50 jaar Chicken Skin Music

De exacte releasedatum van dit Ry Cooder-album heb ik niet kunnen achterhalen. Chicken Skin Music verscheen in 1976 en mag gezien worden als een zeer volwaardige opvolger van het meesterwerk Paradise and Lunch uit 1974. 

Deze Chicken Skin Music is het vijfde album van Cooder en veel grote namen hadden deze perfectionist inmiddels in het vizier. Cooder speelde bij talloze grootheden en stond zelfs even op de nominatie om bij The Rolling Stones in dienst te treden. Google maar eens en verbaas je over de artiesten met wie hij heeft samengewerkt. Dat gold overigens ook andersom: de lijst topmuzikanten die aan Chicken Skin Music meewerkten, is indrukwekkend.

 

Strikt genomen heeft Cooder die hulp niet eens nodig, want op dit album bespeelt hij zelf een enorme verscheidenheid aan instrumenten. De meest opvallende zijn de Franse accordeon en de Hawaïaanse gitaar. Net als bij zijn voorganger ligt de nadruk op Americana (een blend van folk, blues, country en rock), maar ditmaal met een flinke scheut Tex-Mex-invloeden en een vleugje Hawaï.

"The Bourgeois Blues" van blueslegende Lead Belly is een heerlijke opener, maar als romanticus smelt ik toch vooral weg bij nummers als "He'll Have to Go" en "Goodnight, Irene". Het meeslepende "Stand by Me" - dat door zeker 400 (!) artiesten is uitgevoerd - is misschien net iets te zoet, maar in de juiste stemming is het toch wel heel lekker. 

Ry Cooder heeft eigenlijk geen slechte albums gemaakt en afhankelijk van je liefde voor bepaalde muziekstijlen zullen bepaalde albums je meer of minder aanspreken. Zelf ben ik wel een groot fan van zijn Americana-werk. Daarom is voor mij deze Chicken Skin Music samen met voorganger Paradise and Lunch een duo om in te lijsten. Genieten met een grote G!