144 miljoen Euro!

50 jaar geleden kregen The Beatles een aanbod om voor 30 miljoen dollar een reünie te houden. Zoals bekend ben ik geen Beatles fan, maar vond het wel een heel interessant geven. In januari en februari 1976 verschenen hardnekkige berichten dat The Fab Four gestrikt zou zijn door concertpromotor Bill Sargent. 

Hoewel geen fan vond ik het wel een fascinerende ontwikkeling. 30 miljoen dollar! Ik had zelf net een stel B&W DM2A's luidsprekers gekocht. Toen iets van 1200 gulden een stel. Dat was voor mij een absurd bedrag en bij 30 miljoen dollar kon ik mij natuurlijk helemaal niks voorstellen.

 

Uiteindelijk werd het bod van Bill Sargent afgeslagen. Het zal niks met de hoogte van het bedrag te maken hebben gehad. Het viertal was gewoon op elkaar uitgekeken en waren alle vier met eigen projecten bezig:

 

Lennon zat mogelijk in een creatieve dip, want na het album Rock 'n' Roll ging het jaren duren voor er een opvolger kwam.

 

Paul McCartney was een stuk actiever en in de periode van dit monsteraanbod stond hij op het punt het album Wings at the Speed of Sound uit te brengen en een tournee in de VS te starten. Zelf ben ik vooral geen fan van McCartney. Waarschijnlijk een geweldige buurman en schoonzoon, maar ik verdraag zijn stem vrij slecht. Los daarvan zijn we het er toch wel over eens dat deze Wings at the Speed of Sound zwaar onder de maat is voor een klasbak (ik kan persoonlijke smaak en kwaliteit prima uit elkaar houden) als McCartney!

 

Mijn favoriete Beatle Harrison had in 1975 ook niet zijn beste werk afgeleverd. Extra Texture is een album waar het eerste de beste garagebandje jaloers op zou zijn, maar voor iemand als Harrison ook zwaar onder de maat.

 

Ringo Starr is altijd gezien als de minste van de vier, maar in 1976 zat hij voor mij toch het beste in z'n vel. Het verzamelalbum Blast from Your Past uit 1975 is gewoon echt heel goed! Uitstekend albums! Helaas werd die kwaliteit niet doorgezet op het album Ringo's Rotogravure dat later in 1976 zou verschijnen.

 

Als we eerlijk zijn is het waarschijnlijk een goed idee geweest dat The Beatles begin 1976 het aanbod van Bill Sargent hebben afgewezen.

Creatief zaten ze eigenlijk alle vier ver onder hun kunnen en het was waarschijnlijk een heel flauw concert geworden, waarbij de automatische piloot z'n werk had moeten doen.

 

Zelf weet ik van het viertal vooral de wat later albums te waarderen. Eigenlijk begint mij waardering pas bij het album Rubber Soul. Alles daarvoor zou ik nu een boyband noemen.

Het album Abbey Road is m'n favoriete album van het Liverpoolse gezelschap, maar ik mag ook graag naar hun laatste album luisteren: Let it Be.   

 

De 30 miljoen dollar die begin 1976 werd afgeslagen zou nu 144 miljoen Euro zijn. 

Een best bedrag!

 

De Gevangenisdirecteur

Morgen is het de geboortedag van Johnny Cash en dat is een mooie gelegenheid om het thema gevangenisplaten nog eens aan te snijden. Uiteraard moet ik er niet aan denken om zelf in de gevangenis te zitten, maar ik heb een enorme zwak voor platen die daar gemaakt zijn.

In de gevangenis zijn door de jaren heen heel wat albums opgenomen; tijdens optredens, maar ook in cellen of ontspanningsruimtes. Het zijn er bizar veel en het is opmerkelijk hoeveel country-artiesten daartussen zitten. Hier is een aantal bekende gevangenisalbums:

• B.B. King - Live in Cook County Jail
• B.B. King - Live at San Quentin
• Little Milton - Live at Westville Prison
• Jerry Garcia & John Kahn - Live at Oregon State Prison
• Sex Pistols - Live at Chelmsford Top Security Prison
• Sonny James - In Prison, In Person
• Big Mama Thornton - Jail
• John Lee Hooker - Live at Soledad Prison
• Glen Sherley - Live at Vacaville
• Freddy Fender - Inside Louisiana State Prison

Inmiddels zijn er honderden albums verschenen die - al dan niet met publiek - in een gevangenis zijn opgenomen. De meest bizarre gevangenisplaat is wel de bootleg van Charles Manson, met opnames die gemaakt zijn in San Quentin. De albumhoes van deze bootleg is een schaamteloze remake van de hoes van het meesterwerk Pet Sounds van de Beach Boys. Toevallig? Natuurlijk niet!

Hoe bijzonder sommige gevangenisplaten ook zijn, er is voor mij maar één wereldkampioen op dit gebied: Johnny Cash. Op 13 januari 1968 werden de opnames gemaakt voor de dubbelaar At Folsom Prison. Het album verscheen een paar maanden later en werd een megahit; in de VS haalde de plaat maar liefst driemaal platina.

Een jaar later deed Cash het nog eens dunnetjes over met het album At San Quentin. Ook dat album haalde in de VS driemaal platina. San Quentin is eigenlijk een verplicht album voor iedere collectie. Cash had er echter nog niet genoeg van en in 1973 verscheen het album På Österåker. Zoals de naam al doet vermoeden, is dit opgenomen in een Zweedse gevangenis.

Cash maakte het kwartet gevangenisplaten compleet in 2003 met het album A Concert Behind Prison Walls. Deze opnames stammen uit 1974 en zijn vastgelegd in de Tennessee State Prison. Op dit album horen we naast Cash ook Linda Ronstadt, Roy Clark en Foster Brooks. Het album is lang op de plank blijven liggen en een triest detail is dat het pas verscheen amper twee weken na de dood van Johnny...

Deze laatste twee albums zou ik nog graag aan mijn collectie toevoegen. Om vandaag stil te staan bij de geboortedag van Cash, zijn de eerste twee 'jail records' al een geweldig eerbetoon.

George Harrison

Het is vandaag de geboortedag van Harrison. Zoals ik op deze blog al vaker heb vermeld, ben ik verre van een fan van The Beatles, maar juist wel een heel groot fan van George Harrison.

Ik geniet nog regelmatig van zijn meesterwerk All Things Must Pass. Een set van drie elpees, wat in 1970 een primeur was; nog niet eerder had een soloartiest het aangedurfd een album uit te brengen met drie platen. Het is nog steeds een genot om naar te luisteren, met op dit album klassiekers als "Wah-Wah", "Isn't It a Pity", "Beware of Darkness", "What Is Life" en uiteraard "My Sweet Lord".

Harrison speelt op All Things Must Pass ook één cover, namelijk "If Not for You" van zijn vriend Bob Dylan. Het is diezelfde Dylan die nog geen jaar na het verschijnen van All Things Must Pass een belangrijke rol zou spelen in Harrisons mooiste project: The Concert for Bangladesh. Op het album speelt Dylan een set van vijf nummers, begeleid door zijn vrienden Harrison, Ringo Starr en Leon Russell.

De terechte hoofdrol van dit concert (het waren er eigenlijk twee) in Madison Square Garden lag toch bij initiatiefnemer George Harrison. Al het betere werk van Harrison komt langs, zoals "Here Comes the Sun", "Something", "While My Guitar Gently Weeps", "Beware of Darkness", "Awaiting on You All", "Wah-Wah" en uiteraard "My Sweet Lord". Tevens vertolkt Harrison het nummer "Bangla Desh", dat hij speciaal voor deze gelegenheid had geschreven.

Naast Harrison, Dylan en de reeds genoemde Ringo Starr en Leon Russell was er een groot aantal andere artiesten aanwezig, waaronder Eric Clapton, Billy Preston, Carl Radle en Ravi Shankar.

Mijn exemplaar van het album is helaas behoorlijk gehavend, maar mocht ik op een beurs eens een beter exemplaar tegenkomen, dan gaat deze zeker mee naar huis. Dit concert blijft immers een unieke mijlpaal in de geschiedenis van de moderne muziek en heeft dan ook model gestaan voor veel andere benefietconcerten.

 

Rusty Young

Vandaag had Rusty Young zijn 80e verjaardag kunnen vieren. Deze getalenteerde multi-instrumentalist overleed in 2021 op 75-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. Zijn overlijden betekende tevens het einde van Poco, de band waar Rusty de frontman van was.

Poco is een band die vooral countryrock speelde en in de VS een enorme populariteit genoot. Een uitstekende band in dit genre, die echter - in mijn ogen geheel ten onrechte - vooral in de schaduw van de Eagles stond.

In 1968 vormde Rusty Young (steelgitaar, dobro, banjo, zang) samen met Randy Meisner (bas en zang), George Grantham (drums en zang), Richie Furay (gitaar en zang) en Jim Messina (gitaar, bas en zang) de eerste samenstelling van Poco. 
Ook Gregg Allman maakte deel uit van de eerste repetities, maar de lange jams waar Gregg warm voor liep, zou hij bij Poco niet gaan vinden. Gregg vloog na een paar dagen vanaf de West Coast terug naar Macon, Georgia, om zich te voegen bij zijn broer Duane, die op dat moment bezig was The Allman Brothers Band uit de grond te stampen.

Furay en Messina waren op hun beurt vrijgekomen na het uiteenvallen van een andere grote band: Buffalo Springfield. Toch verliep ook bij Poco niet alles zonder slag of stoot; de eigenzinnige Meisner verliet de band al snel om zijn heil bij de Eagles te gaan zoeken. Hij werd in 1969 vervangen door Timothy B. Schmit, die uiteindelijk een paar jaar later óók naar de Eagles zou vertrekken.

Het is niet vreemd dat een band die ruim vijftig jaar aan de weg timmert, het nodige verloop kent. Toch heeft Poco door de jaren heen 'slechts' 22 verschillende bandleden gehad. Dat valt alleszins mee als je het vergelijkt met bands als Chicago en Santana. Rusty wist doorgaans de rust te bewaren, liet zich door vertrekkende bandleden niet van de wijs brengen en gaf tot aan zijn dood op energieke wijze vorm aan Poco.

Met negentien studioalbums en negen livealbums heeft de band een indrukwekkende erfenis achtergelaten. Daarnaast is er een karrenvracht (30 stuks!) aan officiële verzamelalbums uitgebracht. In de VS smullen de liefhebbers daarvan; net als bij Creedence Clearwater Revival krijgen de fans blijkbaar geen genoeg van het zoveelste verzamelalbum.

Voor bij de koffie heb ik een willekeurige stapel Poco-albums gepakt. Uiteraard heeft de band ook mindere platen gemaakt, maar het merendeel is heerlijke muziek die ik de hele dag kan horen.

50 jaar Silk Degrees

Vanaf het moment dat dit album verscheen, staat het in mijn lijstje met favorieten. In nul en geen tijd kende ik alle teksten uit mijn hoofd, wat overigens niet wil zeggen dat ik iemand een plezier doe als ik mee ga zingen.

Precies een jaar na de release van dit album moest ik in militaire dienst. Silk Degrees was toen nog steeds ongekend populair. Het album stond dan ook op een van de cassettebandjes die bij ons op de kamer werden gedraaid. Samen met albums als Year of the Cat (Al Stewart), Hotel California (Eagles), No Reason To Cry (Eric Clapton), The Pretender (Jackson Browne), Desire (Bob Dylan), Amigos (Santana), Rumours (Fleetwood Mac) en Black & Blue (The Rolling Stones) behoorde Silk Degrees tot de vaste playlist.

Allemaal redelijk laagdrempelige muziek, vooral bedoeld om de vrede op een kamer met tien testosteronbommen te bewaren. Vrede bewaren was officieel ook onze taak, maar eigenlijk interesseerde ons dat destijds geen ene moer. De kamer lag vol gasten uit alle hoeken van het land, maar we waren allemaal met hetzelfde bezig: welke sport, welke vrouwen, welke uitgaansgelegenheden, welke vakantie en vooral: welke baan na de diensttijd?

Omdat we vaak aan de kamer gebonden waren, vormde muziek een belangrijke rode draad. Zo er werd heel wat luchtgitaar gespeeld, waarbij regelmatig een FAL (aanvalsgeweer) als surrogaat-Fender Stratocaster diende. Helmen en lege bierblikjes zorgden voor de percussie en een nummer als "Lowdown" werd fanatiek meegezongen. Hoewel de context niet helemaal klopte, werd het nummer regelmatig ingezet om in tijgersluipgang over de vloer te gaan. Vooral als Boz ons het commando "Lowdown" gaf, staken we - vaak na het nodige bier - de draak met onze pelotonsergeant.

Velen zagen de dienstplicht destijds als een zinloze bezigheid. Toch vinden veel van die gasten van toen het nu een goed idee om jongeren iets mee te geven en ze een maatschappelijke bijdrage te laten leveren. Mocht de dienstplicht ooit terugkeren en jongeren weer avonden achter elkaar samen op een kamer zitten, dan is het wel te hopen dat de oortjes uitblijven.
Want samen een playlist maken om de avonden aangenaam te maken, is misschien wel een van de mooiste vormen van teambuilding.

Deze Silk Degrees - die de derde vrijdag van februari 1976 verscheen - heeft daar destijds zeker bij geholpen!

50 jaar Gruppo Sportivo

Soms heb je van die groepjes die precies het juiste geluid op het juiste moment vangen. Terwijl ik dit schrijf, draaien de albums 10 Mistakes en Back to 78 hun rondjes op mijn schijvendraaier. Het is een soort ode aan een mijlpaal, waar we in Nederland best een beetje enthousiast over mogen zijn: Gruppo Sportivo bestaat 50 jaar!
 
In de jaren 70 waren ze voor velen van ons dé band. Terwijl de rest van de wereld zich verloor in de zware progrock of de agressie van de punk, kwam dit Haagse bandje met iets heel anders: post-modernistische pop met een heel stevige knipoog.

Onder aanvoering van energiewonder Hans Vandenburg bewees Gruppo Sportivo dat popmuziek niet altijd bloedserieus hoefde te zijn om steengoed te zijn. Met de iconische stemmen van de 'Gruppettes' creëerden ze nummers die in ons collectieve geheugen gegrift staan:

"Rock 'n Roll" en "Hey Girl" waren twee prima hits en het nummer "Tokyo" deed het bij de fijnproevers erg goed. Zelf was ik wel heel enthousiast over het nummer "Disco really made it". De oplettende lezer zal begrijpen dat ik niet zo van de disco was.

Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik de band in de loop der jaren een beetje ben ontgroeid. Mijn muzikale smaak is andere wegen ingeslagen. De ironie en de knipoog weet ik nog steeds te waarderen, maar muzikaal zijn het vooral mooie herinneringen.

Maar als ik die eerste tonen van 10 Mistakes hoor, begrijp ik weer precies waarom ik ze destijds helemaal geweldig vond. De frisheid, de slimme ondeugende teksten en die typische Haagse branie zijn na vijftig jaar nog steeds voelbaar.

Gruppo Sportivo heeft een unieke bijdrage geleverd aan de Nederlandse muziekindustrie. Daarom verdienen ze het om bij dit gouden jubileum in het zonnetje te worden gezet.
 
Proficiat! 

50 jaar Eagles - Their Greatest Hits (1971–1975)

Het is vandaag precies 50 jaar geleden dat dit verzamelalbum verscheen en het zetten echt een nieuwe norm. Zowel qua muziek als commercieel succes. Uiteraard heb ik het over Their Greatest Hits (1971–1975) van de Eagles. Leg deze plaat op de draaitafel, zet de versterker een streepje harder en reis met me mee terug naar 17 februari 1976.

Het is eigenlijk bizar als je er goed over nadenkt want de band bestond pas vijf jaar. Vier albums hadden de Eagles tot dat moment gemaakt. Toch was er al genoeg materiaal voor een 'Greatest Hits' die decennialang de hitlijsten zou domineren. Sterker nog, het zou in de VS zelfs het album Thriller van Michael Jackson van de troon stoten als bestverkochte album ooit! In de VS haalde deze Their Greatest Hits (1971–1975) viermaal (!) diamant! 

Vanaf de eerste tonen van "Take It Easy" word je direct die lome, zonovergoten sfeer van Californië in getrokken. Het is die herkenbare mix van country, rock en die loepzuivere harmonieën waar Glenn Frey en Don Henley het patent op leken te hebben.

Wat deze verzamelaar zo sterk maakt, is de balans. Je hebt de uptempo nummers als "Already Gone", maar het zijn de ballads die het hart raken. Luister naar de melancholie in "Desperado" of de dromerige sfeer van "Lyin' Eyes". Mijn toenmalige vriendin hield dat nummer iedere keer heel vragen onder m'n neus, maar het bleek achteraf toch andersom!

Op deze sterke verzamelaar nog niet de monsterhit "Hotel California", want het gelijknamige album zou pas in december dat jaar verschijnen. Zelfs zonder deze wereldhit kwam er toch in nagenoeg ieder Amerikaans gezin een exemplaar van deze Their Greatest Hits (1971–1975) terecht............

Voor mij is Their Greatest Hits (1971–1975) meer dan zomaar een verzameling liedjes. Het is een tijdmachine. Het herinnert mij aan een tijd waarin muziek nog de ruimte kreeg om te ademen, waarin gitaren mochten janken en stemmen perfect in elkaar overliepen zonder hulp van computers.

Van de tien pareltjes op dit album kan ik niet gelijk een favoriet aanwijzen. Dat heeft ook best met je bui te maken. Heb ik wat meer energie dan mag "Witchy Woman" op repeat en ben ik in een meer timide bui dan komen andere nummers zoals het reeds genoemde "Desperado" in aanmerking.

Welk nummer ook je keuze is, dit is op afstand de allerbeste en meest succesvolle verzamelaar die er ooit gemaakt is. 

Valentijnsdag

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik vind het helemaal niks. Ik moet ook enorm lachen om de mensen die staan te steigeren over onze cultuur als het gaat om Zwarte Piet en dat soort zaken, maar vervolgens twee maanden later zonder enige gene Valentijnsdag "vieren".

Los van die dubbele moraal vind ik dat je er het hele jaar voor je geliefde moet zijn. Wie denkt dat je liefde kunt bewijzen met prullaria en rozen van zeven euro per stuk, heeft van oppervlakkigheid een ware levenskunst weten te maken.

Ben ik dan geen romanticus? In alle bescheidenheid: juist wel, en daarom past Valentijnsdag daar niet bij. Iedereen wil beminnen en bemind worden. Iedereen ontvangt graag aandacht, en zo nu en dan wat bevestiging is ook wel lekker. Natuurlijk is er niets mooiers dan de liefde; er is dan ook geen ander onderwerp dat zo dominant aanwezig is in de muziek.

Net zo dominant als de liefde zelf, is echter de gebroken liefde. Nummers waarin de liefde wordt bezongen kunnen best mierzoet zijn terwijl nummers over liefdesverdriet vaak ware meesterwerkjes zijn. Zelf ben ik al heel lang gelukkig in de liefde, met als gevolg dat ik al jaren geen fatsoenlijk gedicht meer heb geschreven. Mijn laatste topgedicht dateert uit de tijd dat de pijn in het hart nog hoge waardes haalde. De liefde kan prima muziek opleveren, maar zodra het fout gaat, kunnen tekstdichters net dat beetje meer. Ze stijgen dan naar de toppen van hun kunnen.

Een mooi voorbeeld is Blood on the Tracks (1975) van Bob Dylan wat in feite een conceptueel scheidingsalbum is. Dylan had natuurlijk al eerder de vinger op de zere plek gelegd en gaf, als het misging, maar wat graag de ander de schuld. Zo bewierookt hij in "Just Like a Woman" de vrouw... totdat het fout gaat:

She takes just like a woman
Yes, she does, she makes love just like a woman
Yes, she does, and she aches just like a woman
But she breaks just like a little girl

Het nummer is door bijna alle groten der aarde gecoverd, dus het gevoel zal wel spot on zijn. Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat mannen wél goed zijn in het beëindigen van een relatie. Ik geloof ook niet dat mijn eigen cv op dit vlak iets is om mee op te scheppen. Eigenlijk is het simpel: als de ander nog niet toe is aan het einde, maakt het niet uit wat je doet of zegt. Trek de pleister er dan maar gewoon in één ruk af.

Bij de koffie dus dat geweldige album Blonde on Blonde uit 1966, met daarop het magistrale "Just Like a Woman".

 

Leif De Leeuw Band - Plays The Allman Brothers Band II

Het kan niemand ontgaan zijn dat ik een groot fan ben van The Allman Brothers. De Leif de Leeuw Band mag graag een set spelen van deze legendarische Amerikaanse band. Naast hun eigen werk bracht Leif De Leeuw Band in 2019 al een album uit met uitsluitend werk van de Allmans.
Omdat de Leif De Leeuw Band normaal gesproken voor een zeer gevarieerde setlist zorgt, zie ik hen dan ook niet als een tributeband. 

Voor mij vallen dit soort projecten in de categorie van albums als The Hollies Sing Dylan, A Tribute to Led Zeppelin van Beth Hart of Runnin' Down A Dream (tribute to Tom Petty)van Lucinda Williams. Er is namelijk een wezenlijk verschil tussen ergens een eerbetoon aan brengen of een tributeband willen zijn.

Zelf ben ik tamelijk allergisch voor bandjes die hun idolen simpelweg proberen na te doen. Dat is leuk voor pubers die net hun eerste gitaar onder de kerstboom vandaan hebben gehaald, maar van ervaren muzikanten verwacht ik ect wat meer. De Leif de Leeuw Band heb live gezien en wat is dit een heerlijk authentieke en enthousiaste groep! Southern Rock uit de polder op z'n best.

Hoewel ik hun andere werk enorm waardeer, kon ik dit tweede deel - dat afgelopen vrijdag verscheen -  met Allman Brothers-werk natuurlijk niet laten liggen. Het is wederom een erg fijne selectie geworden, waarbij ik persoonlijk erg blij word van nummers als "One Way Out", "Dreams" en "Whipping Post".

Het is dan ok een zeer geslaagd album geworden. De hoes had echter wel wat meer aandacht mogen krijgen. Deel I - om het maar zo te noemen - had nog een fraai klaphoes en deze opvolger komt er met een enkele hoes toch wat bekaaid vanaf.

Een deel III zou van mij niet nodig zijn en stiekem hoop ik dat ze ooit nog eens een ode brengen aan bijvoorbeeld Lynyrd Skynyrd. Ik ben de twee Allman albums namelijk wel heel benieuwd wat ze zouden doen met een klassieker als "Free Bird".

Een mens mag dromen en voorlopig ga ik eerst uitgebreid genieten van Leif De Leeuw Band - Plays The Allman Brothers Band II.

Angelo Branduardi

Vandaag doet deze "kasteeltroubadour" er een jaartje bij. Angelo Branduardi is vooral geliefd in eigen land, maar ook buiten de grenzen van Italië kan Angelo op de nodige belangstelling rekenen. Angelo speelt en zingt folk, maar dan van een heel zuivere en klassieke soort. Hij is dan ook totaal niet te vergelijken met folkartiesten als Pete Seeger en Woody Guthrie. Bij die laatsten zit er altijd een rauw randje van het dagelijks leven aan, of dient de muziek als drager voor protest en ongenoegen.

Angelo's catalogus is rijkelijker gevuld met romantiek en de suikerspinnen zijn nooit ver weg. Zelf kom ik graag in Italië en heb ik er een aantal vrienden. We gaan er vaak skiën en ik mag er graag fietsen. Ook kan ik enorm genieten van de Italiaanse keuken. Eigenlijk zijn het allemaal verschillende keukens, want iedere streek heeft zijn eigen specialiteiten. Juist die diversiteit spreekt mij aan.

Als liefhebber van Italië ontkom je er niet aan je te verdiepen in de muziek die er vandaan komt. Twee pijlers doen het goed in mijn collectie: de Italiaanse opera en de ongepolijste rock van artiesten als Gianna Nannini en Zucchero.

Toch is het nooit verkeerd om verder te kijken. Toen ik het album Gulliver, la luna e altri tegenkwam, heb ik deze dan ook meegenomen. De plaat ligt niet vaak op de draaitafel, wat niet wegneemt dat het prachtige, ingetogen folk is met de nodige barokinvloeden. Angelo zingt heel duidelijk; wie wat woordjes Italiaans wil leren, heeft aan hem een goede leraar.

Het album verscheen in 1980 en is een soort remake van het album La Luna uit 1975. Zoet en braaf, maar onmiskenbaar fraai gemaakt. Als enthousiast wielertoerist weet ik de hoes natuurlijk als geen ander te waarderen. Zo'n driepoot zat ook op mijn eerste racefiets die ik eind 1969 kreeg. Een beetje sentiment mag, en dan mag de muziek ook best een beetje zoet zijn. 
Als tegengas neem ik er een dubbele, extra sterke espresso bij. Lekker, en natuurlijk ook uit Italië!

Angelo, auguri! 

Internationale Dag van de Peulvrucht

Het blijft een leuk spelletje: bij een themadag een passend nummer, album of artiest zoeken. Je komt dan in hoekjes van je muziekcollectie die je misschien al een tijd niet hebt aangeraakt.

 

Witte bonen van The Who 

Toen ik vanmorgen zag dat het vandaag de dag van de peulvrucht was moest ik wel gelijk aan dat geweldige album van The Who denken. Ik heb het dan over het album The Who Sell Out uit 1967. Het was hun derde album, maar tot dat moment lag bij de band de nadruk vooral op het maken van singles.

 

Met The Who Sell Out maakten ze een ijzersterk conceptalbum en namen ze misschien stiekem wel een voorschot op het magistrale Tommy (1969). Op het album steken ze de draak met de commerciële piratenzenders die in die jaren in opkomst waren. De nummers zelf bevatten steeds een stevige knipoog naar een product en alles wordt met jingles opgeleukt, alsof het een uitzending van zo’n zender is.

 

Eén van de nummers past perfect bij de dag van vandaag: "Heinz Baked Beans". Een schijnbaar niemendalletje van nog geen minuut, maar binnen de context van dit conceptalbum speelt het een belangrijke rol. "Heinz Baked Beans" zit namelijk ingebakken tussen opener "Armenia City In The Sky" en "Mary-Anne With The Shaky Hand". Deze bonen zorgen dat het kwartje valt over het idee achter de plaat. Het blijft een briljant album en was voor The Who een logische en noodzakelijke stap om van singletjes naar de succesvolle rockopera te evolueren.

 

Erwten van Taj Mahal & Ry Cooder 

Het nummer "Cornbread, Peas, Black Molasses" vinden we op het album Get On Board uit 2022. Op dit album speelt dit geniale duo een hele plaat vol met nummers van blueslegendes Brownie McGhee en Sonny Terry. Het is een schitterende ode zonder enige vorm van imitatiedrang: elf pareltjes uit de catalogus van McGhee en Terry, op een eigentijdse manier gebracht en dat zonder de sfeer van weleer te verliezen.

Die sfeer komt ook sterk terug in het nummer waarvoor ik dit album vandaag uit de kast heb gepakt. Het is een stuk minder vrolijk dan de peulvruchten-bijdrage van The Who. Het gaat namelijk over iemand die naar huis wil en het eentonige eten helemaal zat is. Er is niet veel verbeeldingskracht nodig om te begrijpen dat het om een jonge gevangene gaat die gewoon weer lekker thuis bijn z'n moeke wil eten.

Twee totaal verschillende albums, zowel qua muziek als qua thema. Maar wel twee meesterwerkjes!

Orlando "Cachaíto" López

Waarschijnlijk hebben de meeste van jullie nog nooit van de beste man gehoord. Daarentegen weet ik zeker dat jullie deze geweldige bassist wel meermaals gehoord hebben. De meeste - zeker iets oudere muziekliefhebbers - zullen immer het nummer "Chan Chan" foutloos meezingen: 

De Alto Cedro voy para Marcané
Llego a Cueto, voy para Mayarí
De Alto Cedro voy para Marcané
Llego a Cueto, voy para Mayarí

Ook al is het niet een taal waar je vertrouwd mee bent, zing je het probleemloos mee. Een heerlijk nummer, maar de meeste van ons weten niet eens waar het over gaat. Geen zorg! het nummer vertalen zorgt niet voor een al te grote schok. Gewoon twee mensen die het leven samen gaan opbouwen.

We vinden het nummer "Chan Chan" op het album Buena Vista Social Club uit 1997. De Buena Vista Social Club was een Cubaans muziekgezelschap. Tussen 1996 en 2017 maakten zij een aantal prachtige albums en gaven ze een groot aantal indrukwekkende optredens. 

Het gezelschap kwam tot stand op initiatief van Ry Cooder en is genoemd naar een muziekgroep die in de jaren 40 in Havana actief was. Cooder weet als geen ander de weg in de muziekindustrie, maar leverde op slide-gitaar ook een fijne muzikale bijdrage aan dit album.

De belangrijkste bijdrage van Cooder is echter dat hij de productie van dit album voor zijn rekening nam. Cooder - die zelf een enorme perfectionist is - wist op briljante wijze de authenticiteit van dit bonte gezelschap te behouden. Dat in combinatie met een fenomenaal goed klinkend album, zowel qua samenspel als qua geluidskwaliteit.

Op de geboortedag van Orlando "Cachaíto" López een mooi moment om dit album nog eens onder de aandacht te brengen. Cachaíto - zoals zijn collega's hem noemden - kwam uit een muzikale familie en zijn eerste liefde was de viool, maar nagenoeg zijn hele carrière speelde hij bas.  

Cachaíto maakt een rijke muzikale omzwerving voor hij zich bij de Buena Vista Social Club aansloot. Cachaíto heeft veel invloed gehad op de ontwikkeling van diverse muziekstijlen zoals mambo.

Naast zijn bijdrage aan de Buena Vista Social Club speelde hij op soloalbums van Ibrahim Ferrer en Rubén González.
Cachaíto maakte verder nog een soloalbum dat simpelweg de naam  Cachaíto kreeg. In 2009 overleed Cachaítoop 76 jarige leeftijd. Toch wel te jong, maar wel laat hij ons een geweldige muzikale erfenis na.

Vandaag pak ik naast het album Buena Vista Social Club, ook een soloalbum van Ibrahim Ferrer waarop deze geweldige bassist te horen is...........

World Marriage Day

Met volgende week Valentijnsdag zitten we deze dagen wat in de kleffe hoek. Laat even duidelijk zijn dat ik niet tegen het huwelijk ben, maar sommige genootschappen kapen het alsof ze het zelf uitgevonden hebben. Zowel kerkclubjes als politici kunnen je het gevoel geven dat zij de 'founding fathers' van het huwelijk zijn. Hoewel de kerk zich er vanaf de middeleeuwen wel degelijk mee ging bemoeien, was het huwelijk tot dat moment vooral een praktische aangelegenheid.

Tegenwoordig zijn er genoeg manieren om al die praktische zaken te regelen. Niet dat een notaris een goedkope oplossing is maar een beetje aangekleed huwelijk gaat ook in de papieren zitten.
Zelf zijn we redelijk uitvoerig getrouwd en onze dochter staat op het punt ja te gaan zeggen en daar komen ook beste rekeningen langs. 

Toch zijn er - ondanks de kosten - nog genoeg mensen die hun liefde voor elkaar willen onderstrepen met een formele ceremonie. Persoonlijk spreekt mij dat wel aan. 
Wat mij minder aanspreekt, is de manier van zoeken naar een partner. Tegenwoordig zijn zaken als Tinder razend populair, maar dat geeft mij het gevoel van nieuwe gordijnen uitzoeken.

Nee, nee, nee, misschien, nee, nee... deze maar even in het licht zien...

Tegenwoordig kun je in een uur honderd huwelijkskandidaten voorbij laten komen, maar vroeger werkte dat heel anders. Vroeger had je het huwelijksbureau! 
Mijn oma vertelde daar wel eens over en ik vond dat machtig mooie verhalen. Het leek mij helemaal niets, maar de verhalen die ze erover vertelde vond ik prachtig. Het was voor mij dan ook niet zo moeilijk om bij het thema van vandaag een passende plaat uit te zoeken.

Het is het nummer "Marriage Bureau Rendezvous" geworden. We vinden het op het album Deceptive Bends (1977) van de Britse formatie 10cc. Het nummer heeft zeker een aantal romantische aspecten in zich, maar benadrukt ook de stress die het zoeken naar een levenspartner op deze manier met zich meebrengt. Het nummer geeft niet direct een oordeel over hoe je iemand moet vinden, maar het schuurt wel tussen ongemak en de wens om met iemand gelukkig te worden.

Een nummer over een (nieuw) huwelijk is dan wel weer een opmerkelijke keuze, want 10cc had immers zelf net een scheiding achter de rug.
Deceptive Bends is het vijfde album van 10cc en het eerste zonder het geweldige duo Godley & Creme. Een zeer zware aderlating voor de achterblijvers, maar ze sloegen zich er geweldig doorheen en dit album mag zelf gezien worden als dé opstap naar de grote successen.

Overigens is dat niet zo gek, want deze 'vijfde' klinkt een stuk toegankelijker dan de vier voorgaande albums. Minder 'avant' en 'art' dan met Godley & Creme en het luistert gewoon lekker weg. Nu ik het album weer eens uit de kast heb getrokken, word ik er zelf wel een beetje vrolijk van. Wie wat kritisch naar de teksten luistert, zal merken dat de liefde niet alleen gezocht wordt in het nummer "Marriage Bureau Rendezvous", wat de aanleiding voor dit blogje was. 
Het album is doorspekt met liefde en het verlangen naar liefde. Mooi!

Bohemian Rhapsody op twee!

Op de dag af moeten we precies vijftig jaar terug naar de tijd dat het nummer "Bohemian Rhapsody" op twee stond! De week ervoor was het door onze eigen André van Duin van de eerste plek gestoten met het nummer "Willempie".

"Willempie" was in 1976 een van de vele carnavalsnummers die in die weken de Top 40 vervuilden. Zelf heb ik echt niets met carnaval. Ik was een jaar eerder met een vriend geweest. We zien elkaar nog steeds, maar samen naar carnaval gaan is er daarna niet meer van gekomen en dat gaat ook zeker niet meer gebeuren.

Je moet daar echt flink drinken. Niet omdat het lekker is, maar om die muziek te kunnen verdragen. Na tien bier worden in een café alle vrouwen én alle muziek leuk... De leus "drank maakt meer kapot dan je lief is" klopt ook helemaal! Ik spuug er zelf ook niet in, maar ik heb geen drank nodig om een leuke avond te hebben en ben graag de Bob als dat nodig is.

In 1977 ben ik met mijn toenmalige vriendin naar de oosterburen geweest om daar carnaval te vieren. Het zou daar wel leuk zijn! Mis. Daar werd alleen maar nóg meer gezopen. Lekker bier, maar niet in die hoeveelheden. 
Die vriendin was echt een leuke en mooie jonge vrouw en we hadden het fijn samen. Zo hielden van dezelfde muziek, concerten, uit eten, maar wat betreft "leuke feestjes" zoals caranaval was de match verre van ideaal.
Verkering dus uit (zo heette dat in die tijd) en tevens mijn laatste carnaval! Wat een opluchting. Althans, wat dat carnaval betreft, want van die relatiebreuk ben ik toch wel even flink ziek geweest.

Terug naar de Top 40 van vijftig jaar geleden. Keer op keer kom je op social media berichten tegen dat de muziek vroeger zoveel beter was. Met de beste wil van de wereld kom ik in deze Top 40 van 7 februari 1976 niet aan tien nummers die ik op vinyl heb of zou willen hebben.

Een van de beste nummers uit deze oude Top 40 vind ik "Golden Years" van David Bowie. Toch geeft deze hele lijst mij niet het gevoel dat we in de 'gouden jaren' zaten. Op deze blog heb ik het al eens eerder aangekaart; vroeger werd er heel veel goede muziek gemaakt, maar er werd nog veel meer muziek gemaakt die nu voor een dubbeltje bij de kringloop staat, omdat het geen enkele eeuwigheidswaarde heeft.

Niet alle muziek hoeft direct voor de eeuwigheid te zijn, maar in de discussie dat vroeger alles beter was, kan het geen kwaad naar het totale plaatje te kijken en niet aan 'cherrypicking' te doen, zoals vaak gebeurt in discussies op social media.

Bowie dan maar: toen nog zonder social media: wat dat betreft gouden jaren!
 

Richie Hayward

Deze mede-oprichter van Little Feat werd geboren in Clear Lake, Iowa (USA) en overleed veel te jong op 12 augustus 2010 in Victoria, British Columbia (Canada).

Hayward bleef bij Little Feat tot zijn dood en was dus ook nauw betrokken bij de doorstart in 1987. Een doorstart zonder Lowell George die in 1979 kort nadat de band was gestopt was overleden. Lowell George speelde een grote rol en de meeste die-hard fans zullen vooral de eerste zeven studio-albums hoog in hun lijstjes hebben staan. 

Hoewel er in "de tweede termijn" nog steeds geweldige muziek door Little Feat werd gemaakt, is de periode 1969–1979 toch wel heel uniek te noemen. Meesterwerk na meesterwerk, al was album nummer zeven een indicatie dat het het heilige vuur op een lager pitje was komen te staan.

Toch zou menig band willen dat ze een album als Down on the Farm (1979) aan hun catalogus konden toevoegen. Voor Little Feat-begrippen was het echter toch net één ster onder de maat.

Naast zijn bijdrage achter de drums, zijn zang en zijn rol als songwriter voor Little Feat, was Hayward een graag geziene sessiemuzikant. Vooral in de jaren dat de band een adempauze hield, drumde hij er bij heel wat grote namen stevig op los. Dat waren niet de minsten en hij was te horen bij: Joan Armatrading, Eric Clapton, Ry Cooder, The Doobie Brothers, Bob Dylan, Robert Plant, Linda Ronstadt, Tom Waits en Warren Zevon, om er maar een paar te noemen. Dat kun je wel een cv noemen!

Hayward was een uitstekende drummer en een prima zanger, maar de ongezonde levensstijl die vaak gepaard ging met het leven van een rockartiest, gaf hem veel te vroeg een ticket tot de rockhemel. 

Vandaag zou Richie Hayward 80 jaar zijn geworden. Daarom heb ik dat - misschien iets mindere - Down on the Farm toch nog eens aan de draaitafel toevertrouwd.