Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat Long May You Run verscheen. Stephen Stills en Neil Young zijn natuurlijk allebei geweldige muzikanten, liedjesschrijvers en performers. Het zijn echter ook twee enorme ego's, en samen in één studio of op één podium: dat moest simpelweg nooit te lang duren.
Dat begon al bij Buffalo Springfield, toen het tweetal voor het eerst serieus samen muziek maakte. Het leverde drie puike albums op, maar de laatste plaat kreeg niet voor niets de veelzeggende titel Last Time Around. Buffalo Springfield was nog op tournee, maar Neil had het wel gezien en werd voor de resterende optredens vervangen door David Crosby.
Crosby zou daarna verder optrekken met Stephen en vormde samen met Graham Nash het supertrio Crosby, Stills & Nash. Hoewel hun close harmony geweldig was, wilde Stills toch meer power in de band. Namen als Jimi Hendrix en Steve Winwood kwamen voorbij, maar uiteindelijk was de muzikale liefde voor Neil Young toch te groot.
Crosby, Stills, Nash & Young was geboren, maar ook dat hield niet lang stand. Na het fenomenale meesterwerk Déjà Vu (1970) lag het viertal elkaar alweer digitaal en fysiek in de haren. Wel verscheen in 1971 nog het fantastische livealbum 4 Way Street. Ook die naam was ongetwijfeld niet zomaar gekozen. Hoewel het viertal later nog een paar keer samenkwam voor optredens en wat albums, haalden ze nooit meer het magische niveau van Déjà Vu en 4 Way Street.
Crosby en Nash zochten elkaar wel wat vaker op, wat een aantal erg leuke albums opleverde. Of Stills en Young zich daardoor lieten inspireren weet ik niet, maar een echte hoogvlieger is dit eenmalige tussendoortje van The Stills-Young Band niet geworden.
Is de plaat dan slecht? Nee, zeker niet. Drie sterren is het album gerust waard, maar voor dit immens getalenteerde duo is het simpelweg onder de maat. Stills zat destijds ook niet in de allerbeste periode van zijn carrière; de solo-albums van vlak voor en na deze samenwerking waren niet echt denderend. Young had daarentegen net zijn geweldige Ditch Trilogy afgeleverd. Het is lastig om er een wedstrijd van te maken, maar de twee zaten simpelweg niet op eenzelfde piek. Neil maakte de bijbehorende tournee dan ook niet af (hij stapte halverwege op en liet Stills achter met een telegram), waardoor Stephen wel een héél nare déjà vu gehad zal hebben...
De titelsong van Long May You Run is overigens verre van een slecht begin. Ook de andere nummers van Young, zoals "Midnight on the Bay", "Ocean Girl" en "Fontainebleau", kan ik uitstekend hebben. Van Stills vind ik vooral "Guardian Angel" een fijne bijdrage, maar zijn overige tracks zijn wat mager. Daar waar de twee elkaar in het verleden meermaals wisten te inspireren tot magische hoogtes, lukte dat dit keer simpelweg niet. Dat voelden ze zelf blijkbaar ook, en het is bij dit ene album gebleven.
Leuk detail: in april 2023 stonden de twee nog samen in het Greek Theatre in Los Angeles tijdens het 'Light Up the Blues'-benefietconcert. Een jaar later op 5 oktober 2024 deelden ze opnieuw het podium tijdens het Harvest Moon Benefit Concert. Ze speelden toen een geweldige set van een uur met nummers van Buffalo Springfield en CSNY. Als uitsmijter speelden ze "Rockin' in the Free World", waarbij ze gezelschap kregen van John Mayer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten