The Tedeschi Trucks Band - Revelator

Dit debuutalbum van The Tedeschi Trucks Band kwam uit in 2011. Een vrij recent album dus.
The Tedeschi Trucks Band was een samensmelting van de band van Derek Trucks en de band van Suzan Tedeschi.
Derek en Suzan zijn in het echt ook een koppel en de twee bands stonden regelmatig samen op het podium. Derek speelde ook in The Allman Brothers band waar hij met z’n fenomenale slide gitaar spel Duane Allman probeerde te doen vergeten.
Derek is vernoemd naar Eric Clapton en z’n oom speelde van begin af in The Allman Brothers. Wel uniek dat zo’n broekie plaats mocht nemen in deze band. Derek heeft aan drie Allman Bros albums meegewerkt. Na het wegvallen van de laatste belangrijke leden was het in 2014 afgelopen met The Allman Brothers.

Dat de band van Derek en Suzan samen zouden komen was eigenlijk wel een logische keuze. Gewoon een perfecte match. Derek is een fenomenaal goede gitarist en behoort zeker tot de top 20 en onder de actieve gitaristen wellicht tot de top 10.
Z’n vrouw Suzan zingt dan weer onwaarschijnlijk mooi. Een van de beste Blues zangeressen die we op dit moment hebben. Met een vleugje soul in haar stem wat sommige nummers zelfs wat gospelachtig doen klinken.
Maar het is vooral een eigentijdse Bluesrock die deze band op de planken zet. Op de planken voelen ze zich het best thuis en in de negen jaar dat ze bestaan hebben ze naast vier studio albums ook al twee live albums uitgebracht.
In het relatief korte bestaan hebben ze ook een enorme rij prijzen in de macht gesleept van Grammy’s voor albums tot prijzen voor de beste blues(rock) band.
Alle albums die ze gemaakt hebben krijgen enorm goede kritiek en toch doet ook deze band het in Nederland niet bijzonder goed.

Hoewel Suzan met haar stem en Derek met z’n gitaar probleemloos een stadion kunnen vullen is de band uitgerust met een stevige percussie- en blazers-bezetting. Nagenoeg altijd twee drummers en als blazers een sax, trompet en trombone.
Deze band weet de ruimte wel te vullen en ik heb ze nog niet op het maken van rommel (misschien in een hotelkamer) kunnen betrappen.
Ik blijf echter toch vooral slappe knieën houden van Suzan……………………..brrrrr

The Guess Who - Rockin'

Deze mannen begonnen al in 1958 en staan soms nog op het podium? Niet allemaal (Winter is al lang dood) maar wel als band. Vaak uitgescholden als Amerikaanse band maar Canadees net zoals Bachman–Turner Overdrive die uit The Guess Who is voortgekomen. Ze waren bij de oprichting (toen nog onder wisselende namen) in 58 wellicht een van de eerste garage rock bands.
De eerste albums in begin jaren 60 kunnen ook als zodanig worden gelabeld.
Gewoon lekker recht voor z’n raap rock zonder veel hulpmiddelen (lees: low budget=garage).
Eind jaren 60 kwam in de USA de psychedelische rock in opkomst en ook The Guess Who droeg haar steentje bij.
Hun eerste experiment op dat gebied is aardig maar hun tweede psych album “Wheatfield Soul” is echt een topper. Alleen de album titel is al voldoende!
The Guess Who is in Nederland niet mega bekend maar “American woman” en “Clap For The Wolfman” waren toch redelijke hitjes.
Het album wat nu opstaat is vooral lekker rock. Geen hoogvlieg album. Gewoon lekker rock maar wel met een van m’n favoriete nummers: Namelijk een erg fraaie uitvoering van "Running Bear". Prachtige compositie van de Big Bopper en tot een hit gemaakt door Johnny Preston.
De Big Bopper heeft dat volgens mij niet meegemaakt, want die was namelijk in een vliegtuigongeluk omgekomen samen met Buddy Holly en Ritchie Valens.
Drie grote R&R idolen in die tijd en inspiratie voor velen. Je zou zomaar een liedje kunnen maken over dat trieste incident: "The Day The Music Died" (Don iets voor jouw?)

