World Marriage Day

Met volgende week Valentijnsdag zitten we deze dagen wat in de kleffe hoek. Laat even duidelijk zijn dat ik niet tegen het huwelijk ben, maar sommige genootschappen kapen het alsof ze het zelf uitgevonden hebben. Zowel kerkclubjes als politici kunnen je het gevoel geven dat zij de 'founding fathers' van het huwelijk zijn. Hoewel de kerk zich er vanaf de middeleeuwen wel degelijk mee ging bemoeien, was het huwelijk tot dat moment vooral een praktische aangelegenheid.

Tegenwoordig zijn er genoeg manieren om al die praktische zaken te regelen. Niet dat een notaris een goedkope oplossing is maar een beetje aangekleed huwelijk gaat ook in de papieren zitten.
Zelf zijn we redelijk uitvoerig getrouwd en onze dochter staat op het punt ja te gaan zeggen en daar komen ook beste rekeningen langs. 

Toch zijn er - ondanks de kosten - nog genoeg mensen die hun liefde voor elkaar willen onderstrepen met een formele ceremonie. Persoonlijk spreekt mij dat wel aan. 
Wat mij minder aanspreekt, is de manier van zoeken naar een partner. Tegenwoordig zijn zaken als Tinder razend populair, maar dat geeft mij het gevoel van nieuwe gordijnen uitzoeken.

Nee, nee, nee, misschien, nee, nee... deze maar even in het licht zien...

Tegenwoordig kun je in een uur honderd huwelijkskandidaten voorbij laten komen, maar vroeger werkte dat heel anders. Vroeger had je het huwelijksbureau! 
Mijn oma vertelde daar wel eens over en ik vond dat machtig mooie verhalen. Het leek mij helemaal niets, maar de verhalen die ze erover vertelde vond ik prachtig. Het was voor mij dan ook niet zo moeilijk om bij het thema van vandaag een passende plaat uit te zoeken.

Het is het nummer "Marriage Bureau Rendezvous" geworden. We vinden het op het album Deceptive Bends (1977) van de Britse formatie 10cc. Het nummer heeft zeker een aantal romantische aspecten in zich, maar benadrukt ook de stress die het zoeken naar een levenspartner op deze manier met zich meebrengt. Het nummer geeft niet direct een oordeel over hoe je iemand moet vinden, maar het schuurt wel tussen ongemak en de wens om met iemand gelukkig te worden.

Een nummer over een (nieuw) huwelijk is dan wel weer een opmerkelijke keuze, want 10cc had immers zelf net een scheiding achter de rug.
Deceptive Bends is het vijfde album van 10cc en het eerste zonder het geweldige duo Godley & Creme. Een zeer zware aderlating voor de achterblijvers, maar ze sloegen zich er geweldig doorheen en dit album mag zelf gezien worden als dé opstap naar de grote successen.

Overigens is dat niet zo gek, want deze 'vijfde' klinkt een stuk toegankelijker dan de vier voorgaande albums. Minder 'avant' en 'art' dan met Godley & Creme en het luistert gewoon lekker weg. Nu ik het album weer eens uit de kast heb getrokken, word ik er zelf wel een beetje vrolijk van. Wie wat kritisch naar de teksten luistert, zal merken dat de liefde niet alleen gezocht wordt in het nummer "Marriage Bureau Rendezvous", wat de aanleiding voor dit blogje was. 
Het album is doorspekt met liefde en het verlangen naar liefde. Mooi!

Bohemian Rhapsody op twee!

Op de dag af moeten we precies vijftig jaar terug naar de tijd dat het nummer "Bohemian Rhapsody" op twee stond! De week ervoor was het door onze eigen André van Duin van de eerste plek gestoten met het nummer "Willempie".

"Willempie" was in 1976 een van de vele carnavalsnummers die in die weken de Top 40 vervuilden. Zelf heb ik echt niets met carnaval. Ik was een jaar eerder met een vriend geweest. We zien elkaar nog steeds, maar samen naar carnaval gaan is er daarna niet meer van gekomen en dat gaat ook zeker niet meer gebeuren.

Je moet daar echt flink drinken. Niet omdat het lekker is, maar om die muziek te kunnen verdragen. Na tien bier worden in een café alle vrouwen én alle muziek leuk... De leus "drank maakt meer kapot dan je lief is" klopt ook helemaal! Ik spuug er zelf ook niet in, maar ik heb geen drank nodig om een leuke avond te hebben en ben graag de Bob als dat nodig is.

In 1977 ben ik met mijn toenmalige vriendin naar de oosterburen geweest om daar carnaval te vieren. Het zou daar wel leuk zijn! Mis. Daar werd alleen maar nóg meer gezopen. Lekker bier, maar niet in die hoeveelheden. 
Die vriendin was echt een leuke en mooie jonge vrouw en we hadden het fijn samen. Zo hielden van dezelfde muziek, concerten, uit eten, maar wat betreft "leuke feestjes" zoals caranaval was de match verre van ideaal.
Verkering dus uit (zo heette dat in die tijd) en tevens mijn laatste carnaval! Wat een opluchting. Althans, wat dat carnaval betreft, want van die relatiebreuk ben ik toch wel even flink ziek geweest.

Terug naar de Top 40 van vijftig jaar geleden. Keer op keer kom je op social media berichten tegen dat de muziek vroeger zoveel beter was. Met de beste wil van de wereld kom ik in deze Top 40 van 7 februari 1976 niet aan tien nummers die ik op vinyl heb of zou willen hebben.

Een van de beste nummers uit deze oude Top 40 vind ik "Golden Years" van David Bowie. Toch geeft deze hele lijst mij niet het gevoel dat we in de 'gouden jaren' zaten. Op deze blog heb ik het al eens eerder aangekaart; vroeger werd er heel veel goede muziek gemaakt, maar er werd nog veel meer muziek gemaakt die nu voor een dubbeltje bij de kringloop staat, omdat het geen enkele eeuwigheidswaarde heeft.

Niet alle muziek hoeft direct voor de eeuwigheid te zijn, maar in de discussie dat vroeger alles beter was, kan het geen kwaad naar het totale plaatje te kijken en niet aan 'cherrypicking' te doen, zoals vaak gebeurt in discussies op social media.

Bowie dan maar: toen nog zonder social media: wat dat betreft gouden jaren!
 

Richie Hayward

Deze mede-oprichter van Little Feat werd geboren in Clear Lake, Iowa (USA) en overleed veel te jong op 12 augustus 2010 in Victoria, British Columbia (Canada).

Hayward bleef bij Little Feat tot zijn dood en was dus ook nauw betrokken bij de doorstart in 1987. Een doorstart zonder Lowell George die in 1979 kort nadat de band was gestopt was overleden. Lowell George speelde een grote rol en de meeste die-hard fans zullen vooral de eerste zeven studio-albums hoog in hun lijstjes hebben staan. 

Hoewel er in "de tweede termijn" nog steeds geweldige muziek door Little Feat werd gemaakt, is de periode 1969–1979 toch wel heel uniek te noemen. Meesterwerk na meesterwerk, al was album nummer zeven een indicatie dat het het heilige vuur op een lager pitje was komen te staan.

Toch zou menig band willen dat ze een album als Down on the Farm (1979) aan hun catalogus konden toevoegen. Voor Little Feat-begrippen was het echter toch net één ster onder de maat.

Naast zijn bijdrage achter de drums, zijn zang en zijn rol als songwriter voor Little Feat, was Hayward een graag geziene sessiemuzikant. Vooral in de jaren dat de band een adempauze hield, drumde hij er bij heel wat grote namen stevig op los. Dat waren niet de minsten en hij was te horen bij: Joan Armatrading, Eric Clapton, Ry Cooder, The Doobie Brothers, Bob Dylan, Robert Plant, Linda Ronstadt, Tom Waits en Warren Zevon, om er maar een paar te noemen. Dat kun je wel een cv noemen!

Hayward was een uitstekende drummer en een prima zanger, maar de ongezonde levensstijl die vaak gepaard ging met het leven van een rockartiest, gaf hem veel te vroeg een ticket tot de rockhemel. 

Vandaag zou Richie Hayward 80 jaar zijn geworden. Daarom heb ik dat - misschien iets mindere - Down on the Farm toch nog eens aan de draaitafel toevertrouwd.

Alice Cooper

In de jaren 70 was de vandaag jarige Alice Cooper - naast muzikant - vooral een performance-artiest. Hij kon het niet laten om shockerende elementen aan zijn shows toe te voegen. Shockerend voor die tijd althans, want inmiddels zijn er talloze bands die daar ruimschoots overheen zijn gegaan.

Voor mij kwam zijn hit "School's Out" geen dag te laat; ik was helemaal klaar met school. Ik ben dyslectisch, iets wat destijds nog zwaar werd onderschat. 
Daarnaast heb ik meer dan serieuze moeite met hiërarchie. Voor mij is hiërarchie namelijk geen argument. De zorg voor je huisdieren, je gezondheid, de klant, je dierbaren of het klimaat: dát zijn argumenten.

Als hiërarchie een probleem voor je is, dan is een kleine katholieke school niet de beste plek om gelukkig te worden. Daarom werd 1973 - het jaar waarin Cooper doorbrak met "School's Out" – misschien wel het belangrijkste jaar van mijn leven.

Uiteraard raad ik iedereen aan om je school af te maken, maar voor mij pakte het goed uit om er voortijdig mee te kappen. Sterker nog: op een reünie van die school kwam ik werkelijk niemand tegen met wie ik had willen ruilen. Integendeel...

Alleen ik heb wel 20 jaar lang naast werk ook gestudeerd! Daarin zowel HBO en post academische opleidingen succesvol afgerond. Dat is toch een opgave waar niet iedereen zin in heeft.
Samengevat: Leren is leuk..............school was kut!
Muziek maakte de jaren op de middelbare school voor mij echter wel dragelijk. Als ik uit school kwam dook ik zo m'n kamertje in en ging de pick-up aan.

Hoewel ik geen uitgesproken fan van Alice Cooper ben, maakt mijn hart met het horen van "School's Out" altijd weer een vrolijk, maar vooral sentimenteel hupje........

Het nummer "School's Out" is veelvuldig in films gebruikt en je hoort het onder andere in de films Scream (1996) en Rock 'n' Roll High School (1979). Ook in een aantal TV series is het nummer gebruikt zoals in de Muppet Show.
Daarnaast is het nummer veelvuldig gecoverd en het origineel staat al vanaf het begin in de Top2000.

Een blijvertje en een echte klassieker! 

Cooper is overigens nog steeds actief. Volgende maand begint hij aan een uitgebreide tournee door de VS. Half juni steekt hij de grote plas over voor een concert in Turkije, gevolgd door een Europese tournee van maar liefst 26 concerten. In Nederland staat er geen concert gepland en wie hem wil zien, zal moeten afreizen naar Graspop in België of naar Keulen.

Alice Happy Birthday!

50 jaar Chicken Skin Music

De exacte releasedatum van dit Ry Cooder-album heb ik niet kunnen achterhalen. Chicken Skin Music verscheen in 1976 en mag gezien worden als een zeer volwaardige opvolger van het meesterwerk Paradise and Lunch uit 1974. 

Deze Chicken Skin Music is het vijfde album van Cooder en veel grote namen hadden deze perfectionist inmiddels in het vizier. Cooder speelde bij talloze grootheden en stond zelfs even op de nominatie om bij The Rolling Stones in dienst te treden. Google maar eens en verbaas je over de artiesten met wie hij heeft samengewerkt. Dat gold overigens ook andersom: de lijst topmuzikanten die aan Chicken Skin Music meewerkten, is indrukwekkend.

 

Strikt genomen heeft Cooder die hulp niet eens nodig, want op dit album bespeelt hij zelf een enorme verscheidenheid aan instrumenten. De meest opvallende zijn de Franse accordeon en de Hawaïaanse gitaar. Net als bij zijn voorganger ligt de nadruk op Americana (een blend van folk, blues, country en rock), maar ditmaal met een flinke scheut Tex-Mex-invloeden en een vleugje Hawaï.

"The Bourgeois Blues" van blueslegende Lead Belly is een heerlijke opener, maar als romanticus smelt ik toch vooral weg bij nummers als "He'll Have to Go" en "Goodnight, Irene". Het meeslepende "Stand by Me" - dat door zeker 400 (!) artiesten is uitgevoerd - is misschien net iets te zoet, maar in de juiste stemming is het toch wel heel lekker. 

Ry Cooder heeft eigenlijk geen slechte albums gemaakt en afhankelijk van je liefde voor bepaalde muziekstijlen zullen bepaalde albums je meer of minder aanspreken. Zelf ben ik wel een groot fan van zijn Americana-werk. Daarom is voor mij deze Chicken Skin Music samen met voorganger Paradise and Lunch een duo om in te lijsten. Genieten met een grote G!

Sting: The Last Ship

The Last Ship is een in 2013 verschenen album van Sting, geïnspireerd op de gelijknamige musical. De musical neemt je mee naar de roots van Sting: een stadje dat volledig leefde van de scheepsbouw. Al in 2010 speelde hij met het idee voor deze voorstelling maar moest nog even rijpen. In de jaren die volgden werden er verschillende tests gedaan, tot uiteindelijk de "definitieve" versie in 2014 in Chicago in première ging.

"Definitief" staat hier bewust tussen aanhalingstekens. Zoals Sting onlangs bij Eva Jinek vertelde, past hij zelfs na al die jaren nog regelmatig elementen aan. Dat organische proces is waarschijnlijk precies de reden waarom het voor hem boeiend blijft. Het was dan ook bijzonder om hem bij Eva met zoveel vuur over dit levenswerk te zien praten.

Samen met een maatje stapte ik gisteravond dan ook met hoge verwachtingen Carré binnen. Als voorprogramma hadden we een uurtje in de platenbakken van Concerto gesnuffeld, gevolgd door een bezoek aan de Italiaan. We waren er dus helemaal klaar voor en Sting en zijn collegas hebben ons niet teleurgesteld. Integendeel!

Ik ben zeker geen groot fan van musicals en de keer dat ik voor een bedrijfsuitje werd meegesleept, was letterlijk een 'Les' in mezelf miserabel voelen. 
Sting is voor mij echter meer dan een opgeleukt sprookje. The Police kwam op precies het juiste moment in mijn leven. Ik kwam net uit militaire dienst en had in die tijd nauwelijks platen kunnen kopen. Vanaf 1978 haalde ik 'die schade' in. The Police was een frisse aanvulling op mijn collectie uit de jaren '60 en '70 die ik inmiddels had opgebouwd. Ieder nieuw album van de driemansformatie omarmde ik dan ook.

Toen ze na vijf albums uit elkaar gingen, was ik echter niet rouwig. Bands als Creedence en Cream bestonden ook maar kort, maar lieten toch een unieke legacy achter. Hoewel The Police later nog een paar keer samenkwam, hield ik het bij die eerste vijf albums. Inmiddels was ik ook meer gecharmeerd van het solowerk van Sting.

 

Zijn debuutalbum had ik uiteraard op de dag van verschijning in huis. Op dat album het schitterende nummer "Russians" en wat is dat na veertig jaar toch pijnlijk actueel. Inmiddels weten we helaas dat "ze" níét genoeg van hun kinderen houden!

 

Dit blogje is gaandeweg een metafoor geworden voor The Last Ship. Waar Sting met zijn collega's op briljante wijze door zijn roots wandelt, probeer ik hier de wortels van mijn bewondering voor hem te onderstrepen.  

 

 

The Last Ship is een capolavoro, maar je moet niet de zaal in gaan met het idee dat je 'The Best of The Police & Sting' krijgt voorgeschoteld.

Wat mij van deze musical vooral aansprak, was de puurheid. Dat Sting een muzikaal topprestatie kan geven is bekend. Een musical over je roots - en dat je die deels moet loslaten om een beter bestaan op te bouwen - raakte mij wel. Het spreekt extra tot de verbeelding omdat de hoofdpersoon iemand is die we allemaal kennen; geen sprookjesfiguur, maar een mens van vlees en bloed.

Het is drama, puurheid en soms een knipoog. Muzikaal kom je niets tekort en Sting is ook nog eens een geweldige verteller, hoewel zijn deel op het podium van mij net wat royaler had mogen zijn. Sting kiest er duidelijk voor om zijn collega's alle vrijheid te geven om te shinen. 

Wat daarbij wel opvalt is het signature van Sting, wat stevig doorklinkt in de solonummers die door anderen worden gezongen. 

Verder verdienen de decorontwerpers en de visuele effecten een dikke pluim en Carréis natuurlijk een schitterende venue.

Dit alles maakte The Last Ship tot een heel unieke ervaring. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik in september nóg een keer mag gaan.

 

Terry Kath

Een van de oprichters van de legendarische band Chicago. Terry zou vandaag jarig zijn, maar een gruwelijk ongeluk met een vuurwapen zorgde ervoor dat hij zijn 32e verjaardag niet heeft gehaald.
Alle aanwijzingen wijzen erop dat het geen zelfmoord of moord was, maar een fataal incident uit misplaatste baldadigheid. Hoewel er op het bewuste feestje ongetwijfeld drank en drugs in het spel waren, was Terry als muzikant nog lang niet klaar.

Chicago fans van het eerste uur zullen zijn dood om meerdere redenen enorm betreuren. In de eerste plaats horen jonge mensen niet dood te gaan, maar Terry drukte zijn stempel toch wel heel nadrukkelijk op de band.
Na de dood van Terry heeft Chicago een enorme transitie doorgemaakt, Chicago had zich tot dan heel specifiek als jazzrockformatie ontwikkeld. Soms wat meer rock dan jazz en dan was de jazz weer wat meer dominant.
Terry overleed 23 januari 1978 en voor mij zijn de platen die Chicago daarna heeft gemaakt veel minder boeiend. Nog steeds goeie muziek, maar meer gewone rock en zelfs pop.
 

Chicago debuteerde in 1969 met hetr meesterwerk Chicago Transit Authority (links op foto). Opmerkelijk hierbij was dat het om een dubbelalbum gaat.
Dubbelalbums waren in die tijd sowieso nog niet erg gebruikelijk, laat staan als debuutalbum.
Het album werd overladen met lovende recensies, wat eigenlijk gold voor alles wat Chicago de eerste 10 jaar heeft uitbracht.
Heel fraai is het vijfde album (rechts op foto) wat simpelweg Chicago V is genoemd. Voor wie een 'wolkje jazz' door de rock weet te waarderen een album om duimen en vingers bij af te likken.

Het album behaalde in de hitlijsten in de VS een heel opmerkelijk resultaat. Zowel in de gewone albumhitlijst als in de jazzhitlijst wist het album de eerste plaats te halen.
In een paar maanden goud ,maar daarna bleef het album verkopen, verkopen en verkopen en leverde in de VS uiteindelijk tweemaal platina op. Dat is evenveel als het vijfde album van The Beatles in de VS!

Wie nog niet zoveel  fusion of jazzrock heeft geluisterd zal even aan het album moeten wennen, maar heb je de blazers een paar keer gehoord zal je ze zeker gaan waarderen.
Een geweldig voorbeeld is de hit "Saturday in the Park". De inspiratie voor dit nummer kwam voort uit de muzikanten die in Central Park (NY) speelden. Het is een nummer waar je (ik in ieder geval wel!) ontzettend vrolijk van wordt, ook al blijft het triest dat Terry Kath ons veel te vroeg heeft verlaten. Luister daarnaast ook eens goed naar het door Terry geschreven "Alma Mater".

Marty Balin

Vandaag is het de geboortedag van een van de oprichters van Jefferson Airplane. Marty overleed in 2018 nadat hij te maken had met een enorme reeks zeer nare kwalen. Sommige waren het gevolg van een open hartoperatie die hij eerder had ondergaan.

Marty was zanger, gitarist, songwriter en producer. Hij kende dus het hele scala van idee tot een afgerond product. Helaas kende Marty ook de andere kant van de Rock scene. Zo is hij eens in elkaar geslagen door de Hells Angels, die in de jaren 60-70 veelvuldig bij rockfestivals aanwezig waren. Soms zelfs ingehuurd als beveiligingsdienst.

Ook kreeg Marty te maken met veelvuldig cocaïne gebruik in zijn directe omgeving. De dood van Janis Joplin was voor Marty het breekpunt en het moment om een andere weg in te slaan.
Dat deed hij begin jaren 70 en verliet hij Jefferson Airplane. Hoewel de band een mega succes was koos Marty voor een eigen koers, ver weg van de cocaïne en bijbehorende ellende.

Totaal maakte hij ruim een dozijn solo albums, die nogal wisselen van kwaliteit. Ik heb ze niet allemaal gehoord maar er zitten een paar minderen tussen maar ook een paar pareltjes.
Aanraders zijn beslist zijn debuut Balin uit 1981 en de verzamelaar Balince uit 1990. 
Dat laatste album bevat een aantal niet eerder uitgebracht nummers. Daaronder ook een aantal nummers van de Jefferson Airplane en de KBC band waar Marty eveneens deel van heeft uitgemaakt. Helaas is het album Balince alleen op CD verschenen maar het is dik de moeite!

Marty bleek geen hardvochtig mens te zijn, want hij was beschikbaar voor een reünie van Jefferson Airplane. Ook bij Jefferson Starship - wat begin 70er jaren het vervolg werd op Jefferson Airplane - heeft Marty nog een tijdje gespeeld. 

Marty had blijkbaar teveel genoten van zijn eigen koers en naast muziek maken wilde hij ook tijd voor gezin en schilderen. Marty had (die is er misschien nog) ook een eigen galerij welke te pas en te onpas ook als studio en voor minioptredens werd gebruikt.

Marty Balin was in alle opzichten een kleurrijke gast in de geschiedenis van de moderne muziek.

International Day of Peaceful Coexistence

Deze dag werd in 2017 door de VN officieel uitgeroepen om de nadruk te leggen op het samenleven in vrede, tolerantie en solidariteit, ongeacht verschillen in cultuur of religie.

Naast de vele oorlogen en dreiging ervan is er - ook in Nederland - nog steeds heel veel ruimte voor verbetering op het gebied van vreedzaam samenleven. 

In de muziek zijn thema's als vrede, solidariteit en tolerantie dan ook zeer dankbare onderwerpen. Als arbeidsvitamine heb ik even een pakkend lijstje gemaakt

 
"Imagine" - John Lennon - Velen van ons zullen gelijk hun vinger opsteken en aan dit prachtige nummer denken. Door de grote bekendheid is het misschien wel hét anthem voor een vreedzame samenleving.

 

"A Change Is Gonna Come" - Sam Cooke - voor mij is dit de signature song van Cooke. Het is een intens nummer en bij het woord river in de eerste regel staat het kippenvel al op m'n armen.

Het nummer is door vele grote artiesten gecoverd zoals Bob Dylan, Aretha Franklin, The Allman Brothers, The Band, Otis Redding en James Taylor. Zelfs nieuwe bands zoals Greta van Fleet hebben het nummer in hun catalogus opgenomen.

Een briljant meesterwerk wat tragisch genoeg enkele dagen nadat Cooke werd vermoord op single verscheen.

"Peace Train" - Cat Stevens -  als dromerige puber vond ik dit een van de beste oproepen tot vrede. Veel liedjes met dit thema zijn wat aan de langzame kant en het ritme van "Peace Train" gaf mij het gevoel dat we wel een beetje tempo mogen maken. Helaas is dat gevoel de laatste 3-4 jaar alleen maar sterker geworden.

 

"Turn! Turn! Turn!" - The Byrds -  Nummer is van de hand van legende Pete Seeger die daarvoor een stevige greep in de bijbel heeft gedaan. Dat maakt het niet minder treffend:

 

A time to gain, a time to lose
A time to rend, a time to sew
A time for love, a time for hate
A time for peace, I swear it's not too late

 

Als groot fan van Neil Young en Bob Dylan kan ik deze twee giganten natuurlijk niet overslaan in dit blogje. De keuze bij beide is uiteraard enorm, maar ik kies even voor Neil met een nummer van Bob.

Op het album Weld van Neil Young & Crazy Horse trakteren ze het publiek op een zeer intense versie van "Blowin' in the Wind". Tijdens de opening lijkt Neil een battle aan te gaan met de legacy van Jimi Hendrix, maar zodra de bijna verscheurende zang is ingezet wordt duidelijk dat het een battle tegen oorlog is.

"What’s Going On" - Marvin Gaye - Afgelopen weken biechtte ik op dit album pas wat later te hebben ontdekt. Het verscheen in de periode toen ik net belangstelling voor muziek kreeg. Voor een dromerige, maar ook wat rebels puber was er muzikaal zoveel te ontdekken. Begin jaren 70 kwam ik oren en vooral tijd te kort om al dat moois te leren kennen. Toen ik een periode aan bed was gekluisterd heb ik werkelijk honderden songteksten uit zitten pluizen. Vooral van Bob Dylan en als je dat pad bent ingeslagen ben je wel even aan de beurt. Uiteraard verkende ik ook vele andere artiesten en niet veel later heb ik Marvin Gaye weten te omarmen en ook ik vraag mij af: What’s Going On?

 

50 jaar Station to Station

Het tiende album van Bowie, waarop hij maar weer eens liet horen hoe veelzijdig hij was. De op voorganger Young Americans (1975) ingeslagen weg wordt verder uitgediept met heerlijke r&b en blue-eyed soul, zonder de artrock helemaal los te laten.

Van het album zijn diverse singles getrokken, waarvan "Golden Years" de grootste hit werd. Dit nummer kan ook worden gezien als de brug naar voorganger Young Americans.

Hoewel Station to Station absoluut 4 of 5 sterren verdient, kunnen we een deel van dit album ook beschouwen als de opstap naar de fenomenale Berlijnse Trilogie (Low, “Heroes” en Lodger).

Hoewel ik maar een beperkte Bowie-collectie heb, beschouw ik hem toch als een van de grootste - zo niet dé grootste - rockartiesten die we hebben gehad. Meermaals heb ik op deze blog zijn diversiteit binnen, maar ook buiten de muziek geprezen. 
Een creatieve visionair die helaas veel te vroeg van ons is heengegaan.

Soms is een station ook gewoon een eindstation...

Steve Earle 71 jaar

Wat een heerlijke stem en wat brengt de vandaag jarige Steve toch een prachtige mix van rock, folk en country. Door vaklui wordt hij bestempeld als countryrock, alternative country, outlaw country, contemporary folk en rootsrock.

Hij is zelf overigens een op en top vakman, maar als je hem in een park tegenkomt, geef je hem waarschijnlijk je laatste euro. Steve geeft duidelijk niet veel om zijn uiterlijk; de focus ligt volledig op het maken van muziek.

Dat maken van muziek gaat hem echt geweldig af. Sinds Steve in 1986 zijn debuut maakte, staat de teller inmiddels op 21 studioalbums, ruim 30 singles, 8 verzamelalbums en een handjevol live-albums. Wie Steve wil zien, wordt ook op zijn wenken bediend: er is keuze uit maar liefst 20 officiële muziekvideo's.

Zelf heb ik om de een of andere vage reden Steve pas heel laat leren kennen. Dat terwijl mijn collectie toch ruim voorzien is van countryrock, rootsrock en folk in allerlei varianten. Inmiddels heb ik al een paar jaar de smaak te pakken en groeit mijn waardering voor Steve bij ieder album dat ik beluister. Via streaming heb ik een groot aantal van de albums van Steve inmiddels een keer gehoord, en een paar albums wil ik graag als luistertip meegeven:

• Guitar Town (1986): Wat een debuut! Terecht beloond met twee Grammy-nominaties.

• Copperhead Road (1988): Meer (stevige) rock; Steve laat als geen ander horen hoe je muziekstijlen moet blenden.

• Train a Comin' (1995): Na een pauze van vijf jaar was dit een heerlijk ingetogen doorstart.

• El Corazón (1997): Zoals de titel al zegt: recht uit het hart. Dat is direct een krachtige aanbeveling!

• The Mountain (1999): Samen met de Del McCoury Band brengt Steve een ode aan bluegrass-grondlegger Bill Monroe. Wie deze muziekstijl waardeert, zal zeker genieten van deze "zijstap".

• The Revolution Starts Now (2004): Deze Grammy winnaar staat vol heerlijke muziek, maar zoals de titel al doet vermoeden, bevat het vooral een flinke dosis maatschappelijke betrokkenheid.

Voor bij de koffie houd ik het even op een bijzondere uitgave, namelijk Townes: The Basics. Eigenlijk is dat alleen de tweede plaat van het dubbelalbum Townes uit 2009. 
Ik heb deze plaat ooit ergens uit een bak getrokken toen ik nog totaal geen inzicht had in de discografie van Steve. Het is meer dan een prima plaat, maar ik ben inmiddels natuurlijk gruwelijke benieuwd naar de eerste plaat van dit album.

Snel maar weer een naar eens platenbeurs! 

Steve, Happy Birthday!

50 jaar Frampton Comes Alive!

Volgens mij kende ik in de jaren 70 niemand die dit album niet had staan. Het is natuurlijk ook vrij toegankelijke muziek. Van het album werden maar liefst drie singles getrokken; vooral "Show Me the Way" en "Baby, I Love Your Way" werden grote hits.

Op het moment van de opnames in 1975 voor deze Frampton Comes Alive! had Frampton vier studioalbums op zijn naam staan. Dat was waarschijnlijk niet gelukt zonder de hulp van David Bowie. Frampton en Bowie waren schoolvrienden en Bowie schijnt een belangrijke rol te hebben gespeeld bij de start van Framptons muzikale carrière.

Toen Frampton eenmaal de weg naar de studio en de podia had gevonden, werd hij door grote namen vooral vanwege zijn gitaarspel maar wat graag ingehuurd. Zo speelde hij bij George Harrison, Ringo Starr, Harry Nilsson, Jerry Lee Lewis en de Bee Gees.

Frampton is een prima liedjesschrijver, zanger en gitarist, maar ook een artiest die van experimenteren houdt. Op deze Frampton Comes Alive! zet hij een paar keer de Talkbox in, die we in Nederland ook wel kennen als de 'jappiotube'.

Frampton Comes Alive! mogen we gerust beschouwen als een van de klassiekers onder de live-albums. Het album gooide in een groot aantal landen hoge ogen en in de VS behaalde het zelfs acht keer platina. Daar moeten we wel een kanttekening bij maken: voor een platinastatus in de VS werd in die jaren het aantal verkochte platen geteld. Omdat deze Comes Alive! een dubbelalbum is, werd de status platina al bereikt bij 500.000 verkochte exemplaren (omdat dit één miljoen platen waren).

Uiteindelijk gingen er vier miljoen exemplaren over de toonbank. Vier miljoen albums dus, maar acht miljoen platen, wat resulteerde in acht keer platina. Door streaming heeft de RIAA, die in de VS verantwoordelijk is voor deze tellingen, het mechanisme voor gouden en platina platen er overigens niet makkelijker op gemaakt.

Of het nu vier of acht keer platina is, doet er eigenlijk niet toe, want vier miljoen is al een absurd aantal. Zeker voor die tijd, want tussen 1975 en nu is het aantal luisteraars in de VS met 60% gestegen!

Zoals je ziet, neem ik in dit blogje de vrijheid om wat leuke feitjes uit de zijlijn te benoemen. Logisch ook, want wat moet ik in vredesnaam nog over de inhoud van dit album zeggen? Het is een meesterwerk waar na 25 jaar terecht een jubileumeditie van verscheen, die bij het 35-jarig jubileum nog werd aangevuld met een bijdrage van Warren Haynes.

Ook voor de 50e verjaardag van het album staat er een speciale editie klaar. Zelf zal ik die lekker in de winkel laten staan, want mijn eigen exemplaar is nog in prima staat. Dat neemt niet weg dat dit album het verdient om vandaag bij een 50e verjaardag extra in de schijnwerpers te staan!

Code Oranje

Vooral voor mensen die minder mobiel zijn, is het fijn dat de sneeuw weer even uit de straten is. Zelf ben ik echt een mens van de seizoenen en ik heb enorm genoten van een aantal sneeuwwandelingen, zoals in de bossen van Leersum, de polders van Haastrecht en - door de invallende dooi in iets mindere mate - in het Hitlandbos.

Standaard na een wandeling ga ik - met de katten - naar zolder om wat foto's uit te zoeken (zie de links hierboven). Dat doe ik steevast onder het genot van een plaatje. Met een plaatje bedoel ik echt een lp, al kom je daar tegenwoordig niet meer mee weg; we noemen dat nu vinyl.

Vinyl gaat hier eerdaags ook op de vloer, en daarom heb ik de oude vloer er vandaag uitgehaald. Zwaar werk en ik ben ook niet meer zo piep! De beloning is echter groot, want ik mocht de Quad 3CDT vandaag aan mijn 'cave' toevoegen. Tegenwoordig heb ik niet meer zoveel cd's, maar nog genoeg om een knappe speler te verantwoorden. 
De Cambridge die er stond was een prima ding, maar nadat ik van mijn kerstbonus een Quad 3 versterker had gekocht, begon het wel heel erg te jeuken toen deze Quad 3CDT werd aangekondigd.

Een keertje minder naar een concert, die box van The Stones met gekleurde platen laten staan en bij dit blogje maar even een goedkope whisky in plaats van een Hibiki... 
De Quad 3 en 3CDT zorgen wel voor veel oranje in mijn cave. Ik ben verre van oranjegezind, maar oranje vind ik wel een heel mooie kleur. Zo heb ik ook een oranje racefiets.

Om het Oranjegevoel compleet te maken, kreeg ik gisteren van mijn beste vriend een mok met daarop de ruggen van de eerste tien cassettebandjes van Neil Young. Als geen ander kent hij mijn muzieksmaak, en dat ik een groot Neil Young-fan ben. Daar kan zelfs de 'oranje' (wat smeert hij in vredesnaam op zijn gezicht) Trump niet omheen.
Leuke prijsvraag: wat hebben Trump en Neil met elkaar gemeen?

Grappig genoeg zijn de kleuren van de mok dominant oranje. Dat in combinatie met de klassieke oranje accenten op de Quad-hardware zorgde bij mij voor een glimlach na een dag klussen. Het is dus dik 'code oranje' in mijn cave, en er zijn best wat albums met een oranje cover die de moeite waard zijn. Toch valt de keuze na een drukke dag op The Kick Inside van Kate Bush...

Briljant album!

R.I.P. Bob Weir

Vanmorgen vroeg kwam het bericht binnen dat Bob Weir gisteren is overleden. Weir was een van de mede-oprichters van de legendarische Grateful Dead. Samen met Jerry Garcia speelde hij een belangrijke rol in het vormgeven van de band. Weir was een uitstekende gitarist en persoonlijk weet ik zijn zang ook enorm te waarderen.

Daarom heb ik het album American Beauty opgezet. Daarop zingt Weir het bijna wat zoete "Sugar Magnolia". Countryrock in een gouden lijstje!

Na het overlijden van Jerry Garcia viel het doek voor de Grateful Dead, maar de band was inmiddels een stamboom geworden voor heel veel andere bands. In een aantal van die bands was Weir actief. Zo heeft hij naast het nodige solowerk albums gemaakt met onder anderen Kingfish, The Midnites, Rob Wasserman, RatDog en Wolf Bros.

Grateful Dead heeft in Nederland nooit het aanzien gekregen dat ze in de VS hadden. In hun thuisland kreeg de band een bijna heilige status. Naast de uitstekende studioalbums met heerlijke folk- en countryrock wist de band op het podium het publiek te amuseren met enorm lange jams. Bij die jams was er voor Weir altijd een belangrijke rol weggelegd.

Wie wat meer over Bob Weir te weten wil komen, doet zichzelf een groot plezier met de documentaire The Other One: The Long Strange Trip of Bob Weir. Deze docu en het album American Beauty zijn twee dikke aanraders als je de Grateful Dead tot nu toe een beetje aan je voorbij hebt laten gaan.

Een iconische band met enorm veel invloed op de ontwikkeling van de moderne muziek, en Bob Weir heeft daar een geweldige bijdrage aan geleverd.

Rust zacht, Bob.

Rod & Donald

Ik weet niet of het tweetal wel eens samen muziek heeft gemaakt, bijvoorbeeld tijdens een benefietoptreden. Ze delen in ieder geval 10e januari. Rod wordt vandaag 80 jaar, maar Donald moet daar nog een paar jaar op wachten. 
Beiden hebben inmiddels een enorme en indrukwekkende carrière achter de rug en beschikken over een imposante catalogus.

Donald (ik zou mijn naam veranderen) kennen we natuurlijk van Steely Dan. Na het overlijden van Walter Becker in 2017 besloot Fagen de muziek van Steely Dan in leven te houden. Dat gaat hem heel goed af, maar wat het tweetal samen heeft gemaakt, blijft van een zeldzame schoonheid: een prachtige mix tussen verschillende muziekstijlen, met perfectionisme uitgevoerd en vastgelegd.

Het solowerk van Fagen mag er evenwel zeker zijn. Het album The Nightfly – die ook alweer ruim 40 jaar oud is – wordt door muziekliefhebbers breed gezien als een klassieker en een must-have.

Daar waar Fagen met zijn maatje Becker voor perfectie ging, koos Rod – zeker op zijn eerste vier albums – voor een stijl met wat rauwe randjes. Het zijn die rauwe randjes en die herkenbare stem die hem groot hebben gemaakt.
Vanaf het album Smiler (1974) koos Rod echter voor wat meer gepolijste muziek. De vakpers ging daardoor direct wat minder sterren uitdelen. Hoewel ik zelf ook liever de Rod van de eerste vier albums hoor, is wat hij daarna heeft gemaakt natuurlijk ook gewoon heel erg goed. 
Advies: geloof de vakpers niet! Je moet mij ook niet geloven want deze blog zijn maar wat persoonlijke krabbels over muziek waar is fan van ben.

Ik ga zo de kou opzoeken en een stoere wandeling in de sneeuw maken, maar eerst geniet ik bij de koffie nog even van een paar uitstekende albums.

Rod en Donald: Happy Birthday!