist zal gedacht hebben: "prima gitaristen"......." kom maar op".
Wellicht iets te vaak "I'm A Believer" gezongen!

Het bleef echter bij een paar enkele bijdrages zoals op nummers als "As We Go Along" en "Long Title".

Toch blijft het een boeiend gedachte-experiment wat er met The Monkees was gebeurd als beide heren aan boord waren gekomen.

Waren David Crosby en Graham Nash dan uitsluitend een duo geworden? Waren the Monkees met deze zwaargewichten ineens een ander soort band geworden?
Onder invloed van Young en Stills had het zomaar een Countryrock band kunnen worden. Of als Stills z’n stempel door zou drukken een mega Bluesband.
Wellicht had Young dit bandje wel willen gebruiken om als eerste Grunge band de geschiedenisboeken in te gaan?

Als, als, als........................

Wie nu terugkijkt in de geschiedenis van de moderne muziek kan zich geen enkele voorstelling maken dat deze heren deel waren uit gaan maken van The Monkees.Toch?

Dat alles neemt niet weg dat de geschiedenis van The Monkees razend interessant is. Vooral omdat het aantal top muzikanten en producers wat zich met dit project bemoeid heeft enorm is.
Verder kunnen niet veel bands roepen dat ze een TV serie hebben gehad.

Daarnaast is de muziek natuurlijk verre van slecht. Eerste twee albums vooral Pop-Rock, maar op enig moment toch een flinke dosis Psychedelische elementen. Vanaf album drie verschijnt er toch een kwartet platen wat toch echt wel als prima Psychedelische kunstjes gezien mogen worden.

De titels van een tweetal albums verraden dat ook al een beetje. Album vier kreeg namelijk de titel Pisces, Aquarius, Capricorn & Jones Ltd. En de opvolger werd gedoopt tot The Birds, The Bees & The Monkees. Dan weet je eigenlijk al genoeg.....

Nu even een “simpele” Greatest Hits en ieder die wat ouder is zal dat van voor tot achter mee kunnen bleren:
Hey, hey, we're the Monkees
Hey, hey, we're the Monkees
Hey, hey, we're the Monkees
You never know where we'll be found
So you'd better get ready
We may be comin' to your town

Heerlijk jaren 60 muziek en een enorme scheut sentiment en ook daar is niks mis mee!

Grateful Dead

Ja wie wil dat niet……………. De band heeft precies 30 jaar bestaan en hield op toen in 1995 frontman Jerry Garcia overleed. Zoals bekend ben ik een enorm fan van The Allman Brothers. Een van de dingen waarom ik de ABB zo goed vind is het schijnbaar eindeloos kunnen jammen. Kan bij mij de hele dag opstaan en de ABB mag gezien worden als een van de beste jam-bands. Maar wie objectief door de muziekgeschiedenis wandelt zal toch moeten toegeven dat Grateful Dead de ultieme wereldkampioen jammen is. Onvermoeibaar maar dat had ook een prijs! 

Daar waar de ABB vooral voor een mix gingen tussen Jazz, Rock en Blues met zo nu en dan een subtiel sausje Country zien we dat laatste element bij Grateful Dead wat nadrukkelijker aanwezig. Luisteren naar een live album van Grateful Dead die in een wat kleinere venue is opgenomen waan je je toch zo in zo’n rokerig hol? Planken op de vloer met wat knarsend zand. Je hebt al lang spijt dat je die stoere laarzen hebt aangedaan want het zweet kan nauwelijks weg. Je schuifelt en wiegt wat met je meisje en zonder dat je je het realiseert tikt de klok vier uur verder. 

Ja want zo lang speelde die gasten gerust! Uitputtingsslagen waren het! Grateful Dead heeft helaas maar 30 jaar bestaan maar weinig bands zullen zo vaak op de planken hebben gestaan. Strikt genomen hebben ze zichzelf ook kapot gespeeld. Veel toeren en extreem lange concerten. Dat houdt niemand vol zeker niet in combinatie met veel drank en drugs. 

Hoewel er tussen de albums een paar missers zitten is de totale erfenis geweldig. Er is dan ook een enorme collectie live-albums van ze uitgebracht die kan rekenen op waardering bij liefhebbers van jammen. Zeker een tiental officiële live-albums maar de rij niet offciele live albums is bizar. Dat komt omdat ze zo bizar vaak hebben opgetreden en zeker in die jaren zat er zo een extra stekkertje ergens in een apparaat. Zo ook op 7 november 1971 in het Harding Theater in San Francisco. Oorspronkelijk een bioscoop een tijdje een kerk en tegenwoordig een bar maar in 1971 dus de uitspan voor een optreden van Garcia en z’n maatjes. Het optreden van die dag heeft een tape opgeleverd. Ik kan mij herinneren dat daar eerst een heel slechte bootleg van gemaakt is. 

Pas in 2015 is door het vage Parachute label er een fatsoenlijke CD box van gemaakt. Maar liefst drie stamp en stampvolle CD’s leverde dat op. In LP (vinyl) vorm is de muziek verdeeld over 3 dubbel LP’s. De kwaliteit is niet slecht. Geen audiofiele hoogvlieger maar goed genoeg. Zeker niet in vergelijk met de slechte bootlegs die in de jaren 70 massaal werden aangeboden. 

De muziek is zoals we van Grateful Dead kennen divers. Ik heb Vol 2 uit de vinyl serie en in vier kantjes komt Psychedelic Rock, gewoon platte Rock, Country (Rock) en Folk voorbij. Maar ook een paar wat langere jams en voor liefhebbers van TOP40 muziek zal dat doorgaans wat te langdradig zijn. Ik kan het de hele dag aanhoren maar wie niet van lange (het valt trouwens wel mee) jams houdt kan beter een studio verzamelalbum van Grateful Dead kopen. 

Na het overlijden van frontman Garcia zijn de overige muzikanten niet op hun kont gaan zitten. Wat die mannen allemaal zijn gaan doen kan je bijna een boek over schrijven. Kom ik nog we een keer op terug. Nu lekker genieten van Grateful Dead in de Harding Theater. Op Netflix staat een docu van Grateful Dead gitarist Bob Weir die dik de moeite is om te bekijken. Of je nu fan van Graftful Dead bent of niet is dit een fraaie muziek docu.

Santana

Afgelopen week kwam er een paar keer een cartoon voorbij hoe je Santa, Satan en Santana uit elkaar kan houden. Grappig gedaan en we duiken er even bovenop!

Ik ben geen bovenmatig fan van Kerst. Ja er staat een boom en ik heb waarschijnlijk bovenmatig veel Kerstplaten, maar dat opzitten en pootjes geven ben ik zwaar allergisch voor.

Dat je op dit moment maar drie mensen op bezoek mag hebben hadden ze van mij 60 jaar eerder uit mogen vinden.

En die onzin dat we niet willen dat mensen tussen Kerst en Oudjaar alleen zijn is natuurlijk ook gezwets van dronken Kerstbal.

Maak je liever druk dat mensen tussen Oudjaar en Kerst niet alleen zijn!

 

Verder is het voor veel mensen natuurlijk vette stress. Menig huwelijk overleefd het opzetten van de Kerstboom al niet, laat staan de stress die ontstaat door ineens dingen te gaan koken waar je geen ervaring mee hebt.

Wat dat betreft ben ik meer fan van Satan. Dat concept is tenminste duidelijk. Bedacht om mensen bang (en dus stress) te maken.

Wat hebben ze mij op school daar bang mee lopen maken. Niet gelukt want met catechismus had ik vooral veel lastige vragen. Als iemand een paar keer de waarom (een van de eerste woorden die ik leerde) vraag niet kan beantwoorden ben je mij kwijt.

Strikt ben ik best gevoelig voor rituelen die de RK-Kerk heeft, maar concepten als Hemel en Hel ben je mij echt kwijt. Er is sowieso maar één Hel en die ligt in Noord Frankrijk.

Wielrennen blijft ook de meest Katholieke sport, maar naast wat symboliek en rituelen geef ik daar geen hogere betekenis aan.

 

Dan de derde uit de cartoon: Santana.

De band die naar oprichter Carlos Santana is genoemd is half jaren 60 opgericht en bestaat nog steeds!

Wat een loopbaan!

Hoewel in 1966 begonnen was de grote doorbraak op Woodstock (1970). Wat een subliem optreden werd daar neergezet!

Op Woodstock spelen was voor velen een behoorlijke opstap in hun carrière!

De band Santana is wel een beetje een duiventil.

Zo’n 70 muzikanten kunnen zeggen dat ze officieel lid zijn geweest van Santana en alleen Carlos zelf speelt op alle gemaakt albums mee.

Dat zijn 25 studio album een 7 tal live albums en een enorme serie verzamelaars.

De muziek van Santana laat zich het best indelen bij de Latin Rock en Jazz Fusion. In de beginjaren zat daar natuurlijk een Psychedelisch sausje overheen en toen die hype over was kwamen er een paar platen met een wat meer Funky geluid.

 

Later werden platen iets meer pure Rock en zelfs wel een beetje Hard Rock.

Een enkel album zwalkte Carlos naar de wat gewone Pop. Gelukkig bleef dat bij 1 misser namelijk het album Shaman. Alle andere albums van Santana krijgen hoge waarderingen. Het is bizar knap hoe Carlos met zoveel wisselende muzikanten dit niveau over zo’n lange tijd heeft weten vast te houden.

Het album Africa Speaks wat hij vorig jaar uitbracht krijgt overal 4-5 sterren!

Persoonlijk ben ik het meest gecharmeerd van de meer Jazz Fusion albums zoals Welcome. Deze staat nu op maar niet op de foto.

 

Ook het Jazz Fusion album Love Devotion Surrender wat hij samen met John McLaughlin heeft gemaakt vind ik ongekend briljant.

De wat meer pure Jazz Fusion albums zijn beslist een stuk minder laagdrempelig, maar maken ze voor mij daarom voor langer periode uitdagend luistervoer.

Naast het album met John McLaughlin heeft Santana ook een album gemaakt met Buddy Miles. Dat is een concertregistratie en is een demonstratie van misschien wel 10 muziekstijlen. Briljante plaat!

Santana heeft sowieso met onnoemelijk veel collega’s op het podium gestaan en ik ga mij niet een wagen om zo’n lijstje te maken.

 

Santa, Satan, Santana? Santana heeft gewonnen!

 

Fresh Cream

Van m’n schoonvader had ik voor de Kerst een economische bijdrage voor de hobby’s gekregen. Dat mocht ik naar eigen inzicht stukslaan.
Een deel gebruikt om met duikvakantie afgelopen maand extra lekker te eten.
Maar het is ook leuk wat blijvends te hebben. Vorig jaar was hij sponsor van die prachtige box van Buffalo Springfield.
Dit jaar viel de keuze op Cream. Er waren nog wel wat boxen (Gene Clark, The Band, Jimi Hendrix, David Gilmour) die m’n aandacht hadden maar deze was zo bizar in de aanbieding.

Heerlijke box van het debuut album van deze drie geweldenaren.
Als liefhebber van Bluesrock (en Psych) heeft Cream het bij mij altijd goed gedaan, maar ik weet ook de drie leden los enorm te waarderen.
Verreweg het bekendst is natuurlijk Eric Clapton op gitaar. Gespeeld bij The Yarbirds, Blind Faith, The Bluesbreakers en Derek & the Dominos.
Basist Jack Bruce kende Clapton uit de tijd van BluesBreakers en toen drummer Ginger Baker bij Bruce aanklopte was het super-trio snel gevormd.
Ginger Baker is ons een paar maanden geleden ontvallen. Een van de beste drummers – zeker in dit genre – die we hebben gehad. In dit genre alleen getopt door John Bonham.
Jack Bruce is een jaar of vijf geleden overleden. Een reünie van dit super trio is dus uitgesloten of het moet in de Bluesrock hemel zijn. Maar laat Clapton nog maar even hier blijven!
Formeel bestond de band maar een paar jaar. Dat was eind jaren 60.

Daarna zijn ze nog twee keer bij elkaar geweest, maar dat heeft alleen live registraties opgeleverd.
Strikt genomen is de catalogus van Cream vrij beperkt. Formeel maar vier studio albums en uiteraard een aantal verzamel- en live-albums.
Wel vier albums vol met pareltjes!
Van Cream is er ook veel op de plank blijven liggen wat toch dik de moeite is.
Het album Fresh Cream haalde overal 4-5 sterren. Ga er dan maar van uit dat er materiaal is wat het album niet gehaald heeft wat ook dit de moeite is.

Deze box geeft met zes platen inzicht in wat voor moois er jaren op de plank is blijven liggen.
In de box het originele album zowel in mono als in stereo.
Veel platen uit die periode zijn in mono gewoon veel beter.
Stereo was in het begin toch een soort truukje. Een effect.
Pas van begin 70er jaren wint bijna altijd de stereo versie het van de mono versie en mono platen zouden vrij snel verdwijnen.

Pas sinds de revival van de LP een aantal jaar geleden worden weer mono platen gemaakt.
Het gaat dan eigenlijk altijd om een heruitgave van een plaat die voor begin 70er jaren is uitgebracht.
Alleen in tegenstelling tot de oude mono platen hebben nieuwe monoplaten moderne groeven.
Dus speel moderne monoplaten NIET met een mono-element/naald!
Ik vind tussen de mono en de stereo het verschil in dit geval niet erg groot, maar de geweldige drumsolo (iedereen wist gelijk wie Baker was) op Toad vind ik de mono een stuk indringender klinken. Bij een trio met één drummer hoort de drummer nu eenmaal niet links EN rechts te staan.
Naast het originele album is één plaat gevuld met EP’s die in Frankrijk zijn uitgebracht. Verder drie platen met nummers/versie die het originele album niet hebben gehaald.

De zes platen zitten in een stevige box en worden vergezeld van een boek in lp formaat. Vooral veel foto’s en leuk om door te bladeren als een van deze geweldige platen opstaat.
Overigens waren de drie heren met dit debuut in goede handen. Als producer hadden ze Robert Stigwood. Misschien rinkelt er niet bij een ieder een belletje maar Stigwood is onder anderen bekend van musicals als Hair, Evita en films als Tommy, Grease (1&2), Saturday Night Fever en Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band.

Fresh Cream is natuurlijk niet alleen het resultaat van een goede producer, maar van het juiste moment (muziek zat in een versnelling qua ontwikkeling) en drie geweldige topmuzikanten
Als liefhebber van Blues-Rock en Psychedelische-Rock is het zo, zo, zo smullen!
Opa (met veel respect noem ik mijn schoonvader zo) DANK!

Jon

Vandaag is in muziekland een dag waar vooral Neil Young fans naar hebben uitgekeken.
Vandaag verschijnt immers z'n nieuwe album Colorado.
Sinds jaren weer met Crazy Horse en nog opvallender: met daarin Nils Lofgren.
Nils heeft naast een aantal soloprojecten een tijd in de begeleidingsband gespeeld van Neil maar is op enig moment overgestapt naar Bruce Springsteen.
Veel speculatie over of Neil of Bruce volgend jaar gaan toeren. Nils is er duidelijk over: "ik zorg dat ik goed eet, gezond leef en fit blijf en ik hoor wel met wie ik meega"
Twee nummers die ik gehoord heb van het nieuwe album klinken in ieder geval veelbelovend.

Maar het is vandaag ook de verjaardag van Jon Anderson. Jaren frontman van Yes en ook bekend van z'n werk met Vangelis.
In de jaren 70 vond ik Yes helemaal geweldig, maar bij mij persoonlijk is het toch een beetje over de houdbaarheid heen.
Ik ben nog steeds een liefhebber van Progressieve Rock maar sommige bands doen het voor niet meer. Yes, ELP, Focus kunnen mij nauwelijks nog bekoren terwijl Pink Floyd, King Crimson en Jethro Tull wekelijks de draaitafel zien.