Segovia

Robert Johnson, B.B. King, Duane Allman, Les Paul, Chuck Berry, Eric Clapton, Jeff Beck, Jimi Hendrix, Jimmy Page, Albert King, Steve Vai, Jerry Garcia, Derek Trucks, Joe Satriani, JJ Cale, Prince, Mick Taylor, Mark Knopfler, Leo Kotke, Mike Bloomfield, Robert Fripp, Stephen Stills, Muddy Waters, Joe Walsh, Peter Frampton, George Harrison, Neil Young, John McLaughlin, Walter Becker, George Kooymans, Brian May, Terry Kath, Stevie Ray Vaughan, Dicky Betts, Roger McGuinn, David Gilmour, Carlos Santana, Leif De Leeuw, Ritchie Blackmore, Angus Young, Malcolm Young, Slash, Keith Richards, Pete Townshend, Ry Cooder, Steve Hackett, Randy Bachman, Bruce Springsteen, Toni Lommi, Peter Green, Leon Russell, Chet Atkins, Greg Lake, John Lee Hooker, Steve Howe, Alvin Lee, Steve Van Zandt, Rory Gallagher, Joe Bonamassa, Danny Vera, Al Di Meola, Warren Haynes, Steve Winwood, Devon Allman, Duane Betts, John Fogerty, Jake Kiszka, Howlin Wolf, Nils Lofgren, Kurt Cobain, Ray Monette, en……………………

Een van de beste:

Michael McDonald

Het regent. Goed voor het mileu, goed voor de plantjes.
Dus mij hoor je niet klagen.
Ook goed om binnen een plaatjes te draaien.
Dat komt dan wel fijn uit als net op zo'n dag een fijn pakje wordt bezorgd.

Blue Eyed Soul van de bovenste plank.
Dubbel album uit 2017 op transparant vinyl.
Wat een heerlijke muziek.

Briljante plaat maar van welke twee legendarische bands kennen we Michael.

En niet stiekem googelen!

The Rides

Gister kwam er een pakje maar we hadden visite en om dan in m’n cave platen te gaan zitten draaien is ook weer zo wat.

Ik was ook opgesteld om wat tapas te maken. Is volgens mij wel gelukt. In het pakje oa een album van The Rides. Dit is een bandje van Stephen Stills die vooral Bluesrock spelen. Ze hebben twee albums gemaakt. Het album Can't Get Enough uit 2013 was reeds in mijn bezit en is een plaat die regelmatig op de speler terecht komt. 

Genoeg reden om ook het andere album aan te schaffen. Net de eerste luisterbeurt erop zitten en ik ben helemaal happy. Het nummer I’ve Got To Use My Imagination had zomaar een hit kunnen worden. Heerlijke meeslepend nummer met Stephanie Spruill als Soulfull tweede zang. Spruill heeft overigens niet alleen een geweldige stem. Bizar mooie vrouw voor wie het wil weten. (de helft van jullie zit nu te Googelen) 

Bij het maken van dit album was Stills de 70 al voorbij en wat opvalt is dat zijn zangkwaliteiten nog zo goed zijn. Over z’n gitaarwerk hoef je je al helemaal niet druk te maken. Dat lui als Hendrix en The Allman Bros met hem samenwerkte is wel een bewijs voor goed gedrag op de gitaar.
Tien strakke Bluesrock nummers in een tijdloos jasje en het album kwam in 2016 niet voor niets op nummer 1 in de Billboard Top Blues Albums Chart. 

Hier en daar is er de flirt met Americana zoals in Mr. Policeman, maar het blijft strakke Bluesrock. Bij I Need Your Lovin’ laten de mannen horen dat ze ook een stevige Rock & Roll kunnen spelen in de traditie van Chuck Berry.
Als je dat nummer hoort heb je gelijk zin in een feestje! 

Leuk detail is dat de hoes volledig door de familie Stills tot stand is gekomen.
Art work van Stephen zelf en en foto’s zijn gemaakt door zijn dochter Eleanor. Voor Stills fans verplichte kost en voor liefhebbers van Blues Rock een aanrader.

Maatklapper

Voor zover ik weet is dit het enige album van Neil Young waar ik op te horen ben.
Het is overigens geen officieel album. Dus Ome Neel heeft niet zijn fiat gegeven op mijn bijdrage.
Het gaat hier om een uitgave van het Russische DOL.
Dit album mag op Discogs ook niet verhandeld worden. Waarom het hier dan wel in de winkel ligt snap ik niet helemaal.
Vroeger was het onderscheid tussen officiële albums en bootlegs voor mijn gevoel veel helderder.
Artiesten brengen zelf inmiddels bootleg opnames uit en bootleg fabrikanten beschikken steeds vaker over materiaal waarvan het lastig is om te verbieden.
Lastige materie maar dit album staat dus niet in de officiële discografie van Ome Neel.

Slechts één nummer op dit album komt van de set die hij in december 1989 in Ahoy heeft gespeeld.
Hij speelde een heerlijke setlis en opende met My My, Hey Hey (Out of the Blue). Dan zit de sfeer er gelijk goed in.
Als oudje voerde hij Don't Let It Bring You Down op maar daar deed hij mij geen plezier, want ik zat net een scheiding weg te kauwen.

Uiteraard nummers als a Heart Of Gold en The Needle and the Damage Done van het album Harvest.
Toen merkte je al dat veel mensen in de Harvest periode bleven hangen. Neil had kort voor deze tournee het album Freedom uitgegeven. Stevige Rock zelfs wel Hard Rock.
Na de matige Geffen periode die vijf toch wat mindere albums had opgeleverd kwam hij met het wat bluesy This Note's for You.
Geen slecht album maar toen hij in de herfst van 1989 met Freedom kwam zaten veel fans ineens weer rechtop.Vooral fans die albums als Every Body Knows This is Nowhere, en Zuma wisten te waarderen.

Op de setlist van Rotterdam dan ook een aantal nummers van dit nieuwe album zoals Crime in The City, Eldorado, No More, Someday en natuurlijk Rockin' in the Free World.
Erg fraai was de uitvoering van Winterlong wat altijd een vreemde eend in de bijt is geweest.
Een vrij oud nummer van Neil wat nooit een echt plekje heeft gekregen.
Verder mochten we in Rotterdam als eerste het nummer Dreamin Man horen. Het zou nog een flink aantal jaar duren voor dat het op een album verscheen.
Hij sluit dit concert af met Powderfinger wat een van m’n favoriete Neil Young nummers is.

Op de setlist ook Come’s a Time en die opname van dat concert is op dit album terecht gekomen.
Als je iemand uit de maat hoort klappen.
That’s ME!

Glenn Shorrock

Vandaag 76 jaar en een van de oprichters van The Little River Band. De band werd half jaren 70 in Australië opgericht en met name de platen die ze in de eerst vijf jaar waren een groot succes. 

Shorrock speelde voor hij samen met Beeb Birtles, Ric Formosa, Graeham Goble, Roger McLachlan, Derek Pellicci in diverse andere bandjes. Oa speelde hij in The Twilights en Axiom The Twilights waren een typisch product van de jaren 60. 

Sommige nummers klinken ze als The Beatles zoals op Bad Boys en op What's Wrong With The Way I Live. Maar er is ook een flirt met The Beach Boys op Cathy Come Home. Ik heb vroeger een singletje van ze gehad maar geen idee meer welk nummer dat was. 

Na vijf jaar The Twilights was dat avontuur over en ging Glenn verder met de band Axiom. De band is qua ontwikkeling een logische stap op The Twilights en de nummers worden iets complexer. Oudjes onder ons kennen wellicht A Little Ray of Sunshine. 

Een lichte flirt met de Psychedelische Rock met een stevige BeeGees saus. Zelf weet ik van Axiom vooral de pure Country Rock te waarderen zoals Arkansas Grass. 

Ja het kunnen verborgen opnames van The Byrds zijn. Met My babys gone mixen ze begin jaren 70 een overgebleven restje (we waren ook wel weer klaar mee) Psychedelische Rock met een soort van Phil Spector wall. Zelf ben ik altijd wel een fan van het nummer Fool's Gold geweest. Een meesleper met zo’n heerlijk orgeltje. Smullen.

Koffie met Derek

De meeste van ons kennen nog wel die geweldige Unplugged serie van MTV. Dat was voor de tijd dat ze van die onnozele programma’s maakte over tiener-bruiden en meer van die real-live-diaree.
Maar een groot deel van de mensen laat zich graag vermaken door de ellende van een ander en dat verkoopt blijkbaar beter dan een optreden van een topartiest of band.
De laatste jaren zijn er nog wel Unplugged concerten gemaakt maar het staat toch op een laag pitje in vergelijk met de begin jaren 90 toen we keer op keer getrakteerd werden op een uurtje smullen.

Gelukkig zijn van heel veel unplugged optredens DVD's, CD’s en LP’s gemaakt.
In die jaren deden artiesten ook echt hun stinkende best om er wat moois van te maken. Soms tot het absurde.
Neil Young was niet tevreden over zijn optreden en is een tweede keer gegaan om dat recht te zetten. Niet dat het eerste slecht was, maar de eigenzinnige Neil heeft wat last van perfectie en competitiedrang. Want hoe je het ook wendt of keert de Unplugged concerten werden door de fans toch in een volgorde gezet.
Absolute winnaar is natuurlijk het Unplugged concert van Nirvana. Het was al geen flauwe band, maar die dag ontstegen ze alles wat ze tot dan toe gemaakt hadden.

Van Springsteen heb ik het altijd een beetje flauw gevonden dat hij zich niet aan het akoestische concept kon houden. The Boss plugde na één nummer de stekker in een plank en gaf vervolgens met z'n band (niet de E-Street) een “gewoon” elektrisch concert. Goed, heel goed. Ik heb de plaat ook staan en draai hem graag. Maar het is een gewoon goed live album en geen Unplugged.
Jammer want Bruce heeft genoeg prachtig akoestisch werk gemaakt.

In de top tien van Unplugged staan naast Nirvana ook zeker Pearl Jam, Alicia Keys en Mariah Carey. De laatste twee niet mijn smaak maar wie de Unplugged concerten wat objectief probeert te beoordelen zal toe moeten geven dat dit pareltjes zijn. Neil Young redt de meubelen met z’n tweede optreden om op die manier ook in de top tien te komen.
Had ik op CD maar heb helaas nog niet de vinyl versie.
Als iemand hem heeft liggen op vinyl en er vanaf wil? Ik heb ook een mooi ruillijstje!

Een ander waar ik inmiddels wel vinyl van heb ik Eric Clapton Unplugged. Ook goed voor een top tien plaats en tikje beter dan ome Neel.
Mooi, ingetogen en toch krachtig en met overtuiging gespeeld en gezongen. Zuiver gitaarspel en Clapton helemaal in z’n rol waar hij blijkbaar happy is. Lekker muziek maken en mensen blij maken.
Wel bijzonder blijft het dat het publiek bij het tweede nummer heel enthousiast gaat staan klappen: “Before You Accuse Me”. Toch een beetje triest liedje en ieder staat mee te klappen of het een feestnummer is.

Het concert is begin 1992 opgenomen in de Bray Studios. Eigenlijk zijn dat vooral filmstudio's maar iedere setting kan dus worden opgebouwd. Trouwens een prachtig gebouw aan de buitenkant. Net een wit kasteel en heeft ook wel wat van het witte huis. Binnen zijn veel films en TV series gemaakt maar ieder zal ook de buitenkant herkennen die ook regelmatig in films en series opduikt.
En prachtige setting voor een concert met een klein publiek om die maximale intieme sfeer te creëren wat voor 100% is gelukt.

Vier kantjes om te smullen.......

Danny Vera

De lokale cultuur maar eens gesteund. Eigenlijk ken ik Danny Vera vooral van zo’n suf wielerprogramma waar hij voor de muzikale ondersteuning zorgde.
Verder ken ik hem natuurlijk van z’n recente hit "Roller Coaster".

Van de week had ik het op deze blog even over Americana en Danny Vera is daar toch wel een meester in.
De flirt met Country en Rock is groot maar de opening van dit album heeft dan weer heerlijke blues invloeden.
In de opener Year of the snake blend Danny zomaar drie muziekstijlen en is de blues ondertoon heel lekker. Wel boeiend is de vraag: hoe persoonlijk is de tekst?
Dan een paar nummers waar er iets meer Country dan Rock in de Americana blender is gegaan.
Voor je het idee krijgt dat het te Country Rock gaat worden gooit Danny met "Honey South" er even een flink partij Rock & Roll tegenaan. Heerlijk tempo en goeie strakke Rock & Roll.
Om kant A af te sluiten met het nummer "Be-utiful". En dat is het zeker.
Heerlijke blending met ingetogen maar krachtige zang met mooi vol akoestisch gitaar.
BEAUTIFUL!!!

Dan gaan we al weer naar kant B
Deze kant begint het rustige (daar waar American tegen de Pop aanleunt) "Oblivious Desire". Hoe onwetend het verlangen is zullen we niet weten het nummer verlangd echter zeker naar meer.
Ondersteund met een mooi strijkje en ook in het volgende nummer horen wat strijkers, maar daar schuift Danny weer wat meer naar de Country hoek.

Nummer 3 op kant B is de titelsong en briljant hoe in een paar seconden er voor verwarring wordt gezorgd. De eerste tonen zou je zomaar een Soul nummer verwachten en wat blazers in het nummer kunnen echt zo in een Soul band gaan spelen. Danny trek met z’n heerlijk stem het echter volledig naar het centrum van de Americana, waar dat zwoele Bluesy ondertoontje van de blazzers nooit uit beeld verdwijnt . Brrrr wat goed.

………….dan volgt "Roller Coaster". Ga ik niet eens meer wat over zeggen.
Briljant!

Na zo’n nummer is het lastig om de luisteraar nog tweemaal op de banken te krijgen.
Geen nood. Danny doet het

"Every Time" en "Born Again" zijn twee waardige afsluiters van dit album.
Beide ingetogen maar met overtuiging gezongen.

Album een beetje “in the blind” gekocht maar definitief een fan van de beste man.

Allman Brother 1986

Ik ben net een paar LP’s bij een vriend op wezen halen. Geen hoogvliegers maar gewoon leuke aanvulling op de collectie.
Ben ik net thuis wordt er een pakje bezorgd met daarin oa dit dubbel live album van The Allman Brothers Band.

Het gaat om live opnames van het Crackdown concert in 1986. Op de cover een nog jonge Gregg en Dickey. Mooi om te zien.
Het gaat hier om een niet officieel album. Of het dan gelijk een bootleg is weet ik niet. Die lijn is de laatste jaren heel erg gaan vervagen.
Maar op het belangrijkste platform (Discogs) om platen te kopen en verkopen mag je deze niet aanbieden.
Dat alles doet niks af aan de heerlijke set die de mannen spelen.

Smullen voor wie van dit genre houdt en de ABB is toch nog steeds een van de beste jam-bands die we hebben gehad. Als iemand vijf betere weet te noemen? Ga je gang!

Ze spelen vrij vertrouwd materiaal zoals "Midnight Rider" en heerlijke versies van "One Way Out" en "Statesboro" Blues.
Uiteraard ontbreken "Southbound" en "Jessica" niet.
Smullen is ook "Key To The Highway". Een Blues klassieker die 80 (!!) jaar geleden voor het eerst werd opgenomen door Charlie Segar.
Die opname klinkt misschien wat knullig maar heel veel latere Bluesrock artiesten hebben zich enorm door deze opname laten inspireren zoals Clapton en The Allman Brothers.

Voor The Allman Brothers is het altijd een bijzonder nummer gebleven omdat het is gespeeld op de uitvaart van Duane Allman………………

Verder rest er na het luisteren van de eerste twee kantjes ( van de vier) de vraag die ik bij ieder live album van de ABB stel: kan je teveel live albums van deze gasten hebben?

 

Howard and David

Geen quizvraag. Maar gewoon leuk testje.
Geef gewoon even gevoelsmatig antwoord.
Hoeveel studioalbums hebben Howard and David gemaakt?

Die hele Country hoek gaat toch aan ons voorbij. Nu snap ik dat niet ieder op die hele zoete Country zit te wachten.
Hoewel een keer wegzwijmelen bij Dolly is ook niks mis mee.

De Bellamy broertjes hebben toch wel een eigen positie weten te verwerven.
Gram Parons had ons allen geleerd dat Country en Rock prima samen gaan. In Byrds maatjes Roger en Chris had hij geweldige sponsors.
De Eagles populariseerde het concept en Poco blijf ik zien als eens van de bewakers van het concept.
The Allman Brothers waren al niet vies van muziekstijlen mengen en Rock , Blues en Jazz hadden ze al in de blender gedaan. Ze gooide er nog een deel Country in en we waren getuigen van de geboorte van de Southern-Rock.
Ook iemand als Neil Young was niet bang om Country aan de Rock toe te voegen.
Naast muziekstijlen die uit twee andere muziekstijlen bestaan zoals Folk-Rock, Blues-Rock en Country-Rock onstond er zelfs een mix van velen van die stijlen en wordt aangeduid als Americana.

Aan de Rock kant was dus een enorme waaier aan muziekstijlen ontstaan met invloeden van de Country.
Maar ook in de Country muziek is heel veel diversiteit.
Ik weet daar niet zo heel veel van. Kan je ook een leven aan wijden!
Maar er zijn stijlen als Outlaw, Truck-driver Country (kennen jullie die nog?), Bluegrass, Canadian Country, Brit Country, Hillbilly.....het is bizar hoeveel stromingen er zijn.
De broertje Bellamy zitten iets meer aan de Country kant maar flirten met Rock, Pop en Folk.
Als we ze moeten oormerken is het vooral Country-Pop.

In Country-Pop zijn ze ook bizar groot met indrukwekkende verkoopcijfers.
Maar hoeveel studioalbums hebben die gasten gemaakt?
Niet Googelen gewoon even gokken.

Gewoon lekker op de zaterdagochtend.

 

Relaxe Jazz uit Vlaanderen

 

Dag van de Moedertaal

Ik draai relatief weinig Nederlandstalige muziek. Niet omdat ik het niet goed vind, maar op de een of andere manier kan ik Nederlandstalige muziek niet als achtergrond gebruiken.
Ik moet vandaag nog een zakelijk voorstel schrijven. Zijn misschien 3 A4tjes maar dat moet ik echt niet doen met Nederlandstalige muziek op de achtergrond. Komt er geen letter op papier.
Maar eerst maar eens ontbijt en koffie.
Ik heb 8 stuks Moedertaal uit de kast gehaald.

Het Goede Doel
Met name in de jaren 80 waren ze niet uit de hitlijsten weg te slaan. Geweldige nummers zoals “In Het Leven”, “Gijzelaar”, “Vriendschap” en “België”
Na een dozijn jaren succes ging de band uit elkaar maar in 2007 stroomde bij Henk & Henk het bloed toch teveel door de muziek-aderen. Sindsdien hebben ze weer een paar albums gemaakt. Ze zijn niet meer zo nadrukkelijk aanwezig als in de 80er jaren en een beetje jammer is dat wel. Toch?

Dimitrie van Toren
Bij het grote publiek wat minder bekend en hoewel hij een aantal hits heeft gehad was dat van deze troubadour nauwelijks een doel.
Natuurlijk moet er geld verdient worden maar dat deed Dimitrie toch het liefst in kleine zalen. Ik heb hem een keer op zien treden en dat was meer dan de moeite waard. Mooie kleine liedjes!
Dimitrie is een jaar of vijf geleden overleden aan kanker.

Frank Boeijen
Eigenlijk kan mij dit niet boeien. Is per ongeluk in de kast gekomen. Een keer een collectie van iemand overgenomen en de dubbelen en niet leuk als partij weer verkocht. Frank had zich in de kelder verstopt en is achtergebleven.
Ga het vandaag toch een keer draaien.

Boudewijn De Groot
Het is bijna ondenkbaar als je 8 Nederlandstalige platen uit de kast trekt daar niks tussen zit van Boudewijn de Groot.
Wat een geweldige platen heeft deze man gemaakt en hij heeft ook een stem die niet snel gaat vervelen.
Dit album kwam uit toen ik net aan wielrennen deed. Daar ben ik wel een paar keer mee geplaagd. Ook met die borsten van tante Julia………..maar dat vertel ik wel een andere keer!
Klassiek album dit!
Boudewijn heeft recent bekend gemaakt niet meer op te treden. Ik ken heel wat mensen die dat echt heel, heel jammer vinden.

Shaffy & List
Wat voor Boudewijn geldt is natuurlijk ook op dit geweldige duo van toepassing. Onwaarschijnlijk hoe deze twee artiesten elkaar konden inspireren. !
De combinatie van hun stemmen is echt prachtig. De wat chique List met de wat rauwe Shaffy. Mooier kon het niet worden. Afgelopen december was het al weer 10 jaar geleden dat we van Ramses afscheid hebben genomen……...

Nachtwerk
Een project van Henny Vrienten, Boudewijn de Groot en George Kooijmans. Dit drietal met ieder een geweldige historie in de Nederlandse muziekwereld hebben twee puike platen afgeleverd.
Het zijn natuurlijk allemaal bejaarde heren dus of er nog een vervolg komt is maar de vraag.
De twee albums die ze gemaakt hebben zijn echter om te smullen.

Drukwerk
Ik krijg altijd pukkeltjes van 010-020 discussies. Als Rotterdammert ben ik al 25 jaar met een Amsterdams maissie getrouwd en nog steeds gelukkig. En Drukwerk vind dik gewoon heel, heel leuk! PUNT!

Van Piekeren
Ik heb over dit album al eens zeer uitvoerig geschreven. Wat een heerlijke plaat en waarom hebben deze jongens niet een wat hogere status? Dit album blijft toch wel overeind tussen die andere zeven platen?
Mooie en soms wat gekke liedjes……………

Nou ik lust nog wel een bakkie pleur met een kaakie

Weet iemand trouwens wanneer de dag van de vadertaal is?

Kurt Cobain

Het is vandaag de geboortedag van Kurt Cobain.
Jullie kennen mij mening: jonge mensen horen niet dood te gaan. Ook niet als ze zelf die keuze maken.
Als maatschappij hebben we dan toch gefaald.

De periode kort voor de zelfmoord van Cobain zou het script kunnen zijn van een goedkope horror film.
Die maanden voor de zelfmoord moeten zowel voor Cobain als z’n omgeving een gruwelijke en inktzwarte periode zijn geweest.
Een mislukte poging in Rome met pillen, een inval van politie die wapens in beslag nam en een ontsnapping uit een afkickkliniek.
Het is maar een korte opsomming van de vele incidenten. Boeken zijn er inmiddels over vol geschreven en waarschijnlijk weten we de helft nog niet.

In zijn afscheidsbrief verwijst Cobain met "It's better to burn out than to fade away" naar een nummer van Neil Young.
Nirvana speelde vooral Grunge en Neil Young is daar toch de peetvader van. Een album van Young met Nirvana had er zeker een keer ingezeten.

Nu restte het Neil Young niet anders dan een afscheidslied te maken.
Het werd Sleeping With Angles.
Het album waar dit nummer op terecht is gekomen was eigenlijk al klaar. De zelfmoord van Cobain was voor Young zo’n ingrijpende gebeurtenis dat hij besloot het album aan te passen.
Het nummer Sleeping With Angels werd toegevoegd en als eerbetoon werd het tevens de titel van het album.
He sleeps with angels
Too soon
He's always on someone's mind
He sleeps with angels

Cobain en Young hadden grote bewondering voor elkaar dus dat Young met zo’n nummer kwam was niet zo gek.
Maar de dood van Cobain had heel veel artiesten diep geraakt.
Songs van Red Hot Chili Peppers, Patti Smith, Cold en REM zijn wel de bekendste, maar er zijn veel songs waar sterke aanwijzing is dat ze gaan over de dood van Cobain.

Uiteraard hebben The Foo Fighters meerdere nummers die een eerbetoon aan Cobain zijn.
Frontman bij The Foo Fighters David Grohl was immers drummer bij Nirvana.

Ik had eerst Nevermind in m’n handen maar besloot de dag toch wat ingetogen te beginnen.
De allerbeste Unplugged en een van de beste live albums ooit........
Kurt Happy Birthday!

Peter Gabriel

Vandaag doet deze top artiest er een jaartje bij.
Eerst in bandjes die vooral covers speelde en daarna een van de oprichters van Genesis.
Alleen zoals bij veel bands waar teveel talenten en ego's zitten gaat het niet goed.
Dus na een paar albums met Genesis ging Gabriel voor een solo carrière.
Dat heeft ons als luisteraar een heel pak fraaie albums opgeleverd.
Bij het grote publiek viel vooral het album SO erg in de smaak. Dat niet in de laatste plaats door het geweldige duet met Kate Bush.
Bij het zien van de clip van Don't Give Up waren de meeste mannen toch ook wel een beetje jaloers op Peter.
Ik wel!

Gabriel is niet heel erg productief wat er voor zorgt dat z'n catalogus redelijk overzichtelijk is.
Naast zijn eigen soloprojecten is Gabriel altijd wel heel erg actief geweest als sessiemuzikant. Maar ook veel activiteiten naast de muziek en kwam meermaals in het nieuws vanwege zijn maatschappelijke betrokkenheid.

Met negen studioalbum, vier soundtracks en wat livealbums wordt het de fanatieke Gabriel fan niet al te moeilijk gemaakt.
Ik blijf echter z'n eerste album verreweg het lekkerste van allemaal. Wat is dat toch gruwelijk goed.

Happy Birthday Peter

Michael McDonald

Wat moet het een aparte ervaring zijn om zowel in Steely Dan als in The Doobie Brothers te hebben gespeeld en in dat laatste geval zo nu en dan nog spelen.
McDonald is een uitstekend toetsenist, zanger, songwriter en producer.
Bij Steely Dan hebben ze van Mike (voor vrienden) vooral gebruik gemaakt als achtergrond zanger. Zowel op een aantal albums (Ao Katy Lied en Aja). Zijn samenwerking was zo close dat hij wel als een van de vaste leden gezien mag worden.
Fagen en Becker hebben altijd nadrukkelijk als duo de naam Steely Dan gedragen, maar Michael McDonald was zowel in de studio als tijdens tournees een vaste en belangrijke pion.
Zelf was ik mij nooit zo bewust van zijn rol bij Steely Dan hoewel hij gewoon op diverse hoezen staat vermeld met soms een foto en al. Pas toen hij naar de Doobies ging werd mij duidelijk waar hij vandaan kwam....

Zijn rol bij de Doobie Brothers kan niemand omheen. Een van z’n succesvolste nummers is What A Fool Believe.
Door problemen met de gezondheid was frontman Tom Johnston weggevallen en nam Mike zijn plaats in.
Hoewel Mike ook later nog regelmatig een bijdrage leverde aan de Doobies was hij met name in de jaren 75-82 degene die een enorme stempel op de band drukte.
Tot de komst van Mike hadden de Doobies vooral recht voor z’n raap Rock gespeeld en met de Soft-Rock, Pop en een vleugje Soul was de invloed van Mike duidelijk hoorbaar.
Tom Johnston is na een aantal jaren weer opgekrabbeld en beide heren vormen op dit moment onderdeel van de formele bezetting. Opmerkelijk is dat de laatste jaren de heren met de Doobies dan weer wat meer Country Rock en Southern Rock zijn gaan maken.
Toch nog even terug naar het nummer What A Fool Believe. Als je Mike daar hoort zingen snap je waarom perfectionisten als Fagen en Becker interesse in hem hadden.
Een mega hit is dat nummer geworden met alle Grammy’s die je maar kan bedenken.
Mike werkte verder samen met oa Chicago, Toto en Kenny Loggins (medesschrijver What a Fool Believe).

Naast een aantal heerlijke platen met Steely Dan en de Doobies heeft Mike ook een serie geweldige soloplaten gemaakt.
Zijn soloplaten die ik ken vind ik om te smullen. Het is dikke vette Blue Eyed Soul. Yummie!
Ik ken ze niet allemaal maar z’n debuut album If That's What It Takes en Sweet Freedom mag je niet missen.
Helaas heb ik ze niet op vinyl maar digitaal is alles te vinden!
Het album Sweet Freedom is een soort de best of Michael McDonald met daarop uiteraard ook het nummer What A Fool Believe.
Het album is daarnaast interessant omdat er ook betere solowerkjes van Mike op te beluisteren zijn.Verder bevat het album een tweetal duetten. Een met Patti LaBelle en een duet met James Ingram. Blue Eyed Soul in duet met twee van dit soort giganten. Dan durf je wel!

Mike Happy Birthday!

Stormy Monday

Ja dat is het. En een veel gebruikte term in muziek, film, literatuur en wat al niet meer.
De titel van een Jazz nummer van Earl Hines.
Een nummer van T. Bone Walker
Titel van diverse albums
Titel van een film
Naam van diverse bandjes waaronder een Hollands bandje.
Maar ook diverse fabrikanten van muziek hardware hebben deze term omarmt en is de naam gebruikt voor gitaar elementen en volgens mij is er zelfs een gitaar type met deze naam.
Het is zelfs een kleur en inspiratie voor vele T-shirts en Tattoo ontwerpen.
Als ik aan Stormy Monday denk dan komen er twee dingen direct naar boven:
– geen fijne fietsdag
– de moeder aller Stormy Monday versies

The Allman Brothers speelde dit nummer al voor ze een officiële band waren en het kwam dan ook logischerwijs op hun eerste live album.
Hoewel een nummer als Jessica bij het grote publiek het lekker doet is Stormy Monday toch wel een van hun signatuur songs geworden.
Het nummer is van T. Bone Walker maar de Allman Bros hebben een heel eigen versie van het nummer gemaakt.
Die eigenheid zit natuurlijk voor een deel in de zware bezetting. Zwaar zowel in de zin van aantal muzikanten maar ook zwaar in de zin van onwaarschijnlijke samenkomst van talenten.
Ik heb in het kader van de Fillmore East al eens eerder wat over dit album geschreven. Ongeacht welke muziekrecensent we pakken zullen ze alle dit live album tot een van de beste live albums benoemen.
Het album is ook opgenomen in de National Recording Registry wat een soort muzikale culturele erfgoed lijst is.
Live at the Fillmore East is volgend jaar 50 en nog steeds de meetlat voor een live rock/jazz/blues album.
Van het album is al eens een jubileum (40? 45?) versie verschenen maar we mogen aannemen dat volgend jaar bij de 50e verjaardag er een mooie box gaat komen
Het album begint met het heerlijke Statesboro Blues. Ooit geschreven door Blind Willie McTell en verschenen op 10 inch 78 toeren.
Dat soort 78 toeren platen zou ik in de collectie willen hebben.
 

In Nederland werd dat soort muziek in die jaren nauwelijks verkocht dus ben je afhankelijk van Amerikaanse veiling sites. Prijs voor platen valt wel mee maar porti is dan een venijnig dingetje.
Dit nummer door de Allman Brothers heeft bij het blad Rolling Stone de top 10 gehaald in het lijst beste gitaarnummers aller tijden.
Na deze lekkere Blues opwarmer komt het wat lastigere Done Somebody Wrong met zulk belachelijk gaaf mondharmonica werk.
Probeer gewoon eens mee te blazen en dan zonder geluid te maken………….gaat je niet lukken. Het een special guest die dat speelt maar naam weet ik niet.
Na deze twee heerlijke blues krakers is het de beurt aan Stormy Monday. Wie dan nog niet aan deze plaat verkocht is.
Het begint natuurlijk mooi slow en ze spinnen het nummer uit over ruim acht minuten.
Oppervlakkig lijkt het een niemendalletje maar deze gasten spelen zo gemakkelijk en zijn als band zo op elkaar ingespeeld dat het als vanzelf klinkt.
Het is zo bizar knap dat met zoveel muzikanten en heel intens gitaar werk het geen herrie wordt.
Gewoon briljant en een van die nummers die je gelijk weer op wilt zetten.
Is er niet ergens een 20 minuten versie van dit niveau?
Stormy Monday is eigenlijk een nummer om juist een beetje relax te worden op een stormachtige maandag!
En wie de storm zat is? Ik heb slecht nieuws want ik hoor Greg Allman net zingen:
They call it Stormy Monday
But Tuesday's just as bad.
They call it Stormy Monday
But Tuesday's just as bad.