Het tiende album van Bowie, waarop hij maar weer eens liet horen hoe veelzijdig hij was. De op voorganger Young Americans (1975) ingeslagen weg wordt verder uitgediept met heerlijke r&b en blue-eyed soul, zonder de artrock helemaal los te laten.
Van het album zijn diverse singles getrokken, waarvan "Golden Years" de grootste hit werd. Dit nummer kan ook worden gezien als de brug naar voorganger Young Americans.
Hoewel Station to Station absoluut 4 of 5 sterren verdient, kunnen we een deel van dit album ook beschouwen als de opstap naar de fenomenale Berlijnse Trilogie (Low, “Heroes” en Lodger).
Hoewel ik maar een beperkte Bowie-collectie heb, beschouw ik hem toch als een van de grootste - zo niet dé grootste - rockartiesten die we hebben gehad. Meermaals heb ik op deze blog zijn diversiteit binnen, maar ook buiten de muziek geprezen.
Een creatieve visionair die helaas veel te vroeg van ons is heengegaan.
Soms is een station ook gewoon een eindstation...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten