Het allereerste live-album van Lynyrd Skynyrd viert deze maand zijn vijftigste verjaardag. Het zou helaas ook het enige live-album worden voor het fatale vliegtuigongeluk op 20 oktober 1977. Daarmee is deze dubbele elpee een waar monument geworden in de roemruchte historie van de band.
Het album werd in juli 1976 opgenomen in het iconische Fox Theatre in Atlanta. Dat is een zaal voor zo'n 4.000 tot 5.000 toeschouwers en dus relatief intiem, want de band speelde in die tijd al regelmatig voor massa's van meer dan 100.000 man. Die wat kleinere setting heeft echter een ontzettend positief effect gehad op de geluidsopnames.
De muziekpers was aanvankelijk wat lauw en bleef in de recensies vaak steken op drie sterren. De fans dachten daar gelukkig heel anders over en gaven de plaat probleemloos vier, met de nodige uitschieters naar vijf sterren.
Zelf ben ik geen uitgesproken Lynyrd Skynyrd-diehard en je zult me niet snel in een band-T-shirt zien lopen. Ik heb zes albums van ze in de kast en dat mogen er best tien worden, maar ik heb hier geen last van de verzamelneurose die ik wel voel bij Neil Young, The Rolling Stones of The Allman Brothers Band.
Dat neemt niet weg dat ik het een fenomenale band vind, waarbij ik dan wel doel op de oorspronkelijke bezetting. Min of meer de club zoals die op One More From the Road te horen is. Op de hoes staat trouwens een leuke woordspeling op het bekende café-gezegde: One More FOR the Road.
De plaat bevat een aantal van mijn absolute favorieten, zoals "Tuesday's Gone", "Saturday Night Special" en natuurlijk "Free Bird". "Tuesday's Gone" is wat mij betreft een van de mooiste country-soul nummers ooit geschreven, en deze live-versie is heerlijk intens. Dat geldt evengoed voor het stevige, strakke en lekker uptempo "Saturday Night Special". En "Free Bird" is met dat weergaloze gitaarwerk uiteraard een absolute no-brainer.
De band speelt op de plaat vooral eigen werk, maar trakteert ook op een paar geweldige covers. Zo is er een heerlijke interpretatie van het nummer "Call Me the Breeze" van J.J. Cale. Ook brengen ze een ruim acht minuten lange versie van "T for Texas". Dat nummer komt oorspronkelijk uit de legendarische Blue Yodel-reeks van Jimmie Rodgers, die daar begin vorige eeuw furore mee maakte.
De band gebruikt het nummer even om op een heel fijne manier gitaarles te geven. Smullen!
Lynyrd Skynyrd was overigens niet de enige die het werk van Rodgers oppakte: ook Johnny Cash, John Fogerty, The Everly Brothers en Wanda Jackson wisten zijn repertoire enorm te waarderen.
Verder spelen ze een eigen versie van "Crossroads", van blueslegende Robert Johnson die het nummer in de jaren 30 opnam. Het nummer werd later natuurlijk gigantisch beroemd door Eric Clapton met Cream, maar is inmiddels door talloze artiesten vertolkt en mag met recht gezien worden als een van de allergrootste bluesklassiekers. Lynyrd Skynyrd gooit er tijdens dit optreden een heerlijk, eigen zompig sausje overheen.
Als je een zwak hebt voor Southern rock, dan is dit album wat mij betreft een absolute verplichte kost. Lynyrd Skynyrd zoals we ze na die zwarte dag in oktober 1977 helaas nooit meer zouden horen!
Vier sterren? Voor mij toch zeker een halfje extra!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten