The Rolling Stones: De rommelige Decca jaren

Mede door het album Foreign Tongues had ik ineens heel sterk de behoefte mijn Stones collectie een upgrade te geven. Ik beperk mij dan wel tot de studioalbums, want verzamelalbums en live albums is echt niet te doen. Van de studio albums heb ik alles wat op hun eigen label is verschenen. Dus alles vanaf Sticky Fingers (1971). Helaas niet alles op vinyl, want Bridges to Babylon (1997) heb ik alleen op cd.

 

Van de beginjaren toen de Stones ondergebracht waren bij Decca miste ik aanvankelijk nog een paar albums. Dat heeft ook alles te maken met de verschillen tussen de albums voor de Britse en Amerikaanse markt  

 

Het verschil tussen de Britse (Decca) en Amerikaanse (London Records) studioalbums van The Rolling Stones uit de periode 1964–1969 ontstaat door een fundamenteel verschil in de muziekindustrie van destijds.

Bij het Britse model (Decca) was het gebruikelijk dat losse singles (en EP's) niet op een studioalbum werden geplaatst. Fans moesten immers niet twee keer voor hetzelfde nummer betalen. UK-albums telden meestal 12 tot 14 nummers.  

Het Amerikaanse model (London Records) was er op gericht dat elpees beter verkochten als er bekende hitsingles op stonden. Amerikaanse albums waren korter (11 tot 12 nummers). London Records knipte de Britse albums op, voegde hitsingles toe en bracht zo tussen 1964 en 1967 extra 'Amerikaanse' albums uit.  Vanaf eind 1967 werd dit beleid losgelaten en werden de studioalbums wereldwijd identiek uitgebracht. Om het voor mezelf duidelijk te maken maar eens een overzicht gemaakt van de officiële studio albums van de Stones tijdens de Decca jaren:  

1964 - UK: The Rolling Stones | US: England's Newest Hit Makers 

Op de Amerikaanse versie is "I Need You Baby" vervangen door de Amerikaanse doorbraaksingle "Not Fade Away". 

  

1964 - UK: Geen | US: 12 X 5

Deze US versie tracks van de Britse EP Five by Five, de single "It's All Over Now" en overgebleven studio-opnames. 

1965 UK: The Rolling Stones No. 2 | US: Geen

Een voornamelijk op R&B-covers gericht Britse album. De nummers werden in de VS verdeeld over 12 X 5 en The Rolling Stones, Now!. 

 

1965 UK: Geen | US: The Rolling Stones, Now! 

Exclusieve VS-release met tracks van No. 2, de hit "Heart of Stone" en niet eerder op elpee verschenen nummers. 

1965 UK: Out of Our Heads | US: Out of Our Heads

Andere tracklist en hoes. De UK-versie heeft meer R&B-covers. De US-versie bevat de megahits "(I Can't Get No) Satisfaction" en "The Last Time". 

 

1965 UK: Geen | US: December's Children (And Everybody's) 

Samengesteld voor de US met de hit "Get Off of My Cloud", nummers van de live-EP Got Live If You Want It! en restmateriaal. 

De afbeelding die voor deze hoes gebruikt is is gelijk aan de hoes van de UK versie van het album Out Of Our Heads. 

 

1966 UK: Aftermath | US: Aftermath 

Andere tracklist en hoes. De US-versie telt 14 nummers (met o.a. "Out of Time" en "Mother's Little Helper"). De US-versie schrapt 4 nummers en voegt de hit "Paint It Black" toe (11 nummers). 

 

1967 UK: Between the Buttons | US: Between the Buttons

De UK-versie bevat "Back Street Girl" en "Please Go Home". De US-versie vervangt deze door de dubbele A-kant "Let's Spend the Night Together" / "Ruby Tuesday".

 

 

1967 UK: Their Satanic Majesties Request | US: Their Satanic Majesties Request

Eerste wereldwijd identieke album: Vanaf dit punt hebben de albums in de UK en US dezelfde tracklist en hoes. 

 

1968 UK: Beggars Banquet | US: Beggars Banquet 

Identieke releases

 

1969 UK: Let It Bleed | US: Let It Bleed 

Identieke releases 

Een rommelige maar boeiende periode en voor veel verzamelaars een uitdaging. Zeker als je originele US versies wilt hebben. 

Overigens was Decca niet de enige grote platenmaatschappij die dit typische beleid voerde. Ook van bands zoals The Beatles en The Kinks werden er in die jaren voor de US andere versies van albums samengesteld en soms extra albums uitgebracht. Voor The Beatles werden er voor de Amerikaanse markt maar liefst vijf extra officiële studio albums uitgebracht.

 

Interessant fenomeen, maar voor het spaarvarken van de verzamelaar een ramp...........

Sunday's Blues - Fabio Treves

Veel wind, een beetje grijs buiten... Tijd om zo direct sinaasappels te persen en broodjes te bakken, maar eerst is er nog even tijd voor Sunday's Blues. Dit is het tweede solo-album van de Italiaanse bluesartiest Fabio Treves.

Ik ben Treves op het spoor gekomen via Chuck Leavell. Uiteraard ken ik Leavell van The Allman Brothers Band en The Rolling Stones, maar ik ben eens verder gaan zoeken naar waar deze geweldige toetsenist nog meer op heeft meegespeeld.
Eigenlijk kan ik alles waar Leavell zijn medewerking aan verleent wel waarderen. Hij duikt dan ook veelvuldig op in mijn platenkast; je vindt hem onder andere op albums van Eric Clapton, Aretha Franklin, George Harrison, The Black Crowes, Chuck Berry en natuurlijk op het werk van zijn eigen band, Sea Level.

Zo kwam ik Leavell dus ook tegen op dit album van Fabio Treves. Deze in Milaan geboren Italiaan is een echte multi-instrumentalist en speelt op deze plaat op een traditional na allemaal eigen werk.

Sunday's Blues begint met een lekkere jazzy blues en bevat een paar heerlijke slow-nummers, maar ook een paar snellere bluestracks die flink worden aangejaagd door enthousiast harmonicaspel. Een tweetal nummers is mij net iets te veel richting de popkant, maar het leeuwendeel is heerlijke Italiaanse blues. Geen idee of dat officieel een muziekstroming is, maar het is in elk geval een prima album om lekker bij wakker te worden!

Fijne dag allemaal!

Skip James

Een groot aantal bluesmuzikanten dat met name begin vorige eeuw in de Mississippidelta aan de weg timmerde, heeft inmiddels een legendarische status verworven. Rijk zullen de meesten er destijds echter niet van zijn geworden. Toch zijn namen als Robert Johnson, Lead Belly, Charley Patton, Sonny Boy Williamson II en Son House onmiskenbaar verankerd in de ontwikkeling van de blues.

Helaas zijn heel veel bluesartiesten uit die beginperiode ten onrechte minder bekend geworden bij het grote publiek. Vandaag is de geboortedag van Skip James, en dat is een mooi moment om hem eens in de spotlights te zetten. Hij werd op 9 juni 1902 geboren als Nehemiah Curtis James in het plaatsje Bentonia (Mississippi). Dat bleek vruchtbare bluesgrond, want ook artiesten als Jimmy "Duck" Holmes (bekend van het Blue Front Cafe) en Jack Owens hadden hun wieg in dit minidorpje staan.

Hoewel het Blue Front Cafe absoluut een eigen blog waard is, gaat vandaag alle aandacht naar 'Skip' zoals hij al snel door iedereen werd genoemd. Tussen de twee wereldoorlogen nam Skip een aantal waanzinnig knappe nummers op, alleen werden deze destijds door het grote publiek niet omarmd. De concurrentie was in die jaren natuurlijk enorm, maar Skip verdient het beslist om met zijn heerlijke, authentieke blues in het iconische rijtje van de Deltablues genoemd te worden.

Door het uitblijven van succes liet Skip het bestaan als bluesmuzikant eind jaren '30 voor wat het was. Hij trad nog wel een heel enkele keer op, maar het duurde tot begin jaren '60 voor we weer echt wat van hem hoorden. Skip werd door een aantal bluesliefhebbers letterlijk in een ziekenhuisbed ontdekt en voor hij het wist, stond hij weer in de studio.

De oude schellakplaten hadden inmiddels plaatsgemaakt voor de moderne 33-toerenlp, en Skip zal in de studio wel even zijn ogen hebben uitgekeken. In de jaren '30 had hij een negental 78-toerenplaten gemaakt. Die bevatten aan weerszijden maar één nummer, wat je destijds natuurlijk geen volwaardige albums kon noemen. Dat echte album kwam er pas in 1965 onder de titel Greatest of the Delta Blues Singers. Wellicht een wat theatrale naam, maar het is onmiskenbaar een vijfsterrenalbum. Met de opvolgers Today! en Devil Got My Woman trakteerde Skip ons op nog een aantal heerlijke, authentieke bluesalbums.

Helaas overleed Skip kort na de release van Devil Got My Woman. Hoewel hij nog steeds geen mega-bekende naam is bij het grote publiek, kan hij onder bluesaficionados en professionele muzikanten rekenen op enorme waardering. Niet voor niets wordt er voor zijn originele schellakplaten uit de jaren '30 tegenwoordig een vermogen neergelegd, en is zijn muziek destijds veelvuldig gecoverd door moderne rockbands als Deep Purple en Cream (denk aan hun iconische versie van "I'm So Glad").

Zijn oude werk is inmiddels ook op modern vinyl verschenen. Als je een plaat van Skip James koopt, moet je dan ook goed opletten of je met zijn werk uit de jaren '30 of de jaren '60 te maken hebt. Daar zit een enorm verschil tussen. De opnames uit de zestiger jaren zijn technisch serieus beter, maar ook wat minder rauw en authentiek.

Wie voor die pure, vroege bezieling gaat, doet zichzelf een groot plezier met de verzamelaar van zijn vroege werk. Hierop staan de 18 nummers die in de jaren '30 op de negen 78-toerenschellakplaten verschenen. Een fascinerende bloemlezing van het eerste deel van zijn carrière. De hoes is direct een knipoog naar de matige geluidskwaliteit, want het ontwerp wekt de suggestie dat we hier met een oude, versleten 78-toerenplaat te maken hebben.

Dit zijn geen platen die je elke maand opzet. Het is echter wel een heerlijke collectie die je rechtstreeks meeneemt naar de kleutertijd van de blues.

Vier klassiekers voor de zaterdag

Voor veel mensen is de zaterdag de fijnste dag van de week. De zondag zit vaak vol plichtplegingen en de dag erna moet je alweer aan het werk. Daarom heb ik vier klassiekers met de zaterdag als thema opgezocht:

Every Night Is Saturday Night - Barrelhouse

Hoewel Cuby and the Blizzards en Livin' Blues de speerpunten van de Nederlandse blues-scene waren, heeft Barrelhouse verreweg de langste adem. Al 50 jaar maken ze uitstekende blues. Eind jaren 70 heb ik ze voor het eerst zien spelen en was direct fan.
Een aantal leden speelde eveneens in de begeleidingsband van Oscar Benton. Johnny en Guus Laporte heb ik in die context een paar jaar geleden mogen ontmoeten toen ze Oscar begeleidden bij een miniconcert. Helaas is Oscar in 2020 overleden. Barrelhouse houdt de Nederlandse blues voorlopig (vorig jaar gaven ze nog diverse concerten) nog hoog en maakt van iedere nacht een zaterdagnacht, zoals op "Hard To Cover" te horen is.

Saturday Night - Eagles
Wie weleens een concert van de Eagles heeft bezocht, weet dat deze mannen van een doordeweekse dag een feestdag kunnen maken. Ondanks de vele wisselingen in de bezetting, puilden de Eagles altijd uit van het talent. Het puilde echter ook uit van de ego’s met het nodige geduvel.
Op het album Desperado zingen ze "Saturday Night". Het was pas hun tweede album, maar wie goed naar dit nummer luistert, hoort de onderlinge strijd tussen de heren al doorschemeren.

Another Saturday Night - Cat Stevens
Cat Stevens speelt eigenlijk uitsluitend eigen materiaal, maar hij heeft een paar nummers van anderen opgenomen. "Morning Has Broken" (geschreven door Eleanor Farjeon) is verreweg de bekendste. Hoewel ik een groot fan ben van Cat Stevens, vind ik dat eerlijk gezegd een beetje een "zeiknummer". "Schrijf toch lekker je eigen liedjes," schreef ik ergens in 1972 al eens.
Over een andere cover ben ik dan weer wél heel enthousiast. In 1974 bracht Cat het nummer "Another Saturday Night" van Sam Cooke uit. Nu is het qua zang ondoenlijk om met Sam Cooke te concurreren, maar Cat gaf een heerlijk eigen en frisse invulling aan deze schitterende klassieker. Helaas is het nummer nooit op een regulier studioalbum verschenen; je bent dus aangewezen op de single of een verzamelalbum.

Saturday In The Park - Chicago
Misschien wel mijn favoriete zaterdagnummer. In een eerder stuk over multitalent Terry Kath beschreef ik al hoe een mooie zaterdag in Central Park de inspiratie vormde voor dit heerlijke nummer.
"Saturday In The Park" staat op het album Chicago V en is een liedje waar ik altijd megavrolijk van word. Zelfs op deze heel grijze zaterdag.

Fijne zaterdag!

Keith Richards 82 jaar

We spreken bijna van een wonder, maar Keith doet er vandaag weer een jaartje bij. Ik kan me goed herinneren dat er ruim 40 jaar geleden in een muziekblad een lijst stond met muzikanten die niet erg oud zouden worden; een wat bizar top 10-lijstje trouwens.

De veronderstelde lifestyle van Keith kan natuurlijk nooit een inspiratie zijn om je gezondheid niet serieus te nemen. Dat neemt niet weg dat leven als een monnik ook geen garantie is om ouder te worden. Het líjkt hooguit langer te duren.

Keith Richards is, samen met Mick Jagger, na het wegvallen van medeoprichter Brian Jones al vele jaren de drijvende kracht achter The Rolling Stones. Een enorme carrière, en bizar hoe de chemie met Jagger is gebleven. Ja, ze hebben weleens over de grond liggen rollen, maar toch is het uniek hoe twee van zulke toppers de samenwerking zo lang hebben weten vorm te geven.

De catalogus die Keith met de Stones heeft opgebouwd is enorm. Om toch een paar nummers te noemen waar Keith op gitaar lekker losgaat: "Jumpin’ Jack Flash", "Street Fighting Man", "Gimme Shelter", "Satisfaction", "Tumblin' Dice" en een van mijn favoriete gitaarnummers: "Brown Sugar".

Keith heeft op alle albums van de Stones meegespeeld, maar heeft ook een paar uitstekende soloplaten gemaakt. Vooral het album Talk Is Cheap mag er wezen; daar is vrij recent een zeer fraaie box van uitgekomen. Omdat er van de Stones bijna iedere maand wel iets uitkomt, laat ik zo’n box meestal in de winkel liggen. Alleen aan het bijhouden daarvan heb je al een dagtaak!

Fanatieke Stones-fans met wat meer budgettaire ruimte zullen beslist smullen van zo’n box. Ik heb de Stones-platen zelf weer eens uit de kast getrokken en Exile on Main St. blijft toch een van mijn favoriete albums... wat een heerlijk album is dit toch!

Nou, als Keith jarig is, lijkt me dat er maar één mogelijkheid is: Proost!

 

Christone “Kingfish” Ingram – Hard Road

Op 26 september 2025 verscheen het derde studioalbum van dit blueswonder want zo mogen we 'Kingfish' wel noemen. 

Kingfish is het talent dat op zijn 26e al meer prijzen heeft gewonnen dan de gemiddelde Nederlandse wielrenner in een heel leven. Hij is de brug tussen het verleden en de toekomst' van de Blues. 

Dat betekent in de praktijk dat hij de gitaarlijnen van B.B. King mengt met een wah-wah pedaal dat klinkt alsof het in een jetmotor is gegooid.

De titel Hard Road is meteen het eerste humoristische element van de plaat, want laten we eerlijk zijn: met zijn talent, looks en Grammy-winsten is de enige 'hard road' die Kingfish nog bewandelt die van de hotelkamer naar het podium. 

De teksten zijn meest 'persoonlijke en ambitieuze' tot nu toe. Tracks als "Truth" en "Clearly" gaan over fame, heartbreak, love, and relationships. 

De Blues is traditioneel het domein van de onfortuinlijke ziel die zijn geliefde aan de horizon met z'n beste vriend ziet verdwijnen. Kingfish zingt echter vooral over het gevecht van een jonge, rijzende ster.

Vanaf de eerste tonen van "Bad Like Me" wordt duidelijk: dit is niet de Blues van uw grootvader. Dit is Blues met een flinke dosis rock en R&B, vermengd met een hoeveelheid wah-wah die grenst aan een misdaad tegen de mensheid. 

Vooral het exotische "S.S.S." is zo funky en swingend dat je onwillekeurig begint te bewegen.

Het is alsof Kingfish een gitaar in zijn hand heeft en zegt: Ik heb tien noten nodig om uit te drukken hoe moeilijk het leven is. En dan speelt hij er twintig in één seconde.

Clapton kreeg de bijnaam Slowhand................hoe gaan we deze jonge knaap in vredesnaam noemen?

Hard Road is wederom een fantastische plaat, maar humoristisch genoeg omdat de enige 'Hard Road' die hij bewandelt de weg zal zijn naar nóg meer Grammy’s is. De man is een fenomeen, een kudde wilde mustangs die over de snaren razen en hij heeft ook nog eens een heerlijke stem.

Wat hij echter vooral doet is de Blues een toekomst geven zoals niemand anders dat kan.

Als de Blues gaat over ellende, dan is Kingfish de levende paradox: hij speelt de Blues zo goed dat je bijna blij wordt van al zijn "ellende".

 

The Devon Allman Project - Blues Summit

Voor bluesliefhebbers was dit een hoogtepunt om naar uit te kijken: 'Blues Summit' van The Devon Allman Project.

Het album verscheen deze zomer en door mijn vakantie kwam het met enige vertraging in mijn collectie. 

Nu voor de tweede keer op de draaitafel en dat gaat zeker niet de laatste keer zijn.

 

Devon Allman is de zoon van Gregg Allman en ik heb al diverse albums van The Allman Betts Band waar hij zanger/gitarist is.

Die albums geven mij genoeg vertrouwen in Devon en deze Blues Summit blind gekocht. Dat mede omdat er een aantal aansprekende namen aan dit project meewerken.

Dit project - dat uit een album en tournee bestaat - is een geweldig eerbetoon aan de Blues en Soul. Allman en zijn kernband bundelen de krachten met wisselende stermuzikanten en bij optredens kan de samenstelling steeds weer anders zijn.

Op dit album - dat 10 nummers bevat - deelt Allman de hoofdrol met onder andere Christone “Kingfish” Ingram, Larry McCray, Sierra Green, Jimmy Hall en Robert Randolph. 

Het album is opgenomen in Sawhorse Recording Studios in St. Louis en het Memphis-dna spat werkelijk uit je luidsprekerboxen.  

Hoogtepunten zijn onder andere de opener "Runners In The Night" met Kingfish Ingram (over zijn nieuwe album ga ik morgen een blogje maken), de soulvolle ballade "Real Love" welke geweldig wordt vertolkt door Sierra Green.

Ook "Hands and Knees" met de zang en gitaar van Larry McCray mag een pareltje worden genoemd.

Het album is een mix van Blues en een stevig vleugje Soul door musici die niet aan een potje ver plassen doen, maar juist elkaar aanmoedigen om de ruimte te nemen.

In die zin zet Devon met deze lijn de filosofie van zijn oom Duane voort. Duane kon immers als geen ander zes toppers laten samenspelen waarbij, team en individu beide de juiste aandacht kregen.

 

Devon Allman laat met dit project en album horen dat hij inmiddels een gevestigde naam is in de wereld van de Blues.

Mocht de tournee ook Europa aan gaan doen ga ik zeker kijken of ik bij dit geweldige project een keertje live aanwezig kan zijn.

 

Voorlopig nog even volop genieten van het album..............draaibeurt drie dan maar!

 

The Teskey Brothers – Live At The Hammersmith Apollo

Eerder deze maand verscheen van The Teskey Brothers het derde live album en ook nu is het weer smullen.

Zoals we van deze broertjes gewend zijn klikt het weer als een klok. Toch begin ik met een minpuntje te noemen. Van de acht nummers op dit album komen er zes van het album The Winding Way uit 2023.

Allemaal heerlijke nummers maar iets meer spreiding over de catalogus was welkom geweest. 

 

Het album begint echter met "Man Of The Universe" van het album Run Home Slow (2019). De setlist wordt compleet gemaakt met "Forever You And Me" wat nog niet eerder op een album was verschenen.

Ondanks de grote overlap met het album The Winding Way kon ik mij gister toch niet beheersen. 

Als het The Teskey Brothers betreft heb ik namelijk behoorlijk last van het compleetheids-syndroom.

Dus toen in gister met m'n lief door de stad liep stond ik "ineens" in een platenwinkel.............en geen spijt. 

 

Nu bij de koffie met draaibeurt twee bezig en wat zijn deze gasten live toch goed. Van deze gasten kan ik gewoon bij het eerste album beginnen en als ik de laatste gedraaid heb weer bij de eerste beginnen.

Het is voor mij ook een schitterend voorbeeld dat er tegenwoordig nog steeds fenomenaal goede muziek wordt gemaakt.

Dat dit nauwelijks (eigenlijk niet) te horen is op de populaire radiostations is triest maar het grote publiek  wil tegenwoordig vooral PPP muziek. PPP staat voor pizza, patat en pannenkoeken. Als het maar makkelijk naar binnen glijdt.

Best een keer lekker maar fijnproevers kunnen niet meer terecht bij populaire radiostations.

 

Ik had pas een Top 40 van 1970 in m'n handen. In die lijst: George Harrison, Jimi Hendrix, Deep Purple, Led Zeppelin, The Who, Neil Young, Black Sabatth...............moet ik nog verder gaan?

Ja er stond ook muziek in die de tand des tijds wat minder goed heeft overleefd, maar de diversiteit was veel groter dan de huidige PPP lijstjes. 

 

Gelukkig zijn er andere manieren om nieuwe muziek te ontdekken en dat ik tegen The Teskey Brothers ben aangelopen is een geweldig muzikaal cadeautje.

 

The Heart of Saturday Night 50 jaar

Vandaag is het 50 jaar geleden dat het tweede studio album van Tom Waits verscheen. Wie Tom Waits zegt  noemt eigenlijk een synoniem voor rauwe, poëtische muziek en een stem die je nooit vergeet. 

Zijn album The Heart of Saturday Night uit 1974 is een klassieker die de luisteraar meeneemt op een reis door de donkere, maar fascinerende onderbuik van de Amerikaanse samenleving.

Waits creëert met dit album een soundtrack voor de nachtelijke uren. Een soundtrack voor de eenzame zielen die hun toevlucht zoeken in de kroeg of op straat. De muziek op dit album is een mix van Blues, Jazz en Folk, waarbij Waits' karakteristieke stem de verhalen tot leven brengt.

De teksten van Waits zijn vaak poëtisch en vol met beelden die een rauwe, maar eerlijke kijk geven op het Amerikaanse leven. Hij schrijft over losers, dromers en outsiders, over liefde, verlies en de zoektocht naar een plek waar je bij hoort. De sfeer is vaak melancholisch, maar er zit ook een onderliggende hoop en humor in.

The Heart of Saturday Night is meer dan alleen maar een album; het is een tijdcapsule die ons meeneemt naar een andere tijd en een andere wereld. Het is een album is een klassieker dat je blijft boeien, hoe vaak je het ook draait.

Alleen al "Shiver Me Timbers"...............moet ik nog meer zeggen?

Helaas heb ik dit album alleen in een digitale versie............toch eens wat aan doen want dit is een album dat eigenlijk in geen collectie mag ontbreken.

Steve Miller 81 jaar

81 kaarsjes blaast Steve Miller vandaag uit. Ondanks deze leeftijd is hij nog steeds actief. Niet dat er ieder jaar een album verschijnt want het laatste album dateert alweer van 2011. Miller pakt echter nog regelmatig de gitaar. Welke dat is blijft bij hem altijd een lastige vraag, want Miller is een enthousiast verzamelaar van gitaren en heeft honderden exemplaren.

De Steve Miller band werd in 1966 opgericht en heeft totaal 18 studio albums uitgebracht. Wie deze albums op een regenachtige zondag elkaar gaat draaien krijgt een prachtig beeld hoe Steve MiIller meebeweegt met ontwikkelingen in muziekstijlen. Zo komt alles aan bod zoals Psychedelische Rock, Blues,  Pop en New Wave maar wel op een dusdanige manier dat de typische Steve Miller sound herkenbaar blijft.

Dat alles is extra knap omdat de band toch een beetje een duiventil is met tijdlijn met daarop zomaar zo'n 30 officiële bandleden. Dat nog los van de vele studiomuzikanten die aan de diverse albums hebben meegewerkt. Steve Miller is echter een enorm enthousiasmeerde (zeg maar aanstekelijk) gast die iedere keer de crew van DAT moment op sleeptouw weet te nemen. 

Helaas heeft deze duiventil er voor gezorgd dat NIET de band, maar Miller solo in de Rock & Roll Hall of Fame is opgenomen. Miller reageerde daar natuurlijk op gepaste wijze op door even een lijstje te tonen wie meegewerkt hebben aan zijn succes.

Voor vandaag kies ik voor het album Fly Like An Eagle. Het verscheen in 1976 en is het negende studio album van The Steve Miller Band. Het album kreeg van de muziekpers unaniem 4-5 sterren in de reviews. Niet alleen de pers was enthousiast want ook het publiek omarmde dit album en dat leverde in de VS maar liefst vier (!!) keer platina op.
Van het album werden vier singles getrokken waarvan titelsong "Fly Like an Eagle" verrweg het meest succesvol en staat ook vanaf het begin in de Top 2000.

Uitstekende Rock met hier en daar wat naweeën van de Psychedelische Rock zoals de titelsong. Miller zelf uiteraard in een hoofdrol als frontman en als geweldig gitarist. Toch doen de andere muzikanten niet voor hem onder en dat zorgt een prachtig gebalanceerd album.

Eén muzikant wil ik echter toch wel even noemen en dat is de bijdrage op mondharmonica van James Cotton op het nummer "Sweet Maree". Cotton die in 2017 overleed is een enorme legende als het om het mondorgel gaat.
Bij het grote publiek in Europa is Cotton misschien niet zo bekend maar heeft een indrukwekkende eigen catalogus bij elkaar gespeeld.
Daarnaast speelde Cotton oa met Gregg Allman, Elvin Bishop, Mike Bloomfield, Joe Bonamassa, Grateful Dead, Howlin' Wolf, Janis Joplin, B.B. King, Matt "Guitar" Murphy, Charlie Musselwhite (wat een combi!!), Keith Richards, Todd Rundgren, Santana, Taj Mahal, Big Mama, Joe Louis Walker, Muddy Waters, Sonny Boy Williamson en Johnny Winter.

Dat is nog eens een CV!

 

Heerlijk album om de zaterdag mee te beginnen. Lekker hoor!

Happy Birthday Steve!

Stevie Ray Vaughan

Met 35 jaar toch veel en veel te jong naar de Blues hemel vertrokken. Vandaag zou hij 70 jaar geworden zijn...........
Stevie Ray was een enorm talent en wat hadden we nog voor moois mogen horen van deze gedreven bluesgitarist.

Z'n oudere broer Jimmy speelde al gitaar, maar al snel bleek Stevie Ray over meer talent te beschikken. Stevie Ray wilde dan ook al snel maar één ding: een geweldige gitarist worden.
Dat is absoluut gelukt maar Stevie Ray kon daarnaast aardig zingen, prima componeren en was ook nog eens een uitstekende producer.

Overigens is er van Jimmy en Stevie Ray een album wat ze samen hebben gemaakt, maar treurig genoeg is dat pas verschenen na het tragische ongeluk van Stevie Ray.
Veel rocksterren overlijden op jonge leeftijd door drank en drugs maar het aantal rocksterren wat is verongelukt met een vliegtuig is inmiddels ook een triest lijstje.

Stevie Ray kwam dan weliswaar niet met een vliegtuigongeluk om het leven, maar met een helikopter en dat mogen we helaas in dezelfde categorie plaatsen.
Stevie Ray kwam terug van een concert waar hij met Eric Clapton, Buddy Guy en nog wat gitaarlegendes had opgetreden. Eigenlijk zou Clapton in de heli stappen maar op het laatste moment werd er gewisseld.
Dat blijven toch altijd bizarre details. Hoe had dit verhaal eruit gezien als..........

Door zijn vroege dood zijn er niet heel veel albums van Stevie Ray. Tijdens zijn leven zijn er slechts vijf studioalbums en één live-album verschenen.
De albums zijn allemaal gemaakt samen met de band Double Trouble.

Na zijn dood kwam dan het album samen met zijn broer Jimmy en een groot aantal live albums en de nodige compilaties.
Double Trouble is na de dood van Stevie Ray doorgegaan met muziek maken en hebben nog een viertal albums gemaakt waarvan de meeste recente in 2019.

Mijn favorieten albums van Stevie Ray zitten in de vijf studio albums die hij tijdens zijn leven heeft gemaakt. Alle vijf aanraders voor liefhebbers van Blues en Blues Rock.
Soul To Soul en Texas Flood zijn mijn twee favorieten. De eerste recent nog gedraaid dus nu Texas Flood!

Smullen voor liefhebbers van elektrische Blues.

Buddy Guy 88 jaar

De recent gestopte Buddy wordt vandaag 88 maar ondanks die leeftijd stond hij vrij recent nog op het podium. Menigeen zou daar voor tekenen. Zelf ervaar ik doorwerken na mijn pensioen ook als iets positief, maar niet een ieder is dat gegeven. Bij fysiek heel zware banen zal dat niet lukken en sommige mensen hebben ook gewoon pech met hun gezondheid. Buddy is echter op het oog altijd blakend van gezondheid geweest. 

Buddy werd geboren in Lettsworth//(Louisiana) en kreeg op z'n 17e z'n eerste elektrische gitaar en Buddy mogen hem wel beschouwen als een van de meest diverse moderne bluesartiesten.

Op z'n 21 pakte Buddy zoals zovele de trein (mooie verwijzing op de hoes van het album The Blues Is Alive And Well) naar Chicago. Niet alleen muzikanten trokken die kant op, maar veel Afro Amerikanen vluchten min of meer weg uit The Deep South.
Mensen met een kleur werden daar zwaar gediscrimineerd, genegeerd, vernederd en velen zijn zelfs opgehangen. De Ku Klux Klan zwaaide in het zuiden de scepter en een vlucht naar het noorden was voor veel Afro Amerikanen een kwestie van overleven.

Hoe gruwelijk de motivatie ook was heeft deze volksverhuizing een enorme boost gegeven aan de ontwikkeling van de moderne Blues en alle muziekstijlen die daar wortels hebben liggen.

Hoewel ik redelijk wat vinyl van Buddy heb gaat als arbeidsvitaminr een cdtje op. CD komt uit de nalatenschap van mijn vorig jaar overleden schoonvader. Was best opmerkelijk hoeveel (oude) Blues hij had staan. De laatste jaren draaide hij eigenlijk geen CDs meer. Opstaan en bukken ging moeilijk en de radio vond hij ook prima.

Hoewel ik nog maar een zeer beperkte CD-collectie heb, zijn deze blues CD's met heel veel liefde in m'n collectie opgenomen.

Buddy Happy Birthday

The Teskey Brothers - The Winding Way

Van de week blogde ik nog of er nog wel goede muziek wordt gemaakt. Wellicht zijn The Teskey Brothers wel het beste voorbeeld dat er nog steeds geweldige muziek wordt gemaakt. De eerste twee studio albums (2017 en 2019) heb ik ook gelijk gekocht omdat deze beslist over eeuwigheidswaarde beschikken.

Vorig jaar zomer verscheen - nadat er inmiddels ook al twee live albums waren verschenen - het derde studio album. 

 

Op dat moment was er echt een lawine aan fijne albums die verschenen of heruitgave van meesterwerkjes. Een hobby mag geld kosten maar ik wil ook de tijd hebben om van nieuwe albums te genieten. Als ik wil kan ik gerust naar de platenzaak lopen en gelijk 40 albums kopen............en dan?

Gewoon per keer een paar (of zoals vandaag gewoon één)  platen en daar echt van genieten. Deze The Winding Way begon een beetje aan mijn aandacht te ontsnappen en dat heb ik vanmiddag toch even recht gezet.

 

Ik had het album al gehoord maar het verdict is simpel: smullen, smullen en nog eens smullen! Blue Eyed Soul van de bovenste plank!

In thuisland Australië kwam het album dan ook direct op de eerste plaats van de hitlijsten. The Teskey Brothers doen het ook erg goed in Nederland en het album kwam op een knappe zesde plaats in de album top 100.

Het album heeft eveneens een groot aantal nominaties (sommige lopen nog) en prijzen in de macht gesleept.

 

Na een tweede draaibeurten van de vinyl versie durf ik nog geen favorieten aan te wijzen. Nagenoeg alle nummers zijn overigens door de broertjes Josh en Sam zelf geschreven. 

Toch paar favorieten: "Carry Me Home" lijkt een wat ingetogen nummer maar hoe het aanzwelt met de achtergrondzang is toch wel heel erg fijn.

Kant B begint niet zoals je zou verwachten met "This Will Be Our Year". Dit nummer vinden we wel op de CD, maar is omwille van de speelduur op vinyl weggelaten. Eigenlijk is dat ook het enige minpuntje van kritiek die je op deze vinyl versie van dit album kan geven.

 

Kant B begint nu met hartverscheurende "Blind Without You":

 

I'm blind without you
Without you in my arms
Blind without you
Without you in my arms

 

Heerlijk...............tenminste als je op dit moment geen liefdesverdriet hebt. Gelukkig wordt met het daarop volgende "Rich Man" een mooie knipoog gemaakt dat je naast de liefde niet veel nodig hebt.

Liefde en liefde die er niet meer is vormt de rode draad van dit album en juist dat is zo'n thema dat het zo lekker doet als er soulfull gezongen wordt. Als er iemand soulfull kan zingen dan is het Josh Teskey wel!

Wat mij betreft een jaar te laat in de collectie maar wat een meesterwerk!

50 jaar Paradise and Lunch

Dit is het vierde album van deze alleskunner en staat fier op nummer 1 van mij Ry Cooder lijstje. Het album viert deze week haar 50e verjaardag en ligt hier een paar keer per jaar op de draaitafel.

Wellicht klinkt bij een eerste luisterbeurt de muziek wat oud (ook toen al) en zelfs misschien wat tuttig. De nummers waar Cooder voor gekozen heeft voor dit album zijn ook allemaal traditionals of klassiekers.

Cooder heeft echter niet zomaar negen oudjes gecoverd om een album te vullen. Cooder - die ik toch verdenk van een bijna ongezonde vorm van perfectionisme - geeft de nummers in alle opzichte een nieuw leven.

 

Cooder heeft natuurlijk een bijzondere stem, maar is toch vooral een fenomenale snarenkunstenaar. Daarnaast weet Cooder als geen ander topmuzikanten rond zich te verzamelen omdat ze allemaal weten dat ze bijdrage gaan leveren aan een meesterwerk.

Negen pareltje die geen van alle voor elkaar onderdoen. Neem een nummer als "Tattler". Het origineel stam is van Washington Phillips uit 1928 en Ry Cooder gaf het nummer in 1974 eeuwigheidswaarde. Dat mede door een subtiele maar fenomenale muzikale invulling. Dat deed hij zo goed dat die eeuwigheidswaarde nog steeds van toepassing is en eigenlijk geldt het voor alle negen nummers.

 

Wat te denken want het met Gospel doorspekte "Jesus on the Mainline". Een traditional die met groot respect op geheel eigenzinnige wijze door Cooder wordt ingevuld. Het nummer houdt na een paar minuten ogenschijnlijk op om vervolgens opnieuw aan te zetten met een stukje snarentechniek dat werkt als champagne voor de oren. Bizar goed!

Ook de klassieker "It's All Over Now" waar kant A mee afgesloten wordt weet Cooder op geheel eigen wijze in te kleuren. Het nummer is oorspronkelijk van Bobby Womack maar we kennen het nummer vooral van The Rolling Stones die er in 1964 een hit mee hadden.

Het was niet de eerste flirt van Cooder met The Stones want een paar jaar eerder was hij te horen op het Stones album "Let It Bleed".

 

Ook speelt Cooder alle nummers mee op het album Jamming with Edward! dat in 1972 verscheen. De opnames waren echter uit 1969 en in die periode was Cooder zelfs een van de kandidaten om bij The Stones te komen.

Gezien zijn interesse in veel verschillende instrumenten was hij een mooie vervanger geweest voor Brian Jones. Hoewel Cooder aan Keith Richards veel gitaar trucjes heeft geleerd zal het tussen die twee nooit gewerkt hebben. 

Beide zijn ze altijd wel op zoek naar grenzen, maar Cooder doet dat met een perfectionistische stijl terwijl Richards veel meer voor een speelse aanpak kiest.

Beide geweldige muzikanten maar dat was niet goedgekomen. Richards was ook de enige Rolling Stone die niet aanwezig was op het hierboven genoemde album Jamming with Edward.

 

Nog even terug naar Paradise and Lunch want er is ook nog een kant B. Deze doet niet onder voor kant A en luister eens goed naar een nummer als "Ditty Wah Ditty". 

Briljant gitaarspel maar ook pianist Ronnie Barron verdiend een eervolle vermelding zonder de andere muzikanten tekort te willen doen. Mega knap stuk muziek en een waardig laatste nummer van dit album dat zonder discussie een klassieker genoemd mag worden.

 

Katarina Pejak - Pearls On A String

Half april bracht deze Servische zangeres, pianiste haar zesde album uit. Onder die zes albums ook het album Blues Caravan (2019) dat ze maakte met Ina Forsman en Ally Venable.

Van Forsman en Venable had ik al het nodige materiaal op vinyl en het zijn ook deze twee dames waardoor ik Pejak in het vizier kreeg.

 

Het duurde echter tot gister voor ik een vinyl exemplaar van Pearls On A String te pakken kreeg. Ik had de plaat als pre-order besteld maar de platenfabriek kon de oorspronkelijke planning niet helemaal waarmaken.

Jammer maar ook niet meer dan dat. Plaat is inmiddels aan de derde draaibeurt bezig en ik ben heel, heel enthousiast. 

Pearls On A String bevat een dozijn nummers waarvan er tien door Pejak zelf zijn geschreven. 

De twee covers zijn "Honey Jar" van de The Wood Brothers en "Money" van Pink Floyd. "Money" mag gezien worden als een zeer geslaagde cover en gelukkig zonder die geluidseffecten, waar ik mij bij de Pink Floyd versie altijd mateloos aan geïrriteerd heb.

 

Toch heeft Pejak die covers helemaal niet nodig want haar eigen nummers zijn om te smullen. Pejak speelt lekkere smooth Jazz, Popjazz, Bluesjazz..............geef het een label. De stem van Pejak doet het geweldig bij haar pianospel. Wie Pejak nog nooit gehoord heeft maar al wel fan is van Norah Jones doet zichzelf echt een plezier eens een album van haar te beluisteren.

 

Uitstekende balans tussen zang en muziek en technisch goed opgenomen. Een fraaie sax, subtiel slagwerk en een mooie droge bas zonder dat dat alles de heerlijke stem van Pejak in de hoek drukt.

Naast traditionele instrumenten uit de Jazz piept er ook een slide gitaar tussendoor. Liefhebbers van slide gitaar gaan een nummer als "It Only Takes A Song" zeker een extra puntje geven.

Daar waar de eerste vier nummers makkelijk weg luisteren is "Notes On Boredom" ineens een wat grotere uitdaging. 

Pejak vraagt duidelijk meer van haar piano en het nummer is verre van een meezinger en een heerlijk orgeltje doet een paar noten mee. Indrukwekkend stukje muziek!

 

Kant B borduurt voort op de ingeslagen weg en hoewel het lastig kiezen is zijn "Sunglasses" en "Too Late" van deze kant toch wel mijn favorieten. "Too Late" mede omdat daar die slide weer een heerlijke bijdrage levert,

Met deze Pearls On A String geeft Pejak een pareltje van een visitekaartje af en laat ze horen dat we haar inmiddels mogen rekenen tot de top van de nieuwe vrouwelijke talenten.

De hoes van dit geslaagde album is wat sober uitgevoerd en een vel met songteksten had echt niet misstaan. 

Het album zelf is wat mij betreft dik vier sterren waard.

 

The Teskey Brothers - The Circle Session

Nog geen 27 minuten duurt de registratie van dit optreden van de broertjes, maar het is champagne voor de oren. Met een dergelijke speelduur mag het niet een volwaardig album genoemd worden en staat deze The Circle Session dan ook als een EP te boek. 

Het album was al even digitaal beschikbaar en sinds afgelopen vrijdag ook op vinyl beschikbaar. Korte speelduur maar wel vijf pareltjes. De setlist bestaat  uit vier nummers van het vorig jaar verschenen album  The Winding Way. De set wordt compleet gemaakt met "Drown in My Own Tears". Met dat nummer gaan ze overigens wel in hele grote schoenen staan. 

Deze klassieker is geschreven door Henry Glover, maar het was vooral Ray Charles die het nummer op de kaart heeft gezet. Later is het nummer veelvuldig door andere artiesten opgenomen.
Zelf vind ik de versie van Joe Cocker op Mad Dogs & Englishmen (1970) helemaal geweldig,  Grote namen zoals Jeff Buckley, Etta James, Gregg Allman, Norah Jones, Janis Joplin en Percy Sledge hebben het nummer inmiddels vertolkt. Wie naar deze namen kijkt weet dan gelijk dat een beetje Soulfull kunnen zingen wel een voorwaarde is.

Dat is echter geen probleem voor Josh Teskey die het begrip Blue Eyed Soul altijd weer een extra dimensie weet mee te geven. Zo ook op deze heerlijke live registratie van The Circle Sessions.

The Circle Sessions is een YouTube kanaal dat op een Unplugged-achtige wijze een enorme diversiteit aan muziek wil presenteren. Ze doen die optredens op uiteenlopende locaties en geven de uitvoerende artiesten alle ruimte om tot een authentiek resultaat te komen.

We horen The Teskey Brothers op een zeer minimalistische wijze, maar wel met een maximale impact. Schitterend gedaan en naast de twee broertje die voor zang, harmonica en gitaar zorgen horen we alleen nog toetsenist Olaf Scott. 

Dit optreden is mooi klein en toch groots. Knap!

Deze EP had van mij dan ook een volwaardig album mogen zijn. Zeker als je kijkt welk bedrag je neer moet leggen. Voor dat geld koop je van een andere top-act makkelijk een volwaardige LP.
Los van de ongemakkelijke prijsstelling is de aanschaf voor liefhebbers van dit genre dik de moeite waard.

Charlie Musselwhite 80 jaar

De meester van de bluesharp wordt vandaag 80 jaar. Vrij recent (blog 23 oktober 2023) had ik nog aandacht aan Charlie op deze blog besteed. Om dan vandaag geen aandacht aan Charlies 80e verjaardag te besteden zou natuurlijk gek zijn.

Charlie is toch een van de breekijzers dat blanke mannen Blues mochten maken en stond ook model voor Elwood die we kennen van de geweldige Blues Brothers films.

Aanvullend op mijn eerdere blog moet toch wel vermeld worden dat Charlie niet alleen een voorloper was in de blanke Blues, maar ook nog eens een heel breed scala speelde. Van de bijna zwoele tot meeslepende Blues tot opzwepend uptempo en dan weer als een soort van Toots Thielemans met een flirt naar de Jazz.

De techniek die Charlie beheerst is fenomenaal, maar toch speelt hij vooral met z'n hart en niet met z'n hoofd.
Eigenlijk mag ik best wel eens naar de platenwinkel om nog wat platen van Charlie te scoren want na een dagje werken is dit zo, zo, zo lekker..........

Charlie Happy Birthday!

Stephen Stills

Vandaag wordt Stephen 79 jaar en wat een enorme catalogus heeft deze man bij elkaar gespeeld. Van heel jong af aan was ik al een groot fan van Stephen Stills.

Niemand anders ook dan Stills heeft mij door de diepste putten van het liefdesverdriet gehaald.

 

Ok......en een paar goedkope flessen whisky.
 

Met name de songs die Stephen in de beginperiode met CS&N heeft gemaakt deden het erg goed bij mij als het verdriet om de liefde haar zwartste vormen aannam.

De “wond” die Judy Collins bij Stills achterliet was voor hem blijkbaar inspiratie voor een enorme rij prachtige songs. Songs die naadloos aansloten op mijn persoonlijke ellendige gevoel..

De eerste groep waar Stills deel vanuit maakt waren de Au Go Go Singers. Er schijnen wat platen (zelfs CD’s) van te zijn maar ik ben ze nog niet tegengekomen.  Ook heeft hij even deel uitgemaakt van The Company.
Echt serieus werd het toen Stills met oa Neil Young, Richie Furray en Bruce Palmer met de legendarische Buffalo Springfield uit de startblokken ging. Stills zorgde voor deze band al snel voor een hit met "For What It's Worth". 

Aanvankelijk niet op het debuutalbum, maar toen het een succes werd is dit nummer alsnog toegevoegd.
Het kon een hele, hele, hele grote band gaan worden! En zoals ze zelf eens gezegd (interview UNCUT) hebben: “We waren zeker zo goed als de Beatles, alleen wij hadden geen Epstein”

Ik denk dat ze gelijk hebben.
Ego’s en krakkemikkig management lieten de teller van het aantal albums niet verder komen dan drie. Wel drie meesterwerken.

Wil je je beperken tot één album dan is het verzamelalbum Retrospective een erg goede keuze, maar het absolute topalbum van Buffalo Springfield is toch Buffalo Springfield Again.
Probeer daar de mono versie van te pakken te krijgen. Geloof me die is een stuk beter dan de stereo. Stereo was in die begintijd toch meer een effect en op de stereo versie klinkt het of de groep al uit elkaar aan het gaan is. Twee in de linker hoek en twee in de rechter hoek,
De mono versie brengt het geheel toch meer bij elkaar. Stills bijdrage op deze plaat zijn oa "Bluebird" en "Rock and Roll Woman" wat hij special voor Grace Slick heeft geschreven.

Na het uiteenspatten van Buffalo Springfield begon Stills samen met David Crosby (ex-Byrds) en Graham Nash (ex Hollies) de supergroep Crosby, Stills & Nash. Hun debuut album uit 1969 behoort nog steeds tot een van de klassieke rockalbums.
Hier is Stills ook op z’n best als het om liefdesverdriet gaat. Stills leverde voor dit album pareltjes als "Suite: Judy Blue Eyes", "You Don't Have to Cry", "Helplessly Hoping" en "49 Bye-Byes".

De wrijving met Neil Young was weer wat gezakt en Neil voegde zich bij het trio om het klassieke album Deja Vu op te nemen. Hoewel de plaat als een harmonieus geheel klinkt is het vooral plakken en knippen geweest en heeft het viertal elkaar nauwelijks gezien tijdens de opnames. 

Met "Carry On" en "4+20" leverde Stills weer een paar prachtige composities aan.
Op de foto de witte hoes. Er is ook een zwarte geweest. Beide goedkopere versies van de oorspronkelijke hoes met leereffect.
Hierna maakte Stills met CSN(Y) nog diverse albums. Goed, aardig, leuk maar het niveau van de eerste twee platen werd nooit meer gehaald.

Voor Stills was inmiddels ook een soloperiode aangebroken. Met name de albums Stephen Stills en Stephen Stills 2 zijn pareltjes. Met nummers als "Love the One You're With" en "Change Partners" was Stills duidelijk een andere weg ingeslagen om liefdesverdriet te verwerken.

Bij groepen als Buffalo Springfield en CSN(Y) had Stills altijd het gevoel dat het ZIJN groep moest zijn.
Dat leverde veel gezeik op en Stills is toch meermaals op zoek geweest om een eigen groep op te richten. Hoewel de band maar twee albums heeft gemaakt deed Stills met Manassas een geweldige zet.
Het debuutalbum van Manassas is een absolute topplaat. Een conceptalbum met vier kanten met een eigen thema. De opvolger Down The Road was wellicht wat minder, maar de Zuid Amerikaanse invloeden op die plaat maakte deze dan wel weer heel origineel.
Met het album Stills maakte Stephen nog een goede plaat maar daarna ging het toch te goed met hem. Aardige platen maar te weinig liefdesverdriet om pareltjes op te nemen.

Een plaat (1968) die een beetje in de zijlijn valt is Super Session. Samen met Al Kooper en Mike Bloomfield een heerlijke sessie plaat voor liefhebbers van gitaar. 

Hoewel Stephen Stills en Neil Young regelmatig elkaar in de haren vlogen was de artistieke aantrekkingskracht keer op keer groot. Een van die resultaten vinden we terug in The Stills & Young band. Voor twee van dit soort giganten toch een album wat onder de maat is. Goed maar niet super.

Toch trok Stills ruim na de pensioengerechtigde leeftijd nog een aantal keer naar de studio om een paar prima albums af te leveren.
Twee platen daarvan met z’n “hobby” bluesband The Rides. Samen met gitarist Kenny Wayne Shepherd (oa bekend van de G3) en toetsenist Barry Goldberg. 

Twee albums met heerlijke elektrische blues. Geen commerciële hoogstandjes, maar gewoon lekker recht voor z’n raap muziek.

Z'n meest recente album stamt uit 2017 en dat maakte Stills samen met Judy Collins. Daar waar Stills wereldfaam behaalde door z’n liefdesverdriet met het prachtige "Suite: Judy Blue Eyes" was er nu een muzikale hereniging. 

Mooie kleine liedjes, soms klassiek, soms persoonlijk. De plaat straalt ook een geweldige harmonie en rust uit.

 

Afgelopen jaar stond Stills nog met Neil Young op het podium tijdens een concert voor een goed doel. Voor veel fans natuurlijk een heerlijk moment om te speculeren of de twee zich nog eens tot een album laten verleiden.

 

Stephen Happy Birthday!

John Mayall 90 jaar!

Deze legendarische Bluesartiest wordt vandaag 90. Een lekkere leeftijd als je bedenkt dat Mayall nog steeds een paar keer per week op het podium staat en vorig jaar nog een nieuw album uitbracht.

Mayall mag toch wel gezien worden als de belichaming van de Britse Blues. Uiteraard bekend van zijn Bluesbreakers die een geweldige opstap zijn geweest voor een eindeloze rij bluesartiesten.

We pakken er even een paar uit:

Peter Green, Jack Bruce, John McVie, Eric Clapton, Mick Fleetwood, Mick Taylor, Walter Trout, Harvey Mandel en Larry Taylor. Vele vele meer maar duidelijk is dat The Bluesbreakers in ieder geval een sterke verbinding hebben met bands als Fleetwood Mac, Cream en Canned Heat. 

Mayall is niet alleen verantwoordelijk voor de doorstroom van veel muzikaal talent, maar heeft zelf een enorme discografie bij elkaar gespeeld. Een kleine 40 studio-albums en ook een kleine 40 live-albums zijn voor de fans beschikbaar. Daarboven een groot aantal compilaties en een schitterende CD box met maar liefst 36 (!!!) CD's.

 

Mayall speelt vooral gitaar maar is multi-instrumentalist en kan uitstekend uit de voeten achter een piano of orgel en krijgt uiteraard veel waardering voor zijn skills op de mondharmonica. Daarnaast is Mayall componist en producer en - de anekdotes van oud bandleden onderschrijven dit - geeft John niet graag iets uit handen en doorgaans is Johns wil ook Johns wet.

Hoewel Mayall met "Room To Move" een hit had is hij daar nooit mee bezig geweest. Mayall gaat vooral voor albums en doet dat al 57 (!!) jaar. Schitterende en vooral zeer indrukwekkende carrière en Mayall kunnen we gerust beschouwen als de bluesbaas van alle Britse bluesbazen. Een Bluesbaas die het liefst met andere bluesbazen op het podium staat.

Hopelijk gaat deze Britse blueslegende ondanks zijn leeftijd nog een paar keer lekker los op de plek waar hij het liefst te vinden is: het podium!

 

As iemand 90 wordt mogen er wel twee plaatjes uit de kast worden gehaald. Toch?

John Happy Birthday!

Raul Midón

Deze Amerikaanse singer-songwriter speelt een heerlijke mix van Soul, Folk, Blues en Jazz. Raul werd geboren op 14 maart 1966 in Embudo New Mexico.

 

Rond 1993 begon Raul professioneel muziek te maken maar het duurde tot 1999 voor zijn eerste album verscheen. De teller staat inmiddels op goed 10 albums waaronder deze State of Mind uit 2005.

Een heerlijk album wat over het geheel zeer toegankelijk is. Toch stelt Raul met een paar nummers de luisteraar even op de proef door net wat complexere melodieën te presenteren.

Ik heb dit album niet op vinyl maar deze CD maakt vast onderdeel uit van mijn arbeidsvitamine.   

 

Een ander album wat Raul gemaakt heeft bevat een stevige Nederlandse bijdrage. In 2018 bracht Raul het album If You Really Want uit. Dit album is een samenwerking met Metropole Orkest. Het album kreeg in de Jazz zangcategorie een Grammy nominatie. 

 

Raul Midon is niet erg bekend bij het grote publiek. Wie eenmaal een album van hem beluisterd heeft kan zich echter niet voorstellen waarom deze muzikale ontmoeting zo lang heeft moeten duren.