Festa del Tricolore

7 januari is in Italië de Dag van de Nationale Vlag. Zelf ben ik een groot liefhebber van Italië; alles bij elkaar opgeteld heb ik er zeker al een jaar doorgebracht. Of het nu is om te fietsen, skiën, bergbeklimmen, wandelen of om die prachtige steden te bezoeken: Italië verveelt nooit. Als bonus zijn er natuurlijk het heerlijke eten en de mensen. 
Ik heb dan ook de nodige Italiaanse vrienden die mij veel hebben geleerd over dit prachtige land. Mille Grazie! 

Hoewel het Festa del Tricolore een feestdag is, is het geen officiële vrije dag. Nu mogen ze in Italië sowieso niet klagen: afhankelijk van hoe de dagen vallen, hebben ze drie tot vier vrije feestdagen meer dan wij.

De Italiaanse tricolore werd in het leven geroepen op 7 januari 1797 in Reggio Emilia. De banen van de vlag liepen toen echter nog horizontaal, met een ornament in het midden. Er is al veel gespeculeerd over de betekenis van de kleuren. Hoewel ik zelf niet gelovig ben, geef ik de voorkeur aan de meer religieuze uitleg: daarin staat groen voor hoop, wit voor geloof en rood voor naastenliefde.

In mijn muziekcollectie is genoeg Italiaans werk te vinden, waarbij Gianna Nannini ruim vertegenwoordigd is. Tijdens een van mijn trips kocht ik niet alleen een fraai frame (Gios Torino) voor een racefiets maar in het prachtige Turijn ook het album Hitalia. 

Eerder blogde ik over dit album al het volgende:

Hitalia bestaat uit vier kanten met stevige knipogen naar de filosofie en klassieke Italiaanse zang, overgoten met een heerlijke saus van Italiaanse rock. Het klinkt allemaal prima, zonder dat je direct een woordenboek nodig hebt om de teksten te willen begrijpen.

Naast de unieke en verrassende keuze aan composities, laat Nannini zich begeleiden door een keur aan topmuzikanten. Verreweg de bekendste is Simon Phillips. Hij is niet alleen producent maar ook een topdrummer die werkte met The Who en Mike Oldfield, en hij was jarenlang een vaste kracht bij Toto. Verder werkte Wil Malone mee aan dit album, die we weer kennen van onder andere Black Sabbath. Een minder bekende maar uitstekende bassist op de plaat is Francis Hylton (bekend van Incognito). Strak, droog en muzikaal: hij staat er gewoon!

Prachtig zijn ook de vocale bijdragen van Vasco Rossi (Il Blasco) en Gino Paoli. Gino ziet er misschien twintig jaar ouder uit dan ik, maar hij is drie jaar jonger. Als je ziet wat die man aan albums heeft geproduceerd: zeker dertig stuks die het in "De Laars" allemaal uitstekend deden.

Op dit dubbelalbum uit 2014 zingt hij samen met rockdiva Nannini het in Italië wereldberoemde “Il cielo in una stanza”:

Su nell'immensità del cielo. Per te, per me Nel cielo

Mooi toch?

Syd Barrett: een groot genie!

Het is vandaag de geboortedag van misschien wel een van de grootste genieën uit de moderne muziek. In 2006 overleed Syd - die als Roger Keith Barrett werd - aan alvleesklierkanker. Zoals veel aankomende muzikanten in de jaren 60 speelde Syd aanvankelijk vooral blues, bluesrock en R&B. Na de nodige muzikale ervaring te hebben opgedaan, ging hij steeds meer experimenteren en was de geboorte van Pink Floyd een feit.

Syd zorgde in 1967 met nummers als "Arnold Layne" en "See Emily Play" voor de eerste hits van Pink Floyd: heerlijke psychedelische pop/rock. Belangrijker is echter zijn bijdrage aan het debuutalbum van de band. Onder de naam The Piper at the Gates of Dawn verscheen dit album kort na de twee singles. Nagenoeg alle nummers zijn van de hand van Syd en we mogen gerust stellen dat hier de blauwdruk is neergelegd voor Pink Floyd als een van de beste progressieve rockbands ooit.

Helaas heeft Syd de successen die volgden niet bewust mee mogen maken. Hij was - mede door intensief drugsgebruik - niet langer te handhaven binnen de groep. Dit vooral tot grote frustratie van David Gilmour, die een goede vriend van hem was. De bijdrage van Syd aan Pink Floyd was van korte duur, maar zijn inbreng heeft er wel voor gezorgd dat de band niet het zoveelste bluesbandje is geworden.

Syd bracht als geen ander het experiment de groep in. Of het nu een Zippo was die hij over de snaren liet glijden of de diverse geluidsvervormingen die hij wist te genereren; dat alles werd gekoppeld aan uiterst creatieve teksten.

Na zijn definitieve vertrek bij Pink Floyd maakte Syd een tweetal soloalbums. The Madcap Laughs, dat in 1970 verscheen, mag gezien worden als een meesterwerk. Het album kreeg hier en daar zelfs vijf sterren, maar groot commercieel succes bleef uit. Syds tweede en laatste soloalbum kreeg simpelweg de titel Barrett. Hoewel het geen slecht album is, werd het toch gewaardeerd met een ster minder dan zijn debuut.

Het bleef bij deze twee albums, maar Syd hield invloed op de muziekwereld. Voor veel jonge muzikanten bleef hij een bron van inspiratie, maar dat gold zeker ook voor Pink Floyd zelf. Het album Wish You Were Here is een bizarre mix tussen een triest gemis en een fraaie ode aan Syd. Opmerkelijk detail: tijdens de opnames van dit album verscheen Syd plotseling in de studio. Dat moet een heel bijzondere, maar ook pijnlijke ontmoeting zijn geweest.

Na zijn korte solocarrière leidde Syd een teruggetrokken bestaan. Hij koos ervoor zijn geboortenaam Roger weer te gebruiken en vulde zijn tijd met fotografie, museumbezoek, schilderen en wandelen met zijn zus. Over zijn geestestoestand is onnoemelijk veel gespeculeerd. Zelf houd ik het erop - zeker gezien de manier waarop hij de basis voor Pink Floyd legde - dat hij vooral een groot en creatief genie was.

Van Syd zijn diverse compilatiealbums verschenen, waarvan An Introduction to Syd Barrett een absolute aanrader is. Deze prima samengestelde collectie verscheen in 2011 op cd en een jaar later werden ook de vinylliefhebbers op hun wenken bediend.

Syd: wat een genie! 

50 jaar Desire - Bob Dylan

1976 begon goed als muziekjaar, want in de eerste week van dat jaar verscheen dit meesterwerk. Hoewel The Basement Tapes tussendoor verscheen, moet Desire toch gezien worden als de opvolger van het ook al zo sterke album Blood on the Tracks uit 1975.

Daar waar op Blood on the Tracks veel persoonlijke nummers staan, begint Desire "ouderwets" met een stevig protestlied. Iedereen kent het nummer "Hurricane"; we vinden het dan ook al 25 jaar terug in de Top 2000. Het nummer is een felle aanklacht tegen het Amerikaanse rechtssysteem en tegen het racisme dat nog diep in de Amerikaanse samenleving verankerd is.

Ondanks de lengte van het nummer werd het veel op de radio gedraaid, maar in Nederland werd het geen grote hit. Waarschijnlijk omdat veel Dylan-fans doorgaans liever albums kopen dan singletjes. Naast dit indrukwekkende protestlied staat het album bomvol heerlijke nummers. Muzikaal vind ik het een heel gevarieerd album en de teksten van Dylan zijn doorgaans een uitdaging voor hoofd en hart.

Nummers als "Oh, Sister" en "Sara" bezorgen je – als je er echt voor gaat zitten – vast en zeker kippenvel. Het heerlijk lang uitgesponnen "Joey" is dan weer een nummer waarin Dylan geweldig uithaalt. Ik heb het album indertijd direct gekocht en na honderden draaibeurten ben ik er nog steeds niet uit wat ik het beste nummer vind; het zijn allemaal pareltjes. Er zijn ook geen twee nummers die met elkaar te vergelijken zijn.

Toch ben ik geneigd "One More Cup of Coffee (Valley Below)" als een van mijn favorieten te beschouwen. Met het schitterende vioolspel van Scarlet Rivera en de stem van Emmylou Harris krijgt het nummer een dramatische zigeunersfeer. De tekst bevat zelfs de nodige vooroordelen – de vader is blijkbaar een crimineel en de vrouwen zijn waarzegsters – maar het is vooral een meesterwerk dat je van de eerste tot de laatste noot bij de keel grijpt.

Op kant twee wordt het intense "Joey" opgevolgd door het iets luchtigere "Romance in Durango". Een nummer dat wat mij betreft prima had gepast op het album Pat Garrett & Billy the Kid (1973). Het is in ieder geval een van de beter gezongen outlaw-verhalen.

Desire – dat vandaag zijn 50e verjaardag viert – is na al die jaren nog steeds een van Dylans beste albums en staat in veel lijsten met de beste 250, 500 of 1000 albums ooit. Om het daarmee eens te zijn, hoef je niet eens een grote Dylan-fan te zijn. Het album is, net als voorganger Blood on the Tracks, namelijk heel toegankelijk.

Dus nog steeds een aanrader!

 

Gelukkig Nieuwjaar: 1976

Hebben jullie ook zo genoten van de jaarwisseling? Echt heerlijk, die traditie: twee doden, de nodige zwaargewonden, veel oogletsel, amputaties, vecht- en steekpartijen. Onnoemlijk veel materiële schade, waaronder ook cultureel erfgoed. Tienduizenden gestreste dieren, bange ouderen en een lekkere dosis luchtvervuiling, speciaal voor mensen met aandoeningen aan de luchtwegen.

Hoogtepunt blijft toch het vuurwerk gooien naar hulpverleners. Deze keer waren er echt wel wat nieuwe creatieve vondsten gedaan, waardoor de traditie dit jaar extra glans kreeg. Een aantal feestvierders bedacht alvast wat alternatieven voor als er volgend jaar geen vuurwerk meer gegooid kan worden. 
Dus werd er op een paar plaatsen getest met molotovcocktails en stoeptegels. Wellicht moet er aan deze methode nog wat geknutseld worden, dus het is te hopen dat onze ooster- en zuiderburen ruimhartig blijven met hun vuurwerkaanbod.

Los van wat mensen die als makke schapen binnen bleven zitten, kunnen we gerust stellen dat het een geweldige jaarwisseling was! Heerlijk, die traditie!

Vanaf deze plaats wens ik jullie vooral een gezond 2026. Ga naast sporten en lekker en gezond eten vooral ook van muziek genieten in dit nieuwe jaar. 
Op deze blog zal ik weer ruim aandacht besteden aan albums die hun 50e verjaardag vieren. Zelf heb ik een kleine honderd albums uit 1976 staan. In 1976 had ik heel serieus verkering. Zo serieus dat we zelfs naar een huis zijn wezen kijken. We zijn samen ook naar The Rolling Stones, Golden Earring, etc. geweest.

Het was echt een leuke jonge vrouw, maar ze vond dat AL het geld in de uitzet (wie gebruikt dat woord nog?) moest gaan zitten. Dus toen ik een set B&W DM2A's kocht, was het huis te klein. Geweldige speakers trouwens, maar ze zorgden voor te veel 'vrouwelijke impedantie'.
Nog lang van de B&W's genoten............. 

Op de foto zie je een deel van mijn 1976-collectie. Er zitten werkelijk gruwelijk lekkere albums tussen. De albums op de foto ga ik zeker behandelen, want 50-jarige albums in het zonnetje zetten is op deze blog een traditie. En zoals jullie aan het begin van dit stukje hebben kunnen lezen: ik ben dol op tradities!

Terugblik 2025

Op de laatste dag van het jaar is het tijd voor een terugblik. Ik deel deze op in mijn favoriete albums die dit jaar zijn verschenen en een aantal leuke, soms onverwachte aanvullingen op mijn collectie.

 

Favoriete 2025 albums

Er wordt tegenwoordig zoveel muziek gemaakt dat het bijna niet meer bij te houden is. Ik lees regelmatig muziekbladen met veel albumrecensies en beluister dan de meest aansprekende titels. Toch blijft het vaak bij een paar online luisterbeurten. Het is simpelweg niet te doen om van alles een fysiek album aan te schaffen; niet alleen vanwege het geld, maar je moet het ook allemaal maar kwijt kunnen. Toch heb ik nog heel wat albums uit 2025 gekocht.

 

Mijn 2025 top 5:

 

1. Robert Plant - Saving Grace 

Na een paar luisterbeurten stond wel vast dat dit mijn favoriete album van 2025 zou worden. Eigenlijk vind ik de soloalbums van Plant alleen maar beter worden – waarbij ik de albums die hij met Alison Krauss maakte voor het gemak even meereken. Plant heeft eigenlijk geen slechte soloalbums gemaakt, maar de maturiteit van zijn laatste vijf à zes platen spreekt mij enorm aan.

 

2. The Teskey Brothers - Live At The Hammersmith Apollo

Misschien wel mijn favoriete band van deze eeuw. Wat een heerlijke muziek en wat een stem! Dit is zo’n plaat die je de hele dag kunt draaien. Smullen, smullen en nog eens smullen.

3. Led Zeppelin - EP Live

Ter gelegenheid van 50 jaar Physical Graffiti verscheen deze mini-lp. Het is een 12-inch, maar met net iets minder muziek dan normaal. De muziek die erop staat is echter heerlijk brutaal, zoals we van Led Zeppelin gewend zijn.

 

4. Neil Young - Talkin To The Trees

Waar die man de energie iedere keer vandaan haalt, blijft bijzonder. Neil is verre van een gezondheidswonder, maar zijn drive om muziek te maken blijft onverminderd groot. Dit is gewoon weer zijn jaarlijkse nieuwe album. Dit keer niet met Crazy Horse, maar met de begeleidingsband Chrome Hearts, waar hij ook een aantal optredens mee doet. Het staat wellicht niet in zijn persoonlijke top 20, maar menig artiest zou ervan dromen om een dergelijk album af te leveren.

 

5. Devon Allman - The Blues Summit

Een heerlijke plaat waarop hij zijn beroemde vader niet nadoet, maar een eigen inbreng geeft aan blues, rock en soul. Er spelen diverse andere goede artiesten mee en het album maakt deel uit van een boeiend project om de blues te eren.

 

Top 5 fijnste aanwinsten 2025 

Naast de fijnste 2025 albums kwam er ook een aantal oudere albums in mijn collectie waar ik heel erg blij van word:

 

1. Стики Фингерс (Sticky Fingers)

Onmiskenbaar de leukste aanwinst van 2025. Een kerstcadeau van mijn schoonzoon, die tijdens een avondje plaatjes draaien blijkbaar erg goed had opgelet!

 

2. Bryan Ferry – Dylanesque

Dit album verscheen in 2007 en werd destijds slechts in een zeer beperkte oplage op lp uitgebracht. Zelf zat ik in mijn cd-periode toen dit briljante album verscheen. Toen ik weer terugschakelde naar vinyl wilde ik dit album per se hebben, maar het was nagenoeg onvindbaar of alleen te koop voor belachelijke bedragen. Gelukkig verscheen er dit jaar een re-release die ik direct heb toegevoegd. Bryan Ferry is voor mij een van de beste Dylan-vertolkers, dus deze plaat gaat de platenspeler vaak zien!

 

3. The Youngbloods – High On A Ridge Top

Dit album leende ik halverwege de jaren 70 bij de platenuitleen onder de Doelen in Rotterdam. Ik zette het op tape, want mijn budget was vele malen kleiner dan mijn honger naar nieuwe muziek. Ik ben met tapes gestopt toen ik uit huis ging, maar deze plaat ontbrak sindsdien in mijn collectie. Ik ben sowieso fan van deze stijl, maar ik herinner me vooral dat ik als 16-jarige jongen bij één enkele luisterbeurt verliefd werd op de uitvoering van "Running Bear". Of dat te maken had met het meisje dat op dat moment onbereikbaar voor mij was, laat ik maar even in het midden...

 

4. Neil Young - Box Official Release Series  vol. 6
Deze box bevat een heruitgave van vier albums, waarvan ik er drie nog niet op vinyl had. Ze verschenen oorspronkelijk in de periode dat de lp volledig op zijn gat lag. Toen de box werd aangekondigd, heb ik hem gelijk besteld; een geweldige aanvulling op mijn Neil Young-verzameling. 

 

5.Crosby, Stills, Nash & Young – Déjà Vu (Alternates)

Toen deze alternatieve versie vier jaar geleden verscheen in het kader van Record Store Day, heb ik hem laten staan. Ik ben namelijk een beetje allergisch voor Record Store Day. Een dag voor de artiesten of verzamelaars lijkt me wel wat, maar een dag voor de winkels? Ik blijf het een raar concept vinden. Maar toen ik deze alternatieve Déjà Vu tegenkwam voor een prikkie, heb ik hem toch in de collectie opgenomen.

 

Het zijn fijne uitbreidingen van de verzameling. Voor 2026 moet ik alleen nog wat extra tijd zien te vinden, want het wordt steeds lastiger om al dat moois in de kast regelmatig te draaien. De albums in dit blogje gaan in 2026 in ieder geval meermaals de draaitafel zien. Heel zeker!

Стики Фингерс (Sticky Fingers)

Hier vieren we geen Sinterklaas meer en op pakjesavond zat ik samen met onze schoonzoon platen te draaien in m'n cave. Overdag kantoor maar s'avonds gaat de PC op nul en de versterker op 10.......

Lekker om beurten een plaat uitzoeken en hij was geïnteresseerd waarom sommige platen in m'n collectie zitten. Dat alles onder het genot van een glaasje Schots nat.

 

Ik legde hem uit dat sommige platen zelfs meermaals in de collectie zitten. Dit vooral als er grote verschillen zijn in de hoes. Déjà Vu van CSN&Y heb ik in zowel de "lederen", de zwarte als de witte hoes.

Van de Stones uiteraard van Beggars Banquet de originele menukaart hoes en een versie met het eigenlijke ontwerp welke pas veel later is uitgebracht, omdat het preutse Decca die wc-hoes niet zag zitten.

 

Van Sticky Fingers heb ik uiteraard de bekende hoes met de rits hoes en de Spaanse gekuiste versie met dat blik met die smerige vinger worstjes.

Ook heb ik de live versie van Sticky Fingers en bij het tweede glaasje Schots nat verstelde ik dat ik nog op zoek ben naar een illegale Russische editie met daarop net een wat andere spijkerbroek. Verder nog wat van dat soort leuke dingen uit de collectie laten horen en zien  

....

..

. 

 

Gister op Kerstavond kreeg deze avond plaatjes draaien een prachtig vervolg. Dochterlief en schoonzoon kwamen eten en we hadden ons best gedaan het hun naar de zin te maken.

Ieder had voor ieder wat cadeautjes gekocht zonder al te gek te doen. Na een iets te heftig dessert mocht ik bij de koffie een pakje opmaken wat qua vorm duidelijk een LP zou zijn...........

.........

Ja, ja, ja...............ik wilde deze LP graag hebben, maar dat je schoonzoon dat zo oppakt is echt geweldig.

Ondanks de whisky goed op zitten letten en wat geweldig dat hij die moeite heeft gedaan.

 

Het verhaal is echter nog veel mooier. Een deel van de voorouders van onze schoonzoon heeft roots in Oekraïne en Rusland...................

Deze LP heeft hij online gekocht bij een handelaar in Charkov...........Die plaats ligt een uurtje rijden van het front van die vreselijke oorlog.

Bizar hoe mensen daar toch proberen een normaal leven te lijden en "gewoon" plaatjes verkopen.

 

Daar waar Kerst een feest van vrede moet zijn ben ik blij met een LP uit een oorlogsgebied............

Een beetje bizar is dat wel............

 

Vrolijk Kerstfeest

Met deze drie geweldige artiesten moet dat toch lukken!

Keith Richards 82 jaar

We spreken bijna van een wonder, maar Keith doet er vandaag weer een jaartje bij. Ik kan me goed herinneren dat er ruim 40 jaar geleden in een muziekblad een lijst stond met muzikanten die niet erg oud zouden worden; een wat bizar top 10-lijstje trouwens.

De veronderstelde lifestyle van Keith kan natuurlijk nooit een inspiratie zijn om je gezondheid niet serieus te nemen. Dat neemt niet weg dat leven als een monnik ook geen garantie is om ouder te worden. Het líjkt hooguit langer te duren.

Keith Richards is, samen met Mick Jagger, na het wegvallen van medeoprichter Brian Jones al vele jaren de drijvende kracht achter The Rolling Stones. Een enorme carrière, en bizar hoe de chemie met Jagger is gebleven. Ja, ze hebben weleens over de grond liggen rollen, maar toch is het uniek hoe twee van zulke toppers de samenwerking zo lang hebben weten vorm te geven.

De catalogus die Keith met de Stones heeft opgebouwd is enorm. Om toch een paar nummers te noemen waar Keith op gitaar lekker losgaat: "Jumpin’ Jack Flash", "Street Fighting Man", "Gimme Shelter", "Satisfaction", "Tumblin' Dice" en een van mijn favoriete gitaarnummers: "Brown Sugar".

Keith heeft op alle albums van de Stones meegespeeld, maar heeft ook een paar uitstekende soloplaten gemaakt. Vooral het album Talk Is Cheap mag er wezen; daar is vrij recent een zeer fraaie box van uitgekomen. Omdat er van de Stones bijna iedere maand wel iets uitkomt, laat ik zo’n box meestal in de winkel liggen. Alleen aan het bijhouden daarvan heb je al een dagtaak!

Fanatieke Stones-fans met wat meer budgettaire ruimte zullen beslist smullen van zo’n box. Ik heb de Stones-platen zelf weer eens uit de kast getrokken en Exile on Main St. blijft toch een van mijn favoriete albums... wat een heerlijk album is dit toch!

Nou, als Keith jarig is, lijkt me dat er maar één mogelijkheid is: Proost!

 

Cat Stevens - On The Road To Find Out

Op deze blog heb ik al eens eerder gemeld dat het Cat Stevens was die mij begin jaren 70 definitief verliefd liet worden op muziek. Met name het nummer "Tuesday's Dead". Voor mij als puber een fascinerende tekst en dat is het eigenlijk nog steeds.

 

Eerste album wat ik van Cat Stevens kocht was Tea For The Tillerman (1970). Het sloot perfect aan bij de dromerige puber die ik was. Het album sloot ook mooi aan bij de weg die ik aan het zoeken was en het nummer "Father and Son" sloot naadloos aan op de lastige relatie die ik met mijn vader had.

Prachtig blijft de frase  'from the moment i could talk i was ordered to listen'. 
Het album Tea For The Tillerman is eigenlijk mijn hele leven een soort van hulpje geweest bij het zoeken van richting.

Met name het nummer "On The Road To Find Out" mag ik graag horen als er weer een keuze afslag in het leven verschijnt. 

Derhalve wist ik het ook enorm te waarderen dat Cat Stevens deze titel is gaan gebruiken voor een boek en een muzikaal overzicht van zijn carrière.

 

Recent verscheen deze compilatie als CD, 2CD, twee verschillende 2LP sets en een box met vier platen.

Boxen kunnen aan de prijs zijn, dus ik heb even gewacht tot de introductieprijs was gezakt tot een normaal niveau.

Fraaie box met vier platen die allen in een eigen buitenhoes zitten. Je wandelt door de gehele carrière van Cat en alle grote hits komen langs. Ook een paar leuke verrassingen. Knap is hoe van "Foreigner Suite" - wat normaal 18 minuten is - een zogenaamd Excerpt versie is gemaakt.

 

Klassieker Father & Son komen we twee keer tegen. Uiteraard het origineel uit 1970 plus de fenomenale versie van Tea for the Tillerman 2 (2020). In die versie zingt de 50 jaar ouder Cat de rol van vader en dat is gemixt met de versie van de jonge Cat die de rol van de zoon zingt. Qua absolute zangprestatie minder, maar creatief gedaan en door de authenticiteit van een zeldzame schoonheid. 

Verder komen uiteraard alle hits van Cat langs. Fraai is de ode aan vriend George Harrison in de vorm van een akoestische versie van "Here Comes The Sun".

 

Normaal ben ik geen groot liefhebber van verzamelalbums. Wel kan ik genieten van met zorg samengestelde. Denk dan aan Biografie van Bob Dylan, Decade van Neil Young en de Red & Blue albums van The Beatles. 

Deze On The Road To Find Out mag zeker in dat rijtje geplaatst worden. Het boek met alle songteksten en een voorwoord van Cat Stevens maken het geheel compleet.

 

Tom Waits

Eén van de meeste indrukwekkende stemmen uit dit deel van het universum en hij viert vandaag zijn verjaardag. De stem van Waits wordt dus nog een beetje rijper......

Over Waits al een paar keer geblogd dat ik met een inhaalslag bezig ben.  In m'n CD tijd had ik bizar veel van deze stemkunstenaar, maar in de overstap terug naar vinyl viel Waits aanvankelijk tussen wal en schip. Dat heb ik inmiddels goed gemaakt en ik beschik inmiddels over voldoende Waits albums om zijn verjaardag op gepaste wijze te vieren.

Net als een paar jaar geleden op deze dag een heerlijk trio van Waits uit de kast getrokken:

 

Blood Money (2002)

Bijna een profetisch album. Het is donker, duister en toen ik het tijdens de Coronacrisis kocht paste het daar als gegoten schoenen. Corona mag weg zijn, maar er zijn genoeg andere crisissen en dit album kan als een template over welke ellende dan ook gelegd worden. Verder blijf ik erbij: als je iets niet begrijpt wat er gebeurt, heeft het meestal met geld te maken!

 

Nighthawks At The Diner (1975)

Zelf ben ik vooral voor dit album gevallen vanwege de sfeer. Iedereen de deur uit. Licht op maximaal 28% en goedkope whisky (minimaal 46%) inschenken.

Doe je ogen dicht en laat Waits zijn ding doen. Je waant je in een kleine bar waar Waits op een provisorisch podium zit. De planken kraken, maar niet zo hard dat het de muziek verstoort. Een dame van lichte zeden in een slonzig jurkje hangt aan de bar en als Waits het nummer "Better Off Without A Wife" inzet, voelt dat ineens... een beetje ongemakkelijk, zonder dat de intieme sfeer van dit unieke concert teniet wordt gedaan. Smullen!

 

Early Years Vol.2 (1992)

Mijn favoriete Waits-album is echter toch deze verzamelaar. Strikt genomen ben ik niet zo van de verzamelalbums, omdat ik het liefst het creatieve product heb zoals de artiest het bedacht heeft.
Deze compilatie is echter een muzikaal feest van de hogere categorie. Een dozijn pareltjes die alleen de grootste der aarde bij elkaar kunnen zingen. Natuurlijk helpt het als je de stem van Waits kunt waarderen, maar als je nog niks van Waits hebt, is dit album wel een heerlijk vertrekpunt!

 

Tom Happy Birthday!

Plantaardige muziek

 

Tonight's the Night (50th Anniversary Deluxe Edition)

Dit jaar viert dit album zijn 50e verjaardag, maar eigenlijk had dat vorig jaar moeten zijn. Toen Neil in 1974 met dit album op de proppen kwam zag platenmaatschappij Reprise het niet zitten dit album uit te brengen.

Gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry waren in de periode voorafgaand aan dit album aan drugs overleden. Nagenoeg alle songs zijn op een of andere manier doorspekt met deze tragische gebeurtenissen.

De opnames zijn dan ook git en gitzwart en Neil werd door Reprise verzocht om toch iets anders in elkaar te knutselen. Dat werd het album On The Beach. Een meesterwerk met ook de nodige duistere invloeden maar voor Reprise was het blijkbaar geen probleem.

On The Beach werd een groot succes en bij Reprise besloten ze toch nog een naar de tapes van Tonight's the Night te luisteren. Het kwartje viel dit keer blijkbaar wel en in het voorjaar van 1975 verscheen wellicht Neil meest zwarte en sombere album.

 

Samen met de voorgangers Times Fades Away en On The Beach kreeg dit drietal albums al snel de bijnaam 'The Ditch Trilogy'. 

Stevige kost dus maar Tonight's the Night kreeg in 1975 unaniem 5 sterren, maar een heel groot commercieel succes werd het niet.

Het grote publiek hoorde Neil toch liever zingen over 'een gouden hart' en een 'oude man' dan over jonge mensen die aan drugs doodgaan.

Bij fans die de breedte van de catalogus van Neil weten te waarderen, staat dit album echter steevast in de top 10 of top 5. Er zijn zelfs genoeg fans waar Tonight's the Night het favoriete album is.

 

 

Daar waar Reprise in 1974 de opnames voor dit album resoluut terzijde schoof, brengen ze nu zonder enige schaamte een jubileum editie uit met maar liefst TWEE platen!

Gister lag het in de winkels alleen toen was ik zelf in het duister de Fjoertoer aan het lopen. Normaal spring ik als een hongerige leeuw op ieder nieuw stukje vinyl wat van Neil Young verschijnt.

Nu een dagje later..............sorry voor de vertraging............

 

Helaas ga ik gelijk met een minpunt beginnen. De hoes kent weliswaar de bekende afbeelding, maar die kleuren passen totaal niet bij de sfeer van dit album. Foei!

 

Op deze jubileum editie een afwijkende versie van "Lookout Joe" en een zestal bonustracks waaronder "Raised on Robbery" waarop ook Joni Mitchell te horen is.

De 18 nummers tellende tracklist van deze dubbelaar zal door fans van het oorspronkelijk album zeker gewaardeerd worden. Een zeer intense aanvulling tov de oorspronkelijke release kunnen we wel stellen.

Zelfs zonder de indringende teksten tot je te nemen is dit een indrukwekkend album. Neil goed bij stem en als altijd goed op gitaar maar wat te denken van de bijdrage van Ben Keith. Zonder de andere muzikanten tekort te doen voor mij toch een van de opperbazen als het om slide gaat! 

 

In 2018 was ik al erg te spreken dat eindelijk Roxy Tonight's the Night Live verscheen en daardoor wat meer van dit werk - al of niet in een iets andere uitvoering - te horen is. 

Deze 50 jarige jubileum editie is echt nog een treetje hoger. Reprise en Neil brengen natuurlijk vooral platen uit om geld te verdienen, maar deze 50 jarige versie is toch ook een definitieve erkenning voor Tonight's the Night.

 

De kleurtjes - in eigenlijk het geweldige artwork - voor deze versie blijven echter een schandalige schoffering. Leuk Hollands detail is de bijdrage uit Nederland van zowel foto's als het artikel uit popkrant Oor.

 

Eigenlijk zijn die twee Nederlandse bijdrages wel een eigen blogje waard.......... 

 

Bryan Ferry – Dylanesque

Toen dit album in 2007 verscheen, kocht ik direct de cd. De lp zat namelijk op een groot dieptepunt. Toch wordt 2007 wel gezien als het jaar waarin vinyl aan zijn revival begon.

Deze Dylanesque was tijdens de release in 2007 slechts in een zeer beperkte oplage op vinyl uitgebracht. Dat boeide me destijds totaal niet, omdat mijn focus volledig op cd's lag.
Op een bepaald moment begon het toch te kriebelen. Keer op keer probeerde ik de drang om weer een lp te kopen te onderdrukken. Het idee om toch wat actiever naar muziek te luisteren en die fraaie hoezen zorgde ervoor dat die kriebel steeds sterker werd. Op een zeker moment was er geen houden meer aan.

Inmiddels hebben de meeste cd's het veld moeten ruimen en is de vinylcollectie zo groot geworden dat deze niet meer redelijkerwijs in een kalenderjaar te draaien is.
Toen ik de definitieve knop had doorgehakt om vinyl weer mijn belangrijkste muziekmedium te maken, heb ik een lijst gemaakt met must-haves. Uiteraard omdat ik die muziek heel erg goed vind, maar ook als handige lijst om op beurzen gericht te zoeken. The Stones, Neil Young, Bob Dylan, Allman Brothers, Pink Floyd, Poco, The Doors, Van Morrison, Led Zeppelin en Eric Clapton om er een paar te noemen, stonden meermaals op de lijst.
Op die lijst ook dit soloalbum van Bryan Ferry waarop hij een geweldige ode brengt aan woorden-tovernaar Bob Dylan.

Bij ieder bezoek aan een platenbeurs werkte ik wel een tiental 'manko's' weg, maar deze Dylanesque kwam ik echter nergens tegen. Online had ik wel een paar keer gezocht en mooie exemplaren gezien die wel 400 tot 500 dollar op moesten leveren.

Een hobby mag geld kosten, maar ik heb niet klem gezeten tussen de draaideuren van het Dolhuis. Dus ik besloot te wachten op een re-release en afgelopen vrijdag was het zover.
Uiteraard ging de bezorging weer fout, maar gisteravond sloot ik het pakje als een verloren zoon in mijn armen. 

Eigenlijk ben ik helemaal geen fan van Roxy Music, maar Bryan Ferry vind ik geweldig. Dat heb ik ook met The Beatles: geen fan van, maar George Harrison vind ik super. Het meest extreme geval is Take That. Met zo'n album wil ik nog niet dood gevonden worden, maar van Robbie Williams heb ik zowel cd's als lp's.

De stem van Bryan Ferry vind ik echt fenomenaal en ik vind hem op zijn soloalbums veel losser klinken. Bij Roxy Music is natuurlijk ook de muziek zelf heel belangrijk, terwijl op de soloalbums van Ferry de nadruk vooral op de zang ligt.

Ferry is naast een geweldige zanger ook een prima songwriter, maar heeft vanaf zijn eerste soloalbum meermaals geflirt met nummers van Bob Dylan. Zijn solodebuut These Foolish Things uit 1973 begint dan ook met een geweldige uitvoering van "A Hard Rain's a-Gonna Fall".
Met dat nummer als referentie kocht ik in 2007 blind deze Dylanesque. Smullen van begin tot eind en nu eindelijk ook op vinyl.

Koffie, gevulde speculaas en Ferry in de huid van Dylan, maar vooral Dylan op een manier die alleen maar Ferry kan.

Op de oorspronkelijke mankolijst staat nu nog slechts één album.................

Neil Young 80 jaar

Over Neil Young heb ik al tientallen blogjes gemaakt en een blogje over de jubileumeditie van het album Tonights The Night zit er aan te komen.

Van veel artiesten vind ik - zeker met de huidige prijzen - 1 LP in de collectie meer dan voldoende.

 

Sommige artiesten smaken naar meer en is het wel lekker als er dan 3-4 albums in de kast staan.

Dan is er nog de categorie artiesten waar je nooit genoeg albums van kan hebben. In mijn geval zijn dat The Allman Brothers, The Stones, Bob Dylan, Eric Clapton, Led Zeppelin, Joe Bonamassa, Bob Dylan, Van Morrison, The Doors en Poco om er even een paar te noemen.

 

En er is de categorie waar ik stiekem toch alles wat officieel op vinyl is verschenen in de collectie wil hebben. Gelukkig zit in die categorie alleen Neil Young. "Minpunt" is dan weer dat de beste man z'n archief aan het opruimen is en regelmatig met niet eerder uitgebrachte albums op de proppen komt.

Het compleetheid-syndroom kan je aan geholpen worden, maar ik geef liever ieder jaar een paar honderd euro uit aan Ome Neel. Hou ik de psychiater ook niet van z'n werk.

 

Naast de vele, vele solo albums al of niet Crazy Horse of andere begeleidingsbands is er natuurlijk het materiaal van Buffalo Springfield en Crosby, Stills, Nash & Young.

Hoewel Dylan een betere (maar ook complexer) tekstdichter is spreekt bij Neil Young mij het totaalpakket aan: mooie liefdesliedjes, maatschappijkritische nummers en soms een ode aan iemand of iets.

Dat in combi met een bijna eindeloze reeks aan muziekstijlen waar de beste man zich van bediendt. Roep maar en ik pak het album erbij.

 

Uiteraard Godfather of Grunge. Ver voor dat de term viel maakte hij met Crazy Horse al Proto-Grunge, en artiesten als Kurt Cobain en Eddie Vedder lieten zich graag door inspireren,

Naast Grunge uiteraard, Folk, Folkrock, Country, Countryrock, Bluesrock, Rock, Hardrock, Psychedelische Rock, Garagerock, Jump Blues, Rockabilly, R&B en Elektronische Muziek.

Het lijstje is vast niet compleet maar deze enorme diversiteit (soms binnen één album) spreekt mij enorm aan.

 

M'n Neil Young collectie is redelijk uit de hand gelopen en soms in dat gewoon lekker............... 

 

Happy Birthday Neil! 

 

Zie ook: 

Mijn Neil Young Top 10 albums

Neil Young 79 jaar

Neil Young 77 jaar 

Neil Happy Birthday (74 jaar) 

Neil Young Vinyl Collectie (voor beginners) 

Dizzy Man’s Band 2.0 The Legacy

Gister met een maatje naar de Dizzy Man's Band 2.0 geweest. De band bouwt voort op het origineel, maar door een nagenoeg geheel nieuwe bezetting nam de band deel aan het SBS-programma “The Tribute, Battle of the Bands”.

Ik heb niets met tribute bands en begin jaren 70 was er zoveel andere muziek waar mijn interesse lag dat er nooit platen van de band in mijn collectie zijn gekomen. Toch zing ik nummers als “Matter of facts”, “Tickatoo”, “The Show” en “The Opera” probleemloos mee.

 

Mijn maatje had gratis kaarten geregeld, het concert zou "om de hoek" zijn en de dag ervoor had ik in de regen de 25 km lange 11-Strandentocht gedaan. Dus lekker bijkomen en onbevangen dit optreden ondergaan en eerlijk is eerlijk: de grote formatie wist er een prima feestje van te maken. Uiteraard werden door het bejaarde publiek de bekende hits met veel enthousiasme ontvangen.

 

Naast eigen werk speelde de band onder andere "The Letter" wat we vooral van Joe Cocker kennen. Ze zetten daar een prima uitvoering van neer; ik was bij dat nummer zelfs wel onder de indruk van de vier man (waarvan één vrouw) sterke blazerssectie. Prima gedaan.

 

Bij nummers van Blood Sweat and Tears en Chicago was dat toch wat lastiger. Verre van slecht, maar dat zijn toch grote schoenen waar je dan in gaat staan.

Zeker aardig - en door het publiek gewaardeerd - waren covers zoals "Let's Stick Together" van Bryan Ferry.

Zelf wist ik vooral de uitvoering van "Hush" te waarderen. Het nummer is oorspronkelijk van Joe South, die er in 1968 een hit mee had. Deep Purple nam het in datzelfde jaar op voor hun debuutalbum Shades of Deep Purple. De Dizzy Man's Band liet zich gister vooral door die versie inspireren en persoonlijk vond ik het een van de hoogtepunten van dit optreden.

Gewoon een lekker zondagsmiddagconcert. Zelf was ik nooit op het idee gekomen om naar dit optreden te gaan en zo zie je maar hoe goed het is om zo nu en dan eens uit je eigen bubbel te stappen.