Een genie, een geweldige zanger, een uitstekende muzikant, een briljante songwriter én ook nog eens acteur. Glenn Frey was als een van de oprichters een van de absolute smaakmakers van de Eagles.
Zelf was ik destijds een early adopter van die heerlijke West Coast-sound. Toen in de zomer van 1972 hun titelloze debuutalbum verscheen, was ik gelijk verkocht. Mijn directe omgeving dacht daar destijds heel anders over en ging er simpelweg van uit dat het wel bij die ene plaat zou blijven.
Overigens hebben de bandleden er in de jaren daarna zelf ook genoeg aan gedaan om het voortbestaan van de band flink te bedreigen. Enorme ego’s, onderlinge ruzies, hijgerige fans, opdringerige platenbonzen, drank en drugs vormen nu eenmaal een giftige combinatie als je de boel bij elkaar wilt houden.
Gelukkig zijn de Eagles nooit zo’n 'duiventil' qua bezetting geworden zoals hun genre-genoten Poco. Wellicht is de grotere consistentie wel een belangrijke reden waarom de Eagles wereldwijd mega-populair zijn geworden en Poco eigenlijk alleen in de VS doorbrak. Wat mij betreft maakt Poco muzikaal nauwelijks mindere muziek in dit genre. Daarnaast werden ze = uiteindelijk zelfs hofleverancier van bassisten voor de Eagles!
Hoewel de ego's bij de Eagles het gelukkig nog een aantal albums hebben volgehouden, vind ik de immense populariteit van de band en de omvang van hun catalogus achteraf niet helemaal met elkaar in balans. Dan ben ik toch wat meer onder de indruk van 'concurrent' Poco, die over een veel langere periode een uiterst consistente en veel uitgebreidere catalogus heeft opgebouwd.
Laat even helder zijn ik ben een mega fan van de Eagles. Heb ALLE albums maar vind het commercieel succes tussen de Eagles en Poco onwaarschijnlijk fascinerend!
In de periode dat de Eagles op hun gat lagen, maakten nagenoeg alle leden een of meerdere soloalbums. Zo ook Glenn Frey, die vandaag zijn 78e verjaardag had moeten vieren. Door diverse gezondheidsproblemen is Frey helaas jammerlijk slechts 67 jaar geworden. Veel te jong, maar hij heeft wel een onvergetelijke en indrukwekkende muzikale erfenis achtergelaten.
Vandaag draai ik even geen album van de Eagles. Om stil te staan bij dit geweldige talent heb ik gekozen voor een soloalbum van Frey zelf: The Allnighter.
The Allnighter is de tweede soloplaat van Frey en verscheen in 1984. Het is een prima album, maar zoals bij bijna alle solo-uitstappen van Eagles-leden mist het toch net die ene (misschien wel twee) ster in vergelijking met wat ze als groep maakten. Het is goed, misschien zelfs wel héél goed, maar niet uitmuntend. Die magie van die extra gitaar en de iconische samenzang kopieer je simpelweg niet zomaar naar een soloalbum.
Dat neemt niet weg dat je als echte Eagles-fan van ieder bandlid wel een soloplaat in de kast hoort te hebben staan. Dan is The Allnighter zeker geen foute keuze. Van zijn vijf soloalbums van Frey krijgt dit album over het algemeen zowel bij de media als bij de fans de hoogste waardering.
Een weergaloos grote artiest, die we na al die jaren nog altijd enorm missen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten