Terugblik 2025

Op de laatste dag van het jaar is het tijd voor een terugblik. Ik deel deze op in mijn favoriete albums die dit jaar zijn verschenen en een aantal leuke, soms onverwachte aanvullingen op mijn collectie.

 

Favoriete 2025 albums

Er wordt tegenwoordig zoveel muziek gemaakt dat het bijna niet meer bij te houden is. Ik lees regelmatig muziekbladen met veel albumrecensies en beluister dan de meest aansprekende titels. Toch blijft het vaak bij een paar online luisterbeurten. Het is simpelweg niet te doen om van alles een fysiek album aan te schaffen; niet alleen vanwege het geld, maar je moet het ook allemaal maar kwijt kunnen. Toch heb ik nog heel wat albums uit 2025 gekocht.

 

Mijn 2025 top 5:

 

1. Robert Plant - Saving Grace 

Na een paar luisterbeurten stond wel vast dat dit mijn favoriete album van 2025 zou worden. Eigenlijk vind ik de soloalbums van Plant alleen maar beter worden – waarbij ik de albums die hij met Alison Krauss maakte voor het gemak even meereken. Plant heeft eigenlijk geen slechte soloalbums gemaakt, maar de maturiteit van zijn laatste vijf à zes platen spreekt mij enorm aan.

 

2. The Teskey Brothers - Live At The Hammersmith Apollo

Misschien wel mijn favoriete band van deze eeuw. Wat een heerlijke muziek en wat een stem! Dit is zo’n plaat die je de hele dag kunt draaien. Smullen, smullen en nog eens smullen.

3. Led Zeppelin - EP Live

Ter gelegenheid van 50 jaar Physical Graffiti verscheen deze mini-lp. Het is een 12-inch, maar met net iets minder muziek dan normaal. De muziek die erop staat is echter heerlijk brutaal, zoals we van Led Zeppelin gewend zijn.

 

4. Neil Young - Talkin To The Trees

Waar die man de energie iedere keer vandaan haalt, blijft bijzonder. Neil is verre van een gezondheidswonder, maar zijn drive om muziek te maken blijft onverminderd groot. Dit is gewoon weer zijn jaarlijkse nieuwe album. Dit keer niet met Crazy Horse, maar met de begeleidingsband Chrome Hearts, waar hij ook een aantal optredens mee doet. Het staat wellicht niet in zijn persoonlijke top 20, maar menig artiest zou ervan dromen om een dergelijk album af te leveren.

 

5. Devon Allman - The Blues Summit

Een heerlijke plaat waarop hij zijn beroemde vader niet nadoet, maar een eigen inbreng geeft aan blues, rock en soul. Er spelen diverse andere goede artiesten mee en het album maakt deel uit van een boeiend project om de blues te eren.

 

Top 5 fijnste aanwinsten 2025 

Naast de fijnste 2025 albums kwam er ook een aantal oudere albums in mijn collectie waar ik heel erg blij van word:

 

1. Стики Фингерс (Sticky Fingers)

Onmiskenbaar de leukste aanwinst van 2025. Een kerstcadeau van mijn schoonzoon, die tijdens een avondje plaatjes draaien blijkbaar erg goed had opgelet!

 

2. Bryan Ferry – Dylanesque

Dit album verscheen in 2007 en werd destijds slechts in een zeer beperkte oplage op lp uitgebracht. Zelf zat ik in mijn cd-periode toen dit briljante album verscheen. Toen ik weer terugschakelde naar vinyl wilde ik dit album per se hebben, maar het was nagenoeg onvindbaar of alleen te koop voor belachelijke bedragen. Gelukkig verscheen er dit jaar een re-release die ik direct heb toegevoegd. Bryan Ferry is voor mij een van de beste Dylan-vertolkers, dus deze plaat gaat de platenspeler vaak zien!

 

3. The Youngbloods – High On A Ridge Top

Dit album leende ik halverwege de jaren 70 bij de platenuitleen onder de Doelen in Rotterdam. Ik zette het op tape, want mijn budget was vele malen kleiner dan mijn honger naar nieuwe muziek. Ik ben met tapes gestopt toen ik uit huis ging, maar deze plaat ontbrak sindsdien in mijn collectie. Ik ben sowieso fan van deze stijl, maar ik herinner me vooral dat ik als 16-jarige jongen bij één enkele luisterbeurt verliefd werd op de uitvoering van "Running Bear". Of dat te maken had met het meisje dat op dat moment onbereikbaar voor mij was, laat ik maar even in het midden...

 

4. Neil Young - Box Official Release Series  vol. 6
Deze box bevat een heruitgave van vier albums, waarvan ik er drie nog niet op vinyl had. Ze verschenen oorspronkelijk in de periode dat de lp volledig op zijn gat lag. Toen de box werd aangekondigd, heb ik hem gelijk besteld; een geweldige aanvulling op mijn Neil Young-verzameling. 

 

5.Crosby, Stills, Nash & Young – Déjà Vu (Alternates)

Toen deze alternatieve versie vier jaar geleden verscheen in het kader van Record Store Day, heb ik hem laten staan. Ik ben namelijk een beetje allergisch voor Record Store Day. Een dag voor de artiesten of verzamelaars lijkt me wel wat, maar een dag voor de winkels? Ik blijf het een raar concept vinden. Maar toen ik deze alternatieve Déjà Vu tegenkwam voor een prikkie, heb ik hem toch in de collectie opgenomen.

 

Het zijn fijne uitbreidingen van de verzameling. Voor 2026 moet ik alleen nog wat extra tijd zien te vinden, want het wordt steeds lastiger om al dat moois in de kast regelmatig te draaien. De albums in dit blogje gaan in 2026 in ieder geval meermaals de draaitafel zien. Heel zeker!

Стики Фингерс (Sticky Fingers)

Hier vieren we geen Sinterklaas meer en op pakjesavond zat ik samen met onze schoonzoon platen te draaien in m'n cave. Overdag kantoor maar s'avonds gaat de PC op nul en de versterker op 10.......

Lekker om beurten een plaat uitzoeken en hij was geïnteresseerd waarom sommige platen in m'n collectie zitten. Dat alles onder het genot van een glaasje Schots nat.

 

Ik legde hem uit dat sommige platen zelfs meermaals in de collectie zitten. Dit vooral als er grote verschillen zijn in de hoes. Déjà Vu van CSN&Y heb ik in zowel de "lederen", de zwarte als de witte hoes.

Van de Stones uiteraard van Beggars Banquet de originele menukaart hoes en een versie met het eigenlijke ontwerp welke pas veel later is uitgebracht, omdat het preutse Decca die wc-hoes niet zag zitten.

 

Van Sticky Fingers heb ik uiteraard de bekende hoes met de rits hoes en de Spaanse gekuiste versie met dat blik met die smerige vinger worstjes.

Ook heb ik de live versie van Sticky Fingers en bij het tweede glaasje Schots nat verstelde ik dat ik nog op zoek ben naar een illegale Russische editie met daarop net een wat andere spijkerbroek. Verder nog wat van dat soort leuke dingen uit de collectie laten horen en zien  

....

..

. 

 

Gister op Kerstavond kreeg deze avond plaatjes draaien een prachtig vervolg. Dochterlief en schoonzoon kwamen eten en we hadden ons best gedaan het hun naar de zin te maken.

Ieder had voor ieder wat cadeautjes gekocht zonder al te gek te doen. Na een iets te heftig dessert mocht ik bij de koffie een pakje opmaken wat qua vorm duidelijk een LP zou zijn...........

.........

Ja, ja, ja...............ik wilde deze LP graag hebben, maar dat je schoonzoon dat zo oppakt is echt geweldig.

Ondanks de whisky goed op zitten letten en wat geweldig dat hij die moeite heeft gedaan.

 

Het verhaal is echter nog veel mooier. Een deel van de voorouders van onze schoonzoon heeft roots in Oekraïne en Rusland...................

Deze LP heeft hij online gekocht bij een handelaar in Charkov...........Die plaats ligt een uurtje rijden van het front van die vreselijke oorlog.

Bizar hoe mensen daar toch proberen een normaal leven te lijden en "gewoon" plaatjes verkopen.

 

Daar waar Kerst een feest van vrede moet zijn ben ik blij met een LP uit een oorlogsgebied............

Een beetje bizar is dat wel............

 

Vrolijk Kerstfeest

Met deze drie geweldige artiesten moet dat toch lukken!

Keith Richards 82 jaar

We spreken bijna van een wonder, maar Keith doet er vandaag weer een jaartje bij. Ik kan me goed herinneren dat er ruim 40 jaar geleden in een muziekblad een lijst stond met muzikanten die niet erg oud zouden worden; een wat bizar top 10-lijstje trouwens.

De veronderstelde lifestyle van Keith kan natuurlijk nooit een inspiratie zijn om je gezondheid niet serieus te nemen. Dat neemt niet weg dat leven als een monnik ook geen garantie is om ouder te worden. Het líjkt hooguit langer te duren.

Keith Richards is, samen met Mick Jagger, na het wegvallen van medeoprichter Brian Jones al vele jaren de drijvende kracht achter The Rolling Stones. Een enorme carrière, en bizar hoe de chemie met Jagger is gebleven. Ja, ze hebben weleens over de grond liggen rollen, maar toch is het uniek hoe twee van zulke toppers de samenwerking zo lang hebben weten vorm te geven.

De catalogus die Keith met de Stones heeft opgebouwd is enorm. Om toch een paar nummers te noemen waar Keith op gitaar lekker losgaat: "Jumpin’ Jack Flash", "Street Fighting Man", "Gimme Shelter", "Satisfaction", "Tumblin' Dice" en een van mijn favoriete gitaarnummers: "Brown Sugar".

Keith heeft op alle albums van de Stones meegespeeld, maar heeft ook een paar uitstekende soloplaten gemaakt. Vooral het album Talk Is Cheap mag er wezen; daar is vrij recent een zeer fraaie box van uitgekomen. Omdat er van de Stones bijna iedere maand wel iets uitkomt, laat ik zo’n box meestal in de winkel liggen. Alleen aan het bijhouden daarvan heb je al een dagtaak!

Fanatieke Stones-fans met wat meer budgettaire ruimte zullen beslist smullen van zo’n box. Ik heb de Stones-platen zelf weer eens uit de kast getrokken en Exile on Main St. blijft toch een van mijn favoriete albums... wat een heerlijk album is dit toch!

Nou, als Keith jarig is, lijkt me dat er maar één mogelijkheid is: Proost!

 

Cat Stevens - On The Road To Find Out

Op deze blog heb ik al eens eerder gemeld dat het Cat Stevens was die mij begin jaren 70 definitief verliefd liet worden op muziek. Met name het nummer "Tuesday's Dead". Voor mij als puber een fascinerende tekst en dat is het eigenlijk nog steeds.

 

Eerste album wat ik van Cat Stevens kocht was Tea For The Tillerman (1970). Het sloot perfect aan bij de dromerige puber die ik was. Het album sloot ook mooi aan bij de weg die ik aan het zoeken was en het nummer "Father and Son" sloot naadloos aan op de lastige relatie die ik met mijn vader had.

Prachtig blijft de frase  'from the moment i could talk i was ordered to listen'. 
Het album Tea For The Tillerman is eigenlijk mijn hele leven een soort van hulpje geweest bij het zoeken van richting.

Met name het nummer "On The Road To Find Out" mag ik graag horen als er weer een keuze afslag in het leven verschijnt. 

Derhalve wist ik het ook enorm te waarderen dat Cat Stevens deze titel is gaan gebruiken voor een boek en een muzikaal overzicht van zijn carrière.

 

Recent verscheen deze compilatie als CD, 2CD, twee verschillende 2LP sets en een box met vier platen.

Boxen kunnen aan de prijs zijn, dus ik heb even gewacht tot de introductieprijs was gezakt tot een normaal niveau.

Fraaie box met vier platen die allen in een eigen buitenhoes zitten. Je wandelt door de gehele carrière van Cat en alle grote hits komen langs. Ook een paar leuke verrassingen. Knap is hoe van "Foreigner Suite" - wat normaal 18 minuten is - een zogenaamd Excerpt versie is gemaakt.

 

Klassieker Father & Son komen we twee keer tegen. Uiteraard het origineel uit 1970 plus de fenomenale versie van Tea for the Tillerman 2 (2020). In die versie zingt de 50 jaar ouder Cat de rol van vader en dat is gemixt met de versie van de jonge Cat die de rol van de zoon zingt. Qua absolute zangprestatie minder, maar creatief gedaan en door de authenticiteit van een zeldzame schoonheid. 

Verder komen uiteraard alle hits van Cat langs. Fraai is de ode aan vriend George Harrison in de vorm van een akoestische versie van "Here Comes The Sun".

 

Normaal ben ik geen groot liefhebber van verzamelalbums. Wel kan ik genieten van met zorg samengestelde. Denk dan aan Biografie van Bob Dylan, Decade van Neil Young en de Red & Blue albums van The Beatles. 

Deze On The Road To Find Out mag zeker in dat rijtje geplaatst worden. Het boek met alle songteksten en een voorwoord van Cat Stevens maken het geheel compleet.

 

Tom Waits

Eén van de meeste indrukwekkende stemmen uit dit deel van het universum en hij viert vandaag zijn verjaardag. De stem van Waits wordt dus nog een beetje rijper......

Over Waits al een paar keer geblogd dat ik met een inhaalslag bezig ben.  In m'n CD tijd had ik bizar veel van deze stemkunstenaar, maar in de overstap terug naar vinyl viel Waits aanvankelijk tussen wal en schip. Dat heb ik inmiddels goed gemaakt en ik beschik inmiddels over voldoende Waits albums om zijn verjaardag op gepaste wijze te vieren.

Net als een paar jaar geleden op deze dag een heerlijk trio van Waits uit de kast getrokken:

 

Blood Money (2002)

Bijna een profetisch album. Het is donker, duister en toen ik het tijdens de Coronacrisis kocht paste het daar als gegoten schoenen. Corona mag weg zijn, maar er zijn genoeg andere crisissen en dit album kan als een template over welke ellende dan ook gelegd worden. Verder blijf ik erbij: als je iets niet begrijpt wat er gebeurt, heeft het meestal met geld te maken!

 

Nighthawks At The Diner (1975)

Zelf ben ik vooral voor dit album gevallen vanwege de sfeer. Iedereen de deur uit. Licht op maximaal 28% en goedkope whisky (minimaal 46%) inschenken.

Doe je ogen dicht en laat Waits zijn ding doen. Je waant je in een kleine bar waar Waits op een provisorisch podium zit. De planken kraken, maar niet zo hard dat het de muziek verstoort. Een dame van lichte zeden in een slonzig jurkje hangt aan de bar en als Waits het nummer "Better Off Without A Wife" inzet, voelt dat ineens... een beetje ongemakkelijk, zonder dat de intieme sfeer van dit unieke concert teniet wordt gedaan. Smullen!

 

Early Years Vol.2 (1992)

Mijn favoriete Waits-album is echter toch deze verzamelaar. Strikt genomen ben ik niet zo van de verzamelalbums, omdat ik het liefst het creatieve product heb zoals de artiest het bedacht heeft.
Deze compilatie is echter een muzikaal feest van de hogere categorie. Een dozijn pareltjes die alleen de grootste der aarde bij elkaar kunnen zingen. Natuurlijk helpt het als je de stem van Waits kunt waarderen, maar als je nog niks van Waits hebt, is dit album wel een heerlijk vertrekpunt!

 

Tom Happy Birthday!

Plantaardige muziek