50 jaar Fly Like an Eagle - Steve Miller

Zelfs voor die jaren was het een wat saaie hoes, ondanks de prima foto. De muziek waar het uiteindelijk om gaat, maakt echter alles goed. Het was Millers negende studioalbum en veel artiesten hebben tegen die tijd hun kruit wel verschoten. Dat leek bij Miller ook even het geval toen hij in 1973 het iets minder sterke album The Joker uitbracht.

Voor Fly Like an Eagle nam hij echter wat meer tijd en het resultaat is een meesterwerk. Het is een heerlijke mix van rock, bluesrock en poprock, met zelfs een vleugje psychedelica (wat in dit geval ook wel spacerock werd genoemd). En het nummer "Dance, Dance, Dance" heeft dan weer de nodige country-invloeden!

Het album kent eigenlijk geen zwakke nummers. Er werden dan ook maar liefst vier (!!!) singles van getrokken, waarvan de titelsong de grootste hit werd. Deze single behaalde in de VS zelfs de platina-status. 
Het album zelf deed het nog veel beter en hengelde in de VS maar liefst viermaal !!) platina binnen. Mede door de blues- en psychedelische invloeden voelde de plaat bij verschijnen al direct als een klassieker.

De meeste nummers zijn, zoals gebruikelijk, van Miller zelf, maar luister nog eens goed naar "You Send Me". Het origineel is van stemkunstenaar Sam Cooke, maar Miller geeft er een heerlijk eigen invulling aan. Grappig is ook de sample na het eerste couplet. Samples waren in die jaren nog geen gemeengoed, wat nogmaals bewijst dat Miller de titel 'Space Cowboy' dubbel en dwars verdient!

Van Steve Miller kun je niet snel te veel albums hebben, toch? Zelfs voor wie geen uitgesproken fan is, is Fly Like an Eagle een vette aanrader. Het is een klassieker die alle nieuwe muziekstijlen heeft overleefd en nog steeds meer dan de moeite waard is om op de draaitafel te leggen. 

50 jaar Illegal Stills - Stephen Stills

Geen idee hoe lang het geleden is dat ik dit album voor het laatst heb gedraaid, en dat zegt eigenlijk al genoeg. Ondanks dat ik een groot fan van Stills ben, verliest Illegal Stills het glansrijk van zijn eerste twee soloalbums en de twee Manassas-platen. Stills 2 en het debuut van Manassas mogen wat mij betreft zelfs als meesterwerken worden beschouwd.

We kennen Stills natuurlijk als een begenadigd gitarist. Die erkenning kreeg hij al vrij snel want hij is immers de enige artiest die het voor elkaar kreeg dat gitaargoden Clapton én Hendrix beiden op een album (zijn debuut) meespeelden. Voordat Stills aan zijn solocarrière begon, was hij al een gearriveerde naam door zijn bijdragen aan Buffalo Springfield en Crosby, Stills & Nash (later aangevuld met Neil Young).

Vergeleken met wat er gemiddeld wordt gemaakt, is Illegal Stills geen slechte plaat, maar voor Stills-begrippen is het simpelweg onder de maat. Een lekker orgeltje in de opener, typische Stills-riffjes, prima zang... maar het is allemaal net wat te tam. Ik wil de Stills horen van "49 Bye-Byes", waar het liefdesverdriet uit je luidsprekers rolt. Of de overtuiging waarmee hij een duif en een adelaar samen laat vliegen bij gebrek aan beter.

Echt sterke eigen composities zijn op Illegal Stills schaars. Er staan veel nummers op van (of met hulp van) anderen. Stills waagt zich zelfs aan "The Loner" van zijn maatje (soms wel, soms niet) Neil Young, maar dat is ronduit een slechte uitvoering. Het heeft bijna een disco-dreun en is, zoals het hele album, flink overgeproduceerd. Het is te veel "pop met de paplepel" in plaats van "rock om te rollen".

Helaas is Illegal Stills de eerste in een drieluik dat Stills beter niet had kunnen maken; ook de opvolgers Thoroughfare Gap (1978) en Right by You (1984) zijn wat mij betreft zwaar onder de maat. 

Was het dan muzikaal dan afgelopen met Stills? Zeker niet. De platen die hij met The Rides maakte in 2013 en 2016, vind ik echt geweldig, en ook het album Everybody Knows dat hij in 2017 met Judy Collins opnam, kan ik prima waarderen.

Ter ere van het 50-jarig jubileum heb ik Illegal Stills toch nog eens aan de draaitafel toevertrouwd, maar het zal waarschijnlijk weer even duren voor hij daarna nog een keer uit de hoes uitkomt.

The Rolling Stones - Foreign Tongues

Zelf ben ik meermaals naar concerten van de Stones geweest met het idee dat dit wel hun laatste tournee zou zijn. Toen in 2016 het album Blue & Lonesome verscheen, ging ik er vanuit dat dit hun laatste album zou zijn.

Ook het verdrietige overlijden van Charlie Watts (hij zou begin dit jaar 85 zijn geworden) had een moment kunnen zijn om de boeken te sluiten. Niets is minder waar; in de herfst van 2023 kwamen ze met het ijzersterke album Hackney Diamonds. Voor mij was dit album zelfs reden om mijn top 10 van Stones-albums te herzien.

Toen Hackney Diamonds uitkwam, gonsde het al van de geruchten dat er wellicht nog een album zou komen, omdat er nog wat materiaal en ideeën op de plank lagen. De geruchten werden de afgelopen maanden steeds concreter en 10 juli kwam als mogelijke releasedatum steeds meer in beeld.

Die datum is sinds begin deze week bevestigd en bij de meeste online platenwinkels kun je het album en de eerste single al bestellen. 
Dat heb ik uiteraard direct gedaan en het album op groen vinyl besteld. In Duitsland heb ik zelfs een versie op zilver vinyl en een met een alternatieve hoes besteld. De single heb ik zowel 10"geel vinyl als cd-single besteld.

Met de gewone cd wacht ik nog even, want ik sluit niet uit dat er, net als bij Hackney Diamonds, over een paar maanden een dubbel-cd verschijnt met het album en een registratie van een optreden tijdens de officiële introductie.

Nog 65 nachtjes slapen! Om het wachten dragelijk te maken, zet ik vandaag nog een keertje Hackney Diamonds op.

50 jaar Rose of Cimarron - Poco

Toen dit album verscheen, was het alweer het negende (!!) studioalbum van deze countryrockers. Dat zijn er meer dan de Eagles ooit zouden maken, en toch heeft Poco in Nederland nooit de aandacht gekregen die de Eagles wel ten deel viel.

Hoewel ik het al vaker op deze blog heb benoemd, blijf ik het echt heel jammer vinden dat veel Eagles-fans nauwelijks bekend zijn met de heerlijke albums van Poco. Het deze maand jarige Rose of Cimarron is misschien niet Poco's beste album, maar kan wat mij betreft prima concurreren met een aantal albums van de Eagles.

Gewoon heerlijke countryrock. Geen gedoe en misschien iets meer rock dan country, maar het album luistert heerlijk weg. De titelsong "Rose of Cimarron" had wat mij betreft ook een grote hit kunnen worden, maar de marketeers achter Poco waren duidelijk een stuk minder handig dan hun collega's bij de Eagles.

Iedereen die de albums van de Eagles probleemloos meezingt, zou dit Poco-album toch eens een kans moeten geven. Gewoon lekker. Zelfs na 50 jaar!

50 jaar Black and Blue - The Rolling Stones

Van de Stones koop ik ieder nieuw studio album. Meestal op de dag dat het verschijnt en op 10 juli aanstaande is het weer zover als het nieuwe verschijnt. De meeste vrienden kennen mij dan ook als een groot Stones fan, maar mijn enthousiasme voor deze Black and Blue heeft zich toch moeten ontwikkelen.

Dat heeft vooral te maken met de opener "Hot Stuff". Dat nummer vind ik echt helemaal niks. Dat neemt niet weg dit album voldoende pareltjes bevat waardoor ik het album toch regelmatig draai.
Want na "Hot Stuff" pakken de Stones die lekkere rauwe draad op met "Hand of Fate".  Smullen!

Het reggae  experiment "Cherry Oh Baby" had net als "Hot Stuff" dan weer bij de outtakes mogen belanden. Het is niet slecht maar jojojojo....en yehheheyeeh.......... Niet mijn glaasje whisky.

Gelukkig wordt het direct helemaal goed gemaakt met het briljante "Memory Motel". Een van de hoogtepunten van dit album. Het motel bestaat echt en goed zeven (!!) minuten nemen de Stones je mee in een one night stand, die wel heel veel indruk heeft gemaakt. Meeslepend, muzikaal en wat een heerlijke tekst.

Kant B begint met  "Hey Negrita". Ook stevige reggae invloeden, maar bevalt een stuk beter dan "Cherry Oh Baby". In deze "Hey Negrita" zit wat mij betreft de rauwe Stones sound prima verpakt. 
Op het daarop volgende "Melody" laat Billy Preston nadrukkelijk zijn signature horen. Lekker hoor! "Fool To Cry" wat volgt staat zelfs in mijn Stones Top 25. Heerlijk die doorhalen.
Black and Blue sluit op waardige wijze af met een puur Stones nummer in de vorm van "Crazy Mama".

Black and Blue is het eerste Stones album zonder Mick Taylor en Ron Wood vult zijn plek op. Nog niet op alle nummers, maar vanaf dit album is Ron Wood een terechte vaste kracht bij de Stones.

Zoals bij veel albums die het 50 jarig jubileum vieren, is ook van Black and Blue een rij aan speciale edities verschenen. Zonder "Hot Stuff" en "Cherry Oh Baby" had ik mij zeker laten verleiden, maar nu bewaar ik mijn Stones-budget voor 10 juli als Foreign Tongues het levenslicht zal zien.

Nu nog even genieten van deze Black and Blue. De nummers "Memory Motel" en "Fool To Cry" doe ik vast een keertje extra nu het album toch op de schijvendraaier ligt!

Turntable - Unplugged

Twee gouden woorden voor de vinyl-aficionado. Vroeger kochten we gewoon platen. Zeker ik, als eenvoudige Rotterdamse jongen. Soms hadden we het over een lp, maar het woord 'vinyl' lag toch vooral op de grond. Ik speel het spel tegenwoordig gewoon mee, want als ik tegen iemand zeg dat ik een uitvoerige platencollectie heb, krijg je steevast "Vinyl?" als respons.

Hoe we het beestje ook noemen: het gaat natuurlijk om de muziek. Daarnaast is het altijd leuk om wat hebbedingetjes rond de hobby te verzamelen. Zo liggen er in mijn cave onderzetters in de vorm van een plaatje, een kurk met een lp op de bovenzijde, posters, een miniatuur van een oude bluesmuzikant en meer van dat soort zaken die lekker stoffig kunnen worden. Er staat zelfs een fles AC/DC-whisky. Bij die fles gaat het om de standaard Ballantine's, maar het zijn gewoon grappige dingen om de boel mee op te leuken.

 
Zo kon ik ook deze Turntable - Unplugged niet laten staan. Geweldige merknaam, en van de verschillende uitvoeringen die er waren, vond ik 'Unplugged' natuurlijk het best passen. De whisky is 46% en daar schuilt direct het gevaar. Vooral omdat het door het zoetige, fruitige karakter een whisky is die makkelijk weg-lebbert.

Het is geen hoogvlieger en voor 34 euro zijn er technisch gezien betere whisky's te koop, maar het is simpelweg een leuke fles om bij je platencollectie te zetten. Verder gewoon een prima glaasje voor aan het eind van de dag, met een een verzamelaar van Steely Dan.............Priuma!

Neil Young & The Chrome Hearts - As Time Explodes

Zelf heb ik een enorme schurft aan Record Store Day (RSD). Gister was het weer zover. In de basis is het een leuk idee, maar er zitten teveel weeffouten in het concept. Het begint al met het enorm gespeculeer op een groot aantal titels wat die dag verschijnen.

In de beginjaren ben ik op RSD nog wel eens een platenwinkel ingelopen, maar ik mijd het inmiddels al jaren alsof het melaatse lama's zijn. Tot... voor de RSD van gister stond een 2 lp-set van Neil Young aangekondigd en daar moet ik dan wat mee. Iedereen die op deze blog wel eens ronddoolt, weet dat ik een zeldzame maar ernstige vorm van een compleetheidssyndroom heb als het om Neil Young gaat.

Stevige schoenen, rugzak, flesjes drinken, noodrantsoen en een slimme route lagen al klaar. Een route die langs alle deelnemende platenwinkels in Rotterdam zou voeren om de kans op dit album te vergroten. Door mijn lief werd ik gister op RSD echter ingezet als chauffeur voor het vrijgezellenfeest van onze dochter. Een goede vriend bracht gelukkig de redding en heeft een exemplaar gescoord.
Mijn dank is groot! 

Het gaat dus om een 2 lp-set met daarop live-opnames van Neil samen met The Chrome Hearts. Uiteraard is de verpakking voorzien van een RSD-sticker en de klaphoes is vrij donker, maar zoals we gewend zijn keurig uitgevoerd. In de hoes vind je naast de twee platen een vel met songteksten. De platen zijn in transparant vinyl uitgevoerd.

Het album bevat 13 nummers met klassiekers als "Harvest Moon", "Ohio" en "Like A Hurricane". Ook worden we getrakteerd op parels als "Vampire Blues" en "Cortez The Killer" van bijna 15 (!!) minuten.
Deze twee laatste nummers zijn gelijk mijn favoriete nummers op dit album. 
De opnames zijn gemaakt toen Trump al even bezig was de wereld overhoop te halen, dus een aanklacht tegen MAGA ontbeert niet op dit album.

De geluidskwaliteit is geweldig en de verhouding zang en muziek is uitstekend gemixt. Neil is voor zo'n oude knar nog erg goed bij stem, hoewel hij op een enkele plaats toch wat moeite heeft. Zo voel je dat hij bij het nummer "Long Walk Home" op z'n tenen gaat staan om "America, America" te zingen. De broosheid geeft echter ook een bepaalde schoonheid en dit is sowieso een album voor de fijnproever. Dat neemt niet weg dat dit album de komende weken regelmatig de draaitafel gaat zien.

Fijne setlist, prima uitgevoerd, maar 62 euro voor twee plaatjes is wel een beetje ridicuul!

Max Weinberg 75 jaar

Sinds 1974 is Max de man die Bruce Springsteen op het rechte pad houdt. Letterlijk. Of ze nu drie, vier of (zoals in Helsinki) ruim vier uur spelen: Max geeft geen krimp. Zijn drumstijl? Strak, krachtig en zonder overbodige franje. In een band met blazers, gitaren en piano’s is Max de lijm die de hele boel bij elkaar houdt.Bruce heeft ook eens in een interview gezegd:  "Max is de beste drummer die ik ooit heb gehoord om een rockband te leiden."

Toen Bruce begin jaren '90 de E Street Band op pauze zetten, zat Max overigens niet stil. Hij werd de bandleider voor Late Night with Conan O'Brien. Met zijn Max Weinberg 7 bewees hij dat hij ook uit de voeten kon met jazz, swing en jump blues. Bovendien was hij een fantastische straight man voor Conan’s droge humor. Hij verruilde zijn rock-T-shirt voor een strak pak, maar de ongebreidelde energie bleef hetzelfde.

Naast zijn rol aan het succes van Springsteen, heeft Max nog een aantal legendarische bijdrages geleverd aan een paar van de meest iconische platen uit de muziekgeschiedenis. De bekendste is ongetwijfeld het album Bat Out of Hell van Meat Loaf. Als je goed luistert hoor je het ook!

Luister dan ook een naar het nummer "Total Eclipse of the Heart" van Bonnie Tyler? Yep, ook Max.
Verder speelde Max bij grootheden als Carole King, Air Supply, Barbra Streisand, Southside Johnny en Gary U.S. Bonds.

Max is het levende bewijs dat je geen drumstokjes hoeft te verslinden of je hotelkamer hoeft te slopen om een grote rockster te zijn. Hij is een perfectionistische vakidioot in de beste zin van het woord. Hij bestudeerde de technieken van de oude jazz-meesters en combineerde dat met de brute kracht van de vroege rock-'n-roll.

Zelfs na een paar ingrijpende operaties aan zijn handen (het resultaat van decennia lang té hard slaan) kwam hij toch weer terug. Misschien wel sterker, strakker maar vooral gedrevener dan ooit. 

Max Happy Birthday

50 jaar Hideaway - America

Drie zonen van Amerikaanse militairen die in het Verenigd Koninkrijk gestationeerd waren, vormden begin jaren 70 een band die tot op de dag van vandaag actief is. Dewey Bunnell en Gerry Beckley moeten het echter al sinds 1977 zonder medeoprichter Dan Peek doen. Peek koos destijds voor een solocarrière, tot groot verdriet van de fans die altijd bleven hopen op een terugkeer naar "het nest".

Peek overleed in 2011 na een succesvol eigen pad. Zijn solodebuut All Things Are Possible (1979) stond wekenlang op nummer 1 in de gospellijsten en leverde hem zelfs een Grammy-nominatie op. Hoewel het te ver gaat om Peek de enige drijvende kracht achter America te noemen, verdween bij mij de interesse na zijn vertrek. Alibi (1980)  was de laatste plaat die ik nog kocht.

Gelukkig was Peek nog van de partij op het album dat vandaag haar 50e verjaardag viert. Hideaway is het zevende album van America en bevat een dertiental eigen nummers.
Hideaway is misschien geen hoogvlieger zoals hun indrukwekkende titelloze debuut, en ook platen als Homecoming en Holiday weet ik meer te waarderen. Dat neemt niet weg dat Hideaway lekker weg luistert: prima folk- en poprock met een lage drempel.

"Amber Cascades" werd als single uitgebracht maar werd geen grote hit. Dat begrijp ik wel; het is juist een van de complexere nummers op de plaat, en direct ook een van mijn persoonlijke favorieten.
Ook "Jet Boy Blue" kan ik zeker waarderen. Verder blijft het twee kantjes lang wat braaf en vind ik het album eerlijk gezegd zwaar overgeproduceerd. Het is een prima plaat voor tijdens de afwas, maar geen album waar ik echt voor ga zitten.
Hij mag in de collectie blijven, maar valt voor mij toch in de categorie 'dertien in een dozijn'.

Jacques Romain Georges Brel

Het is vandaag de geboortedag van deze Vlaamse stemkunstenaar. Juist nu we net afgelopen zondag een geweldige Ronde van Vlaanderen hebben gehad staat Brel bij mij weer even aan. Dan moet ik altijd denken aan zijn schitterende "Mijn Vlakke Land". 
Zelf heb ik als wielertoerist meermaals de Ronde van Vlaanderen gefietst en geloof mij: er is NIKS vlak!

Koppenberg, Taaienberg, De Muur, De Eikenberg, De Kwaremont............er komt geen eind aan. De intensiteit waarmee Brel "Mijn Vlakke Land" de luidsprekers uit laat komen is echter wel heel overtuigend. Dat geldt ook voor andere Vlaamse nummers als "Marieke"

Aan de andere kant is een nummer als "De Nutteloze van de Nacht" weer een ondeugende drama komedie in één liedje. Ook het nummer "De Burgerij" kunnen we in die categorie plaatsen.
Niet zelden zorgde teksten van Brel voor opschudding tot zelfs het Belgische parlement.  

Brel kennen we natuurlijk niet alleen van zijn Vlaamse nummers en wereldwijd brak hij door met schitterende Franse nummers zoals "Le Moribond", "Rosa" en "Ne Me Quitte Pas".
Nummers die Brel zonder meer de status gaven van de beste niet Franse chansonnier. In mijn collectie geen vinyl van Brel, maar ik heb wel een heerlijke verzamel cd met maar liefst 24 pareltjes.

Sterke zwarte koffie erbij en genieten van deze heerlijke arbeidsvitaminen!

50 jaar Presence - Led Zeppelin

Na zes pareltjes was dit zevende album van Led Zeppelin toch een stukje minder. Verre van slecht, maar Presence haalt niet het niveau van de voorgangers en maakt dan ook geen aanspraak op de titel 'beste Zep-album'.

Welk album dat wél is, hangt natuurlijk sterk af van aan wie je het vraagt. Puristen kiezen vaak voor het debuut (1969), terwijl hardrockliefhebbers juist voor II (1969) gaan. Zelf ben ik een groot liefhebber van III (1970). Met "Immigrant Song" is er voor mij geen enkel ander album met zo’n geweldige opener. De combinatie met een aantal songs met stevige folk-invloeden spreekt mij enorm aan.

Veel fans noemen het titelloze vierde album (IV of Untitled) dan weer hun favoriete Zep-plaat, uiteraard vooral door "Stairway To Heaven". De albums Houses of the Holy (1973) en Physical Graffiti (1975) doen het erg goed bij fans die deze platen als 'signature albums' zien. Het is zeker waar dat de band zich hier in de volle breedte presenteert, op Physical Graffiti zelfs met oosterse klanken in het overweldigende "Kashmir".

Met het album Presence werd beslist weer een poging gedaan om te laten horen wat ze allemaal in hun mars hebben. Zowel kant A als kant B begint met een geweldig nummer. Kant A gaat van start met het ruim tien minuten durende "Achilles Last Stand". Van mij hadden ze met wat improvisatie de hele kant A vol mogen spelen met dit nummer, want de rest van deze kant zakt daarna toch wat in. Menig band zou er nog steeds jaloers op zijn, maar voor deze giganten is het een tikkie minder.

Kant B begint met het sterke "Nobody's Fault but Mine". Heerlijk hoe Page en Bonham het tegen elkaar opnemen. Het daaropvolgende "Candy Store Rock" doet voor mij kant B ineens volledig inzakken.
Ik heb niets tegen rockabilly en snap de wens om een breed album neer te zetten, maar het is wat mij betreft een matig nummer. Ook "Hots On for Nowhere" is met het 'la-la-la' een mager resultaat voor een topband als Led Zeppelin. De bijna tien minuten lange bluesy afsluiter "Tea for One" weet ik dan weer enorm te waarderen.

 
Het album is door een auto-ongeluk van Robert Plant onder grote tijdsdruk in elkaar gezet en dat hoor je. Presence bevat met "Achilles Last Stand", "Nobody's Fault but Mine" en "Tea for One" wel degelijk een aantal pareltjes, maar nummers als "Candy Store Rock" zorgen ervoor dat een 4/5 sterrenwaardering buiten bereik blijft.

De hoes is dan weer even briljant als alle andere hoezen van de band. De klaphoes wekt de suggestie dat je te maken hebt met een fotoalbum van de 'perfecte familie'. Achter het ontwerp van Hipgnosis zit echter een filosofische boodschap. Het inlegvel met de obelisk (ook wel 'The Object' genoemd) zal bij velen vragen oproepen. Wie echter goed naar de foto's kijkt, ziet dat die obelisk overal in miniformaat terugkeert. Het idee achter het zwarte zuiltje is dat Led Zeppelin er altijd is, ook al zijn ze er niet.

Voor mij zijn ze er sowieso altijd!

Hoewel mijn voorkeur naar andere albums uitgaat, is het vandaag toch echt de beurt aan Presence... en zo erg is dat nu ook weer niet. Integendeel!

50 jaar Amigos - Santana

Toen ik de film Woodstock had gezien, was ik direct om. Wat een energie, wat een enthousiasme en wat een vakmanschap! Santana is dan ook ruimschoots in mijn collectie aanwezig. Uiteraard heb ik de betere albums op vinyl en een paar verzamel-cd's doen het lekker als achtergrondmuziek.

Vandaag viert het album Amigos zijn 50e verjaardag. Amigos is het zevende studioalbum van Santana en de band behoorde op dat moment al tot de gevestigde orde. Hoewel "Let It Shine" de enige single is die van het album werd getrokken, is "Europa (Earth's Cry Heaven's Smile)" het nummer dat de meeste mensen zullen herkennen.
Dat het album Amigos tijdloos is, blijkt wel uit het feit dat nummers als "Europa" nog steeds worden gebruikt om documentaires en films kracht bij te zetten

Amigos is, samen met het album Abraxas uit 1970, absoluut mijn favoriete Santana-plaat. Authentiek, intens en voor liefhebbers van het betere gitaarwerk een waar cadeautje. 
Carlos Santana wordt volgend jaar 80, maar hij maakt nog steeds muziek en vorig jaar was er zelfs een beperkte Europese tour.

Wie een verzamelalbum te beperkt vindt, doet zichzelf een groot plezier door Amigos als een goede vriend in de collectie op te nemen!

Elton John en Aretha Franklin

Beide giganten zijn op 25 maart geboren. Aretha is in 2018 overleden, maar Elton maakt nog muziek en ondersteund veel nieuw talent.

Elton en Aretha hebben meermaals samen gezongen en op deze bijzondere dag er maar eens een opgezocht:

Leif De Leeuw Band plays The Allman Brothers Band

Gisteravond ben ik samen met een maatje naar een heerlijk concert in LantarenVenster in Rotterdam geweest. Vroeger zat ik bijna iedere week in 'De Lantaarn', maar op de nieuwe locatie was ik nog niet eerder geweest.

Op het programma stond een optreden van de Leif de Leeuw Band. Deze Nederlandse Southern Rockband had ik al eens eerder gezien en ik was toen erg onder de indruk. Dit keer stond er een volledige setlist van The Allman Brothers op het programma. Wie mijn blog vaker leest, begrijpt dat ik direct kaartjes heb besteld toen ik die aankondiging zag.

Zelf ben ik groot fan van The Allman Brothers. Het heerlijke gitaarwerk, het dubbele slagwerk, de mix van muziekstijlen en natuurlijk de soulvolle zang van Gregg Allman zorgen voor een unieke combinatie. Gregg kon ongelooflijk soulful zingen en dat zijn dan ook behoorlijk grote schoenen om te vullen.

Dat neemt niet weg dat de Leif de Leeuw Band een uitstekend optreden heeft gegeven. De mannen beheersen hun instrumenten tot in de puntjes en gecombineerd met hun enthousiasme en passie zorgde het zestal voor vuurwerk. Op zo’n moment neem je het graag voor lief dat concurreren met de echte Allmans een kansloze bezigheid is.

Zelf wist ik vooral de extra lange versie van "Jessica" enorm te waarderen. Ze maakten er een geweldige jam van, zonder de authenticiteit van het nummer geweld aan te doen. Ook de 'battle' tussen de twee drummers was een hoogtepunt en werd door het publiek luidkeels gewaardeerd. Extra genieten was het akoestische onderonsje tijdens "Little Martha". 
Verder kwamen uiteraard klassiekers als "Dreams", "Blue Sky", "Southbound", "Midnight Rider" en "In Memory of Elizabeth Reed" aan bod, waarna het enthousiaste publiek met de hit "Ramblin' Man" werd uitgezwaaid.

In juli staat de Leif de Leeuw Band op het North Sea Jazz Festival met een eigen setlist. Ik ga snel kijken of dat in de agenda past!

50 jaar Cry Tough - Nils Lofgren

Na het ijzersterke debuut uit 1975 kwam Nils Lofgren binnen een jaar al met een opvolger. Tussendoor was er nog een live-album (Back It Up!!) verschenen en speelde hij mee op Neil Youngs meesterwerk Tonight's the Night (1975).

Die beginjaren laten goed zien wat voor een druk baasje Lofgren is. Wat mij betreft is hij een zwaar ondergewaardeerde artiest: hij is een behoorlijke componist, een heerlijke zanger en een fenomenale gitarist. Het is dan ook niet vreemd dat grootheden als Neil Young en Bruce Springsteen regelmatig gebruikmaken van zijn diensten.

Lofgrens loopbaan schoot echt uit de startblokken toen hij in 1971 met de band Grin een eerste album uitbracht; in totaal zou hij vier platen met deze band maken. Om even een beeld te geven van zijn productiviteit:

• Grin: 4 albums
• Crazy Horse: 2 albums
• Neil Young: 10 albums
• Bruce Springsteen: 25 albums
• Solo: 30 albums!

Daarnaast is hij op talloze albums van andere artiesten te horen. Ondanks dit indrukwekkende cv krijgt Lofgren nog altijd niet de aandacht die hij verdient.

Ook de liefhebbers van gear kunnen hun hart ophalen bij Lofgren. Hij bezit een indrukwekkende collectie gitaren, met de nadruk op Fender. Ook de nodige Gibson gitaren en hebben we hem zelfs op het podium gezien met die markante Flying V. Verder gebruikt hij diverse Gretsch-modellen en die prachtige Martin D-18 die hij van Neil Young kreeg. Naast gitaren beschikt hij over een arsenaal aan versterkers en effectpedalen. Kortom: een vakman die elke "gitaarklus" met passie klaart.

Van het album Cry Tough heb ik de exacte releasedatum niet kunnen achterhalen, maar het verscheen in 1976 en is dit jaar dus precies 50 jaar oud. Het is een puike rockplaat met interessante muzikale wendingen. 
Die variatie is niet vreemd als je naar de credits kijkt: er heeft zich bijna een heel elftal (dertien man!) met de productie bemoeid. Dat is direct het enige minpunt van dit album. De nummers zijn stuk voor stuk sterk, maar de onderlinge cohesie laat daardoor soms wat te wensen over.