Redhead Days

Het is vandaag roodharigendag en laat ik nu toevallige met een roodharige getrouwd zijn. Veel roodharige zijn als puber gepest. Met de mogelijkheden van sociale media zal dat er niet minder op geworden zijn.

Triest en de overheid zou hier best wat meer aandacht mogen hebben voor pestgedrag. De kosten om in het bestrijden van pesten te investeren wordt ruimschoots goed gemaakt door minder schooluitval en minder zorgkosten.

 

Goed nieuws voor roodharige is dat rood haar veel en veel langer z'n kleur houdt. Als je als 50 plusser met rood haar een oude pestkop tegenkomt is deze vast behoorlijk grijs of zelfs kaal. Het zal dan vast lastig zijn daar geen grap over te maken..............

Genoeg over het sociaalmaatschappelijke aspect van rood haar en op naar de muziek. Er zijn natuurlijk een aantal roodharige artiesten zoals Bonnie Riatt, Vera Blue, Tori Amos, Ed Sheeran, Rick Astley, Orla Gartland, Geri Halliwell, Mick Hucknall, Willie Nelson, Janis Joplin, Axl Rose,
Belinda Carlisle, The Judds, Patti Scialfa, Melissa Etheridge en Dave Mustaine om er een paar te noemen.

Naast roodharige artiesten zijn er ook een enorm berg liedjes waarin een roodharige voorkomt. Rood haar is regelmatig inspiratie geweest voor mooie liedjes. Soms wat verstopt en soms recht voor z'n raap in de titel.

In "Jolene Dolly" Parton is het bijvoorbeeld even zoeken:

Your beauty is beyond compare
With flaming locks of auburn hair
With ivory skin and eyes of emerald green
Your smile is like a breath of spring

 

Bruce Springsteen is met het nummer "Red Headed Woman" dan wel gelijk to the point:

I'll take a red headed woman
A red headed woman
It takes a red headed woman
To get a dirty job done

Amy Winehouse zingt in "Valerie" over Ginger Hair en Emmylou Harris heeft het in "Amarillo" over that redhead in Atlanta.

 

Erg fraai is ook "Tangled Up In Bleu" van Bob Dylan:

Early one morning, the sun was shining
I was laying in bed
Wondering if she'd changed it all
If her hair was still red

 

Te vinden op het legendarische album Blood On The Tracks uit 1975

 

Ik hou het vandaag echter bij Neil Young met "Cinnamon Girl":

I wanna live
With a cinnamon girl
I could be happy
The rest of my life
With a cinnamon girl

 

 "Cinnamon Girl" is het openingsnummer van het tweede solo-album van Neil Young dat in 1970 verscheen. Wellicht een van Neils beste albums. Zeker top 5!

Stones Top 25

Gister gaf ik nog redelijk af op het nummer "Angie". Het is eigenlijk helemaal niet mijn ding om dingen die ik niet leuk vind te benoemen. Ik maak liever lijstjes met dingen die ik wel leuk vind.
Daarom hier mijn favoriete 25 Stones nummers.

Afhankelijk van m'n bui wisselen er een paar maar dit lijstje zal er altijd heel dicht in de buuurt zitten.

1. “Gimme Shelter” (1969)
2.  “Sympathy for the Devil” (1968)
3.  “Paint It, Black” (1966)
4.  “Brown Sugar” (1971)
5.  “Wild Horses” (1971)
6.  “Honky Tonk Woman” (1969)
7.  “Street Fighting Man” (1968)
8.  "Just Your Fool" (2016)
9.  “Dead Flowers” (1971)
10. “Tumbling Dice” (1972)
11. “Waiting On a Friend” (1981)
12. “Beast of Burden” (1978)
13. “Midnight Rambler” (1969)
14. “Jumpin’ Jack Flash” (1968)
15. “That’s How Strong My Love Is” (1965)
16. “Sway” (1971)
17. “As Tears Go By” (1965)
18. “Time Waits for No One” (1974)
19. “You Can’t Always Get What You Want” (1969)
20. “Sweet Virginia” (1972)
21. “Torn and Frayed” (1972)
22. “Far Away Eyes” (1978)
23. “Factory Girl” (1968)
24. “Love in Vain” (1969)
25. “Fool to Cry” (1976)

 

Lekker hoor: Stones op vrijdagochtend! 

50 jaar Angie

Ik was al even fan van de Stones toen in de zomer van 1973 "Angie" een hit werd. Vandaag is het 50 jaar geleden dat deze single in Eurpopa werd gereleased. Vanaf de eerste keer dat ik het hoorde vond ik een zeiknummer. Knap gedaan maar een hele dag op je hoofd staan is ook knap en daar ga ik ook niet voor staan applaudisseren.

Begin jaren 70 was ik gefascineerd geraakt door muziek en al m'n geld ging - naast een belachelijk bedrag aan kostgeld - op aan lp's.
Zo prijkte als puber er in mijn platenkoffer van de Stones al het geweldige dubbelalbum Exile on Main St. uit 1972.
Dat album is nog steeds een van mijn favoriete Stones albums en ik keek dan ook enorm uit naar de opvolger.
Lang wachten hoefde we niet want zo'n 15 maanden later zou het album Goats Head Soup worden uitgebracht. Enkele weken daarvoor werd de single "Angie" uitgebracht.
De eerste keer dat ik het hoorde vond ik het dus gelijk een zeiknummer en dat vind ik het nog steeds. Het zorgde er ook voor dat ik het album Goats Head Soup in de winkel liet staan. Het heeft vele, vele jaren geduurd voor Goats Head Soup alsnog in mijn collectie is gekomen. Verre van een slecht album maar "Angie" hadden ze weg mogen laten.

Helaas was ik een van de weinige die het een zeiknummer vond, want het nummer knalde in een groot aantal landen naar de eerste plek van de hitlijsten en was maanden zo'n beetje ieder uur op de radio.
De rest van het jaar heb ik dan ook nauwelijks de radio aangehad. Ik kan het prima hebben als er op de radio een zeiknummer wordt gedraaid, maar niet als dat van een van je favoriete bands is.

Begin 1974 had Angie op de radio plaatsgemaakt voor andere hits maar de gifbeker was nog niet helemaal leeg................want? In de zomer van 1990 werd "Angie" opnieuw uitgebracht. Gelukkig werd het niet opnieuw een grote hit. Zes weekjes radiostilte was in dit geval wel genoeg.

Ik ben iemand die vind dat je regelmatig iets moet doen wat buiten je comfortzone valt, Dat ga ik nu doen door het album Goats Head Soup aan de draaitafel toe te vertrouwen. Met daarop "Angie" en ik beloof jullie om het album helemaal te draaien...............

Roller Coaster Day

In de VS is het vandaag National Roller Coaster Day maar meer en meer initiatieven worden ontwikkeld om daar een internationale dag van te maken. Dat lijkt mij een prima idee want achtbanen zijn ongeveer een van de leukste bijzaken in het leven.

Als het over rollercoasters gaat is er natuurlijk één albums wat ver boven alles uitsteekt. Zelf ben ik een groot fan van Americana en toen ik in 2020 dit album kocht was ik ook definitief fan van Danny Vera.

Vaak hangen hits na een paar maanden mij wel de keel uit maar het nummer "Roller Coaster" kan ik nog steeds goed hebben. Misschien ook wel omdat het een heel bijzondere periode markeert waarin we allemaal even niet meer wisten wat wat en hoe.

In die Coronaperiode heb ik zelfs met een paar vrienden on-line live naar een optreden van Danny Vera zitten kijken. Was echt geweldig maar wel zo fijn dat we al weer even echt naar concerten kunnen! Houden zo zeg ik dan maar!

Over het album The Year Of The Snake heb ik al eens eerder geblogd en het blijft - zelfs los van de hit "Roller Coaster" - een heerlijk album.

Koffie met Danny Vera...........niks mis mee!

American Beauty

Het dagelijks nieuws is op dit moment vooral een inspiratiebron voor schrijvers van protestliederen. We hoppen immers van drama naar drama.

Voor het blogje van vandaag sla ik de krant maar snel verder naar het shownieuws. Die pagina's worden op dit moment dan weer gedomineerd door Barbie en de gelijknamige film is op dit moment een kaskraker. 

 

De periode dat ik met onze dochter iedere speelgoedwinkel inging om Barbie's te bewonderen ligt al even achter ons. We beleven nu andere mooie tijden maar "verplicht" de speelgoedwinkel in vond ik geen straf want ik keek natuurlijk niet alleen bij de Barbie's....

Bij Barbie kom ik vandaag niet verder als een metafoor van een American Beauty. Dat komt goed uit want daar heb ik wel een heel lekker plaatje bij. 

Het gaat om het vijfde album van de legendarische Grateful Dead dat in 1970 verscheen. Het album is een heerlijke verzameling van uitstekende luisterliedjes. Grateful Dead is in de VS nog steeds onwaarschijnlijk populair. Dat niet alleen voor hun uitmuntende studio albums maar vooral vanwege hun fantastische optredens met lange jams.

 

Grateful Dead werd in 1965 opgericht en hield op te bestaan toen in 1995 toen frontman Jerry Garcia kwam te overlijden. Nu een kleine 30 jaar later heeft de band in de VS nog steeds een onwaarschijnlijk grote aanhang en is er sprake van een mythische status. 

Nog regelmatig verschijnen er albums van de vele concerten die de band gegeven heeft. Naast een tiental reguliere live album zijn er van Grateful Dead inmiddels een kleine honderd (!) zogenaamde retrospectieve live albums verschenen.

Daar waar de studio albums vooral lekkere luister muziek bevatten werden de optredens gevuld met lekkere jams.

 

Die diversiteit maakt het lastig de band in een hokje te stoppen.

Grateful Dead kon jammen als The Allman Brothers. Ze konden close harmony zingen als Crosby, Stills, Nash & Young. Psychische rock spelen als Jefferson Airplane en vooral lekker rocken als Grateful Dead.

Jerry Garcia als frontman speelde daarin een belangrijke rol, maar de bijdragen van de overige leden was minstens zo groot.

Dat blijkt ook hoe na het wegvallen van Garcia de meeste hun weg hebben gevonden in de diverse andere bands.

Grateful Dead heeft ook in Nederland wel wat aanhang, maar die verbleekt in vergelijking met die in de VS.

Hoewel we in Nederland een liberaal beleid hebben ten aanzien van drugs, heeft het enthousiasme van Grateful Dead voor pretmiddelen niet in hun voordeel gewerkt.

Op veel fora wordt er toch wat lacherig gedaan over deze - zoals ze dan geoormerkt worden - hippies.

 

Wie echter wat tijd neemt om de Grateful Dead te leren kennen zal getrakteerd worden op een waaier aan muziekstijlen van lekkere luistermuziek tot zeer complexe jams en uitstekende songteksten.

Voor beginners van Grateful Dead is deze American Beauty wel een heerlijke start. Countryrock, Folkrock en een vleugje psychedelica. Zonder discussie kreeg dit album begin jaren zeventig van de voltallige vakpers vijf sterren. Een meesterwerkje!

Barbie zal het in Nederland altijd beter doen als Grateful Dead, maar als ik met dit blogje één iemand heb weten te motiveren om een keer naar een andere American Beauty te luisteren is mijn opzet geslaagd.

 

Chrome Dreams

Dit album van Neil Young had in 1977 moeten verschijnen maar eigenzinnig als hij is bleef dit album op de plank liggen.

In zijn bijna maniakale manier waarop Neil al een aantal jaren zijn archief aan het opruimen is vond hij het nu blijkbaar tijd worden om Chrome Dreams aan het publiek te tonen.

Vandaag was het dan zover en via een pre-order er voor gezorgd dat ik het vandaag dan ook aan de collectie toe kon voegen.

Voor die-hard fans is het album geen verrassing want een grote hoeveelheid bootlegs van dit album zijn in omloop.

Ook de meeste nummers zijn - al of niet in een andere versie - bij een groot deel van de fans bekend omdat deze op andere albums zijn verschenen.

Wie de tracklist (zie onderaan) van dit album bekijkt zal echter toch de conclusie moeten trekken dat dit wel een van Neil's beste albums is geworden.

Nu vele jaren later voelt de tracklist als een soort van greatest hits album, maar Chrome Dreams was in die tijd wel degelijk zo samengesteld. De masters lagen al klaar maar het feest ging toen - om wat voor reden dan ook - niet door.

 

Dit dozijn pareltjes had in die jaren overigens zomaar het album Harvest van de troon kunnen stoten.

Dat is natuurlijk een beetje in de achteruitkijkspiegel gluren, maar dit album gaat heel hoog komen in mijn persoonlijke Neil Young album top 10.

Op vinyl is het album uitgevoerd als dubbel lp omwille van de geluidskwaliteit. Goed 50 minuten is immers best veel voor een enkele plaat dus de muziek is over drie kanten verspreidt.

Kant 4 is uitgevoerd als een ets.

 

De twee platen zitten in een klaphoes die op de voorzijde een afbeelding heeft welke gemaakt is door Ron Wood. Op de achterzijde vinden we de tracklist en aan de binnenzijde een foto van Neil en informatie over de twaalf nummers op dit album. 

Het geheel wordt compleet gemaakt met een vel met songteksten.

Alles is weer keurig afgewerkt maar mij bekruipt toch vooral het gevoel waarom dit briljante album in 1977 op de plank is blijven liggen. 

Voor mij persoonlijk een van Neil's beste albums en na vandaag  moet ik zeker mijn album top 10 van hem gaan herzien.

Tracklist Chrome Dreams

Kant1

Pocahontas (3:18)

Will To Love (7:11)

Star Of Bethlehem (2:40)

 

Kant 2

Like A Hurricane (8:13)

Too Far Gone (2:37)

Hold Back The Tears (5:13)

Homegrown (2:18)

 

Kant 3

Captain Kennedy (2:49)

Stringman (3:27)

Sedan Delivery (5:12)

Powderfinger (3:16)

Look Out For My Love (3:57)

R.I.P. Robbie Robertson

Gisteravond werd bekend dat Robertson op 80 jarige leeftijd is overleden. Robertson werd vooral beroemd als een van de oprichters van The Band. Deze Canadese rockformatie was opgericht onder de naam The Hawks. Tijdens de opnames samen met Bob Dylan in Big Pink kreeg - door toedoen van de bewoners uit de omgeving - de band gewoon de simpele naam The Band.

Robertson had al eerder sessiewerk gedaan voor Dylan en de samenwerking voor de legendarische Bassement Tapes was gewoon een logische vervolgstap.
Naast zijn bijdrages aan The Band maakte Robertson een aantal uitstekende solo albums Robertson had in Nederland met "Somewhere Down The Crazy River" een hit.

Minder bekend is zijn rol in de filmindustrie. Toen The Band in 1976 haar afscheidsconcert gaf werd daar de film The Last Walz van gemaakt. Robertson wilde niets aan het toeval overlaten en nam de productie van die film in handen en raakte gefascineerd door de filmindustrie. Zodanig gefascineerd dat Robertson tot zijn dood zeer actief is geweest in het maken van films. Soms als artiest zoals in The Last Walz maar ook meermaals als acteur, als producer en vaak als componist van de filmmuziek.

Zijn laatste bijdrage - ondanks dat hij al even ziek was - is de muziek voor de film Killers of the Flower Moon welke dit jaar verscheen.

De totale bijdrage van Robertson aan zowel de muziek als filmindustrie is echt onwaarschijnlijk indrukwekkend.

The New Lost City Ramblers

Deze traditionele folkband werd in 1958 opgericht door Mike Seeger (halfbroer van Pete), John Cohen en Tom Paley. In 1962 verliet Paley de band en werd vervangen door Tracy Schwarz.

 

The New Lost City Ramblers maakte in 1958 hun eerste album. Het drietal speelde traditionele Folk en waren voor velen een bron van inspiratie. Vele folkmuzikanten gebruikte de albums van The New Lost City Ramblers als een wegwijzer om Folk muziek verder te ontwikkelen. 

Zowel Bob Dylan, Ry Cooder als The Grateful Dead hebben zich meermaals uitgelaten hoe The New Lost City Ramblers voor hen een bron van inspiratie waren.

 

Het nu voorliggende album is een heruitgave van het eerste album aangevuld met een aantal bonus tracks. De muziek klinkt wellicht - mede door banjo, mandoline en viool - wat gedateerd maar wie goed luistert hoort toch vele wortels die anderen hebben aangezet tot het maken van mooie folkmuziek.

De bandnaam bevat het woord city en toch geeft deze muziek mij vooral het gevoel weer van porch van een boerenhoeve in Virginia waar die man lekker aan wat snaren zitten te plukken.

 

Muzikale mijlpaal en beslist een boeiend muzikaal document en een opmerkelijk geluidskwaliteit voor 65 jaar oude opnames.

 

Steve Hogarth in De Boerderij

Mooie luisterliedjes afgewisseld met heerlijke Britse humor. Eigenlijk is dat wel een prima samenvatting van een zeer geslaagd optreden. We kennen Hogarth van Marillion en deze serie soloconcerten heeft hij naar eigen zeggen ooit opgezet om de Britse ficus een plezier te doen. De wijze hoe hij dat aan het publiek laat weten is op heerlijke wijze doorspekt met zelfspot. 

Hogarth weet het publiek goed  twee en half uur te vermaken met flink wat nummers uit de Marillion catalogus. Daarnaast speelt Hogarth diverse nummers van collega's zoals Peter Gabriel, Kate Bush, Bob Dylan en The Beatles.
Marillion heeft een zeer enthousiaste aanhang in Nederland en dat was gisteravond goed te merken. Het publiek reageerde dan ook uitbundig op de muzikale keuzes van Hogarth. Ook de wat ondeugende intermezzo's van Hogarth werden door het publiek met veel gretigheid in ontvangst genomen.

Hogarth probeerde in het begin van dit solo-optreden het publiek wijs te maken dat hij het eng vond om alleen op het podium te staan. Ik sluit niet uit dat dat waar is, maar ondertussen is Hogarth een ware meester om met het publiek te communiceren. Dat ook nog op een manier dat het voor zowel Hogarth als het publiek een cadeautje is.

Zeer geslaagde avond en voor wie een souvenir mee wilde nemen was er de gebruikelijke merchandise en signeersessie.

 

 

 Setlist De Boerderij 5 augustus 2023
The Hollow Man (Marillion)
You're Gone (Marillion)
Thankyou Whoever You Are (Marillion )
This Train Is My Life (Marillion)
Real Tears for Sale (Marillion)
Beyond You (Marillion)
Here Comes the Flood (Peter Gabriel)
The Crow and the Nightingale (Marillion)
Power - vertellend (Marillion)
Kayleigh - vertellend (Marillion) 

No One Can (Marillion)
Sounds That Can't Be Made (Marillion)
White Paper (Marillion)
Care (IV) Angels on Earth (Marillion)
Really Like
Way Over Yonder (Carole King)
Like a Rolling Stone(Bob Dylan)
Lover, You Should've Come Over (Jeff Buckley)
Games in Germany (How We Live)
Afraid of Sunlight (Marillion)

Toegift:
All You Need Is Love (The Beatles)
Cloudbusting (Kate Bush)
Beautiful (Marillion)
Faith (Marillion)

Jim Capaldi

Het is vandaag de geboortedag van deze geweldige drummer. Helaas verhuisde Jim al op 60 jarige leeftijd naar de rockhemel. 

Juist op het moment dat er plannen waren om nog een keer met Traffic op tournee te gaan. Via Traffic kreeg Capaldi internationale bekendheid en zo ontmoeten hij onder anderen Jimi Hendrix waar hij sessiewerk voor verrichte.

 

Capaldi speelde verder met artiesten als  Eric Clapton, George Harrison, Alvin Lee en Cat Stevens.

Na het uiteenvallen van Traffic begin Capaldi aan een knappe solocarrière die een rijk gevulde catalogus opleverde.

In Nederland leverde het hitje "Something So Strong" op. Capaldi mocht graag experimenteren zoals op het album wat ik nu op heb staan.

 

Het album Fierce Heart kenmerkt zich vooral door de meer dan stevige avances met de Synthpop. Daarmee is dit album misschien niet zo tijdloos als een aantal eerdere albums die hij heeft gemaakt maar het maakt het album wel tot een mooie muzikale tijdmarker.

Niet een album wat ik vaak uit de kast haal, maar op een dag als vandaag toch een geslaagde keuze. Geen hoogvlieger deze plaat maar het luistert gewoon heel lekker weg en voelt ook een beetje als een tijdmachine.

 

Capaldi zou vandaag 79 zijn geworden maar overleed op 28 januari 2005 aan de gevolgen van maagkanker.

50 jaar Brothers And Sisters

Juist nu de zomer zich verkleed heeft als de Herfst is een zomerse plaat wel een lekkere opsteker. Zomers is het album Brothers And Sisters - dat deze zomer 50 wordt - zeker al is het maar door die opgewekte hit "Ramblin' Man".

Op dit album ook het vrolijk klinkende "Jessica" wat we allemaal kennen van het TV programma Top Gear.

 

Toch was in die jaren niet alles rond The Allman Brothers even vrolijk. In de herfst van 1971 was Duane Allman met de motor verongelukt en is maar deels te horen op het album Eat A Peach. Of er een vloek rond de band hing verongelukte een jaar later Berry Oakley. Bizar genoeg ook met de motor en slechts een paar straten verder dan waar Duane was verongelukt.

De band was al begonnen met de opnames van Brothers And Sisters en op de nummers "Wasted Words" en "Ramblin' Man" is Berry nog te horen als bassist. Berry zou voor de overige nummers vervangen worden door Lamar Williams.

 

Twee verongelukte bandleden had een enorm effect op de band maar het maakte de familieband alleen maar sterker. Met de titel en het artwork van dit album wilde de band ook laten zien dat ze een echte familieband zijn en er voor elkaar waren.

Op de cover zien ze dan ook Vaylor Trucks en op de achterzijde staat Brittany Oakley's. Op de binnenkant van de klaphoes staat een geweldige foto met de gehele band en aanhang. 

 

Brothers  And Sisters behoort beslist tot een van de beste albums van The Allman Brothers en het lijkt wel of de overgebleven leden door de tragische gebeurtenissen extra hun best hebben gedaan.

Een en andere vertaalde zich ook naar een enorm commercieel succes. In de VS ging er een driekwart miljoen exemplaren van dit album in de eerste drie weken over de toonbank

Het album doet het ook door de opleving van de LP erg goed en wereldwijd zijn we op weg naar de 8 miljoen fysiek verkochte exemplaren.

 

In 2013 verscheen er een 40 jarige jubileum cd-box van dit album. Het gaat daarbij om 4 cd's met onder meer outtakes en een concert in Winterland. 

De LP zat toen volgens de platenmaatschappij blijkbaar nog onvoldoende in de lift en ze lieten de vinylliefhebbers op hun honger zitten. Helaas...............maar de gewone standaard versie is perfect om een beetje vrolijk te worden!

 

Het is 31 juli en als ik naar buiten kijk lijkt het wel herfst. Deze Brothers And Sisters geeft echter een mega zomers gevoel waarbij je niet teveel na moet denken hoe de band tot dit album is gekomen.

Neil Young ORS Vol 5. deel II

Twee weken later dan officieel was aangekondigd verscheen vandaag (28 juli) de vijfde box in de serie ORS (official release series) van Neil Young.

Ome Neel is al jaren druk om zijn volledige muzikale erfenis op zijn manier voor de fans beschikbaar te stellen.

De laatste jaren brengt hij veel albums uit die op de plank zijn blijven liggen en brengt officiële versies uit van opnames die eerder als bootleg zijn verschenen. Dat alles naast een jaarlijks nieuw album.

In die lawine aan releases ook regelmatig een box met heruitgave van eerdere albums.

Dat gaat steeds in groepjes van vier en inmiddels zijn we aan de vijfde box bezig.

Bij de eerste vier delen werd 1 op 1 de oorspronkelijke albums in de box opgenomen. Van dit principe is bij dit vijfde deel op een aantal punten afgeweken. 

Dit vijfde deel uit Original Release Series  bestaat uit de albums:

• Freedom (2lp)
• Ragged Glory (3lp)
• Weld (3lp)
• Arc (1lp)

Freedom

Door een aantal muziekjournalisten werd in 1989 dit album gezien als een soort van comeback. Onzin! Neil Young is nooit weggeweest. Hij maakt hooguit dingen die je niet bevalt. De Geffen periode die toen net achter ons lag heeft Neil meer dan behoorlijk geëxperimenteerd tot grote ergernis van platenbaas David Geffen en een aantal fans. Ik vind ook niet alles geweldig uit de Geffen periode maar ik vind het wel geweldig als een artiest zijn eigen creatieve grenzen zoekt.

Freedom - dat de meeste van ons vooral kennen van "Rockin' in the Free World" - in deze box is gegroeid van een enkel album naar een dubbel lp. Dit omwille van de geluidskwaliteit.

De originele lp staat eigenlijk te vol waardoor de groef wel heel dicht op elkaar zit. Juist met muziek waar de gitaar regelmatig stevig wordt beetgepakt is dat eigenlijk niet zo'n goed idee.

Dus bij deze nieuwe Freedom heeft de groef wat meer vrijheid en deze frisse geremasterde versie klinkt werkelijk subliem. Je moet iets vaker opstaat maar dat is dik de moeite.

Ragged Glory

Dit album wat oorspronkelijk in 1990 verscheen is zelfs van één naar drie schijven gegaan. Dit niet alleen omwille van de geluidskwaliteit maar er zijn ook een viertal nummers toegevoegd die destijds op de plank zijn blijven liggen.

Ragged Glory mag als een van de beste albums van Neil worden beschouwd waar hij samenwerkt met Crazy Horse. Het behoort ook tot een van mijn favoriete elektronische albums van Ome Neel

Dit album heb ik enorm vaak gedraaid en bij deze nieuwe geremasterde heruitgave valt gelijk de geluidskwaliteit op. "Country Home" klonk nog nooit zo goed. Geweldige dynamiek en detaillering.

Weld

Dit live album verscheen in 1991 en heeft omwille van de hierboven genoemde geluidskwaliteit een upgrade gekregen van 2 naar 3 platen.

Twee uur (!!) Neil op het podium met een aantal klassiekers als " Hey Hey, My My (Into The Black)", "Like A Hurricane", "Powderfinger", "Cinnamon Girl" en natuurlijk "Rockin' In The Free World".

Neil en Crazy Horse live op hun best..........smullen! Ik ken de originle vinyl versie niet en ken alleen de CD versie maar deze remaster klinkt fenomenaal goed.

Arc

Dit album verscheen nog niet eerder op vinyl. Voor veel muziekliefhebbers wellicht wat te experimenteel maar het laat vooral horen hoe breed Neil is.

Is het herrie of is het briljant? Ik ben fan van Neil Young omdat hij altijd op zoek is wat er achter de muzikale horizon is. Deze dik 30 minuten lange waterval aan geluiden vind ik geniaal gemaakt, maar ik snap ook dat als je Harvest als referentie voor Neil Young hebt dit niet gaat smaken,

Verdict (voor wat dat waard is)

De eerste vier boxen uit deze serie heb ik aan mij voorbij laten gaan omdat ik de betreffende albums allemaal heb.

Dit vijfde deel bevat echter extra materiaal op Ragged Glory en twee albums die ik nog niet op vinyl heb dus mijzelf getrakteerd op deze box.

Let op waar je deze box koopt want bij JPC is deze 80(!!!) Euro goedkoper dan bij Bol!

 

Een box die dik en dik de moeite waard is voor de meeste Young fans. Vooral zij die er van houden als hij - al of niet samen met Crazy Horse - lekker op z'n gitaar tekeer gaat.

Geluidskwaliteit en artwork zijn dik en dik in orde zoals we bij de boxen van Neil gewend zijn,

Dat neemt niet weg dat ik het opvallend vind dat is afgeweken van het concept van de eerste vier delen.

Van iemand als Neil Young kan je aan de andere kant ook niet anders verwachten, want waarom zou je vijf keer achter elkaar hetzelfde kunstje doen? 

R.I.P. Randy Meisner

In alle kranten was vanmorgen te lezen dat medeoprichter van de Eagles op 26 juli is overleden. Randy Meisner is een van de oprichters van deze legendarische band waar hij bas speelde en zong.

Na het succesvolle album Hotel Californië verliet Meisner de band. Meisner heeft nooit behoefte gehad aan een reünie van de Eagles mee te werken. Na de meeste succesvolle periode bij de Eagles vond hij het blijkbaar genoeg.

Bij de Eagles werd er - zelfs op het podium - nog wel eens ruzie gemaakt en Meisner stond vooral bekend als een wat aardige jongen. Niet dat hij over zich heen liet lopen want voor de Eagles maakte hij korte tijd deel uit van Poco en bedankte na het eerste album wegens te weinig inbreng.

Meisner was immers niet alleen een uitmuntende bassist maar kon ook prima liedjes schrijven en bij Poco kreeg hij daar onvoldoende ruimte voor. Die ruimte vond hij wel bij de Eagles maar het leven van een rockartiest bij een succesvolle band vond Meisner toch te zwaar en verliet in 1977 de Eagles.

Meisner heeft daarna nog wel in diverse bandjes gespeeld en een aantal prima solo albums gemaakt maar bleef ver weg van teveel spotlights.
Meisner leefde daarna vooral buiten de aandacht tot in 2016 zijn vrouw Lana Rae door een vuurwapen om het leven kwam. Meisner bleek had met haar dood niets te maken want het ging om een tragisch ongeval.

Meisner - die 77 jaar oud werd - laat een schitterende muzikale erfenis achter. Ondanks dat Meisner al jaren niet meer actief was zal dit voor heel veel fans heel verdrietig nieuws zijn.

Rust zacht Randy.

50 jaar Countdown to Ecstasy

Naast muziekliefhebber ben ik ook een enorme fan van de wielersport. Gister heb ik ook enorm genoten hoe de Franse renner Pinot tienduizenden fans in extase wist te brengen. Hij rijdt zijn laatste Tour en de etappe van gisteren was bij hem "om de hoek". Hele dorpen waren op de een na laatste berg gaan staan om hun held aan te moedigen. Hij reed op dat moment solo op kop wat er voor zorgde dat de extase bij de fans tot een ongekende hoogte opliep. Mooi!

Ik hou het vandaag even bij een andere extase en wel die van Steely Dan. Opnieuw een opvallend titel van dit album dat deze maand haar 50e verjaardag viert. De titel is vooral opvallen in relatie tot de titel van de voorganger Can't Buy a Thrill.

 

Countdown to Ecstasy is het tweede album van Steely Dan en na het briljante debuut kon je nauwelijks geloven dat ze dat gingen evenaren. 

Countdown to Ecstasy is opgenomen in het boek 1001 Albums You Must Hear Before You Die en in de Top 500 albums van Rolling Stone magazine en dat zijn toch een aardige kwaliteitsstempels.

 

Het album begint met het bijna religieuze en fascinerende "Bodhisattva". Het wezen uit het Boeddhisme dat verlichting zoekt. In deze schitterende opener wordt als het waren gevraagd om de weg te wijzen. Beetje crue als we zien welke landen in deze briljante song langs komen want helemaal goed gaat het daar niet.

Het nummer laat ook gelijk horen dat Steely Dan niet even makkelijk een kopie van hun eerste album hebben gemaakt. De opener "Bodhisattva" laat wel gelijk horen dat de knipoog met Jazz een stevige zal zijn.

Hoewel de heren het hele album op heerlijke wijze Pop, Rock en Jazz door de blender gooien is dit album misschien niet het meest geschikte album om met Steely Dan aan de gang te gaan. Een album als Aja is dan gewoon wel een heel lekker begin.

Toch hoort deze Countdown to Ecstasy tot mijn favoriete drie albums van Steely Dan en wel omdat je als luisteraar wat meer moeite moet doen met dit album. Aja lepel je vanaf de eerste keer zo naar binnen., Deze Countdown to Ecstasy is op een aantal plaatsen wat steviger qua Rock maar ook de vele complexe muzieklijnen zorgen voor een heerlijke uitdaging als luisteraar. Zelfs na vele luisterbeurten.

Fraai is hoe een nummer als "The Boston Rag" seconden voor seconden verder aanzwelt. Het vijf en half minuten lange nummer had van mij wel 15 minuten mogen duren.

De acht nummers op dit album gaan overigens bijna allemaal over de vijf minuten en daarmee niet het standaard radiowerk van die tijd. Toch werden er twee singles ("Show Biz Kids" en "My Old School") van het album getrokken die bij beide geen hit werden.

 

Naast de mix van de verschillende muziekstijlen en complexe melodieën laat Steely Dan ook op dit album weer horen dat perfectie hun natuurlijk DNA is. Geen krampachtige muzikanten die foutloos proberen te spelen, maar een stel gasten die heel relax waanzinnige muziek maken zonder ook maar één enkel foutje te maken.

Naast de briljante muziek zijn ook de teksten de moeite want ma de spirituele starter komen een aantal onderwerpen langs die pijnlijk actueel zijn zoals overconsumptie. Eigenlijk is het album voor een groot deel een aanklacht tegen oppervlakkigheid

Echt beangstigd wordt het overigens met de afsluiter "King of the World" waarin de luisteraar een sfeer wordt ingetrokken die zal ontstaan na een grootschalig nucleair conflict:

If you come around
No more pain and no regrets
Watch the sun go brown
Smoking cobalt cigarettes
There's no need to hide
Taking things the easy way
If I stay inside
I might live til Saturday

Als dat geen extase op gaat leveren?

R.I.P. Tony Bennett

De meester die Pop en Jazz wist te combineren en als geen ander jong talent naar voren wist te schuiven is niet meer. 96 jaar is Tony geworden en hij heeft dan ook een onwaarschijnlijk carrière gemaakt. Tony zon een indrukwekkende catalogus bij elkaar en won een al even imposante rij muziekprijzen waaronder 20 Grammy's.

Een schitterende leeftijd maar dit soort berichten blijft triest nieuws...........