Terug naar "Running Bear". Het liedje gaat over de onmogelijke liefde tussen een cowboy en een indiaanse. Culturele tweespalt en liedje kan zo de ether in als we om ons heen kijken.
Liedje is enorm vaak gecoverd en hoewel het zelfs wat zoetsappig is speelde Led Zeppelin het regelmatig tijdens hun concerten.
Maar fraai vind ik vooral de cover van The Younbloods en deze van The Guess Who. Heerlijke uitvoering!
Daarnaast is de knipoog naar het psych tijdperk in de Rock medley wel gaaf met het middenstuk “Heaven Only Moved Once Yesterday”

Paul van Harte!

Ik ben geen groot Beatles fan. Integendeel.
Vooral niet van Paul McCartney en wat hij met The Wings is gaan doen ben ik echt allergisch voor.
Maar Paul heeft in z'n Beatles periode toch voor een rij prachtige composities gezorgd en daarmee een belangrijke pion in de ontwikkeling van de moderne muziek.

Wel gek dat ik weet dat hij vandaag jarig is.
Hoe heb ik dat onthouden?
Zelfde dag als de Slag bij Waterloo. Ook een grote hit trouwens.
Die data van die veldslagen werden er vroeger wel ingestampt.
Waarom eigenlijk?
Dat onze oma's en opa's het weten snap ik. Tot aan de tweede Wereldoorlog werd met Waterloodag immers stil gestaan bij de importantie van die veldslag.
Jaren terug (misschien wel 30) stond in een tijdschrift zo'n artikel met "vandaag" Dus naast de veldslag van Waterloo ook de verjaardag van Paul.
Waarom onthoudt een mens zoiets?

Niet teveel over nadenken en lekker een plaatje draaien.
Als je niet teveel geld aan The Beatles uit wilt geven dan zijn deze twee compilatie albums wel een aanrader. Twee dubbel LP's met totaal ruim 50 hits van de mannen uit Liverpool.
Beide recent opnieuw uitgebracht maar tegen een belachelijke prijs van bijna 50 euro per stuk. De helft zou netjes zijn.
Beetje zoeken kan je een goede 2de hands wel voor 15 euro scoren. Vind je een enkel tikje niet erg is 10 Euro zelfs een normale prijs.

Regen

Ja er valt hier best wat water omlaag. Is maar goed ook want volgens mij was het veel te droog aan het worden.
Ja het klimaat…..
Zes plaatjes dan maar met regen erop.

Supertramp trapt af met “It’s Rain Again”. Logisch want Eric (Derek) Clapton met z’n Domino’s zongen nog zo nadrukkelijk: “Let it Rain”
Creedence stelde dan weer de vraag wie die regen gaat stoppen: “Who’ll Stop The Rain”
Ja het waren in die jaren verwarrende tijden voor een puber!

Prince was duidelijk over wat voor kleur de regen zou hebben: Paars! Led Zeppelin lekker strait foward met gewoon: “Rain Song”.
De regen van Dylan – "A Hard Rain's a-Gonna Fall" - ging over mogelijk veel heftigere nattigheid. Veel heftiger en Dylan maakte deze song naar aanleiding van het nummertje verplassen tussen Kennedy en Khrushchev ook wel bekend als de Cuba-Crisis.

Dagen zaten mensen aan de radio gekluisterd. Achteraf kreeg Kennedy de nodige lof, maar het was toch vooral een Russische onderzeeboot commandant die voorkomen heeft dat het een nucleaire oorlog werd. Zijn actie is tevens een inspiratie geweest voor menig onderzeeboot film, maar eigenlijk heeft de beste man een Nobelprijs verdient. De totale Cuba crisis was dan voor Dylan (die kreeg hem wel) vooral een een inspiratie voor een van z’n mooiste nummers.

De versie van "A Hard Rain's a-Gonna Fall" op het Concert For Bangla Desh vind ik persoonlijk overigens beter dan deze studioversie. En als we het toch over remakes hebben.

Het nummer "A Hard Rain's a-Gonna Fall" is ongelooflijk vaak gecoverd. Erg fraai zijn versies van Bryan Ferry en die van Leon Russell.

Met alleen covers van "A Hard Rain's a-Gonna Fall" draaien kan je een heel regenachtig weekend doorbrengen…….

Ach en waarom ook niet!

The Allman Brothers - Live In The Fillmore East

Ik ben 95% (niet alles is op vinyl) van m'n CD's aan het opdoeken. Leukste is natuurlijk om te ruilen voor vinyl.
Gister mooie deal met iemand gesloten en zes 5 sterren albums aan m'n vinyl collectie toe kunnen voegen.
Waaronder dit geweldige live album van de Allman Brothers.
Kende het album wel. Vriendje had het vroeger en ik had het op band.
The Allman Brothers zijn nooit mega populair in Nederland geworden, wat eigenlijk onbegrijpelijk is.
Dit dubbel live album is opgenomen in de legendarische Fillmore East.
Een kleine rocktempel in Manhattan (NY).
Vrij klein en is dan ook maar een paar jaar open geweest einde 60er begin 70er jaren. Toch hebben we aan die paar jaar een rij fenomenale livealbums te danken.

Livealbums opgenomen in de Fillmore East zijn er onder andere van:

• The Dead (dankbaar en misschien wel vier albums)
• Joe Cocker (Mad Dogs)
• CSN&Y (4way)
• King Crimson
• Miles Davis
• 10 Years
• Jefferson voor ze de ruimtevaart ingingen
• En nog tientallen. 

M'n favoriete albums opgenomen in de Fillmore East zijn Derek & The Domino's in Concert en deze van The Allman Bros.
Deze laatste is ook een van de allerbeste live albums wat er ooit gemaakt is. Verschijnt in ongeacht welke internationaal lijstje bovenin.
De mannen spelen een mix van Southern Rock, Bluesrock met behoorlijk wat Jazz invloeden.
Overigens kan ik mij niet voorstellen dat dit concert in een reuze stadion gegeven wordt.
De sfeer is namelijk zeer intiem en je waant je dan ook in de voorste rijen van de Filmore East.
Kort na het verschijnen in de zomer van 1971 van dit album verongelukt Duane Allman in een motorongeluk. Dit was het laatste volledige album waar Duane aan heeft meegewerkt.
Bizar genoeg verongelukt een jaar later bassist Berry Oakley ook met een motor.
Dit live album is muzikaal absoluut top, maar heeft daarnaast ook een unieke historische waarde door de locatie die maar kort bestaan heeft en het wegvallen van twee topmuzikanten.

Er zijn dan ook fanatieke verzamelaars die alles verzamelen van The Filmore East. Voordeel is dat er nauwelijks wat bijkomt, maar oude kaartjes, posters, programmaboekjes gaan voor duizelingwekkende bedragen "over de toonbank".

Lena Horne - A New Album

Bijna 70 (!!!!) jaar actief als zangeres en actrice. Maar Lena Horne stak ook haar nek uit voor de zwakkere op deze wereld en ontving daarvoor een groot aantal onderscheidingen.
Prachtige vrouw met een stem van een nachtegaal. Veel Broadway-achtig werk heeft ze gemaakt maar het zijn toch vooral haar meer pure jazzy nummers die mij beroeren..
Voor haar jazz zang heeft ze ook een Grammy gewonnen, eveneens als voor haar hele carrière.

Lekker wakker worden met Lena!

Tuesday

Ja dat lijkt me het thema van vandaag. Alle drie de platen bevatten een nummer met Tuesday:

• "Ruby's Tuesday"
• "Tuesday's Dead"
• "Tuesday Afternoon"

Als knulletje van 13-14 had ik een zogenaamde tafelradio op m'n bedombouw staan. Eigenlijk een bedombouwradio dus.
Ik luisterde naar de radio maar eigenlijk zonder er echt wat van te vinden. Tot ik "Tuesday's Dead" hoorde van Cat Stevens. Gefascineerd door de tekst hoopte ik iedere avond als ik in bed lag dat het nummer weer gedraaid werd.
Dit nummer heeft er ook voor gezorgd dat ik platen ben gaan kopen. Meer dan budgettair goed is en ik heb ook altijd willen voorkomen dat vrouwen op mij vallen vanwege het geld. Die missie is absoluut geslaagd. Met dank aan de LP!

Toch nog even naar "Tuesday's Dead". Eigenlijk een wat vage, poëtische en misschien wat filosofische tekst. Voor mij gaat de tekst over: - je eigen weg zoeken - niemand kan voor god spelen - zorgen om de wereld - alle mensen zijn gelijk.

Allemaal thema's die mij als puber enorm aanspraken. En nog! Vrij snel had ik deze plaat in huis en het was de start naar honger om zoveel mogelijk muziek te ontdekken.
Al snel kwamen The Stones in huis. Exile on Mainstreet was net uit en dat was m'n eerste Stones album,
Links een fraaie verzamelaar van de Stones met "Ruby's Tuesday"". Hoewel ik dol ben op artiesten die experimenteren waardeer ik de Stones juist om hun koersvastheid. Die ene misser met een of ander psychedelisch experiment is ze vergeven.
Daar waar Cat Stevens de romanticus en filosoof in mij wakker maakte waren het The Stones die de ondeugd prikkelde.
Rechts staat het prachtige album van The Moody Blues met Tuesday Afternoon. Zij zorgde ervoor dat ik orkesten ging waarderen en ook zo nu en dan een lichte flirt maakte met klassieke muziek.
Dit album zorgde ervoor dat ik nog breder naar muziek ben gaan kijken.
Drie totaal verschillende platen..... En dat is een enorme rijkheid.

Yarbirds

Hoewel de band formeel nog bestaat, waren het natuurlijk vooral de eerste jaren waar de band een unieke positie innam.
Eind van de zestiger jaren werd er flink op los geëxperimenteerd in muziekland. Muziekstijlen werden gecombineerd en ook de nodige pretmiddelen zorgde dat de kantlijnen flink werden opgeschoven. Of opgesnoven?
Zo experimenteerde The Yarbirds met R&R, R&B, Folk, Blues, Pop en werd Bluesrock toch hun belangrijkste basis.
Niet gek die flirt met de blues want voor ze zelf platen maakte traden ze op als tourneeband van Sonny Boy.
The Yarbirds zijn voor veel grote namen het vertrekpunt in hun carrière geweest. Eric Clapton begon er zijn bestaan voor hij naar The Bluesbreakers ging. Clapton wilde vooral pure blues(rock) spelen terwijl bij de Yarbirds het experimenteervirus niet te stoppen was.
Jeff Beck wist daar als geen ander invulling aan te geven. Hoewel ik een enorme liefhebber ben van blues(rock) kan ik de pure vorm van Psychedelische Rock enorm waarderen.
Niet die commerciële verdwaalde varianten zoals The Beatles en The Stones een keer gedaan hebben. Pure Psychedelische Rock…………. En wees nu eerlijk Evil Hearted You is toch een prachtige song die in die categorie valt? Brrr wat goed.

Nadat gitaargoden als Clapton en Beck hun stempel op The Yarbirds hadden gedrukt was het de beurt aan Jimmy Page. Toen werd al een beetje duidelijk waar het met Led Zeppelin heen zou gaan. Bluesrock maar dan (zeker voor toen) steeds een beetje brutaler afgewisseld met wonderschone akoestische nummers. Maar in 1968 was het toch afgelopen met The Yarbirds. Teveel wisselingen in de bezetting en verschillen in creatieve ambitie.
Er lag echter een verplichting voor een serie concerten. Alleen als Jimmy Page om zich heen keek? Niemand meer. Hij zat wel met dat pak contracten! Zo trommelde hij een nieuwe drummer op wat misschien wel een van de meest game changing moments in de rock geschiedenis is. Die drummer was namelijk John Bonham die met Robert Plant meekwam.
Plant was als zanger benaderd en voor bas was de keuze simpel, want Page en John Paul Jones kende elkaar al van eerdere klusjes. Voor ze überhaupt een plaat hadden gemaakt gingen ze als The New Yarbirds in Scandinavië op tournee! Je zal ze maar gezien hebben?
Zo van : IK heb the New Yarbirds zien spellen! Terug in de UK doken ze de studio in. Door wat grappen van anderen die geen vertrouwen hadden in dit viertal werd de naam omgedoopt in Led Zeppelin………….. Een loden zeppelin is immers een kansloos geheel om naar grote hoogte te stijgen.
We weten inmiddels hoe het is afgelopen! Keith Moon THNX

Geen New Yarbirds dus en zo stond in 1992 de weg open voor een herstart van The Yarbirds.
De plaat Birdlands uit 2003 (?) is echter Yarbirds onwaardig. Ondanks dat Dreja & McCarty – twee van de oorspronkelijke oprichters – deelnamen aan dit project.
Er werd zelfs een “elftal” aan topgitaristen binnengehaald om dit album maar tot succes te maken. Zo spelen Jeff Beck (geen officieel lid meer), Bryan May, Steve Vai, Joe Satriani, Slash, Steve Lukather en Jeff Baxter een deuntje mee. Hoewel het technisch allemaal prima is, ontbreekt het aan overtuiging en vooral aan enthousiasme wat onmiskenbaar deel uitmaakte van het 60er jaren geluid van The Yarbirds.
Daarom maar een oudje op de speler......

Tips gezocht

Ik heb redelijk wat platen waarbij een gewoon platenborsteltje niet meer de oplossing is.
Nu de LP-hobby toch nog even duurt overweeg ik te investeren in een wat degelijk record-cleaning.
Nu kan je een setje van 15 euro kopen tot apparaten van 25.000 Euro. Die laatste zal best wel goed zijn maar iemand een goede tip voor iets van een paar honderd euro. En vooral WAAROM is die oplossing zo goed?

Blues Breakers

John Mayall bleef zelf misschien wat weg bij het grote publiek, maar heeft gitaristen als Eric Clapton, Peter Green (Fleetwood Mac) en Mick Taylor (Stones) toch een mooi extra zetje gegeven. Hij liet hun kennis maken met muziekstromingen uit Amerika.
Mayall bleef z'n hele carrière trouw aan de pure (elektrische) blues terwijl muzikanten die uitvlogen van het "Blues Breakers" nest doorgaans op zoek gingen naar combinaties met andere muziekstijlen. Clapton heeft dankzij Mayall ook de microfoon gepakt. Thnx John!
Deze Blues breakers plaat is een echte klassieker met maar liefst drie(!!!) odes aan Christine Anne Perfect. Beter bekend als Christine McVie van de Fleetwood Mac.

Have you heard about my baby?
Where she gone, where she gone,
I just don't know Yes, have you heard about my baby?
Ooh, where she gone, where she gone, I just don't know
Well, if you should see my baby
Yes, please tell her that I love her so
Yes, no more next time

16 maal een debuut

Grijze dag. Eens zestien debuut albums uit de kast getrokken om er toch een beetje vrolijke dag van te maken.

Van links naar rechts en van boven naar beneden.

Het debuut album van Led Zeppelin is natuurlijk onbetwist het beste debuut album ooit.
Met dit album werd de weg geplaveid voor heel veel mooi Hardrock werk.
Oa met het imposante "Dazed and Confused". Ja dat was iedereen wel na de introductie van dit album
Acht maal platina in de USA en terecht in de lijst van Q: "The Music That Changed the World"

Het debuut van King Crimson is misschien nog genialer, maar slechts bij een aantal fijnproevers bekend. Daar waar Led Zeppelin kleur gaf aan wat we Hardrock zijn gaan noemen, waren het groepen als King Crimson die Progressieve Rock op de landkaart zetten. Een uniek debuut en een plaat als deze nu uit zou komen nog steeds als briljant zou worden ontvangen.
Verkoopcijfers zijn natuurlijk niet te vergelijken, maar platforms als Mojo en Allmusic geven dit album allemaal vijf sterren.

Het debuut van een supergroep die voortkwam uit drie top groepen:
David Crosby van The Byrds, Graham Nash van de Hollies en Stephen Stills van Buffalo Springfield.
Briljant debuut en liefdesverdriet rond Judy Collins heeft Stephen Stills er toe gebracht een paar schitterende bijdrages af te leveren voor de klassieker.

Dit eerste album van multi-instrumentalist Al Di Meola liet mooi zien hoe Pop, Rock en Jazz gemixt kunnen worden. Hij was daar niet alleen in maar met dit album was er geen weg meer terug en Jazz Fusion was definitief een serieuze muziekstroming.

Toen ik met het debuut album van de Eagles thuis kwam vonden m'n vrienden het maar niks. Commentaar van "wat is dit nu weer" tot "kansloos".
We weten inmiddels allemaal hoe het is afgelopen en Country-Rock was niet langer weggelegd voor liefhebbers, maar werd volledig door het grote publiek omarmt.

10 Mistakes van Gruppo Sportivo was zeker geen foutje. Integendeel! Zeer succesvol debuut en het album liet mooi horen dat New Wave van Nederlandse bodem mee kon met de wereldtop.
Nog steeds een feestje om te draaien!

Na een album of tien is Chicago de kant van de commerciële pop opgegaan. Niet slechts maar toch te gewoon. Jammer want in die eerste tien albums lieten ze horen dat ze meesters zijn in het samenbrengen van Rock en Jazz. Opmerkelijk is trouwens dat dit geweldige debuut album een dubbelaar is. Zeker voor die tijd.

Persoonlijk ben ik helemaal gevallen voor de stem van George Ezra. Maar niet ieder zal dit met mij delen. Opmerkelijk is ook dat deze plaat in de UK in een mum van tijd vier (!) maal platina haalde en in de USA niet verder kwam dan één keer goud.

Nog geen 20 jaar en Kate Bush levert een debuut plaat van ongekende klasse. Natuurlijk is Kate een prachtige verschijningen en maken haar mysterieuze dankpassen de schitterende zangpartijen  helemaal af.

Door sommige afgedaan als een goedkope kopie van Led Zeppelin. Nu was er in de jaren 70 natuurlijk geen andere band die zo liep te kopiëren (ik noem het liever inspireren) dan Led Zeppelin.
Dus dat is een wat lastige kritiek. Ik vind het heerlijk dat een groep jonge gasten er voor kiest lekker ongecompliceerde Hardrock te maken.
Ik niet alleen want dit album kreeg al een Grammy en nog een aantal onderscheidingen.

J.J.Cale was een briljante componist en de rij covers van nummers van Cale is ook oneindig.
Toch is het een feest om Cale zelf aan het werk te horen. Zijn wat aparte stem met "klein" gitaarwerk waren vanaf z'n eerste album z'n handelsmerk.

Het behoeft geen uitleg dat de Dire Straits zich door J.J. Cale hebben laten inspireren. Daarnaast besteedde deze Britse band veel aandacht aan de geluidskwaliteit. Dit heeft er voor gezorgd dat de band een belangrijke rol speelde bij de opkomst van de CD.

Album kwam uit vlak nadat ik was afgezwaaid van militaire dienst. In het leger heel veel Punk en New Wave geluisterd. Soms vond ik dat wat te....... The Cars lieten met dit debuut het publiek kennismaken met een fraaie mix tussen Rock en New Wave. Klasse!
Zes (!) keer platina in de U.S.A.!!!!

Wat een debuut! Nog steeds een van m'n favoriete platen van Bruce Springsteen. Ik vind sowieso alles van voor The River het betere werk. Daarna werd hij helaas bezit van het grote publiek en werd de muziek mij iets te toegankelijk. Dat kan je van Greetings From Asbury Park niet zeggen en daarom is dit album na vele jaren nog steeds de moeite om te draaien.

New Wave met een vleugje Rock en Reggae en het grote publiek was verkocht. Natuurlijk hielp het dat ook nog drie leuke jongens waren, maar ze zorgde er onmiskenbaar voor dat New wave breed gewaardeerd werd. The Police deed het erg goed in Nederland en alle albums vlogen naar nummer 1 of 2 in de album hitlijsten.

Ik draai eigenlijk zelden platen van Boston er er is toch niks mis mee. Toch lijkt het een vorm van Hardrock die het vooral erg goed doet in het thuisland van de band.
Maar liefst zeventien keer platina in de U.S.A. tegen slechts één keer goud in de UK?

Er zijn natuurlijk nog honderden fraaie debuut albums. Deze zestien zonder uit te zoeken uit de kast gerukt om een grijze dag een beetje minder grijs te maken.

Bear's Den - Red Earth & Pouring Rain

Heerlijke frisse folkrock van een relatief jonge band. Ze spelen nu z'n 7 jaar en hebben een vrij beperkte discografie.De groep heeft naast een viertal EP's drie volwaardige albums afgeleverd. Deze Red Earth & Pouring Rain is hun tweede album en vorige maand kwam hun derde album uit.
Nog niet gehoord en hopelijk klinkt het net zo lekker in de oren als het album wat nu op de draaitafel ligt.
Bear's Den doet het erg goed als live act. Zo hebben ze al gestaan op Pink Pop en Werchter.
Ze doen het verder als live act erg goed in de VS, maar wie ze wil zien kan deze zomer op Lowlands terecht.

Frisse vlotte folkrock met zo nu en dan een mysterieus tintje.

Genieten!

