50 jaar Hideaway - America

Drie zonen van Amerikaanse militairen die in het Verenigd Koninkrijk gestationeerd waren, vormden begin jaren 70 een band die tot op de dag van vandaag actief is. Dewey Bunnell en Gerry Beckley moeten het echter al sinds 1977 zonder medeoprichter Dan Peek doen. Peek koos destijds voor een solocarrière, tot groot verdriet van de fans die altijd bleven hopen op een terugkeer naar "het nest".

Peek overleed in 2011 na een succesvol eigen pad. Zijn solodebuut All Things Are Possible (1979) stond wekenlang op nummer 1 in de gospellijsten en leverde hem zelfs een Grammy-nominatie op. Hoewel het te ver gaat om Peek de enige drijvende kracht achter America te noemen, verdween bij mij de interesse na zijn vertrek. Alibi (1980)  was de laatste plaat die ik nog kocht.

Gelukkig was Peek nog van de partij op het album dat vandaag haar 50e verjaardag viert. Hideaway is het zevende album van America en bevat een dertiental eigen nummers.
Hideaway is misschien geen hoogvlieger zoals hun indrukwekkende titelloze debuut, en ook platen als Homecoming en Holiday weet ik meer te waarderen. Dat neemt niet weg dat Hideaway lekker weg luistert: prima folk- en poprock met een lage drempel.

"Amber Cascades" werd als single uitgebracht maar werd geen grote hit. Dat begrijp ik wel; het is juist een van de complexere nummers op de plaat, en direct ook een van mijn persoonlijke favorieten.
Ook "Jet Boy Blue" kan ik zeker waarderen. Verder blijft het twee kantjes lang wat braaf en vind ik het album eerlijk gezegd zwaar overgeproduceerd. Het is een prima plaat voor tijdens de afwas, maar geen album waar ik echt voor ga zitten.
Hij mag in de collectie blijven, maar valt voor mij toch in de categorie 'dertien in een dozijn'.

Jacques Romain Georges Brel

Het is vandaag de geboortedag van deze Vlaamse stemkunstenaar. Juist nu we net afgelopen zondag een geweldige Ronde van Vlaanderen hebben gehad staat Brel bij mij weer even aan. Dan moet ik altijd denken aan zijn schitterende "Mijn Vlakke Land". 
Zelf heb ik als wielertoerist meermaals de Ronde van Vlaanderen gefietst en geloof mij: er is NIKS vlak!

Koppenberg, Taaienberg, De Muur, De Eikenberg, De Kwaremont............er komt geen eind aan. De intensiteit waarmee Brel "Mijn Vlakke Land" de luidsprekers uit laat komen is echter wel heel overtuigend. Dat geldt ook voor andere Vlaamse nummers als "Marieke"

Aan de andere kant is een nummer als "De Nutteloze van de Nacht" weer een ondeugende drama komedie in één liedje. Ook het nummer "De Burgerij" kunnen we in die categorie plaatsen.
Niet zelden zorgde teksten van Brel voor opschudding tot zelfs het Belgische parlement.  

Brel kennen we natuurlijk niet alleen van zijn Vlaamse nummers en wereldwijd brak hij door met schitterende Franse nummers zoals "Le Moribond", "Rosa" en "Ne Me Quitte Pas".
Nummers die Brel zonder meer de status gaven van de beste niet Franse chansonnier. In mijn collectie geen vinyl van Brel, maar ik heb wel een heerlijke verzamel cd met maar liefst 24 pareltjes.

Sterke zwarte koffie erbij en genieten van deze heerlijke arbeidsvitaminen!

50 jaar Presence - Led Zeppelin

Na zes pareltjes was dit zevende album van Led Zeppelin toch een stukje minder. Verre van slecht, maar Presence haalt niet het niveau van de voorgangers en maakt dan ook geen aanspraak op de titel 'beste Zep-album'.

Welk album dat wél is, hangt natuurlijk sterk af van aan wie je het vraagt. Puristen kiezen vaak voor het debuut (1969), terwijl hardrockliefhebbers juist voor II (1969) gaan. Zelf ben ik een groot liefhebber van III (1970). Met "Immigrant Song" is er voor mij geen enkel ander album met zo’n geweldige opener. De combinatie met een aantal songs met stevige folk-invloeden spreekt mij enorm aan.

Veel fans noemen het titelloze vierde album (IV of Untitled) dan weer hun favoriete Zep-plaat, uiteraard vooral door "Stairway To Heaven". De albums Houses of the Holy (1973) en Physical Graffiti (1975) doen het erg goed bij fans die deze platen als 'signature albums' zien. Het is zeker waar dat de band zich hier in de volle breedte presenteert, op Physical Graffiti zelfs met oosterse klanken in het overweldigende "Kashmir".

Met het album Presence werd beslist weer een poging gedaan om te laten horen wat ze allemaal in hun mars hebben. Zowel kant A als kant B begint met een geweldig nummer. Kant A gaat van start met het ruim tien minuten durende "Achilles Last Stand". Van mij hadden ze met wat improvisatie de hele kant A vol mogen spelen met dit nummer, want de rest van deze kant zakt daarna toch wat in. Menig band zou er nog steeds jaloers op zijn, maar voor deze giganten is het een tikkie minder.

Kant B begint met het sterke "Nobody's Fault but Mine". Heerlijk hoe Page en Bonham het tegen elkaar opnemen. Het daaropvolgende "Candy Store Rock" doet voor mij kant B ineens volledig inzakken.
Ik heb niets tegen rockabilly en snap de wens om een breed album neer te zetten, maar het is wat mij betreft een matig nummer. Ook "Hots On for Nowhere" is met het 'la-la-la' een mager resultaat voor een topband als Led Zeppelin. De bijna tien minuten lange bluesy afsluiter "Tea for One" weet ik dan weer enorm te waarderen.

 
Het album is door een auto-ongeluk van Robert Plant onder grote tijdsdruk in elkaar gezet en dat hoor je. Presence bevat met "Achilles Last Stand", "Nobody's Fault but Mine" en "Tea for One" wel degelijk een aantal pareltjes, maar nummers als "Candy Store Rock" zorgen ervoor dat een 4/5 sterrenwaardering buiten bereik blijft.

De hoes is dan weer even briljant als alle andere hoezen van de band. De klaphoes wekt de suggestie dat je te maken hebt met een fotoalbum van de 'perfecte familie'. Achter het ontwerp van Hipgnosis zit echter een filosofische boodschap. Het inlegvel met de obelisk (ook wel 'The Object' genoemd) zal bij velen vragen oproepen. Wie echter goed naar de foto's kijkt, ziet dat die obelisk overal in miniformaat terugkeert. Het idee achter het zwarte zuiltje is dat Led Zeppelin er altijd is, ook al zijn ze er niet.

Voor mij zijn ze er sowieso altijd!

Hoewel mijn voorkeur naar andere albums uitgaat, is het vandaag toch echt de beurt aan Presence... en zo erg is dat nu ook weer niet. Integendeel!

50 jaar Amigos - Santana

Toen ik de film Woodstock had gezien, was ik direct om. Wat een energie, wat een enthousiasme en wat een vakmanschap! Santana is dan ook ruimschoots in mijn collectie aanwezig. Uiteraard heb ik de betere albums op vinyl en een paar verzamel-cd's doen het lekker als achtergrondmuziek.

Vandaag viert het album Amigos zijn 50e verjaardag. Amigos is het zevende studioalbum van Santana en de band behoorde op dat moment al tot de gevestigde orde. Hoewel "Let It Shine" de enige single is die van het album werd getrokken, is "Europa (Earth's Cry Heaven's Smile)" het nummer dat de meeste mensen zullen herkennen.
Dat het album Amigos tijdloos is, blijkt wel uit het feit dat nummers als "Europa" nog steeds worden gebruikt om documentaires en films kracht bij te zetten

Amigos is, samen met het album Abraxas uit 1970, absoluut mijn favoriete Santana-plaat. Authentiek, intens en voor liefhebbers van het betere gitaarwerk een waar cadeautje. 
Carlos Santana wordt volgend jaar 80, maar hij maakt nog steeds muziek en vorig jaar was er zelfs een beperkte Europese tour.

Wie een verzamelalbum te beperkt vindt, doet zichzelf een groot plezier door Amigos als een goede vriend in de collectie op te nemen!

Elton John en Aretha Franklin

Beide giganten zijn op 25 maart geboren. Aretha is in 2018 overleden, maar Elton maakt nog muziek en ondersteund veel nieuw talent.

Elton en Aretha hebben meermaals samen gezongen en op deze bijzondere dag er maar eens een opgezocht:

Leif De Leeuw Band plays The Allman Brothers Band

Gisteravond ben ik samen met een maatje naar een heerlijk concert in LantarenVenster in Rotterdam geweest. Vroeger zat ik bijna iedere week in 'De Lantaarn', maar op de nieuwe locatie was ik nog niet eerder geweest.

Op het programma stond een optreden van de Leif de Leeuw Band. Deze Nederlandse Southern Rockband had ik al eens eerder gezien en ik was toen erg onder de indruk. Dit keer stond er een volledige setlist van The Allman Brothers op het programma. Wie mijn blog vaker leest, begrijpt dat ik direct kaartjes heb besteld toen ik die aankondiging zag.

Zelf ben ik groot fan van The Allman Brothers. Het heerlijke gitaarwerk, het dubbele slagwerk, de mix van muziekstijlen en natuurlijk de soulvolle zang van Gregg Allman zorgen voor een unieke combinatie. Gregg kon ongelooflijk soulful zingen en dat zijn dan ook behoorlijk grote schoenen om te vullen.

Dat neemt niet weg dat de Leif de Leeuw Band een uitstekend optreden heeft gegeven. De mannen beheersen hun instrumenten tot in de puntjes en gecombineerd met hun enthousiasme en passie zorgde het zestal voor vuurwerk. Op zo’n moment neem je het graag voor lief dat concurreren met de echte Allmans een kansloze bezigheid is.

Zelf wist ik vooral de extra lange versie van "Jessica" enorm te waarderen. Ze maakten er een geweldige jam van, zonder de authenticiteit van het nummer geweld aan te doen. Ook de 'battle' tussen de twee drummers was een hoogtepunt en werd door het publiek luidkeels gewaardeerd. Extra genieten was het akoestische onderonsje tijdens "Little Martha". 
Verder kwamen uiteraard klassiekers als "Dreams", "Blue Sky", "Southbound", "Midnight Rider" en "In Memory of Elizabeth Reed" aan bod, waarna het enthousiaste publiek met de hit "Ramblin' Man" werd uitgezwaaid.

In juli staat de Leif de Leeuw Band op het North Sea Jazz Festival met een eigen setlist. Ik ga snel kijken of dat in de agenda past!

50 jaar Cry Tough - Nils Lofgren

Na het ijzersterke debuut uit 1975 kwam Nils Lofgren binnen een jaar al met een opvolger. Tussendoor was er nog een live-album (Back It Up!!) verschenen en speelde hij mee op Neil Youngs meesterwerk Tonight's the Night (1975).

Die beginjaren laten goed zien wat voor een druk baasje Lofgren is. Wat mij betreft is hij een zwaar ondergewaardeerde artiest: hij is een behoorlijke componist, een heerlijke zanger en een fenomenale gitarist. Het is dan ook niet vreemd dat grootheden als Neil Young en Bruce Springsteen regelmatig gebruikmaken van zijn diensten.

Lofgrens loopbaan schoot echt uit de startblokken toen hij in 1971 met de band Grin een eerste album uitbracht; in totaal zou hij vier platen met deze band maken. Om even een beeld te geven van zijn productiviteit:

• Grin: 4 albums
• Crazy Horse: 2 albums
• Neil Young: 10 albums
• Bruce Springsteen: 25 albums
• Solo: 30 albums!

Daarnaast is hij op talloze albums van andere artiesten te horen. Ondanks dit indrukwekkende cv krijgt Lofgren nog altijd niet de aandacht die hij verdient.

Ook de liefhebbers van gear kunnen hun hart ophalen bij Lofgren. Hij bezit een indrukwekkende collectie gitaren, met de nadruk op Fender. Ook de nodige Gibson gitaren en hebben we hem zelfs op het podium gezien met die markante Flying V. Verder gebruikt hij diverse Gretsch-modellen en die prachtige Martin D-18 die hij van Neil Young kreeg. Naast gitaren beschikt hij over een arsenaal aan versterkers en effectpedalen. Kortom: een vakman die elke "gitaarklus" met passie klaart.

Van het album Cry Tough heb ik de exacte releasedatum niet kunnen achterhalen, maar het verscheen in 1976 en is dit jaar dus precies 50 jaar oud. Het is een puike rockplaat met interessante muzikale wendingen. 
Die variatie is niet vreemd als je naar de credits kijkt: er heeft zich bijna een heel elftal (dertien man!) met de productie bemoeid. Dat is direct het enige minpunt van dit album. De nummers zijn stuk voor stuk sterk, maar de onderlinge cohesie laat daardoor soms wat te wensen over.

Paul Kantner: architect van de psychedelica

Deze medeoprichter van Jefferson Airplane had vandaag zijn 85e verjaardag kunnen vieren. Kantner rookte echter als een ketter en de wodka was niet aan te slepen. In die zin is het bijna een wonder dat hij alsnog 74 jaar is geworden.

Kantner overleed op 28 januari 2016, op exact dezelfde dag als Signe Toly Anderson. Zij was de eerste zangeres van Jefferson Airplane, maar stapte na iets meer dan een jaar uit de band vanwege haar zwangerschap. Ze werd vervangen door Grace Slick, die uiteindelijk het iconische gezicht werd van deze fenomenale psychedelische rockband.

De totale historie van Jefferson Airplane is een vrij complex verhaal. De band werd eind 1965 opgericht, maar hield het eind 1972 alweer voor gezien. Ze hadden op dat moment wel een serie legendarische albums gemaakt!

In 1974 volgde een doorstart als Jefferson Starship, een formatie die officieel nog steeds bestaat. Uiteraard met een deels andere bezetting. Om het nog complexer te maken: tijdens de Starship-jaren waren er ook nog twee reünieperiodes van de oorspronkelijke Airplane-formatie.

Om de verwarring compleet te maken, was er tussen 1985 en 1987 de KBC Band (Kantner, Balin, Casady). In die naam herkennen we direct drie kernleden van Jefferson Airplane, waarvan Kantner opnieuw de drijvende kracht was.

En de kers op de taart om het echt te laten duizelen speelde Kantner in 1969 én tussen 1987 en 1988 samen met enkele Airplane-leden in Hot Tuna. Dit was een meer blues georiënteerde band.

De belangrijkste verdienste van Paul Kantner blijft toch de oprichting van Jefferson Airplane. Hoe je het ook wendt of keert waren zij de wegbereiders van de psychedelische rock. Geen commercieel trucje zoals de Beatles, Stones en vele anderen dat in 1967 probeerden, maar authentiek!. Psychedelica zat in het DNA van de band en je zou bijna kunnen stellen dat die twee synoniem aan elkaar zijn.

Het debuutalbum Surrealistic Pillow van de uit San Francisco afkomstige band mag gerust gezien worden als de blauwdruk voor het genre. Een vijfsterren-album. Wie denkt dat er vijf betere psychedelische rockalbums bestaan, mag nu zijn vinger opsteken!

Voor nu kies ik voor een heerlijke dubbelaar met een overzicht van de Airplane-periode, inclusief een uitstapje naar Starship en twee nummers van Hot Tuna. Een ijzersterke compilatie!

Vier klassiekers voor de zaterdag

Voor veel mensen is de zaterdag de fijnste dag van de week. De zondag zit vaak vol plichtplegingen en de dag erna moet je alweer aan het werk. Daarom heb ik vier klassiekers met de zaterdag als thema opgezocht:

Every Night Is Saturday Night - Barrelhouse

Hoewel Cuby and the Blizzards en Livin' Blues de speerpunten van de Nederlandse blues-scene waren, heeft Barrelhouse verreweg de langste adem. Al 50 jaar maken ze uitstekende blues. Eind jaren 70 heb ik ze voor het eerst zien spelen en was direct fan.
Een aantal leden speelde eveneens in de begeleidingsband van Oscar Benton. Johnny en Guus Laporte heb ik in die context een paar jaar geleden mogen ontmoeten toen ze Oscar begeleidden bij een miniconcert. Helaas is Oscar in 2020 overleden. Barrelhouse houdt de Nederlandse blues voorlopig (vorig jaar gaven ze nog diverse concerten) nog hoog en maakt van iedere nacht een zaterdagnacht, zoals op "Hard To Cover" te horen is.

Saturday Night - Eagles
Wie weleens een concert van de Eagles heeft bezocht, weet dat deze mannen van een doordeweekse dag een feestdag kunnen maken. Ondanks de vele wisselingen in de bezetting, puilden de Eagles altijd uit van het talent. Het puilde echter ook uit van de ego’s met het nodige geduvel.
Op het album Desperado zingen ze "Saturday Night". Het was pas hun tweede album, maar wie goed naar dit nummer luistert, hoort de onderlinge strijd tussen de heren al doorschemeren.

Another Saturday Night - Cat Stevens
Cat Stevens speelt eigenlijk uitsluitend eigen materiaal, maar hij heeft een paar nummers van anderen opgenomen. "Morning Has Broken" (geschreven door Eleanor Farjeon) is verreweg de bekendste. Hoewel ik een groot fan ben van Cat Stevens, vind ik dat eerlijk gezegd een beetje een "zeiknummer". "Schrijf toch lekker je eigen liedjes," schreef ik ergens in 1972 al eens.
Over een andere cover ben ik dan weer wél heel enthousiast. In 1974 bracht Cat het nummer "Another Saturday Night" van Sam Cooke uit. Nu is het qua zang ondoenlijk om met Sam Cooke te concurreren, maar Cat gaf een heerlijk eigen en frisse invulling aan deze schitterende klassieker. Helaas is het nummer nooit op een regulier studioalbum verschenen; je bent dus aangewezen op de single of een verzamelalbum.

Saturday In The Park - Chicago
Misschien wel mijn favoriete zaterdagnummer. In een eerder stuk over multitalent Terry Kath beschreef ik al hoe een mooie zaterdag in Central Park de inspiratie vormde voor dit heerlijke nummer.
"Saturday In The Park" staat op het album Chicago V en is een liedje waar ik altijd megavrolijk van word. Zelfs op deze heel grijze zaterdag.

Fijne zaterdag!

International Day of Awesomeness

Voor de ultieme International Day of Awesomeness beperk ik mij even tot The Rolling Stones. Ik heb vijf nummers uitgekozen die echt binnenkomen op een manier van kicking doors! Hier zijn mijn vijf Stones-nummers die het "awesomeness-gevoel" wel heel lekker weergeven:

Start Me Up (Tattoo You, 1981)

Dit is wel een heel lekker begin van dit lijstje. Hoe Keith Richards dit nummer aanvangt, is echt met hele grote ballen. De riff is voor veel aankomende gitaristen een bron van inspiratie. Als je geen tijd hebt voor een goed ontbijt, is dit een heerlijk alternatief om jezelf voor een nieuwe dag op scherp te zetten.

 

Jumpin' Jack Flash (Single, 1968)
"I was born in a crossfire hurricane..." en een stukje verder: "I was drowned, I was washed up and left for dead...", gevolgd door de overwinning: "I was crowned with a spike right through my head." Awesomeness tot de tiende macht! Niet alleen de tekst is stoer, want muzikaal is "Jumpin' Jack Flash" na bijna 60 (!!!) jaar nog steeds een pareltje.

  

Bitch (Sticky Fingers, 1971)
De hoes van dit album waarop dit nummer te vinden is heeft natuurlijk al een heel hoge awesomeness factor! Album staat vol met geweldige nummers, maar even deze 'Bitch' eruit gepakt. Vanaf de eerste tonen zit het tempo er gelijk in en na een minuut springt de blazerssectie bij. Brutaal, rauw, stoer.............. en vooral awesome!
 

Street Fighting Man (Beggars Banquet, 1968) 

De oorspronkelijke titel van het nummer was "Did Everyone Pay Their Dues?", maar protesten rond de Vietnamoorlog zorgden voor een aantal aanpassingen. Het is beslist een stoer nummer dat je het gevoel geeft in opstand te komen. Een oproep tot verzet en mogelijk actueler dan ooit... of de kinderen in Iran daar wat aan hebben, valt helaas te betwijfelen.

 

Gimme Shelter (Let It Bleed, 1969)

Mijn favoriete Stones-nummer. Naast het heerlijke gitaarwerk is het natuurlijk ook de bijdrage van Merry Clayton die dit nummer episch maakt. Het is een van de nummers waar ik, als ik er echt voor ga zitten, nog steeds kippenvel van krijg. Awesome, awesome, awesome...

Een geweldig nummer, maar voor hoeveel mensen is een "shelter" op dit moment nog een optie?

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away

 

Note: Omdat "Jumpin' Jack Flash" niet op een regulier studio album heeft gestaan, heb ik gekozen voor de dubbel lp Stones Story uit 1976. Album was in Nederland een groot succes en stond vijf weken op nummer 1 in de album top 100. 

144 miljoen Euro!

50 jaar geleden kregen The Beatles een aanbod om voor 30 miljoen dollar een reünie te houden. Zoals bekend ben ik geen Beatles fan, maar vond het wel een heel interessant geven. In januari en februari 1976 verschenen hardnekkige berichten dat The Fab Four gestrikt zou zijn door concertpromotor Bill Sargent. 

Hoewel geen fan vond ik het wel een fascinerende ontwikkeling. 30 miljoen dollar! Ik had zelf net een stel B&W DM2A's luidsprekers gekocht. Toen iets van 1200 gulden een stel. Dat was voor mij een absurd bedrag en bij 30 miljoen dollar kon ik mij natuurlijk helemaal niks voorstellen.

 

Uiteindelijk werd het bod van Bill Sargent afgeslagen. Het zal niks met de hoogte van het bedrag te maken hebben gehad. Het viertal was gewoon op elkaar uitgekeken en waren alle vier met eigen projecten bezig:

 

Lennon zat mogelijk in een creatieve dip, want na het album Rock 'n' Roll ging het jaren duren voor er een opvolger kwam.

 

Paul McCartney was een stuk actiever en in de periode van dit monsteraanbod stond hij op het punt het album Wings at the Speed of Sound uit te brengen en een tournee in de VS te starten. Zelf ben ik vooral geen fan van McCartney. Waarschijnlijk een geweldige buurman en schoonzoon, maar ik verdraag zijn stem vrij slecht. Los daarvan zijn we het er toch wel over eens dat deze Wings at the Speed of Sound zwaar onder de maat is voor een klasbak (ik kan persoonlijke smaak en kwaliteit prima uit elkaar houden) als McCartney!

 

Mijn favoriete Beatle Harrison had in 1975 ook niet zijn beste werk afgeleverd. Extra Texture is een album waar het eerste de beste garagebandje jaloers op zou zijn, maar voor iemand als Harrison ook zwaar onder de maat.

 

Ringo Starr is altijd gezien als de minste van de vier, maar in 1976 zat hij voor mij toch het beste in z'n vel. Het verzamelalbum Blast from Your Past uit 1975 is gewoon echt heel goed! Uitstekend albums! Helaas werd die kwaliteit niet doorgezet op het album Ringo's Rotogravure dat later in 1976 zou verschijnen.

 

Als we eerlijk zijn is het waarschijnlijk een goed idee geweest dat The Beatles begin 1976 het aanbod van Bill Sargent hebben afgewezen.

Creatief zaten ze eigenlijk alle vier ver onder hun kunnen en het was waarschijnlijk een heel flauw concert geworden, waarbij de automatische piloot z'n werk had moeten doen.

 

Zelf weet ik van het viertal vooral de wat later albums te waarderen. Eigenlijk begint mij waardering pas bij het album Rubber Soul. Alles daarvoor zou ik nu een boyband noemen.

Het album Abbey Road is m'n favoriete album van het Liverpoolse gezelschap, maar ik mag ook graag naar hun laatste album luisteren: Let it Be.   

 

De 30 miljoen dollar die begin 1976 werd afgeslagen zou nu 144 miljoen Euro zijn. 

Een best bedrag!

 

De Gevangenisdirecteur

Morgen is het de geboortedag van Johnny Cash en dat is een mooie gelegenheid om het thema gevangenisplaten nog eens aan te snijden. Uiteraard moet ik er niet aan denken om zelf in de gevangenis te zitten, maar ik heb een enorme zwak voor platen die daar gemaakt zijn.

In de gevangenis zijn door de jaren heen heel wat albums opgenomen; tijdens optredens, maar ook in cellen of ontspanningsruimtes. Het zijn er bizar veel en het is opmerkelijk hoeveel country-artiesten daartussen zitten. Hier is een aantal bekende gevangenisalbums:

• B.B. King - Live in Cook County Jail
• B.B. King - Live at San Quentin
• Little Milton - Live at Westville Prison
• Jerry Garcia & John Kahn - Live at Oregon State Prison
• Sex Pistols - Live at Chelmsford Top Security Prison
• Sonny James - In Prison, In Person
• Big Mama Thornton - Jail
• John Lee Hooker - Live at Soledad Prison
• Glen Sherley - Live at Vacaville
• Freddy Fender - Inside Louisiana State Prison

Inmiddels zijn er honderden albums verschenen die - al dan niet met publiek - in een gevangenis zijn opgenomen. De meest bizarre gevangenisplaat is wel de bootleg van Charles Manson, met opnames die gemaakt zijn in San Quentin. De albumhoes van deze bootleg is een schaamteloze remake van de hoes van het meesterwerk Pet Sounds van de Beach Boys. Toevallig? Natuurlijk niet!

Hoe bijzonder sommige gevangenisplaten ook zijn, er is voor mij maar één wereldkampioen op dit gebied: Johnny Cash. Op 13 januari 1968 werden de opnames gemaakt voor de dubbelaar At Folsom Prison. Het album verscheen een paar maanden later en werd een megahit; in de VS haalde de plaat maar liefst driemaal platina.

Een jaar later deed Cash het nog eens dunnetjes over met het album At San Quentin. Ook dat album haalde in de VS driemaal platina. San Quentin is eigenlijk een verplicht album voor iedere collectie. Cash had er echter nog niet genoeg van en in 1973 verscheen het album På Österåker. Zoals de naam al doet vermoeden, is dit opgenomen in een Zweedse gevangenis.

Cash maakte het kwartet gevangenisplaten compleet in 2003 met het album A Concert Behind Prison Walls. Deze opnames stammen uit 1974 en zijn vastgelegd in de Tennessee State Prison. Op dit album horen we naast Cash ook Linda Ronstadt, Roy Clark en Foster Brooks. Het album is lang op de plank blijven liggen en een triest detail is dat het pas verscheen amper twee weken na de dood van Johnny...

Deze laatste twee albums zou ik nog graag aan mijn collectie toevoegen. Om vandaag stil te staan bij de geboortedag van Cash, zijn de eerste twee 'jail records' al een geweldig eerbetoon.

George Harrison

Het is vandaag de geboortedag van Harrison. Zoals ik op deze blog al vaker heb vermeld, ben ik verre van een fan van The Beatles, maar juist wel een heel groot fan van George Harrison.

Ik geniet nog regelmatig van zijn meesterwerk All Things Must Pass. Een set van drie elpees, wat in 1970 een primeur was; nog niet eerder had een soloartiest het aangedurfd een album uit te brengen met drie platen. Het is nog steeds een genot om naar te luisteren, met op dit album klassiekers als "Wah-Wah", "Isn't It a Pity", "Beware of Darkness", "What Is Life" en uiteraard "My Sweet Lord".

Harrison speelt op All Things Must Pass ook één cover, namelijk "If Not for You" van zijn vriend Bob Dylan. Het is diezelfde Dylan die nog geen jaar na het verschijnen van All Things Must Pass een belangrijke rol zou spelen in Harrisons mooiste project: The Concert for Bangladesh. Op het album speelt Dylan een set van vijf nummers, begeleid door zijn vrienden Harrison, Ringo Starr en Leon Russell.

De terechte hoofdrol van dit concert (het waren er eigenlijk twee) in Madison Square Garden lag toch bij initiatiefnemer George Harrison. Al het betere werk van Harrison komt langs, zoals "Here Comes the Sun", "Something", "While My Guitar Gently Weeps", "Beware of Darkness", "Awaiting on You All", "Wah-Wah" en uiteraard "My Sweet Lord". Tevens vertolkt Harrison het nummer "Bangla Desh", dat hij speciaal voor deze gelegenheid had geschreven.

Naast Harrison, Dylan en de reeds genoemde Ringo Starr en Leon Russell was er een groot aantal andere artiesten aanwezig, waaronder Eric Clapton, Billy Preston, Carl Radle en Ravi Shankar.

Mijn exemplaar van het album is helaas behoorlijk gehavend, maar mocht ik op een beurs eens een beter exemplaar tegenkomen, dan gaat deze zeker mee naar huis. Dit concert blijft immers een unieke mijlpaal in de geschiedenis van de moderne muziek en heeft dan ook model gestaan voor veel andere benefietconcerten.

 

Rusty Young

Vandaag had Rusty Young zijn 80e verjaardag kunnen vieren. Deze getalenteerde multi-instrumentalist overleed in 2021 op 75-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. Zijn overlijden betekende tevens het einde van Poco, de band waar Rusty de frontman van was.

Poco is een band die vooral countryrock speelde en in de VS een enorme populariteit genoot. Een uitstekende band in dit genre, die echter - in mijn ogen geheel ten onrechte - vooral in de schaduw van de Eagles stond.

In 1968 vormde Rusty Young (steelgitaar, dobro, banjo, zang) samen met Randy Meisner (bas en zang), George Grantham (drums en zang), Richie Furay (gitaar en zang) en Jim Messina (gitaar, bas en zang) de eerste samenstelling van Poco. 
Ook Gregg Allman maakte deel uit van de eerste repetities, maar de lange jams waar Gregg warm voor liep, zou hij bij Poco niet gaan vinden. Gregg vloog na een paar dagen vanaf de West Coast terug naar Macon, Georgia, om zich te voegen bij zijn broer Duane, die op dat moment bezig was The Allman Brothers Band uit de grond te stampen.

Furay en Messina waren op hun beurt vrijgekomen na het uiteenvallen van een andere grote band: Buffalo Springfield. Toch verliep ook bij Poco niet alles zonder slag of stoot; de eigenzinnige Meisner verliet de band al snel om zijn heil bij de Eagles te gaan zoeken. Hij werd in 1969 vervangen door Timothy B. Schmit, die uiteindelijk een paar jaar later óók naar de Eagles zou vertrekken.

Het is niet vreemd dat een band die ruim vijftig jaar aan de weg timmert, het nodige verloop kent. Toch heeft Poco door de jaren heen 'slechts' 22 verschillende bandleden gehad. Dat valt alleszins mee als je het vergelijkt met bands als Chicago en Santana. Rusty wist doorgaans de rust te bewaren, liet zich door vertrekkende bandleden niet van de wijs brengen en gaf tot aan zijn dood op energieke wijze vorm aan Poco.

Met negentien studioalbums en negen livealbums heeft de band een indrukwekkende erfenis achtergelaten. Daarnaast is er een karrenvracht (30 stuks!) aan officiële verzamelalbums uitgebracht. In de VS smullen de liefhebbers daarvan; net als bij Creedence Clearwater Revival krijgen de fans blijkbaar geen genoeg van het zoveelste verzamelalbum.

Voor bij de koffie heb ik een willekeurige stapel Poco-albums gepakt. Uiteraard heeft de band ook mindere platen gemaakt, maar het merendeel is heerlijke muziek die ik de hele dag kan horen.

50 jaar Silk Degrees

Vanaf het moment dat dit album verscheen, staat het in mijn lijstje met favorieten. In nul en geen tijd kende ik alle teksten uit mijn hoofd, wat overigens niet wil zeggen dat ik iemand een plezier doe als ik mee ga zingen.

Precies een jaar na de release van dit album moest ik in militaire dienst. Silk Degrees was toen nog steeds ongekend populair. Het album stond dan ook op een van de cassettebandjes die bij ons op de kamer werden gedraaid. Samen met albums als Year of the Cat (Al Stewart), Hotel California (Eagles), No Reason To Cry (Eric Clapton), The Pretender (Jackson Browne), Desire (Bob Dylan), Amigos (Santana), Rumours (Fleetwood Mac) en Black & Blue (The Rolling Stones) behoorde Silk Degrees tot de vaste playlist.

Allemaal redelijk laagdrempelige muziek, vooral bedoeld om de vrede op een kamer met tien testosteronbommen te bewaren. Vrede bewaren was officieel ook onze taak, maar eigenlijk interesseerde ons dat destijds geen ene moer. De kamer lag vol gasten uit alle hoeken van het land, maar we waren allemaal met hetzelfde bezig: welke sport, welke vrouwen, welke uitgaansgelegenheden, welke vakantie en vooral: welke baan na de diensttijd?

Omdat we vaak aan de kamer gebonden waren, vormde muziek een belangrijke rode draad. Zo er werd heel wat luchtgitaar gespeeld, waarbij regelmatig een FAL (aanvalsgeweer) als surrogaat-Fender Stratocaster diende. Helmen en lege bierblikjes zorgden voor de percussie en een nummer als "Lowdown" werd fanatiek meegezongen. Hoewel de context niet helemaal klopte, werd het nummer regelmatig ingezet om in tijgersluipgang over de vloer te gaan. Vooral als Boz ons het commando "Lowdown" gaf, staken we - vaak na het nodige bier - de draak met onze pelotonsergeant.

Velen zagen de dienstplicht destijds als een zinloze bezigheid. Toch vinden veel van die gasten van toen het nu een goed idee om jongeren iets mee te geven en ze een maatschappelijke bijdrage te laten leveren. Mocht de dienstplicht ooit terugkeren en jongeren weer avonden achter elkaar samen op een kamer zitten, dan is het wel te hopen dat de oortjes uitblijven.
Want samen een playlist maken om de avonden aangenaam te maken, is misschien wel een van de mooiste vormen van teambuilding.

Deze Silk Degrees - die de derde vrijdag van februari 1976 verscheen - heeft daar destijds zeker bij geholpen!