Festa del Tricolore

7 januari is in Italië de Dag van de Nationale Vlag. Zelf ben ik een groot liefhebber van Italië; alles bij elkaar opgeteld heb ik er zeker al een jaar doorgebracht. Of het nu is om te fietsen, skiën, bergbeklimmen, wandelen of om die prachtige steden te bezoeken: Italië verveelt nooit. Als bonus zijn er natuurlijk het heerlijke eten en de mensen. 
Ik heb dan ook de nodige Italiaanse vrienden die mij veel hebben geleerd over dit prachtige land. Mille Grazie! 

Hoewel het Festa del Tricolore een feestdag is, is het geen officiële vrije dag. Nu mogen ze in Italië sowieso niet klagen: afhankelijk van hoe de dagen vallen, hebben ze drie tot vier vrije feestdagen meer dan wij.

De Italiaanse tricolore werd in het leven geroepen op 7 januari 1797 in Reggio Emilia. De banen van de vlag liepen toen echter nog horizontaal, met een ornament in het midden. Er is al veel gespeculeerd over de betekenis van de kleuren. Hoewel ik zelf niet gelovig ben, geef ik de voorkeur aan de meer religieuze uitleg: daarin staat groen voor hoop, wit voor geloof en rood voor naastenliefde.

In mijn muziekcollectie is genoeg Italiaans werk te vinden, waarbij Gianna Nannini ruim vertegenwoordigd is. Tijdens een van mijn trips kocht ik niet alleen een fraai frame (Gios Torino) voor een racefiets maar in het prachtige Turijn ook het album Hitalia. 

Eerder blogde ik over dit album al het volgende:

Hitalia bestaat uit vier kanten met stevige knipogen naar de filosofie en klassieke Italiaanse zang, overgoten met een heerlijke saus van Italiaanse rock. Het klinkt allemaal prima, zonder dat je direct een woordenboek nodig hebt om de teksten te willen begrijpen.

Naast de unieke en verrassende keuze aan composities, laat Nannini zich begeleiden door een keur aan topmuzikanten. Verreweg de bekendste is Simon Phillips. Hij is niet alleen producent maar ook een topdrummer die werkte met The Who en Mike Oldfield, en hij was jarenlang een vaste kracht bij Toto. Verder werkte Wil Malone mee aan dit album, die we weer kennen van onder andere Black Sabbath. Een minder bekende maar uitstekende bassist op de plaat is Francis Hylton (bekend van Incognito). Strak, droog en muzikaal: hij staat er gewoon!

Prachtig zijn ook de vocale bijdragen van Vasco Rossi (Il Blasco) en Gino Paoli. Gino ziet er misschien twintig jaar ouder uit dan ik, maar hij is drie jaar jonger. Als je ziet wat die man aan albums heeft geproduceerd: zeker dertig stuks die het in "De Laars" allemaal uitstekend deden.

Op dit dubbelalbum uit 2014 zingt hij samen met rockdiva Nannini het in Italië wereldberoemde “Il cielo in una stanza”:

Su nell'immensità del cielo. Per te, per me Nel cielo

Mooi toch?

Syd Barrett: een groot genie!

Het is vandaag de geboortedag van misschien wel een van de grootste genieën uit de moderne muziek. In 2006 overleed Syd - die als Roger Keith Barrett werd - aan alvleesklierkanker. Zoals veel aankomende muzikanten in de jaren 60 speelde Syd aanvankelijk vooral blues, bluesrock en R&B. Na de nodige muzikale ervaring te hebben opgedaan, ging hij steeds meer experimenteren en was de geboorte van Pink Floyd een feit.

Syd zorgde in 1967 met nummers als "Arnold Layne" en "See Emily Play" voor de eerste hits van Pink Floyd: heerlijke psychedelische pop/rock. Belangrijker is echter zijn bijdrage aan het debuutalbum van de band. Onder de naam The Piper at the Gates of Dawn verscheen dit album kort na de twee singles. Nagenoeg alle nummers zijn van de hand van Syd en we mogen gerust stellen dat hier de blauwdruk is neergelegd voor Pink Floyd als een van de beste progressieve rockbands ooit.

Helaas heeft Syd de successen die volgden niet bewust mee mogen maken. Hij was - mede door intensief drugsgebruik - niet langer te handhaven binnen de groep. Dit vooral tot grote frustratie van David Gilmour, die een goede vriend van hem was. De bijdrage van Syd aan Pink Floyd was van korte duur, maar zijn inbreng heeft er wel voor gezorgd dat de band niet het zoveelste bluesbandje is geworden.

Syd bracht als geen ander het experiment de groep in. Of het nu een Zippo was die hij over de snaren liet glijden of de diverse geluidsvervormingen die hij wist te genereren; dat alles werd gekoppeld aan uiterst creatieve teksten.

Na zijn definitieve vertrek bij Pink Floyd maakte Syd een tweetal soloalbums. The Madcap Laughs, dat in 1970 verscheen, mag gezien worden als een meesterwerk. Het album kreeg hier en daar zelfs vijf sterren, maar groot commercieel succes bleef uit. Syds tweede en laatste soloalbum kreeg simpelweg de titel Barrett. Hoewel het geen slecht album is, werd het toch gewaardeerd met een ster minder dan zijn debuut.

Het bleef bij deze twee albums, maar Syd hield invloed op de muziekwereld. Voor veel jonge muzikanten bleef hij een bron van inspiratie, maar dat gold zeker ook voor Pink Floyd zelf. Het album Wish You Were Here is een bizarre mix tussen een triest gemis en een fraaie ode aan Syd. Opmerkelijk detail: tijdens de opnames van dit album verscheen Syd plotseling in de studio. Dat moet een heel bijzondere, maar ook pijnlijke ontmoeting zijn geweest.

Na zijn korte solocarrière leidde Syd een teruggetrokken bestaan. Hij koos ervoor zijn geboortenaam Roger weer te gebruiken en vulde zijn tijd met fotografie, museumbezoek, schilderen en wandelen met zijn zus. Over zijn geestestoestand is onnoemelijk veel gespeculeerd. Zelf houd ik het erop - zeker gezien de manier waarop hij de basis voor Pink Floyd legde - dat hij vooral een groot en creatief genie was.

Van Syd zijn diverse compilatiealbums verschenen, waarvan An Introduction to Syd Barrett een absolute aanrader is. Deze prima samengestelde collectie verscheen in 2011 op cd en een jaar later werden ook de vinylliefhebbers op hun wenken bediend.

Syd: wat een genie! 

50 jaar Desire - Bob Dylan

1976 begon goed als muziekjaar, want in de eerste week van dat jaar verscheen dit meesterwerk. Hoewel The Basement Tapes tussendoor verscheen, moet Desire toch gezien worden als de opvolger van het ook al zo sterke album Blood on the Tracks uit 1975.

Daar waar op Blood on the Tracks veel persoonlijke nummers staan, begint Desire "ouderwets" met een stevig protestlied. Iedereen kent het nummer "Hurricane"; we vinden het dan ook al 25 jaar terug in de Top 2000. Het nummer is een felle aanklacht tegen het Amerikaanse rechtssysteem en tegen het racisme dat nog diep in de Amerikaanse samenleving verankerd is.

Ondanks de lengte van het nummer werd het veel op de radio gedraaid, maar in Nederland werd het geen grote hit. Waarschijnlijk omdat veel Dylan-fans doorgaans liever albums kopen dan singletjes. Naast dit indrukwekkende protestlied staat het album bomvol heerlijke nummers. Muzikaal vind ik het een heel gevarieerd album en de teksten van Dylan zijn doorgaans een uitdaging voor hoofd en hart.

Nummers als "Oh, Sister" en "Sara" bezorgen je – als je er echt voor gaat zitten – vast en zeker kippenvel. Het heerlijk lang uitgesponnen "Joey" is dan weer een nummer waarin Dylan geweldig uithaalt. Ik heb het album indertijd direct gekocht en na honderden draaibeurten ben ik er nog steeds niet uit wat ik het beste nummer vind; het zijn allemaal pareltjes. Er zijn ook geen twee nummers die met elkaar te vergelijken zijn.

Toch ben ik geneigd "One More Cup of Coffee (Valley Below)" als een van mijn favorieten te beschouwen. Met het schitterende vioolspel van Scarlet Rivera en de stem van Emmylou Harris krijgt het nummer een dramatische zigeunersfeer. De tekst bevat zelfs de nodige vooroordelen – de vader is blijkbaar een crimineel en de vrouwen zijn waarzegsters – maar het is vooral een meesterwerk dat je van de eerste tot de laatste noot bij de keel grijpt.

Op kant twee wordt het intense "Joey" opgevolgd door het iets luchtigere "Romance in Durango". Een nummer dat wat mij betreft prima had gepast op het album Pat Garrett & Billy the Kid (1973). Het is in ieder geval een van de beter gezongen outlaw-verhalen.

Desire – dat vandaag zijn 50e verjaardag viert – is na al die jaren nog steeds een van Dylans beste albums en staat in veel lijsten met de beste 250, 500 of 1000 albums ooit. Om het daarmee eens te zijn, hoef je niet eens een grote Dylan-fan te zijn. Het album is, net als voorganger Blood on the Tracks, namelijk heel toegankelijk.

Dus nog steeds een aanrader!

 

Gelukkig Nieuwjaar: 1976

Hebben jullie ook zo genoten van de jaarwisseling? Echt heerlijk, die traditie: twee doden, de nodige zwaargewonden, veel oogletsel, amputaties, vecht- en steekpartijen. Onnoemlijk veel materiële schade, waaronder ook cultureel erfgoed. Tienduizenden gestreste dieren, bange ouderen en een lekkere dosis luchtvervuiling, speciaal voor mensen met aandoeningen aan de luchtwegen.

Hoogtepunt blijft toch het vuurwerk gooien naar hulpverleners. Deze keer waren er echt wel wat nieuwe creatieve vondsten gedaan, waardoor de traditie dit jaar extra glans kreeg. Een aantal feestvierders bedacht alvast wat alternatieven voor als er volgend jaar geen vuurwerk meer gegooid kan worden. 
Dus werd er op een paar plaatsen getest met molotovcocktails en stoeptegels. Wellicht moet er aan deze methode nog wat geknutseld worden, dus het is te hopen dat onze ooster- en zuiderburen ruimhartig blijven met hun vuurwerkaanbod.

Los van wat mensen die als makke schapen binnen bleven zitten, kunnen we gerust stellen dat het een geweldige jaarwisseling was! Heerlijk, die traditie!

Vanaf deze plaats wens ik jullie vooral een gezond 2026. Ga naast sporten en lekker en gezond eten vooral ook van muziek genieten in dit nieuwe jaar. 
Op deze blog zal ik weer ruim aandacht besteden aan albums die hun 50e verjaardag vieren. Zelf heb ik een kleine honderd albums uit 1976 staan. In 1976 had ik heel serieus verkering. Zo serieus dat we zelfs naar een huis zijn wezen kijken. We zijn samen ook naar The Rolling Stones, Golden Earring, etc. geweest.

Het was echt een leuke jonge vrouw, maar ze vond dat AL het geld in de uitzet (wie gebruikt dat woord nog?) moest gaan zitten. Dus toen ik een set B&W DM2A's kocht, was het huis te klein. Geweldige speakers trouwens, maar ze zorgden voor te veel 'vrouwelijke impedantie'.
Nog lang van de B&W's genoten............. 

Op de foto zie je een deel van mijn 1976-collectie. Er zitten werkelijk gruwelijk lekkere albums tussen. De albums op de foto ga ik zeker behandelen, want 50-jarige albums in het zonnetje zetten is op deze blog een traditie. En zoals jullie aan het begin van dit stukje hebben kunnen lezen: ik ben dol op tradities!