Howlin' Wolf - Moanin In The Moonlight

60 jaar is dit album en voor de echte blues liefhebber nog steeds smullen. Een van de beste blues muzikanten die er geweest is.Blues kan je eigenlijk ook niet leren. Het is de hardheid van het leven. In de steek worden gelaten. Echte blues toppers zijn doorgaans ook wereldkampioen in het incasseren van teleurstellingen. Chester Arthur Burnett zoals Howlin' Wolf eigenlijk heet heeft er genoeg gehad.
Als jonge knul gewerkt op een katoenplantage. De slavernij was dan wel afgeschaft, maar de Amerikaanse bevolking die afkomstig was uit Afrika had nauwelijks kansen op een goede opleiding en baan.
Als jonge knul door z'n moeder uit huis gezet en mishandeld door z'n oom waar hij onderdak dacht te vinden.
Uiteindelijk komt hij weer bij z'n vader terecht.
Van hem krijgt hij een gitaar en vanaf dat moment krijgt het leven een andere wending.
Vooral als de oorlog voorbij is en er goede jaren aanbreken voor bluesmuzikanten.
Goede jaren niet in de zin hoe artiesten nu hun brood verdienen, maar je kon er van rondkomen.
Daarnaast deed hij hij wat hij graag deed: muziek maken en mensen kwamen er naar luisteren.

Dit album Moanin In The Moonlight is een echte klassieker en staat in nagenoeg alle top 500 lijstjes.
Gewoon een 5 sterren album en nog steeds een feest om op de draaitafel te leggen.

Howlin' Wolf was ook voor met name veel Britse rockartiesten een enorme inspiratiebron.
Led Zeppelin, The Rolling Stones en Eric Clapton zijn daar de belangrijkste voorbeelden van.

Howlin' Wolf werd amper 66 jaar maar speelde tot het laatst live op het podium.

60 jaar is deze plaat...............maar ik zeg: springlevend!

Platenbeurs Gouda

Echt geweldig vond ik het niet. Wel een prachtige locatie. Beursje was namelijk in de Agnietenkapel.
Dit fraaie gebouwtje ligt vlak achter de Grote Markt in Gouda.

Locatie dus top maar ik had het er toch snel gezien. Smalle paadjes. Handelaren die hun kratjes veel te vol stampen zodat je niet lekker kan browsen.
Aanbod was ook niet mega en veel was gewoon veel te duur.
Ik wil best een Euro meer betalen in de winkel of op een beurs. Maar 25-40% hoger?

Voor de beginner stonden er wel een paar aardige bakken met platen van 2-3 Euro.
Verder vaders met drie kleine kinderen terwijl moeder aan de overkant schoenen zat te passen. Ik heb niks tegen kinderen maar ze waren alle drie te klein om überhaupt in de bakken te kijken.

Gouda is natuurlijk een prima stad om je alsnog even te vermaken. Gelukkig zit Rock Maniac Records aan de Grote Markt zodat ik toch nog met een knappe plaat naar huis ging.

Cat Stevens - Meer Tea For The Tillerman

Ooit m'n eerste LP en nog steeds een soort wegwijzer in het leven. Veel nummers gaan over je eigen weg zoeken en zelfredzaamheid en autonomie staan nu eenmaal hoog in m'n vaandel. Naast de fraaie soms wat dromerige muziek en prikkelende teksten is ook de geluidskwaliteit van deze plaat om te smullen.

 

Er zijn ook door MOFI (voorheen MFSL) versies van. Ik heb zo'n versie gehad maar is echt flauwekul.

Als je een goede Duitse, NL of UK persing hebt is het smullen. Zuid Europese, Zuid Amerikaanse en Aziatische versie kan je kopen als curiositeit, maar NIET om van de muziek te genieten. Veel ruis, weinig dynamiek. De Noord Amerikaanse AM versie is wel dik ok. Prima persing is dat.

Op de foto oa een: Duitse, Nederlandse, UK, EU heruitgave maar ook een Taiwan versie (links midden) Die laatste is dan weer niet om aan te horen. In het midden de gewone en de jubileum cd (met extra boekje en extra cd) en een cassette (zijn ook met een revival bezig).

Er zijn op dit moment ongeveer 250 versies (LP, CD, cassette) van dit album bekend. Nee ik ga ze niet echt verzamelen, maar kom ik voor 3 euro een versie tegen op een beursje of rommelmarkt neem ik die mee. Prijzen op Discogs van 1 euro (normale CD) tot 400 dollar (vinyl MFQR).

Dus ook met een kleine beurs is er voldoende ruimte om aan een collectie te werken. Dat neemt niet weg dat je eigenlijk aan één heel goed exemplaar genoeg hebt.