50 jaar Desire - Bob Dylan

1976 begon goed als muziekjaar, want in de eerste week van dat jaar verscheen dit meesterwerk. Hoewel The Basement Tapes tussendoor verscheen, moet Desire toch gezien worden als de opvolger van het ook al zo sterke album Blood on the Tracks uit 1975.

Daar waar op Blood on the Tracks veel persoonlijke nummers staan, begint Desire "ouderwets" met een stevig protestlied. Iedereen kent het nummer "Hurricane"; we vinden het dan ook al 25 jaar terug in de Top 2000. Het nummer is een felle aanklacht tegen het Amerikaanse rechtssysteem en tegen het racisme dat nog diep in de Amerikaanse samenleving verankerd is.

Ondanks de lengte van het nummer werd het veel op de radio gedraaid, maar in Nederland werd het geen grote hit. Waarschijnlijk omdat veel Dylan-fans doorgaans liever albums kopen dan singletjes. Naast dit indrukwekkende protestlied staat het album bomvol heerlijke nummers. Muzikaal vind ik het een heel gevarieerd album en de teksten van Dylan zijn doorgaans een uitdaging voor hoofd en hart.

Nummers als "Oh, Sister" en "Sara" bezorgen je – als je er echt voor gaat zitten – vast en zeker kippenvel. Het heerlijk lang uitgesponnen "Joey" is dan weer een nummer waarin Dylan geweldig uithaalt. Ik heb het album indertijd direct gekocht en na honderden draaibeurten ben ik er nog steeds niet uit wat ik het beste nummer vind; het zijn allemaal pareltjes. Er zijn ook geen twee nummers die met elkaar te vergelijken zijn.

Toch ben ik geneigd "One More Cup of Coffee (Valley Below)" als een van mijn favorieten te beschouwen. Met het schitterende vioolspel van Scarlet Rivera en de stem van Emmylou Harris krijgt het nummer een dramatische zigeunersfeer. De tekst bevat zelfs de nodige vooroordelen – de vader is blijkbaar een crimineel en de vrouwen zijn waarzegsters – maar het is vooral een meesterwerk dat je van de eerste tot de laatste noot bij de keel grijpt.

Op kant twee wordt het intense "Joey" opgevolgd door het iets luchtigere "Romance in Durango". Een nummer dat wat mij betreft prima had gepast op het album Pat Garrett & Billy the Kid (1973). Het is in ieder geval een van de beter gezongen outlaw-verhalen.

Desire – dat vandaag zijn 50e verjaardag viert – is na al die jaren nog steeds een van Dylans beste albums en staat in veel lijsten met de beste 250, 500 of 1000 albums ooit. Om het daarmee eens te zijn, hoef je niet eens een grote Dylan-fan te zijn. Het album is, net als voorganger Blood on the Tracks, namelijk heel toegankelijk.

Dus nog steeds een aanrader!