Terry Kath

Een van de oprichters van de legendarische band Chicago. Terry zou vandaag jarig zijn, maar een gruwelijk ongeluk met een vuurwapen zorgde ervoor dat hij zijn 32e verjaardag niet heeft gehaald.
Alle aanwijzingen wijzen erop dat het geen zelfmoord of moord was, maar een fataal incident uit misplaatste baldadigheid. Hoewel er op het bewuste feestje ongetwijfeld drank en drugs in het spel waren, was Terry als muzikant nog lang niet klaar.

Chicago fans van het eerste uur zullen zijn dood om meerdere redenen enorm betreuren. In de eerste plaats horen jonge mensen niet dood te gaan, maar Terry drukte zijn stempel toch wel heel nadrukkelijk op de band.
Na de dood van Terry heeft Chicago een enorme transitie doorgemaakt, Chicago had zich tot dan heel specifiek als jazzrockformatie ontwikkeld. Soms wat meer rock dan jazz en dan was de jazz weer wat meer dominant.
Terry overleed 23 januari 1978 en voor mij zijn de platen die Chicago daarna heeft gemaakt veel minder boeiend. Nog steeds goeie muziek, maar meer gewone rock en zelfs pop.
 

Chicago debuteerde in 1969 met hetr meesterwerk Chicago Transit Authority (links op foto). Opmerkelijk hierbij was dat het om een dubbelalbum gaat.
Dubbelalbums waren in die tijd sowieso nog niet erg gebruikelijk, laat staan als debuutalbum.
Het album werd overladen met lovende recensies, wat eigenlijk gold voor alles wat Chicago de eerste 10 jaar heeft uitbracht.
Heel fraai is het vijfde album (rechts op foto) wat simpelweg Chicago V is genoemd. Voor wie een 'wolkje jazz' door de rock weet te waarderen een album om duimen en vingers bij af te likken.

Het album behaalde in de hitlijsten in de VS een heel opmerkelijk resultaat. Zowel in de gewone albumhitlijst als in de jazzhitlijst wist het album de eerste plaats te halen.
In een paar maanden goud ,maar daarna bleef het album verkopen, verkopen en verkopen en leverde in de VS uiteindelijk tweemaal platina op. Dat is evenveel als het vijfde album van The Beatles in de VS!

Wie nog niet zoveel  fusion of jazzrock heeft geluisterd zal even aan het album moeten wennen, maar heb je de blazers een paar keer gehoord zal je ze zeker gaan waarderen.
Een geweldig voorbeeld is de hit "Saturday in the Park". De inspiratie voor dit nummer kwam voort uit de muzikanten die in Central Park (NY) speelden. Het is een nummer waar je (ik in ieder geval wel!) ontzettend vrolijk van wordt, ook al blijft het triest dat Terry Kath ons veel te vroeg heeft verlaten. Luister daarnaast ook eens goed naar het door Terry geschreven "Alma Mater".

Marty Balin

Vandaag is het de geboortedag van een van de oprichters van Jefferson Airplane. Marty overleed in 2018 nadat hij te maken had met een enorme reeks zeer nare kwalen. Sommige waren het gevolg van een open hartoperatie die hij eerder had ondergaan.

Marty was zanger, gitarist, songwriter en producer. Hij kende dus het hele scala van idee tot een afgerond product. Helaas kende Marty ook de andere kant van de Rock scene. Zo is hij eens in elkaar geslagen door de Hells Angels, die in de jaren 60-70 veelvuldig bij rockfestivals aanwezig waren. Soms zelfs ingehuurd als beveiligingsdienst.

Ook kreeg Marty te maken met veelvuldig cocaïne gebruik in zijn directe omgeving. De dood van Janis Joplin was voor Marty het breekpunt en het moment om een andere weg in te slaan.
Dat deed hij begin jaren 70 en verliet hij Jefferson Airplane. Hoewel de band een mega succes was koos Marty voor een eigen koers, ver weg van de cocaïne en bijbehorende ellende.

Totaal maakte hij ruim een dozijn solo albums, die nogal wisselen van kwaliteit. Ik heb ze niet allemaal gehoord maar er zitten een paar minderen tussen maar ook een paar pareltjes.
Aanraders zijn beslist zijn debuut Balin uit 1981 en de verzamelaar Balince uit 1990. 
Dat laatste album bevat een aantal niet eerder uitgebracht nummers. Daaronder ook een aantal nummers van de Jefferson Airplane en de KBC band waar Marty eveneens deel van heeft uitgemaakt. Helaas is het album Balince alleen op CD verschenen maar het is dik de moeite!

Marty bleek geen hardvochtig mens te zijn, want hij was beschikbaar voor een reünie van Jefferson Airplane. Ook bij Jefferson Starship - wat begin 70er jaren het vervolg werd op Jefferson Airplane - heeft Marty nog een tijdje gespeeld. 

Marty had blijkbaar teveel genoten van zijn eigen koers en naast muziek maken wilde hij ook tijd voor gezin en schilderen. Marty had (die is er misschien nog) ook een eigen galerij welke te pas en te onpas ook als studio en voor minioptredens werd gebruikt.

Marty Balin was in alle opzichten een kleurrijke gast in de geschiedenis van de moderne muziek.

International Day of Peaceful Coexistence

Deze dag werd in 2017 door de VN officieel uitgeroepen om de nadruk te leggen op het samenleven in vrede, tolerantie en solidariteit, ongeacht verschillen in cultuur of religie.

Naast de vele oorlogen en dreiging ervan is er - ook in Nederland - nog steeds heel veel ruimte voor verbetering op het gebied van vreedzaam samenleven. 

In de muziek zijn thema's als vrede, solidariteit en tolerantie dan ook zeer dankbare onderwerpen. Als arbeidsvitamine heb ik even een pakkend lijstje gemaakt

 
"Imagine" - John Lennon - Velen van ons zullen gelijk hun vinger opsteken en aan dit prachtige nummer denken. Door de grote bekendheid is het misschien wel hét anthem voor een vreedzame samenleving.

 

"A Change Is Gonna Come" - Sam Cooke - voor mij is dit de signature song van Cooke. Het is een intens nummer en bij het woord river in de eerste regel staat het kippenvel al op m'n armen.

Het nummer is door vele grote artiesten gecoverd zoals Bob Dylan, Aretha Franklin, The Allman Brothers, The Band, Otis Redding en James Taylor. Zelfs nieuwe bands zoals Greta van Fleet hebben het nummer in hun catalogus opgenomen.

Een briljant meesterwerk wat tragisch genoeg enkele dagen nadat Cooke werd vermoord op single verscheen.

"Peace Train" - Cat Stevens -  als dromerige puber vond ik dit een van de beste oproepen tot vrede. Veel liedjes met dit thema zijn wat aan de langzame kant en het ritme van "Peace Train" gaf mij het gevoel dat we wel een beetje tempo mogen maken. Helaas is dat gevoel de laatste 3-4 jaar alleen maar sterker geworden.

 

"Turn! Turn! Turn!" - The Byrds -  Nummer is van de hand van legende Pete Seeger die daarvoor een stevige greep in de bijbel heeft gedaan. Dat maakt het niet minder treffend:

 

A time to gain, a time to lose
A time to rend, a time to sew
A time for love, a time for hate
A time for peace, I swear it's not too late

 

Als groot fan van Neil Young en Bob Dylan kan ik deze twee giganten natuurlijk niet overslaan in dit blogje. De keuze bij beide is uiteraard enorm, maar ik kies even voor Neil met een nummer van Bob.

Op het album Weld van Neil Young & Crazy Horse trakteren ze het publiek op een zeer intense versie van "Blowin' in the Wind". Tijdens de opening lijkt Neil een battle aan te gaan met de legacy van Jimi Hendrix, maar zodra de bijna verscheurende zang is ingezet wordt duidelijk dat het een battle tegen oorlog is.

"What’s Going On" - Marvin Gaye - Afgelopen weken biechtte ik op dit album pas wat later te hebben ontdekt. Het verscheen in de periode toen ik net belangstelling voor muziek kreeg. Voor een dromerige, maar ook wat rebels puber was er muzikaal zoveel te ontdekken. Begin jaren 70 kwam ik oren en vooral tijd te kort om al dat moois te leren kennen. Toen ik een periode aan bed was gekluisterd heb ik werkelijk honderden songteksten uit zitten pluizen. Vooral van Bob Dylan en als je dat pad bent ingeslagen ben je wel even aan de beurt. Uiteraard verkende ik ook vele andere artiesten en niet veel later heb ik Marvin Gaye weten te omarmen en ook ik vraag mij af: What’s Going On?

 

50 jaar Station to Station

Het tiende album van Bowie, waarop hij maar weer eens liet horen hoe veelzijdig hij was. De op voorganger Young Americans (1975) ingeslagen weg wordt verder uitgediept met heerlijke r&b en blue-eyed soul, zonder de artrock helemaal los te laten.

Van het album zijn diverse singles getrokken, waarvan "Golden Years" de grootste hit werd. Dit nummer kan ook worden gezien als de brug naar voorganger Young Americans.

Hoewel Station to Station absoluut 4 of 5 sterren verdient, kunnen we een deel van dit album ook beschouwen als de opstap naar de fenomenale Berlijnse Trilogie (Low, “Heroes” en Lodger).

Hoewel ik maar een beperkte Bowie-collectie heb, beschouw ik hem toch als een van de grootste - zo niet dé grootste - rockartiesten die we hebben gehad. Meermaals heb ik op deze blog zijn diversiteit binnen, maar ook buiten de muziek geprezen. 
Een creatieve visionair die helaas veel te vroeg van ons is heengegaan.

Soms is een station ook gewoon een eindstation...

Steve Earle 71 jaar

Wat een heerlijke stem en wat brengt de vandaag jarige Steve toch een prachtige mix van rock, folk en country. Door vaklui wordt hij bestempeld als countryrock, alternative country, outlaw country, contemporary folk en rootsrock.

Hij is zelf overigens een op en top vakman, maar als je hem in een park tegenkomt, geef je hem waarschijnlijk je laatste euro. Steve geeft duidelijk niet veel om zijn uiterlijk; de focus ligt volledig op het maken van muziek.

Dat maken van muziek gaat hem echt geweldig af. Sinds Steve in 1986 zijn debuut maakte, staat de teller inmiddels op 21 studioalbums, ruim 30 singles, 8 verzamelalbums en een handjevol live-albums. Wie Steve wil zien, wordt ook op zijn wenken bediend: er is keuze uit maar liefst 20 officiële muziekvideo's.

Zelf heb ik om de een of andere vage reden Steve pas heel laat leren kennen. Dat terwijl mijn collectie toch ruim voorzien is van countryrock, rootsrock en folk in allerlei varianten. Inmiddels heb ik al een paar jaar de smaak te pakken en groeit mijn waardering voor Steve bij ieder album dat ik beluister. Via streaming heb ik een groot aantal van de albums van Steve inmiddels een keer gehoord, en een paar albums wil ik graag als luistertip meegeven:

• Guitar Town (1986): Wat een debuut! Terecht beloond met twee Grammy-nominaties.

• Copperhead Road (1988): Meer (stevige) rock; Steve laat als geen ander horen hoe je muziekstijlen moet blenden.

• Train a Comin' (1995): Na een pauze van vijf jaar was dit een heerlijk ingetogen doorstart.

• El Corazón (1997): Zoals de titel al zegt: recht uit het hart. Dat is direct een krachtige aanbeveling!

• The Mountain (1999): Samen met de Del McCoury Band brengt Steve een ode aan bluegrass-grondlegger Bill Monroe. Wie deze muziekstijl waardeert, zal zeker genieten van deze "zijstap".

• The Revolution Starts Now (2004): Deze Grammy winnaar staat vol heerlijke muziek, maar zoals de titel al doet vermoeden, bevat het vooral een flinke dosis maatschappelijke betrokkenheid.

Voor bij de koffie houd ik het even op een bijzondere uitgave, namelijk Townes: The Basics. Eigenlijk is dat alleen de tweede plaat van het dubbelalbum Townes uit 2009. 
Ik heb deze plaat ooit ergens uit een bak getrokken toen ik nog totaal geen inzicht had in de discografie van Steve. Het is meer dan een prima plaat, maar ik ben inmiddels natuurlijk gruwelijke benieuwd naar de eerste plaat van dit album.

Snel maar weer een naar eens platenbeurs! 

Steve, Happy Birthday!

50 jaar Frampton Comes Alive!

Volgens mij kende ik in de jaren 70 niemand die dit album niet had staan. Het is natuurlijk ook vrij toegankelijke muziek. Van het album werden maar liefst drie singles getrokken; vooral "Show Me the Way" en "Baby, I Love Your Way" werden grote hits.

Op het moment van de opnames in 1975 voor deze Frampton Comes Alive! had Frampton vier studioalbums op zijn naam staan. Dat was waarschijnlijk niet gelukt zonder de hulp van David Bowie. Frampton en Bowie waren schoolvrienden en Bowie schijnt een belangrijke rol te hebben gespeeld bij de start van Framptons muzikale carrière.

Toen Frampton eenmaal de weg naar de studio en de podia had gevonden, werd hij door grote namen vooral vanwege zijn gitaarspel maar wat graag ingehuurd. Zo speelde hij bij George Harrison, Ringo Starr, Harry Nilsson, Jerry Lee Lewis en de Bee Gees.

Frampton is een prima liedjesschrijver, zanger en gitarist, maar ook een artiest die van experimenteren houdt. Op deze Frampton Comes Alive! zet hij een paar keer de Talkbox in, die we in Nederland ook wel kennen als de 'jappiotube'.

Frampton Comes Alive! mogen we gerust beschouwen als een van de klassiekers onder de live-albums. Het album gooide in een groot aantal landen hoge ogen en in de VS behaalde het zelfs acht keer platina. Daar moeten we wel een kanttekening bij maken: voor een platinastatus in de VS werd in die jaren het aantal verkochte platen geteld. Omdat deze Comes Alive! een dubbelalbum is, werd de status platina al bereikt bij 500.000 verkochte exemplaren (omdat dit één miljoen platen waren).

Uiteindelijk gingen er vier miljoen exemplaren over de toonbank. Vier miljoen albums dus, maar acht miljoen platen, wat resulteerde in acht keer platina. Door streaming heeft de RIAA, die in de VS verantwoordelijk is voor deze tellingen, het mechanisme voor gouden en platina platen er overigens niet makkelijker op gemaakt.

Of het nu vier of acht keer platina is, doet er eigenlijk niet toe, want vier miljoen is al een absurd aantal. Zeker voor die tijd, want tussen 1975 en nu is het aantal luisteraars in de VS met 60% gestegen!

Zoals je ziet, neem ik in dit blogje de vrijheid om wat leuke feitjes uit de zijlijn te benoemen. Logisch ook, want wat moet ik in vredesnaam nog over de inhoud van dit album zeggen? Het is een meesterwerk waar na 25 jaar terecht een jubileumeditie van verscheen, die bij het 35-jarig jubileum nog werd aangevuld met een bijdrage van Warren Haynes.

Ook voor de 50e verjaardag van het album staat er een speciale editie klaar. Zelf zal ik die lekker in de winkel laten staan, want mijn eigen exemplaar is nog in prima staat. Dat neemt niet weg dat dit album het verdient om vandaag bij een 50e verjaardag extra in de schijnwerpers te staan!

Code Oranje

Vooral voor mensen die minder mobiel zijn, is het fijn dat de sneeuw weer even uit de straten is. Zelf ben ik echt een mens van de seizoenen en ik heb enorm genoten van een aantal sneeuwwandelingen, zoals in de bossen van Leersum, de polders van Haastrecht en - door de invallende dooi in iets mindere mate - in het Hitlandbos.

Standaard na een wandeling ga ik - met de katten - naar zolder om wat foto's uit te zoeken (zie de links hierboven). Dat doe ik steevast onder het genot van een plaatje. Met een plaatje bedoel ik echt een lp, al kom je daar tegenwoordig niet meer mee weg; we noemen dat nu vinyl.

Vinyl gaat hier eerdaags ook op de vloer, en daarom heb ik de oude vloer er vandaag uitgehaald. Zwaar werk en ik ben ook niet meer zo piep! De beloning is echter groot, want ik mocht de Quad 3CDT vandaag aan mijn 'cave' toevoegen. Tegenwoordig heb ik niet meer zoveel cd's, maar nog genoeg om een knappe speler te verantwoorden. 
De Cambridge die er stond was een prima ding, maar nadat ik van mijn kerstbonus een Quad 3 versterker had gekocht, begon het wel heel erg te jeuken toen deze Quad 3CDT werd aangekondigd.

Een keertje minder naar een concert, die box van The Stones met gekleurde platen laten staan en bij dit blogje maar even een goedkope whisky in plaats van een Hibiki... 
De Quad 3 en 3CDT zorgen wel voor veel oranje in mijn cave. Ik ben verre van oranjegezind, maar oranje vind ik wel een heel mooie kleur. Zo heb ik ook een oranje racefiets.

Om het Oranjegevoel compleet te maken, kreeg ik gisteren van mijn beste vriend een mok met daarop de ruggen van de eerste tien cassettebandjes van Neil Young. Als geen ander kent hij mijn muzieksmaak, en dat ik een groot Neil Young-fan ben. Daar kan zelfs de 'oranje' (wat smeert hij in vredesnaam op zijn gezicht) Trump niet omheen.
Leuke prijsvraag: wat hebben Trump en Neil met elkaar gemeen?

Grappig genoeg zijn de kleuren van de mok dominant oranje. Dat in combinatie met de klassieke oranje accenten op de Quad-hardware zorgde bij mij voor een glimlach na een dag klussen. Het is dus dik 'code oranje' in mijn cave, en er zijn best wat albums met een oranje cover die de moeite waard zijn. Toch valt de keuze na een drukke dag op The Kick Inside van Kate Bush...

Briljant album!

R.I.P. Bob Weir

Vanmorgen vroeg kwam het bericht binnen dat Bob Weir gisteren is overleden. Weir was een van de mede-oprichters van de legendarische Grateful Dead. Samen met Jerry Garcia speelde hij een belangrijke rol in het vormgeven van de band. Weir was een uitstekende gitarist en persoonlijk weet ik zijn zang ook enorm te waarderen.

Daarom heb ik het album American Beauty opgezet. Daarop zingt Weir het bijna wat zoete "Sugar Magnolia". Countryrock in een gouden lijstje!

Na het overlijden van Jerry Garcia viel het doek voor de Grateful Dead, maar de band was inmiddels een stamboom geworden voor heel veel andere bands. In een aantal van die bands was Weir actief. Zo heeft hij naast het nodige solowerk albums gemaakt met onder anderen Kingfish, The Midnites, Rob Wasserman, RatDog en Wolf Bros.

Grateful Dead heeft in Nederland nooit het aanzien gekregen dat ze in de VS hadden. In hun thuisland kreeg de band een bijna heilige status. Naast de uitstekende studioalbums met heerlijke folk- en countryrock wist de band op het podium het publiek te amuseren met enorm lange jams. Bij die jams was er voor Weir altijd een belangrijke rol weggelegd.

Wie wat meer over Bob Weir te weten wil komen, doet zichzelf een groot plezier met de documentaire The Other One: The Long Strange Trip of Bob Weir. Deze docu en het album American Beauty zijn twee dikke aanraders als je de Grateful Dead tot nu toe een beetje aan je voorbij hebt laten gaan.

Een iconische band met enorm veel invloed op de ontwikkeling van de moderne muziek, en Bob Weir heeft daar een geweldige bijdrage aan geleverd.

Rust zacht, Bob.

Rod & Donald

Ik weet niet of het tweetal wel eens samen muziek heeft gemaakt, bijvoorbeeld tijdens een benefietoptreden. Ze delen in ieder geval 10e januari. Rod wordt vandaag 80 jaar, maar Donald moet daar nog een paar jaar op wachten. 
Beiden hebben inmiddels een enorme en indrukwekkende carrière achter de rug en beschikken over een imposante catalogus.

Donald (ik zou mijn naam veranderen) kennen we natuurlijk van Steely Dan. Na het overlijden van Walter Becker in 2017 besloot Fagen de muziek van Steely Dan in leven te houden. Dat gaat hem heel goed af, maar wat het tweetal samen heeft gemaakt, blijft van een zeldzame schoonheid: een prachtige mix tussen verschillende muziekstijlen, met perfectionisme uitgevoerd en vastgelegd.

Het solowerk van Fagen mag er evenwel zeker zijn. Het album The Nightfly – die ook alweer ruim 40 jaar oud is – wordt door muziekliefhebbers breed gezien als een klassieker en een must-have.

Daar waar Fagen met zijn maatje Becker voor perfectie ging, koos Rod – zeker op zijn eerste vier albums – voor een stijl met wat rauwe randjes. Het zijn die rauwe randjes en die herkenbare stem die hem groot hebben gemaakt.
Vanaf het album Smiler (1974) koos Rod echter voor wat meer gepolijste muziek. De vakpers ging daardoor direct wat minder sterren uitdelen. Hoewel ik zelf ook liever de Rod van de eerste vier albums hoor, is wat hij daarna heeft gemaakt natuurlijk ook gewoon heel erg goed. 
Advies: geloof de vakpers niet! Je moet mij ook niet geloven want deze blog zijn maar wat persoonlijke krabbels over muziek waar is fan van ben.

Ik ga zo de kou opzoeken en een stoere wandeling in de sneeuw maken, maar eerst geniet ik bij de koffie nog even van een paar uitstekende albums.

Rod en Donald: Happy Birthday!

Festa del Tricolore

7 januari is in Italië de Dag van de Nationale Vlag. Zelf ben ik een groot liefhebber van Italië; alles bij elkaar opgeteld heb ik er zeker al een jaar doorgebracht. Of het nu is om te fietsen, skiën, bergbeklimmen, wandelen of om die prachtige steden te bezoeken: Italië verveelt nooit. Als bonus zijn er natuurlijk het heerlijke eten en de mensen. 
Ik heb dan ook de nodige Italiaanse vrienden die mij veel hebben geleerd over dit prachtige land. Mille Grazie! 

Hoewel het Festa del Tricolore een feestdag is, is het geen officiële vrije dag. Nu mogen ze in Italië sowieso niet klagen: afhankelijk van hoe de dagen vallen, hebben ze drie tot vier vrije feestdagen meer dan wij.

De Italiaanse tricolore werd in het leven geroepen op 7 januari 1797 in Reggio Emilia. De banen van de vlag liepen toen echter nog horizontaal, met een ornament in het midden. Er is al veel gespeculeerd over de betekenis van de kleuren. Hoewel ik zelf niet gelovig ben, geef ik de voorkeur aan de meer religieuze uitleg: daarin staat groen voor hoop, wit voor geloof en rood voor naastenliefde.

In mijn muziekcollectie is genoeg Italiaans werk te vinden, waarbij Gianna Nannini ruim vertegenwoordigd is. Tijdens een van mijn trips kocht ik niet alleen een fraai frame (Gios Torino) voor een racefiets maar in het prachtige Turijn ook het album Hitalia. 

Eerder blogde ik over dit album al het volgende:

Hitalia bestaat uit vier kanten met stevige knipogen naar de filosofie en klassieke Italiaanse zang, overgoten met een heerlijke saus van Italiaanse rock. Het klinkt allemaal prima, zonder dat je direct een woordenboek nodig hebt om de teksten te willen begrijpen.

Naast de unieke en verrassende keuze aan composities, laat Nannini zich begeleiden door een keur aan topmuzikanten. Verreweg de bekendste is Simon Phillips. Hij is niet alleen producent maar ook een topdrummer die werkte met The Who en Mike Oldfield, en hij was jarenlang een vaste kracht bij Toto. Verder werkte Wil Malone mee aan dit album, die we weer kennen van onder andere Black Sabbath. Een minder bekende maar uitstekende bassist op de plaat is Francis Hylton (bekend van Incognito). Strak, droog en muzikaal: hij staat er gewoon!

Prachtig zijn ook de vocale bijdragen van Vasco Rossi (Il Blasco) en Gino Paoli. Gino ziet er misschien twintig jaar ouder uit dan ik, maar hij is drie jaar jonger. Als je ziet wat die man aan albums heeft geproduceerd: zeker dertig stuks die het in "De Laars" allemaal uitstekend deden.

Op dit dubbelalbum uit 2014 zingt hij samen met rockdiva Nannini het in Italië wereldberoemde “Il cielo in una stanza”:

Su nell'immensità del cielo. Per te, per me Nel cielo

Mooi toch?

Syd Barrett: een groot genie!

Het is vandaag de geboortedag van misschien wel een van de grootste genieën uit de moderne muziek. In 2006 overleed Syd - die als Roger Keith Barrett werd - aan alvleesklierkanker. Zoals veel aankomende muzikanten in de jaren 60 speelde Syd aanvankelijk vooral blues, bluesrock en R&B. Na de nodige muzikale ervaring te hebben opgedaan, ging hij steeds meer experimenteren en was de geboorte van Pink Floyd een feit.

Syd zorgde in 1967 met nummers als "Arnold Layne" en "See Emily Play" voor de eerste hits van Pink Floyd: heerlijke psychedelische pop/rock. Belangrijker is echter zijn bijdrage aan het debuutalbum van de band. Onder de naam The Piper at the Gates of Dawn verscheen dit album kort na de twee singles. Nagenoeg alle nummers zijn van de hand van Syd en we mogen gerust stellen dat hier de blauwdruk is neergelegd voor Pink Floyd als een van de beste progressieve rockbands ooit.

Helaas heeft Syd de successen die volgden niet bewust mee mogen maken. Hij was - mede door intensief drugsgebruik - niet langer te handhaven binnen de groep. Dit vooral tot grote frustratie van David Gilmour, die een goede vriend van hem was. De bijdrage van Syd aan Pink Floyd was van korte duur, maar zijn inbreng heeft er wel voor gezorgd dat de band niet het zoveelste bluesbandje is geworden.

Syd bracht als geen ander het experiment de groep in. Of het nu een Zippo was die hij over de snaren liet glijden of de diverse geluidsvervormingen die hij wist te genereren; dat alles werd gekoppeld aan uiterst creatieve teksten.

Na zijn definitieve vertrek bij Pink Floyd maakte Syd een tweetal soloalbums. The Madcap Laughs, dat in 1970 verscheen, mag gezien worden als een meesterwerk. Het album kreeg hier en daar zelfs vijf sterren, maar groot commercieel succes bleef uit. Syds tweede en laatste soloalbum kreeg simpelweg de titel Barrett. Hoewel het geen slecht album is, werd het toch gewaardeerd met een ster minder dan zijn debuut.

Het bleef bij deze twee albums, maar Syd hield invloed op de muziekwereld. Voor veel jonge muzikanten bleef hij een bron van inspiratie, maar dat gold zeker ook voor Pink Floyd zelf. Het album Wish You Were Here is een bizarre mix tussen een triest gemis en een fraaie ode aan Syd. Opmerkelijk detail: tijdens de opnames van dit album verscheen Syd plotseling in de studio. Dat moet een heel bijzondere, maar ook pijnlijke ontmoeting zijn geweest.

Na zijn korte solocarrière leidde Syd een teruggetrokken bestaan. Hij koos ervoor zijn geboortenaam Roger weer te gebruiken en vulde zijn tijd met fotografie, museumbezoek, schilderen en wandelen met zijn zus. Over zijn geestestoestand is onnoemelijk veel gespeculeerd. Zelf houd ik het erop - zeker gezien de manier waarop hij de basis voor Pink Floyd legde - dat hij vooral een groot en creatief genie was.

Van Syd zijn diverse compilatiealbums verschenen, waarvan An Introduction to Syd Barrett een absolute aanrader is. Deze prima samengestelde collectie verscheen in 2011 op cd en een jaar later werden ook de vinylliefhebbers op hun wenken bediend.

Syd: wat een genie! 

50 jaar Desire - Bob Dylan

1976 begon goed als muziekjaar, want in de eerste week van dat jaar verscheen dit meesterwerk. Hoewel The Basement Tapes tussendoor verscheen, moet Desire toch gezien worden als de opvolger van het ook al zo sterke album Blood on the Tracks uit 1975.

Daar waar op Blood on the Tracks veel persoonlijke nummers staan, begint Desire "ouderwets" met een stevig protestlied. Iedereen kent het nummer "Hurricane"; we vinden het dan ook al 25 jaar terug in de Top 2000. Het nummer is een felle aanklacht tegen het Amerikaanse rechtssysteem en tegen het racisme dat nog diep in de Amerikaanse samenleving verankerd is.

Ondanks de lengte van het nummer werd het veel op de radio gedraaid, maar in Nederland werd het geen grote hit. Waarschijnlijk omdat veel Dylan-fans doorgaans liever albums kopen dan singletjes. Naast dit indrukwekkende protestlied staat het album bomvol heerlijke nummers. Muzikaal vind ik het een heel gevarieerd album en de teksten van Dylan zijn doorgaans een uitdaging voor hoofd en hart.

Nummers als "Oh, Sister" en "Sara" bezorgen je – als je er echt voor gaat zitten – vast en zeker kippenvel. Het heerlijk lang uitgesponnen "Joey" is dan weer een nummer waarin Dylan geweldig uithaalt. Ik heb het album indertijd direct gekocht en na honderden draaibeurten ben ik er nog steeds niet uit wat ik het beste nummer vind; het zijn allemaal pareltjes. Er zijn ook geen twee nummers die met elkaar te vergelijken zijn.

Toch ben ik geneigd "One More Cup of Coffee (Valley Below)" als een van mijn favorieten te beschouwen. Met het schitterende vioolspel van Scarlet Rivera en de stem van Emmylou Harris krijgt het nummer een dramatische zigeunersfeer. De tekst bevat zelfs de nodige vooroordelen – de vader is blijkbaar een crimineel en de vrouwen zijn waarzegsters – maar het is vooral een meesterwerk dat je van de eerste tot de laatste noot bij de keel grijpt.

Op kant twee wordt het intense "Joey" opgevolgd door het iets luchtigere "Romance in Durango". Een nummer dat wat mij betreft prima had gepast op het album Pat Garrett & Billy the Kid (1973). Het is in ieder geval een van de beter gezongen outlaw-verhalen.

Desire – dat vandaag zijn 50e verjaardag viert – is na al die jaren nog steeds een van Dylans beste albums en staat in veel lijsten met de beste 250, 500 of 1000 albums ooit. Om het daarmee eens te zijn, hoef je niet eens een grote Dylan-fan te zijn. Het album is, net als voorganger Blood on the Tracks, namelijk heel toegankelijk.

Dus nog steeds een aanrader!

 

Gelukkig Nieuwjaar: 1976

Hebben jullie ook zo genoten van de jaarwisseling? Echt heerlijk, die traditie: twee doden, de nodige zwaargewonden, veel oogletsel, amputaties, vecht- en steekpartijen. Onnoemlijk veel materiële schade, waaronder ook cultureel erfgoed. Tienduizenden gestreste dieren, bange ouderen en een lekkere dosis luchtvervuiling, speciaal voor mensen met aandoeningen aan de luchtwegen.

Hoogtepunt blijft toch het vuurwerk gooien naar hulpverleners. Deze keer waren er echt wel wat nieuwe creatieve vondsten gedaan, waardoor de traditie dit jaar extra glans kreeg. Een aantal feestvierders bedacht alvast wat alternatieven voor als er volgend jaar geen vuurwerk meer gegooid kan worden. 
Dus werd er op een paar plaatsen getest met molotovcocktails en stoeptegels. Wellicht moet er aan deze methode nog wat geknutseld worden, dus het is te hopen dat onze ooster- en zuiderburen ruimhartig blijven met hun vuurwerkaanbod.

Los van wat mensen die als makke schapen binnen bleven zitten, kunnen we gerust stellen dat het een geweldige jaarwisseling was! Heerlijk, die traditie!

Vanaf deze plaats wens ik jullie vooral een gezond 2026. Ga naast sporten en lekker en gezond eten vooral ook van muziek genieten in dit nieuwe jaar. 
Op deze blog zal ik weer ruim aandacht besteden aan albums die hun 50e verjaardag vieren. Zelf heb ik een kleine honderd albums uit 1976 staan. In 1976 had ik heel serieus verkering. Zo serieus dat we zelfs naar een huis zijn wezen kijken. We zijn samen ook naar The Rolling Stones, Golden Earring, etc. geweest.

Het was echt een leuke jonge vrouw, maar ze vond dat AL het geld in de uitzet (wie gebruikt dat woord nog?) moest gaan zitten. Dus toen ik een set B&W DM2A's kocht, was het huis te klein. Geweldige speakers trouwens, maar ze zorgden voor te veel 'vrouwelijke impedantie'.
Nog lang van de B&W's genoten............. 

Op de foto zie je een deel van mijn 1976-collectie. Er zitten werkelijk gruwelijk lekkere albums tussen. De albums op de foto ga ik zeker behandelen, want 50-jarige albums in het zonnetje zetten is op deze blog een traditie. En zoals jullie aan het begin van dit stukje hebben kunnen lezen: ik ben dol op tradities!