Officieel werd dit legendarische album dat vandaag zijn 50e verjaardag viert in de markt gezet als een soundtrack. De eerste versie van deze live-dubbel-lp, die in 1976 verscheen, is wat mij betreft echter wat matig qua geluidskwaliteit. Led Zeppelin is altijd een absoluut fenomenale live-act geweest, maar op de originele versie van dit album komt die live-magie wat mij betreft onvoldoende uit de verf.
Natuurlijk is het allemaal heel, héél goed gespeeld, en zou menig andere band hier jaloers op zijn. Maar het is niet het absolute meesterwerk dat Led Zeppelin in die jaren live op de planken legde.
Het dubbelalbum, opgenomen tijdens hun befaamde optredens in Madison Square Garden, bevat natuurlijk de klassiekers zoals "Rock and Roll", "Stairway to Heaven" en "Whole Lotta Love". Een nummer als "Dazed and Confused" krijgt extra veel ruimte en beslaat met bijna 25 minuten maar liefst een hele lp-kant! Ook mag drummer John Bonham soleren in een bijna dertien minuten lange uitvoering van "Moby Dick".
Wat mij betreft had dit het ultieme signatuuralbum van Led Zeppelin kunnen worden, maar naar mijn idee hebben de technici destijds toch een beetje zitten pitten. Ik kan er soms moeilijk de vinger achter leggen, maar het klinkt net of de microfoons ergens achterin de zaal in plaats van op het podium stonden.
Gelukkig bracht de tijd beterschap. De heruitgave uit 2007 schijnt een stuk beter te klinken en bevat ook een aantal extra nummers. En in 2018 verscheen er nog een definitieve remaster waar niemand minder dan gitarist Jimmy Page persoonlijk mee aan de slag is gegaan. Die versie schijnt wél dik in orde te zijn.
Overigens heeft die ietwat ongelukkige geluidskwaliteit (of beter gezegd: het geluidsbeeld) nauwelijks effect gehad op het commerciële succes van dit album, want de fans liepen er destijds massaal voor warm. In de VS haalde het album maar liefst viermalig de platinastatus, en in thuisland Groot-Brittannië leverde het eveneens een platina schijf op. Deze dubbele lp zit overugens wel in een ontzettend fraaie klaphoes!
De originele 1976-versie is absoluut niet slecht, maar ondanks dat ik een megafan van Led Zeppelin ben, ziet dit album de schijvendraaier hier maar zelden. Een dikke plus voor de vier bandleden, maar een zeer kritische duim omlaag voor degene die destijds aan de knoppen zat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten