Zo'n titel is eigenlijk een pure clickbait, want wat is 'compleet'? In mijn ogen ben je dat als je alle officiële studio-albums van een artiest of band in de kast hebt staan. Verzamelalbums vormen doorgaans een onoverzichtelijke jungle, waarbij veel releases niet eens door de artiest zijn goedgekeurd. Met live-albums is het meestal niet veel beter.
Van The Rolling Stones bestaat er een schier oneindige reeks verzamel- en live-platen, maar voor mij is het simpel: het studio-album is de weergave zoals die destijds echt bedacht en bedoeld was. Zowel qua uitvoering per nummer als qua samenstelling van de tracklist per album.
In de beginjaren van de moderne popmuziek was het overigens wel gebruikelijk dat er in de VS een andere tracklist werd gehanteerd dan in de UK en Europa. In een eerdere blog (The Rolling Stones: De rommelige Decca-jaren) ben ik daar al eens wat dieper op ingegaan.
Vanaf het einde van de lagere school was ik al veel meer een Stones-fan dan een Beatles-liefhebber. Voor mij waren de Stones net wat ondeugender. Zowel in hun doen en laten als in de muziek die ze maakten. Eenmaal op de middelbare school nam ik een bijbaantje om mijn muziekhobby te bekostigen. Het allereerste album van de Stones dat in mijn collectie belandde, was Exile on Main St.. Die plaat heeft destijds dagenlang op repeat gestaan; ik was op slag verslaafd.
Nog steeds gaat er wekelijks wel een plaat van de Stones op de draaitafel, maar de laatste paar albums hebben het vuur naar ongekende hoogte opgestookt. Wat mij betreft zijn die platen ook meteen een masterclass "omgaan met ouder worden". Is het allemaal perfect? Welnee, het gaat om dóén en lol hebben in wat je maakt!
Dat hernieuwde enthousiasme zorgde er ook voor dat ik mijn Stones-collectie definitief compleet wilde maken. Daarbij beperkte ik me dus tot de studio-albums, maar ik wilde wél zowel de UK- als de US-varianten hebben. Dan kom je in totaal uit op 32 albums. Prima te overzien, en een hobby mag ten slotte geld kosten.
Dat laatste is waar, maar ik probeer natuurlijk wel een beetje slim te shoppen. Zo kon het gebeuren dat de Amerikaanse versie van Between the Buttons als allerlaatste de gelederen kwam versterken.
Het album kwam dinsdag al binnen, maar helaas lag ik op dat moment hoestend en proestend in bed... Het is me werkelijk nog nooit overkomen dat een pakketje met een elpee erin drie volle dagen heeft liggen wachten voordat het werd opengemaakt!
Voor een verzamelaar is niets zo frustrerend als het niet wil lukken om een verzameling compleet te krijgen. Aan de andere kant: er is bijna niets zo beangstigend als wanneer een verzameling wél compleet is! Het zwarte gat waar je dan in belandt, is eindeloos diep... Je merkt het al, de koorts is nog niet helemaal verdwenen!
Ga ik nu alsnog jagen op alle live- of verzamelalbums van de Stones? Nee, zeker niet. In de kast staan al een stuk of twintig live-platen en een tiental verzamelaars, en zo vind ik het mooi geweest. Als ik nog eens een leuk live-album voor een prikkie tegenkom neem ik 'm mee. Voorwaarde is wel dat dan de setlist heel afwijkend moet zijn of het een registratie van een concert waar ik zelf bij ben geweest.
Voor nu: eerst maar eens kop-staart de héle studio-collectie afstoffen en op de draaitafel leggen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten