50 jaar Amigos - Santana

Toen ik de film Woodstock had gezien, was ik direct om. Wat een energie, wat een enthousiasme en wat een vakmanschap! Santana is dan ook ruimschoots in mijn collectie aanwezig. Uiteraard heb ik de betere albums op vinyl en een paar verzamel-cd's doen het lekker als achtergrondmuziek.

Vandaag viert het album Amigos zijn 50e verjaardag. Amigos is het zevende studioalbum van Santana en de band behoorde op dat moment al tot de gevestigde orde. Hoewel "Let It Shine" de enige single is die van het album werd getrokken, is "Europa (Earth's Cry Heaven's Smile)" het nummer dat de meeste mensen zullen herkennen.
Dat het album Amigos tijdloos is, blijkt wel uit het feit dat nummers als "Europa" nog steeds worden gebruikt om documentaires en films kracht bij te zetten

Amigos is, samen met het album Abraxas uit 1970, absoluut mijn favoriete Santana-plaat. Authentiek, intens en voor liefhebbers van het betere gitaarwerk een waar cadeautje. 
Carlos Santana wordt volgend jaar 80, maar hij maakt nog steeds muziek en vorig jaar was er zelfs een beperkte Europese tour.

Wie een verzamelalbum te beperkt vindt, doet zichzelf een groot plezier door Amigos als een goede vriend in de collectie op te nemen!

Elton John en Aretha Franklin

Beide giganten zijn op 25 maart geboren. Aretha is in 2018 overleden, maar Elton maakt nog muziek en ondersteund veel nieuw talent.

Elton en Aretha hebben meermaals samen gezongen en op deze bijzondere dag er maar eens een opgezocht:

Leif De Leeuw Band plays The Allman Brothers Band

Gisteravond ben ik samen met een maatje naar een heerlijk concert in LantarenVenster in Rotterdam geweest. Vroeger zat ik bijna iedere week in 'De Lantaarn', maar op de nieuwe locatie was ik nog niet eerder geweest.

Op het programma stond een optreden van de Leif de Leeuw Band. Deze Nederlandse Southern Rockband had ik al eens eerder gezien en ik was toen erg onder de indruk. Dit keer stond er een volledige setlist van The Allman Brothers op het programma. Wie mijn blog vaker leest, begrijpt dat ik direct kaartjes heb besteld toen ik die aankondiging zag.

Zelf ben ik groot fan van The Allman Brothers. Het heerlijke gitaarwerk, het dubbele slagwerk, de mix van muziekstijlen en natuurlijk de soulvolle zang van Gregg Allman zorgen voor een unieke combinatie. Gregg kon ongelooflijk soulful zingen en dat zijn dan ook behoorlijk grote schoenen om te vullen.

Dat neemt niet weg dat de Leif de Leeuw Band een uitstekend optreden heeft gegeven. De mannen beheersen hun instrumenten tot in de puntjes en gecombineerd met hun enthousiasme en passie zorgde het zestal voor vuurwerk. Op zo’n moment neem je het graag voor lief dat concurreren met de echte Allmans een kansloze bezigheid is.

Zelf wist ik vooral de extra lange versie van "Jessica" enorm te waarderen. Ze maakten er een geweldige jam van, zonder de authenticiteit van het nummer geweld aan te doen. Ook de 'battle' tussen de twee drummers was een hoogtepunt en werd door het publiek luidkeels gewaardeerd. Extra genieten was het akoestische onderonsje tijdens "Little Martha". 
Verder kwamen uiteraard klassiekers als "Dreams", "Blue Sky", "Southbound", "Midnight Rider" en "In Memory of Elizabeth Reed" aan bod, waarna het enthousiaste publiek met de hit "Ramblin' Man" werd uitgezwaaid.

In juli staat de Leif de Leeuw Band op het North Sea Jazz Festival met een eigen setlist. Ik ga snel kijken of dat in de agenda past!

50 jaar Cry Tough - Nils Lofgren

Na het ijzersterke debuut uit 1975 kwam Nils Lofgren binnen een jaar al met een opvolger. Tussendoor was er nog een live-album (Back It Up!!) verschenen en speelde hij mee op Neil Youngs meesterwerk Tonight's the Night (1975).

Die beginjaren laten goed zien wat voor een druk baasje Lofgren is. Wat mij betreft is hij een zwaar ondergewaardeerde artiest: hij is een behoorlijke componist, een heerlijke zanger en een fenomenale gitarist. Het is dan ook niet vreemd dat grootheden als Neil Young en Bruce Springsteen regelmatig gebruikmaken van zijn diensten.

Lofgrens loopbaan schoot echt uit de startblokken toen hij in 1971 met de band Grin een eerste album uitbracht; in totaal zou hij vier platen met deze band maken. Om even een beeld te geven van zijn productiviteit:

• Grin: 4 albums
• Crazy Horse: 2 albums
• Neil Young: 10 albums
• Bruce Springsteen: 25 albums
• Solo: 30 albums!

Daarnaast is hij op talloze albums van andere artiesten te horen. Ondanks dit indrukwekkende cv krijgt Lofgren nog altijd niet de aandacht die hij verdient.

Ook de liefhebbers van gear kunnen hun hart ophalen bij Lofgren. Hij bezit een indrukwekkende collectie gitaren, met de nadruk op Fender. Ook de nodige Gibson gitaren en hebben we hem zelfs op het podium gezien met die markante Flying V. Verder gebruikt hij diverse Gretsch-modellen en die prachtige Martin D-18 die hij van Neil Young kreeg. Naast gitaren beschikt hij over een arsenaal aan versterkers en effectpedalen. Kortom: een vakman die elke "gitaarklus" met passie klaart.

Van het album Cry Tough heb ik de exacte releasedatum niet kunnen achterhalen, maar het verscheen in 1976 en is dit jaar dus precies 50 jaar oud. Het is een puike rockplaat met interessante muzikale wendingen. 
Die variatie is niet vreemd als je naar de credits kijkt: er heeft zich bijna een heel elftal (dertien man!) met de productie bemoeid. Dat is direct het enige minpunt van dit album. De nummers zijn stuk voor stuk sterk, maar de onderlinge cohesie laat daardoor soms wat te wensen over.

Paul Kantner: architect van de psychedelica

Deze medeoprichter van Jefferson Airplane had vandaag zijn 85e verjaardag kunnen vieren. Kantner rookte echter als een ketter en de wodka was niet aan te slepen. In die zin is het bijna een wonder dat hij alsnog 74 jaar is geworden.

Kantner overleed op 28 januari 2016, op exact dezelfde dag als Signe Toly Anderson. Zij was de eerste zangeres van Jefferson Airplane, maar stapte na iets meer dan een jaar uit de band vanwege haar zwangerschap. Ze werd vervangen door Grace Slick, die uiteindelijk het iconische gezicht werd van deze fenomenale psychedelische rockband.

De totale historie van Jefferson Airplane is een vrij complex verhaal. De band werd eind 1965 opgericht, maar hield het eind 1972 alweer voor gezien. Ze hadden op dat moment wel een serie legendarische albums gemaakt!

In 1974 volgde een doorstart als Jefferson Starship, een formatie die officieel nog steeds bestaat. Uiteraard met een deels andere bezetting. Om het nog complexer te maken: tijdens de Starship-jaren waren er ook nog twee reünieperiodes van de oorspronkelijke Airplane-formatie.

Om de verwarring compleet te maken, was er tussen 1985 en 1987 de KBC Band (Kantner, Balin, Casady). In die naam herkennen we direct drie kernleden van Jefferson Airplane, waarvan Kantner opnieuw de drijvende kracht was.

En de kers op de taart om het echt te laten duizelen speelde Kantner in 1969 én tussen 1987 en 1988 samen met enkele Airplane-leden in Hot Tuna. Dit was een meer blues georiënteerde band.

De belangrijkste verdienste van Paul Kantner blijft toch de oprichting van Jefferson Airplane. Hoe je het ook wendt of keert waren zij de wegbereiders van de psychedelische rock. Geen commercieel trucje zoals de Beatles, Stones en vele anderen dat in 1967 probeerden, maar authentiek!. Psychedelica zat in het DNA van de band en je zou bijna kunnen stellen dat die twee synoniem aan elkaar zijn.

Het debuutalbum Surrealistic Pillow van de uit San Francisco afkomstige band mag gerust gezien worden als de blauwdruk voor het genre. Een vijfsterren-album. Wie denkt dat er vijf betere psychedelische rockalbums bestaan, mag nu zijn vinger opsteken!

Voor nu kies ik voor een heerlijke dubbelaar met een overzicht van de Airplane-periode, inclusief een uitstapje naar Starship en twee nummers van Hot Tuna. Een ijzersterke compilatie!

Vier klassiekers voor de zaterdag

Voor veel mensen is de zaterdag de fijnste dag van de week. De zondag zit vaak vol plichtplegingen en de dag erna moet je alweer aan het werk. Daarom heb ik vier klassiekers met de zaterdag als thema opgezocht:

Every Night Is Saturday Night - Barrelhouse

Hoewel Cuby and the Blizzards en Livin' Blues de speerpunten van de Nederlandse blues-scene waren, heeft Barrelhouse verreweg de langste adem. Al 50 jaar maken ze uitstekende blues. Eind jaren 70 heb ik ze voor het eerst zien spelen en was direct fan.
Een aantal leden speelde eveneens in de begeleidingsband van Oscar Benton. Johnny en Guus Laporte heb ik in die context een paar jaar geleden mogen ontmoeten toen ze Oscar begeleidden bij een miniconcert. Helaas is Oscar in 2020 overleden. Barrelhouse houdt de Nederlandse blues voorlopig (vorig jaar gaven ze nog diverse concerten) nog hoog en maakt van iedere nacht een zaterdagnacht, zoals op "Hard To Cover" te horen is.

Saturday Night - Eagles
Wie weleens een concert van de Eagles heeft bezocht, weet dat deze mannen van een doordeweekse dag een feestdag kunnen maken. Ondanks de vele wisselingen in de bezetting, puilden de Eagles altijd uit van het talent. Het puilde echter ook uit van de ego’s met het nodige geduvel.
Op het album Desperado zingen ze "Saturday Night". Het was pas hun tweede album, maar wie goed naar dit nummer luistert, hoort de onderlinge strijd tussen de heren al doorschemeren.

Another Saturday Night - Cat Stevens
Cat Stevens speelt eigenlijk uitsluitend eigen materiaal, maar hij heeft een paar nummers van anderen opgenomen. "Morning Has Broken" (geschreven door Eleanor Farjeon) is verreweg de bekendste. Hoewel ik een groot fan ben van Cat Stevens, vind ik dat eerlijk gezegd een beetje een "zeiknummer". "Schrijf toch lekker je eigen liedjes," schreef ik ergens in 1972 al eens.
Over een andere cover ben ik dan weer wél heel enthousiast. In 1974 bracht Cat het nummer "Another Saturday Night" van Sam Cooke uit. Nu is het qua zang ondoenlijk om met Sam Cooke te concurreren, maar Cat gaf een heerlijk eigen en frisse invulling aan deze schitterende klassieker. Helaas is het nummer nooit op een regulier studioalbum verschenen; je bent dus aangewezen op de single of een verzamelalbum.

Saturday In The Park - Chicago
Misschien wel mijn favoriete zaterdagnummer. In een eerder stuk over multitalent Terry Kath beschreef ik al hoe een mooie zaterdag in Central Park de inspiratie vormde voor dit heerlijke nummer.
"Saturday In The Park" staat op het album Chicago V en is een liedje waar ik altijd megavrolijk van word. Zelfs op deze heel grijze zaterdag.

Fijne zaterdag!

International Day of Awesomeness

Voor de ultieme International Day of Awesomeness beperk ik mij even tot The Rolling Stones. Ik heb vijf nummers uitgekozen die echt binnenkomen op een manier van kicking doors! Hier zijn mijn vijf Stones-nummers die het "awesomeness-gevoel" wel heel lekker weergeven:

Start Me Up (Tattoo You, 1981)

Dit is wel een heel lekker begin van dit lijstje. Hoe Keith Richards dit nummer aanvangt, is echt met hele grote ballen. De riff is voor veel aankomende gitaristen een bron van inspiratie. Als je geen tijd hebt voor een goed ontbijt, is dit een heerlijk alternatief om jezelf voor een nieuwe dag op scherp te zetten.

 

Jumpin' Jack Flash (Single, 1968)
"I was born in a crossfire hurricane..." en een stukje verder: "I was drowned, I was washed up and left for dead...", gevolgd door de overwinning: "I was crowned with a spike right through my head." Awesomeness tot de tiende macht! Niet alleen de tekst is stoer, want muzikaal is "Jumpin' Jack Flash" na bijna 60 (!!!) jaar nog steeds een pareltje.

  

Bitch (Sticky Fingers, 1971)
De hoes van dit album waarop dit nummer te vinden is heeft natuurlijk al een heel hoge awesomeness factor! Album staat vol met geweldige nummers, maar even deze 'Bitch' eruit gepakt. Vanaf de eerste tonen zit het tempo er gelijk in en na een minuut springt de blazerssectie bij. Brutaal, rauw, stoer.............. en vooral awesome!
 

Street Fighting Man (Beggars Banquet, 1968) 

De oorspronkelijke titel van het nummer was "Did Everyone Pay Their Dues?", maar protesten rond de Vietnamoorlog zorgden voor een aantal aanpassingen. Het is beslist een stoer nummer dat je het gevoel geeft in opstand te komen. Een oproep tot verzet en mogelijk actueler dan ooit... of de kinderen in Iran daar wat aan hebben, valt helaas te betwijfelen.

 

Gimme Shelter (Let It Bleed, 1969)

Mijn favoriete Stones-nummer. Naast het heerlijke gitaarwerk is het natuurlijk ook de bijdrage van Merry Clayton die dit nummer episch maakt. Het is een van de nummers waar ik, als ik er echt voor ga zitten, nog steeds kippenvel van krijg. Awesome, awesome, awesome...

Een geweldig nummer, maar voor hoeveel mensen is een "shelter" op dit moment nog een optie?

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away

 

Note: Omdat "Jumpin' Jack Flash" niet op een regulier studio album heeft gestaan, heb ik gekozen voor de dubbel lp Stones Story uit 1976. Album was in Nederland een groot succes en stond vijf weken op nummer 1 in de album top 100.