50 jaar Black and Blue - The Rolling Stones

Van de Stones koop ik ieder nieuw studio album. Meestal op de dag dat het verschijnt. De meeste vrienden kennen mij dan ook als een groot Stones fan maar mijn enthousiasme voor de Black and Blues heeft zich toch moeten ontwikkelen.

Dat heeft vooral te maken met de opener Hot Stuff. Dat nummer vind ik echt helemaal niks. Dat neemt niet weg dit album voldoende pareltjes bevat waardoor ik het album toch regelmatig draai.

Wat na Hot Stuff pakken de Stones die lekkere rauwe draad op met Hand of Fate.  Smullen!

Het reggae  experiment Cherry Oh Baby had net als Hot Stuff bij de outtakes mogen belanden. Het is niet slecht maar jojojojo....en yehheheyeeh.......... Niet mijn glaasje whisky.

Gelukkig wordt het direct goed gemaakt met het briljante Memory Motel. Een van de hoogtepunten van dit album. Motel bestaat echt en goed zeven (!!) minuten nemen de Stones je mee in een one night stand die wel heel veel indruk heeft gemaakt. Meeslepend, muzikaal en wat een heerlijk tekst.

Kant B begint met  Hey Negrita. Ook stevige reggae invloeden maar bevalt een stuk beter dan Cherry Oh Baby. In deze Hey Negrita zit immers de rauwe Stones sound prima verpakt. 

OP het daarop volgende "Melody" laat Billy Preston nadrukkelijk zijn signature horen. Lekker hoor! 

Fool To Cry wat volgt staat zelfs in mijn Stones Top 25. Heerlijk die doorhalen.

Album sluit op waardige wijze met een puur Stones nummer in de vorm van Crazy Mama

Black and Blue is het eerste Stones album zonder Mick Taylor en Ron Wood vult zijn plek op. Nog niet op alle nummers maar van dit album is Ron Wood een vaste kracht bij de Stones.

Zoals bij veel albums die het 50 jarig jubileum vieren is ook van Black and Blue een rij aan speciale edities verschenen. Zonder Hot Stuff en Cherry Oh Baby had ik mij zeker laten verleiden maar nu bewaar ik mijn Stonesbudget voor een andere gelegenheid.

Na een volledige draaibeurt doe ik nog even een keertje Fool To Cry. Wat is dat toch een geweldige ballad..........