Energiewonder Ron Wood in Paradiso

Toen de aankondiging kwam dat Ron Wood een concert zou geven in Paradiso, liet ik die in eerste instantie aan mij voorbijgaan. Het optreden stond immers precies gepland direct na onze vakantie naar Sri Lanka. Onhandig qua planning, en zo'n reis haalt toch een flinke hap uit het vakantiebudget.

Maar met nog een week te gaan op onze vakantie, kreeg ik een appje van dochterlief. Haar buurman bleek kaarten te hebben voor het concert van Ron Wood, maar kon zelf niet gaan. Hij had bij mijn dochter aangebeld omdat zij en haar man grote muziekliefhebbers zijn en regelmatig festivals afstruinen. Hoewel de buurman er niks aan hoefde te verdienen, waren de kaartjes voor het jonge stel toch nét wat te prijzig voor een optreden van twee uur.

Mijn dochter sprong er echter meteen bovenop en liet haar buurman weten dat haar vader (ik dus) een gigantische Stones-fan is. Zo kon het gebeuren dat ik, vlak na de klim van de Pidurangala-rots, op mijn hotelkamer zat te appen om de concertkaarten over te nemen!

In Sri Lanka had ik tot dat moment nauwelijks geld uitgegeven, want we aten vaak op plekken waar de locals komen en dan ben je voor onder een tientje klaar. Het is ergens wel confronterend dat ik in drie weken tijd aan lunch en diner in Sri Lanka minder heb uitgegeven dan aan twee kaartjes voor Ron Wood! Maar goed: het eerste maakte het tweede wel weer mogelijk, en we hebben er achteraf absoluut geen spijt van.

Ik zag Wood voor het eerst spelen tijdens het legendarische Stones-concert in het Zuiderpark in 1976. Dat is inmiddels precies 50 jaar geleden! Wood was toen officieel nog geen vast bandlid, maar eigenlijk was het destijds al een gelopen race: niet veel later dat jaar werd hij formeel gedoopt tot Rolling Stone.

Zijn reputatie maakte hij gisteravond meer dan waar. Wood is misschien geen geweldige zanger, maar gitaarles hoef je hem absoluut niet meer te geven. Om zijn zang wat te ondersteunen, had hij twee fantastische zangeressen meegenomen. De avond werd een grote ode aan de historie van de rock-'n-roll, waarbij ook invloeden uit de blues, r&b en country ruimschoots de ruimte

Wood is nog steeds een energiewonder en dit concert bevatten integraal een kuurtje tegen de ouderdom. Ergens te oud voor zijn zit in je hoofd en niet in dat van een ander!

Nummers van de Stones, Dylan, The Faces, Chuck Berry werd met zeer groot enthousiasme aan elkaar gespeeld. Geen lange intropraatjes. Wood komt prima uit zijn woorden, maar deze gast wil maar één ding: lekker muziek maken.

Als ik naar een concert ga hoef ik geen perfectie. Als ik dat wil zet ik de plaat wel op. Bij een concert wil ik muzikanten zien die lol hebben in wat ze doen. Gisteravond was Wood daar de overtreffende trap van! Hulde!